vita moderna

Η διαδρομή

2011-12-23T12:58:00.008+02:00

Ανεπίκαιρο, αντιεορταστικό ποστ προ έκτης δόσης, για τον βυτίο και το μπαχάρ του.

Συγκεχυμένες σκέψεις, πράγματα θολά ή αδιευκρίνιστα ήρθαν στον ύπνο μου με αφορμή ένα δημοτικό τραγούδι που διάβαζα στα Κείμενα της A΄ γυμνασίου πριν κοιμηθώ. Τελευταία ξυπνάω μέσα στη νύχτα και εγκλωβίζομαι σε πυρετό ασυνάρτητων εντυπώσεων που επιμένουν, μαζί με ένα συναίσθημα αγωνίας, μια διάχυτη ανησυχία που συνήθως υποχωρεί στο πρωϊνό φως.

Ένας αϊτός περήφανος, ένας αϊτός λεβέντης,
από την περηφάνια του κι από τη λεβεντιά του,
δεν πάει στα κατώμερα να καλοξεχειμάσει,
μον’ μένει απάνω στα βουνά, ψηλά στα κορφοβούνια.
Κι έριξε χιόνια στα βουνά και κρούσταλα στους κάμπους,
εμάργωσαν τα νύχια του κι επέσαν τα φτερά του.
Κι αγνάντιο βγήκε κι έκατσε, σ' ένα ψηλό λιθάρι
και με τον ήλιο μάλωνε και με τον ήλιο λέει:
«Ήλιε, για δε βαρείς κι εδώ σ’ τούτη την αποσκιούρα,
να λιώσουνε τα κρούσταλα, να λιώσουνε τα χιόνια,
να γίνει μια άνοιξη καλή, να γίνει καλοκαίρι,
να ζεσταθούν τα νύχια μου να γιάνουν τα φτερά μου
να 'ρθούνε τ' άλλα τα πουλιά και τ' άλλα μου τ' αδέρφια».

Ν.Γ.Πολίτη, Εκλογαί απο τα τραγούδια του ελληνικού λαού.

Υπάρχει μια λέξη στο τραγούδι, που φωτίστηκε και βγήκε εξαρχής μπροστά από τις υπόλοιπες, ένα σημείο έντασης (έλξης και απώθησης μαζί) που προσπαθώ να εξηγήσω λογικά. Φαίνεται να σπάει ο ρυθμός του κειμένου εκεί, σαν να παραπατάει ο δεκαπεντασύλλαβος· αλλά και η ίδια η λέξη αποσκιούρα έχει κάτι τραχύ ή ξένο μέσα σε ένα λεξιλόγιο σχετικά ήπιο, σαν λέξη που ξεχάστηκε σε κατώι χωριάτικου σπιτιού – εκεί που η πόρτα τρίζει και τα αντικείμενα έχουν μετατραπεί, από τα χρόνια ακινησίας και σκόνης, σε μούμιες του εαυτού τους.

Η ποίηση είναι πάντα καταφύγιο, παρηγοριά. Αναρωτιέμαι όμως: ποιο περιεχόμενο αποκτούν αυτά τα κείμενα στο σχολείο της κρίσης, πώς μιλάμε σήμερα για το εθνικό ιδεώδες; Και κυρίως πώς θα μιλάμε στα χρόνια που έρχονται, σε τάξεις γεμάτες παιδιά οικογενειών εξαθλιωμένων, ανθρώπων κατάκοπων από την αγωνία της καθημερινότητας, εξαντλημένοι και σκοτεινιασμένοι οι ίδιοι από τον μαύρο ορίζοντα. Πώς σχολιάζεις το περίφημο ελληνικό κατόρθωμα, τον ανυπότακτο χαρακτήρα της φυλής τώρα που ο λεβέντης αϊτός κατέβηκε εν τέλει στα κατώμερα να καλοξεχειμάσει και δέχεται αδιαμαρτύρητα τους κολάφους, τα ραπίσματα; Δοκίμασα πρόσφατα τη Ρωμιοσύνη και πρόσεξα μια μικρή μετατόπιση μέσα μου, σαν κάτι να έχει αλλάξει. Να ήταν η ιδέα μου; Μπορεί. Όσο ο Υπουργός κρατούσε ακόμα το τσεκούρι του κι ο Νομάρχης τα γκέμια του Βουκεφάλα, ήταν σχετικά εύκολο να στέκεσαι στο κέντρο των αντίρροπων δυνάμεων, μέγας μαέστρος εσύ και εξισορροπιστής, ρυθμιστής του αισθήματος της τάξης, ανοιγοκλείνοντας κατά περίπτωση τη στρόφιγγα του εθνικού μεγαλείου (ώστε να μην καλπάσει ο πατριωτικός χουλιγκανισμός αλλά και να μην στεγνώσουν τα πράγματα από την πολλή ιδεολογία.) Όμως τώρα; Σκέφτομαι αυτά τα αθώα παιδιά. Πάντα πρόθυμα να οδηγηθούν, να παρασυρθούν από έναν φανατισμένο άνθρωπο ή μια απόλυτη ιδέα, να παραδοθούν σε όποιο συναίσθημα υποδαυλίζεται επισήμως από την πολιτεία (την κυρίαρχη ιδεολογία, ντε), να εγκολπωθούν όποια εκδοχή ιστορίας προκρίνεται κατά περίπτωση ως στρατηγικά χρήσιμη ή ωφέλιμη για τον τόπο. Θέλω να δω πώς θα εφεύρουμε τώρα τη νέα μας περηφάνεια: αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό / αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα.

Εντάξει. Καμιά φορά, βολεύονται. Αλλά για λίγο- ίσα να εκταμιευτεί η έκτη δόση. Άντε και η έβδομη που είναι η σημαντικότερη, πώς κάνετε έτσι μωρέ.

Η αποσκιούρα ανέσυρε εικόνες απ’ το χωριό του πατέρα μου, κάτι σκαμμένα πρόσωπα της επαρχίας Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας, χειρονομίες, εκφράσεις και κουβέντες του καφενείου (ο ανεξάντλητος γλωσσικός πλούτος της προφορικότητας), μυρωδιές και ήχους (τα κλαρίνα από το πανηγύρι, τη νύχτα, πίσω απ’ τον λόφο) εντυπώσεις συνειδητά ή ασυνείδητα απωθημένες, πράγματα ενταφιασμένα ή ανενεργά. Καθότι, βεβαίως, θα μιλήσουμε για όλα τα υπόλοιπα, θα αξιοποιήσουμε χιλιάδες λέξεις ώστε να κατατροπωθεί ο εχθρός αλλά για τα προσωπικά μας ζητήματα, γι’ αυτά που καίνε, θα πούμε ελάχιστα ή τίποτα– αν υποθέσουμε ότι τα έχουμε πει ποτέ ανοιχτά με τον εαυτό μας.

Τελικά έφτασα σ’ εκείνον. Παρόμοιες λέξεις θυμάμαι κι από το στόμα του πατέρα μου, ειπωμένες με τρόπο ιδιαίτερο, πλάγιο (εμπνεόταν απ’ αυτές και τις έκρινε ταυτόχρονα), σαν να κοίταζε λοξά το δικό του παρόν- σαν κάποιος που πενθεί ήδη τον έρωτα την ώρα που τον ζει. Λάτρευε την ποίηση και τα δημοτικά τραγούδια κι ενώ ο ίδιος αποτελούσε οργανικό στοιχείο της ζωής του βουνού και τη στάνης, περισσότερο ονειρευόταν ή θαύμαζε αυτή τη ζωή παρά τη ζούσε, σαν αστός γοητευμένος από τον εξωτισμό της αμόλυντης παρθένας φύσης, δέσμιος, πάντα, της εμμεσότητας, της ποιητικής διαμεσολάβησης. Και όταν απήγγειλλε τα ποιήματα στην τάξη, ακόμα κι όταν έπαιζε χαρτιά στο καφενείο με ανθρώπους που αναγνώριζε αυθεντικούς, λάτρης της ατμόσφαιρας παρέμενε· έψαχνε τρόπους να αποδράσει από την εγκεφαλικότητα ή από έναν μελαγχολικό, ανικανοποίητο εαυτό που δεν έβρισκε νόημα στην τυπική κοινωνική συνθήκη. Αλλά χρειάζεται να μεγαλώσεις κι εσύ αρκετά ώστε να αναγνωρίσεις το πρόσωπο πίσω από τον στερεωμένο ρόλο, κατειλημμένος καθώς είσαι διαρκώς από το δικό σου αίτημα, το δικό σου παράπονο ζωής.

(Ήταν το τέλος του καλοκαιριού και επιστρέφαμε στο χωριό- ο δρόμος ανέβαινε φιδωτός μέσα στα πεύκα. Προπορευόταν το αυτοκίνητο με το φέρετρο κι εγώ οδηγούσα από πίσω με ανοιχτό παράθυρο- άκουγα τα τζιτζίκια στο λαμπρό μεσημέρι και σκεφτόμουν τη διαδρομή, τα δέντρα, τα πουλιά, όσα αγάπησε σαν παιδί κι όσα τον διαμόρφωσαν, να περνάνε για τελευταία φορά μπροστά από τα νεκρά μάτια του.)

μισές σχέσεις*

2011-12-07T19:20:00.011+02:00

"Πρέπει να σου πω ότι έχω ένα μικρό φλερτ τελευταία. Οπότε προχτές περνάω μια βόλτα από το μπαρ και τον ξαναβλέπω. Με ρωτάει αν είμαι να μένω πάλι για χορούς και τέτοια και του απαντάω μάλλον όχι, αν θέλεις, μπορούμε να πάμε καμιά βόλτα. Προχωράμε προς τη λίμνη, βαδίζουμε αργά γύρω της, κάποια στιγμή λέει πως έχει ένα τσιγαράκι μαζί του και καθόμαστε στο παγκάκι. Κι εκεί, μέσα σε ελάχιστα λεπτά, συνειδητοποιώ ότι η ομίχλη έχει κατέβει ξαφνικά πολύ χαμηλά, ξέρεις, ένα απίθανο πράγμα, δεν το έχω ξαναδεί... γενικά μιλάμε λίγο μεταξύ μας, λέμε πράγματα ελάχιστα, αλλά ωραία, του δε πόιντ, μέσα σ’ αυτό το έντονο σκηνικό, όπου η ομίχλη σιγά-σιγά σκεπάζει τα πάντα

και καθόμαστε για λίγο εκεί κι ύστερα προχωράμε κάπου όπου δεν βλέπουμε σχεδόν τίποτα, να, ούτε από εδώ ως τη νεραντζιά, και υπάρχουν αυτά τα μικρά φώτα, σαν φωτισμένα παράθυρα, αλλά κι ένα άλλο φως που έρχεται από πάνω, εξώκοσμο, τι Αγγελόπουλος και τέτοια μου λες μετά,

και κάνουμε μια στάση κάπου και πιανόμαστε να χορέψουμε για λίγο, κάπως αυθόρμητα, χωρίς μουσική και πάλι σταματάμε. Δεν ακούγεται τίποτα, μιλάμε ήσυχα, ο καθένας λέει τα δικά του, αλλά νιώθω πως συντονιζόμαστε στο ίδιο πράγμα, στην ίδια μαγεία και λέω, σκέψου, αν είχαμε μια καλύτερη σχέση ίσως και να είχαμε πάει σπίτι τώρα, ξέρεις, και δεν εννοώ πως μου αρκεί κάτι τέτοιο, σίγουρα δεν φτάνει μόνο μια τέτοια στιγμή στη ζωή, άσε που πιάνω ότι υπάρχει διαφορά στις προθέσεις μας, αλλά κοίτα ρε παιδί μου μερικές φορές πώς έρχονται τα πράγματα, να, για παράδειγμα αυτό το βράδυ τώρα δεν το αλλάζω με τίποτα, και είναι από τις φορές που λέω στον εαυτό μου βρε κοριτσάκι, άντε, κουβαλάς το μυαλό που κουβαλάς και κάνεις αυτές τις μισές σχέσεις που κάνεις, αλλά αυτό, ε, αυτό είναι κάτι άλλο, είναι μοναδικό.»

Εξομολόγηση φίλης, σε βραδινό περίπατο αλά μπρατσέτα. Είχαμε κι εμείς μόλις βγει από το μπαρ πιωμένοι, είχε μια περίεργη ζέστη κι αυτά τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια παντού, περπατούσαμε κάτω από τις νεραντζιές. Την άκουγα απορροφημένος και σκεφτόμουν πως και η δική μας στιγμή ήταν με τον τρόπο της μοναδική, όπως κάθε στιγμή που η θωράκιση υποχωρεί, δυο άνθρωποι συγκλίνουν κι ο κόσμος γίνεται λιγότερο ασυνάρτητος. Η αναδιήγηση φυσικά από μνήμης- ελπίζω να μην την προδίδω.

----
*ολόκληρες στιγμές.

Η ζωγραφική της Μαρίας Πολυζωΐδου, από εδώ.

το γκότζι μπέρι

2011-10-07T18:06:00.004+03:00

Δυο-τρία μαγαζιά στη λεωφόρο αλλάζουν χέρια συνεχώς. Μετατρέπονται διαδοχικά σε φούρνο, είδη δώρων, τράπεζα, κρεοπωλείο, μπαρ, ζαχαροπλαστείο. Βουνά γυψοσανίδας, γκάπα-γκούπα, νέα μπάζα πάνω στα παλιά, άλλη διακόσμηση, εκαίνια, μπαλόνια. Και ξανά. Αν δεν πρόκειται για τοπική αρχαία κατάρα, τείνω να πιστέψω ότι περνάμε κάποιου είδους κρίση. Περίεργο.

-Πολύ όμορφο, καλές δουλειές να έχετε. Πού είναι το προσωπικό;
-Δεν νομίζω πως χρειάζονται επαγγελματίες ανάμεσά μας. Στην υγειά σας.

Ήταν ένας γλυκός Σεπτέμβρης. Ήπιος, μελαγχολικός, ωραίος. Και η θάλασσα ακόμα ζεστή όπως μου είπαν, προσωπικά δεν κατάφερα να συντονιστώ με τις χαρές της εποχής, μελετούσα τα σενάρια της πτώχευσης. Χάνω το μυαλό μου, το καταλαβαίνω, δυο χρόνια τώρα δεν υπάρχει βιβλίο, παράσταση, ταινία ικανή να σταθεί απέναντι στην υπερπαραγωγή των ημερών και να αντέξει: σασπένς έχει, νεκρούς έχει (θες τριάντα χιλιάδες αφεντικό; θες εκατό;) εξωτερικά σε Αργεντινή, Ρουμανία, Ινδία έχει, και το σεξ, όπως σε κάθε σοβαρό έπος, υπονοείται πικρό και ατελέσφορο. Βεβαίως κάθε εναλλακτική εξιστόρηση κρίνεται ανεπίκαιρη, ανεπαρκής. Αναρωτιέμαι αν γίνεται να τους μηνύσουμε για απόσπαση προσοχής από τα ουσιώδη- με την κυριαρχία της μιας αφήγησης (του ενός συγγράματος, γιου νόου) έχει κοπάσει πια και ο νεοταξικός μηδενισμός μέσα μας, χάνουμε την ταυτότητά μας. (καταλήξαμε διαλεχτικοί υλισταί στα γεράματα.)

Διάβαζα προχτές κάποιο από τα εκατοντάδες άρθρα με συντεταγμένες και κουρέματα (η νεότερη ιστορία μιας χώρας, ιδού: από την κουρά προβάτων στην κουρά ομολόγων), διάβαζα και σκεφτόμουν πως αυτή η ανανέωση του λεξιλογίου δημιούργησε ειδικούς της ενημέρωσης. Πώς διάολο οικειοποιούνται την ορολογία αμέσως, ξέρουν τι σημαίνει, αναλύουν τις επιπτώσεις μια χαρά. Στην ίδια θέση, χάζευα αφηρημένος την ίδια γραμμή, φύσαγε κι ο μπάτης στο μπαλκόνι κάπως ενοχλητικά σκορπίζοντας γαστρονόμους-μαγκαζίνα, δεν καταλάβαινα τίποτα- αναρωτιόμουν αν στο χωριό υπάρχουν συγγενείς με καλλιεργήσιμα κτήματα, σε τι έδαφος φυτρώνουν οι πατάτες, τέτοια. Δεν υπάρχουν και πολλοί στη γύρα που καταλαβαίνουν για να ρωτήσεις, κοιταζόμαστε στα μάτια και όλο λέμε δεν κατάλαβα, ξέρεις εσύ τελικά πόσα θα πληρώσουμε, ούτε εγώ κατάλαβα. Στο τέλος μόνο οι τροϊκανοί με τα ωραία σακάκια τους μου εντυπώθηκαν, αυτά τα στενόμακρα παλληκάρια που περπατάνε αμίλητα με μεγάλες δρασκελιές. Φαίνονται διαρκώς απασχολημένοι- δεν μας μιλάνε γιατί είμαστε καραγκιόζηδες. Ούτε στοιχεία βρίσκουν να δουλέψουν σαν άνθρωποι, άχρηστοι σε όλα μας, ενδέχεται κάάάτι από την παλιά φιλοξενία μας να διασώζεται στο να σας φτιάξουμε ένα φραπεδάκι, φιλοξενία αλλοιωμένη πια, όχι πηγαία, όχι όπως σε Κάζαντζάκις. Είμαστε απρόθυμοι να σωθούμε, είναι φανερό. Εκείνοι όμως, αδέκαστοι και αμίλητοι πίνουν μεταλλικό νερό και υπολογίζουν τη σωτηρία: Είκοσι φορές το δεκαπέντε, έντεκα κι επτά δεκαοχτώ. Όλα είν’ εντάξει, δεν έχω λάθος, μα ας τα ξαναδώ.

Κατάλαβε το Βήμα ότι η δεκαετία του '40 είναι μπροστά μας και ξέθαψε τον Τσελεμεντέ. Κατ’ αρχάς να πούμε πως η παρούσα έκδοση περιλαμβάνει όλα τα είδη των καναπέ. Καναπέ με σαρδέλα, καναπέ μοσκοβίτ, καναπέ αρλεκέν, καναπέ ναπολιτέν, καναπέ αμπάσαντερ, καναπέ μέριλαντ, καναπέ παριζιέν, καναπέ μόντε κάρλο, καναπέ ιβανόε, καναπέ μοντέρν, καναπέ ντιαμπλοτέν, καναπέ μπακαρά καθώς και δεκάδες άλλα είδη καναπέ. Όποιος ενδιαφέρεται, αποστέλλω τον καναπέ της αρεσκείας του στο πι και φι.
Σελ. 8 : «Ο στολισμός του τραπεζιού με άνθη είναι καθαρά προσωπικό ζήτημα της οικοδέσποινας. Μπορεί να τοποθετήσει γιρλάντες με μικροάνθη ή χαμηλά ανθοδοχεία με λουλούδια και να συμπληρώσει τον στολισμό με κηροπήγια και κεριά τα οποία απαραιτήτως πρέπει να ανάβουν κατά την ώρα του γεύματος. Καθρέφτες συνδυασμένοι με κρυφές λάμπες καλό είναι να αποφεύγονται και να χρησιμοποιηθεί ένα ωραίο κρύσταλλο ή ασημικό με φρούτα.» (κηροπήγια, κεριά, άνθη: ήταν ωραίος ο μακαρίτης)

Εν τω μεταξύ μίλαγα με τον φίλο μου Άρη ο οποίος δηλώνει ανέλπιστα ευτυχής. Εγώ την πέρασα νωρίς την κρίση, μου λέει, τώρα είμαι μια χαρά. Αγόρασε τέσσερα πακέτα ρύζι, φύτεψε μαρούλια στον κήπο και σκέφτεται να βάλει γκότζι μπέρι. Αν πιάσει το γκότζι μπέρι, θα σωθεί όλη η παρέα μας. Ήδη ανέβασε τα μαρούλια του στο fb και έχει δεκαέξι λάικ. Κι ένα το δικό μου, δεκαεπτά.

Εγκλωβίστηκα τελευταία σε ατέλειωτο σύρε κι έλα στην εφορία. Ευτυχώς το πρωί ακούς ακόμα τα πουλιά στα δέντρα, τα καροτσάκια της λαϊκής και όσα καθησυχαστικά θυμίζουν εποχές μακάριες, αιώνιες, πολύ πριν από την Καταιγίδα. Σ’ αυτές τις διαδρομές της εβδομάδας συναντούσα τις φυλές του πρωινού: πιτσιρίκια, μαμάδες κι αυτούς τους αόρατους ηλικιωμένους άντρες: καθαρούς και σιδερωμένους (η σύζυγος; η κόρη;) με τα λεπτά γκρίζα μπουφάν τους και εκείνο το γαλάζιο πουκαμισάκι, στην πρωινή τους αποστολή στον φούρνο- καμιά φορά, αν διασταυρωθείτε απότομα, ίσως να διακρίνεις μια υποψία άνοιας στο βλέμμα. [Η απόσυρση: ασταθή μικρά βήματα, τρεμάμενα χέρια (που κρατάνε το τυλιγμένο ψωμί)· είναι αστείο αλλά κατά βάση, πιστεύουμε πως για μας θα είναι διαφορετικά.] Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν, αυτοί οι γονείς, οι γονείς μας, έφτασε ο καιρός να καταλάβουν πως τελείωσε το πάρτι, για όλα έφταιξε το στραβό τους το κεφάλι και ότι αυτοί έχτισαν το φαύλο οικοδόμημα, το σάπιο κράτος, το τέρας του δημόσιου τομέα. Ναι, αυτοί, συνένοχοι και συνεργοί, σαρξ εκ της σαρκός του στρεβλού συστήματος, μεγαλομέτοχοι της κουλτούρας της μεταπολίτευσης: προλαβαίνουν να μετανοήσουν πριν μεταλάβουν με ένα από τα χρυσά κουτάλια με τα οποία τρώγανε τόσα χρόνια.

Προσωπική δήλωση του Andrej Hunko, μέλος της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής του κόμματος DIE LINKE στις 29/09/2011 ενώπιον της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Βουλής:

"Ιδιαίτερη ντροπή αισθάνθηκα διαβάζοντας την επιστολή του Έλληνα Προέδρου της Βουλής, η οποία κοινοποιήθηκε σε όλους μας προχθές. Ζητεί την αναγνώριση και την εκτίμησή μας για τις περικοπές στον κοινωνικό τομέα, τις οποίες και απαριθμεί λεπτομερώς: περικοπές συντάξεων, περικοπές στον δημόσιο τομέα κ.ο.κ. Γνωρίζετε τον κατάλογο. Δεν μπορώ να εκφράσω εκτίμηση απέναντι σε μια τέτοια πολιτική.

Ούτε να ανταποκριθώ μπορώ σε αυτήν την πολιτική. Το αντίθετο: η υλοποίηση αυτού του προγράμματος δεν εκφράζει ούτε το άτομό μου, ούτε την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος της Αριστεράς - Die Linke. Αντίθετα αναγνωρίζω και εκτιμώ τη αντίσταση που προβάλλει ο ελληνικός λαός ενάντια στην κοινωνική βαρβαρότητα που εκδηλώνεται στην χώρα του και ενάντια στην οικονομική ανοησία."

από τον talos.

Μην απελπίζεσαι μωρέ, θα τα καταφέρουμε, όλα τα συνηθίζει ο άνθρωπος. Εδώ συνήθισα να ζω χωρίς εσένα. Of course I do. ( Except when …)

Υ.Γ. Μα τι είναι επιτέλους αυτοί οι καθρέφτες οι συνδυασμένοι με κρυφές λάμπες;

vida bela

2011-09-10T21:12:00.003+03:00

Religious music for the body

Music Playlist at MixPod.com

σώμα μου, εύφλεκτο

2011-08-25T18:08:00.012+03:00

Μακριά, πολύ πίσω στο χρόνο, συντελέστηκε το φετινό καλοκαίρι: λίγες ημέρες του Ιουλίου ξεθώριασαν γρήγορα. Ακολουθεί ποστοκοπία μελανκόλικα / φωτοκοπία μπρούταλ*. Τέικ γιορ τάιμ, δυστυχώς δεν πάμε πουθενά· όλα τα βαπόρια είναι δεμένα.

(φωτ.jarrive)

Την παραμονή της μέρας που δεν θα έφευγα ποτέ, τουλάχιστον δεν χρειάζεται να φτιάξω τις βαλίτσες.

(Φερνάντο Πεσσόα, μτφρ. Αντ. Χρυσοστομίδης)

Μπαλκόνι, δυόμιση, ξημερώματα, Τρίτη..[...] Παράτησα το βιβλίο που διάβαζα, το βαρέθηκα πριν καν αποφασίσω να ψάξω σελιδοδείκτη..[...] Οι τέντες είναι ανεβασμένες, ένα αεράκι κουνάει ο,τι απέμεινε πάνω στο κεφάλι μου, σε λίγο γίνεται πιο δυνατό, κοροϊδεύομαι ότι το μπαλκόνι σήκωσε άγκυρα και ξεκίνησε...[...] Αν -μια στο δισεκατομμύριο- είναι καράβι, το υπόλοιπο πλήρωμα κοιμάται. Πρέπει να μείνω ξύπνιος λοιπόν και να το βγάλω στα ανοιχτά μόνος μου, αφού πρώτα ειδοποιήσω αυτόν με το αναμμένο φως στην απέναντι πλευρά του δρόμου να περιμένει λίγο, αν ξεκινήσουν ταυτόχρονα δυο τρίτοι όροφοι μπορεί να έχουμε δράματα, αν σαλπάρει και ο δεύτερος διαγώνια -βλέπω την κάφτρα του ύπαρχου να κουνιέται εκεί χαμηλά- τότε κανείς δεν θα διηγείται την ανιαρή ιστορία του Τιτανικού σε λίγα χρόνια...[...] Σαράντα, πενήντα, εξήντα μπαλκόνια, άλλα με μηχανές, άλλα με πανιά, ακινητοποιημένα καταμεσής δυο δρόμων. Σα να μας τέλειωσαν ξαφνικά τα καύσιμα ή να έκλεισε κάποιος τον διακόπτη του αέρα και της ανάσας μας.[...] Ελπίζω αύριο, μεθαύριο, να αποφασίσω να βουτήξω. Λάντζα δεν έρχεται, λιμάνι δεν πιάνουμε, ανεμόσκαλα δεν έχουμε, αν δεν έρθει το καλοκαίρι προς τα δω λέω να πάω εγώ να το βρω πριν χαθεί οριστικά το στίγμα του από το ραντάρ...

(Επιλογή από την άπνοια, 3 Αυγούστου, kkmoiris)

(φωτ.schwarz-weiss)

Από τα ταξίδια του Αυγούστου στις βεράντες. Διακρίνονται οι καναπέδες πρώτης θέσης.

“Αγαπημένη μου,
Νομίζω ότι η μέγιστη διάμετρος του νησιού αυτού δεν θα ξεπερνά τα πενήντα χιλιόμετρα. Υπάρχει ένας παράκτιος δρόμος που το αγκαλιάζει ολόκληρο, ένας δρόμος στενός, που άλλοτε ανεβαίνει απόκρημνος στην άκρη της θάλασσας κι άλλοτε ανηφορίζει απαλά σε άγονες ακτές που καταλήγουν σε μικρές μοναχικές παραλίες με βότσαλα πλαισιωμένα από θάμνους καμένους από την αλμύρα· πότε-πότε, σε κάποια απ’ αυτές σταματώ.”

(Είναι αργά, όλο και πιο αργά, Antonio Tabucchi)

(φωτ. xilaren)

Βαριέμαι λίγο να διαβάσω τον Ταμπούκι, μου αρκεί αυτή η εισαγωγή, το απίθανο εξώφυλλο και η ιδέα: ανεπίδοτα γράμματα στις αγαπημένες. Θυμάμαι τώρα κάτι ωραία σκούρα βότσαλα, τα κύματα χρυσά κόντρα στον ήλιο του απογεύματος και ο ήχος από τα φουσκωμένα νερά που υποχωρούν....να είναι οι Χοχλάκοι στη Νίσυρο; Δεν είμαι σίγουρος. Πάντως με τον καιρό αλλάζει μέσα μου η αντίληψη για την ομορφιά, δεν αντέχω την υπογράμμιση, τη σούπερ γραφικότητα. (Νίσυρος, Σίκινος, Λειψοί, τόποι απλοί κι απροσποίητοι.)

Δεν μου έλειψαν και πολλά αλλά μου ήρθε απρόσκλητη αυτή η εικόνα, κάτι από όσα έχω ζήσει- λίγο από ό,τι κατασκεύασε η μνήμη με τη μέθοδο του κολλάζ: η παλιά Ανάφη, στη μοναδική ταβέρνα στο λιμάνι, μισοδιαλυμένες καρέκλες κάτω από το φεγγάρι αλλά σαν να φωτίζεται μόνο η μεθυσμένη παρέα, πιο πέρα ψυχή, γάτες ίσως και η θάλασσα- σκοτάδι. Και τα τραγούδια, πάντα τα τραγούδια, ζωντανά, με δυο όργανα, μια κιθάρα κι έναν τζουρά. Διεγερμένα βλέμματα, κρυμμένοι πόθοι, όλη η ζωή σου στον αέρα, σαν να περνάμε το τελευταίο βράδυ στον πλανήτη.

Το έχω ξανανεβάσει, αλλά είναι πυκνό, κορυφαίο:
"Ακόμα κι αν δεν έχεις, το τραγούδι σου χαρίζει αμέσως την βαθύτητα ενός παρελθόντος. Τι σημασία έχει αν δεν είσαι βασάνης; Τραγουδάς και γίνεσαι. Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγάλα μυστικά των τραγουδιών, αυτών που- λαϊκά, δημοτικά, νησιώτικα, αδιάφορο- προξένεψαν ανεπαίσθητα την καρδιά μας με την βαθύτητα μιας αμετάδοτης ιθαγένειας. Όπως στους έρωτες μόνο οι άτυχες στιγμές αντέχουν στον χρόνο, στο τραγούδι- τέχνη του έρωτα και του χρόνου- εκδηλώνεται μια σπαραξικάρδια ανάγκη των συμποτών να θυμηθούν ή να επινοήσουν δυστυχίες. Έτσι δένονται τα αόρατα νήματα πάνω από τα κεφάλια των μεθυσμένων και διανεύουν σκιές χαμένων γύρω τους."

(Κωστής Παπαγιώργης, στο «Γεια σου Ασημάκη» )

Αλλά δεν χρειάζεται να φτάσεις στην Ανάφη και τον Βαγγέλη Παπάζογλου. Τα λέει η κοπέλα το δύο χιλιάδες έντεκα: Αυτό το καλοκαίρι έχει κάτι μαγικό / σου λέω σ' αγαπώ, χωρίς να το σκεφτώ. Δηλαδή έχω αρπάξει, πώς το λένε: Φωτιά στη λογική. Να το κάνω σαφές: Τα έχω αφήσει όλα πίσω. Που πάει να πει: ας χάσουμε τον έλεγχο / σώμα μου εύφλεκτο.
Ρε παιδάκι μου: Τελειώνει ο χρόνος, φίλησέ με!.

Ά ρε Τάμτα, παρεξηγημένη.

Και η Τουρκαλίτσα και η Τάμτα κι αυτός ακόμα, από τα ξεχασμένα '90s, τα ίδια λένε: αυτή η νύχτα μένει.

(save tonight / and fight the break of dawn/ come tomorrow / tomorrow i'll be gone.)

xilaren via murplejane,

Ναι, πες μας κι εσύ κάτι που δεν ξέραμε. Λερώνουν ό,τι βρουν μπροστά τους, τα παλιόπαιδα.

***

Αποφώνησις: Σε περίπτωση που θέλατε να χασομερήσετε στη σελίδα και δεν βρίσκατε τον λόγο, αντιγράφω τις πρώτες σελίδες από ένα ονειρικό βιβλιαράκι του Δ. Κούρτοβικ που δόθηκε με την Ελευθεροτυπία το 2007, ώστε να παραξενευτείτε ευχάριστα και να πάτε στην ευχή του θεού. Οι φωτογραφίες του μέγα silez. Ή του ukuk, χωρίσανε αυτοί τελευταία.

«Η ιστορία που θα σας διηγηθώ είναι αληθινή. Συνέβη σ’ εμένα τον ίδιο, πρόπερσι το καλοκαίρι. Αλλιώς παραδέχομαι ότι δεν θα την πίστευα. Θα έλεγα ότι, αν δεν είναι εντελώς πλαστή, γεννήθηκε στο μυαλό κάποιου που η μνήμη του, με την υπόγεια λογική του ονείρου, σύνδεσε δύο εντελώς άσχετα μεταξύ τους πράγματα, κάτι που έζησε αυτός ο άνθρωπος με κάτι που διάβασε ή άκουσε σε κάποια άλλη χρονική στιγμή και υπό διαφορετικές συνθήκες. Εδώ όμως αποκλείεται να έγινε κάτι τέτοιο. Θυμάμαι πολύ καλά την κατάπληξη και την ανησυχία μου καθώς ζούσα εκείνο το περιστατικό.

Ήμουν με μια παλιά φίλη μου στο νησί Α. Είχαμε περάσει μια βδομάδα σ’ ένα πολύ απόμερο παραθαλάσσιο χωριό και αποφασίσαμε να μετακινηθούμε για τις δύο τελευταίες μέρες στο λιμάνι, γιατί είχαμε βαρεθεί κάπως την ερημιά. Την παραμονή της αναχώρησής μας είπαμε ν’ ανεβούμε στη Χώρα. Όχι όμως από τον κεντρικό δρόμο, με το αυτοκίνητο, αλλά με τα πόδια, από ένα μονοπάτι που μας υπέδειξε ο ξενοδόχος μας.
Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι. Έκανε ζέστη, αλλά το μονοπάτι, εκτός από βατό, ήταν και σχετικά σκιερό, έτσι η ανάβαση δεν μας δυσκόλευε. Η φίλη μου προπορευόταν. Φορούσε ένα μακρύ φουστάνι με γαιώδεις αποχρώσεις σε πολύ όμορφους συνδυασμούς και βάδιζε με μεγάλη χάρη. Σκέφτηκα πως την αγαπούσα πολύ και πως ίσως δεν της το είχα δείξει αρκετά τις ημέρες που είχαν προηγηθεί. Το παλιό πάθος μας είχε ξαναφουντώσει απότομα και άγρια στο χωριό και στα διαλείμματα της έξαψης αποτραβιόμουν στον εαυτό μου σαστισμένος και κάπως μετανιωμένος, γιατί ήξερα πως ήταν μια πολύ άβολη σχέση. Τώρα όμως, καθώς την έβλεπα να ανηφορίζει αέρινα, αισθανόμουν ασυγκράτητα ερωτευμένος μαζί της και λυπόμουν που έπρεπε να χωρίσουμε την άλλη μέρα.
Στο τέρμα της ανηφόρας το μονοπάτι διασταυρωνόταν μ’ ένα φαρδύ χωματόδρομο κι έπειτα συνεχιζόταν ολόισια μέσα από ένα μεγάλο χωράφι με βερικοκιές. Πίσω από το χωράφι, τα πρώτα σπίτια της χώρας σκαρφάλωναν στην πλαγιά του απόκρημνου λόφου.

Δεν μείναμε πολύ στη χώρα, ήπιαμε μόνο έναν καφέ κι έπειτα κατηφορίσαμε από την άλλη πλευρά, για να κάνουμε μπάνιο σ’ έναν όμορφο ορμίσκο. Την ώρα που λιαζόμασταν μετά το κολύμπι, έγινε κάτι που με στενοχώρησε. Η φίλη μου μού είπε ξαφνικά: «Αυτές οι δυο μαύρες ελιές που έχεις κάτω από τη μασχάλη δεν μου αρέσουν. Πρέπει να πας σε γιατρό».
Τις είχα εδώ και δεκαπέντε χρόνια, απαράλλαχτες. Της το είπα κι εκείνη δεν επέμεινε. Αλλά με παραξένεψε που τις πρόσεχε μόλις τώρα για πρώτη φορά. Γνώριζε το σώμα μου από παλιά και η τελευταία εβδομάδα θα έπρεπε να την είχε βοηθήσει να θυμηθεί όσες λεπτομέρειες είχε ξεχάσει.
Στον γυρισμό δεν ανταλλάξαμε σχεδόν κουβέντα. Όταν φτάσαμε στη Χώρα, ήταν πια αργά το απόγευμα. Περιπλανηθήκαμε στα δρομάκια με τους βασιλικούς και τις βουκαμβίλιες, και η φίλη μου τραβούσε συνεχώς φωτογραφίες. Κάποια στιγμή, εκεί που στεκόμασταν σ’ ένα ξάγναντο και κοιτάζαμε τη θέα προς τα νότια, γύρισε, με αγκάλιασε μ’ ενθουσιασμό και με φίλησε. «Πέρασα μαζί σου μια υπέροχη βδομάδα» είπε.[…] »

Δημοσθένης Κούρτοβικ, Το άλλο μονοπάτι

-----
*Πολλή μασονία πέφτει σ' αυτούς τους τουμπλεράδες. Επικοινωνούν μεταξύ τους με εικόνες, λένε κάτι συνθηματικές κουβέντες, εξελίσσονται σε τεχνίτες της απόκρυψης. Αντιγράφω τις φωτό τους ανερυθρίαστα, ανερώτητα, αβασάνιστα.

no, no, no

2011-08-07T17:16:00.009+03:00

Η Έιμι Γουάινχάουζ ήταν εικοσιεπτά χρόνων. Ακούγεται μάλλον παράδοξο (εκτός από συγκινητικό) γιατί στα βίντεο της πρόσφατης ελεύθερης πτώσης αλλά και της πρώτης της δόξας, η ερμηνεία, το ύφος, το πρόσωπο δεν φαίνεται να συμφωνούν – έτσι κι αλλιώς, πάνω στη σκηνή, η ηλικία του καλλιτέχνη ισούται με το ειδικό του βάρος· από την άποψη αυτή, η αναιμική, οστεώδης Έιμι, ήταν υπέρβαρη. Ήδη από τα είκοσί της χρόνια κοιτάζει το φακό (μας κοιτάζει) μ’ αυτό το ανεξήγητα διεισδυτικό βλέμμα, ένα μείγμα δύναμης, νεανικής αλλαζονείας και βάθους, κάτι περήφανο και οριστικά ανυποχώρητο στο ύφος, σαν να έχουν απαντηθεί από νωρίς τα αινίγματα της ζωής, να έχει ολοκληρωθεί η ανάγνωση.

Η μουσική είναι η φυσική της γλώσσα, είναι φανερό, η ίδια πάλλεται και τραγουδά τις μπλουζ φράσεις της σαν σύντομους χρησμούς– προφανώς ό,τι λείπει σε πείρα ζωής υποκαθίσταται από το ταλέντο. Και το μουσικό ταλέντο στην περίπτωσή της δεν αφορούσε μόνο τις δυνατότητες της σπουδαίας φωνής αλλά την από μέσα φόρτιση, την παλιά εκείνη τέχνη της ειλικρίνειας κατά την οποία αναλαμβάνεις το ρίσκο κάθε τι που τραγουδάς να αφήνει το ψυχικό του αποτύπωμα, μια μόνιμη χάραξη, σημάδι ή τραύμα. Κι από σημάδια η Έιμι Γουάινχάουζ, μέσα και έξω, άλλο τίποτα. Γι’ αυτή τη διαρκή τροφοδοσία της τέχνης της από την (ακραία) ζωή της και το αντίστροφο, για την άρνηση και το πείσμα του no, no, no στο rehab, την προφητική κυριολεξία του back to black θα τη θυμόμαστε· για την ορμή της και το πάθος και την ασέβεια απέναντι στους κανόνες της αγοράς αλλά, κυρίως, απέναντι στο δικό της μέγα δώρο της φωνής: ένα καθαρό τζαζ μέταλο, αρκετά σπάνιο σήμερα, ελαφρώς σκοτεινό και κατά περίπωση ραγισμένο. Τι κρίμα.

Οι εμφατικές κατά κόρον συγκρίσεις με τους συνομήλικους καταραμένους Τζόπλιν, Χέντριξ, Μόρισον, Κομπέιν είναι μάλλον άστοχες και εκτός θέματος αλλά ενδέχεται να ένιωσε κι εκείνη πως στη σύγχρονη μυθοποιητική σκηνή το βασικό έργο τέχνης παραμένει ο ίδιος σου ο εαυτός, εξ ου και κατακλύστηκε νωρίς από το πάθος μιας ελευθερίας βουλιμικής, μιας ανεξέλεγκτης κατάποσης των πάντων (ουσίες, άνθρωποι, τραγούδια) και δεν σταμάτησε παρά αφού κατάπιε και τον δικό της εαυτό. Διχάζεται εκ των υστέρων ο κόσμος του ίντερνετ από το φόβο των λάθος προτύπων ή μιας έξτρα ηρωοποίησης και φτάνει σε σχόλια χυδαία («καλά να πάθει το πρεζάκι»). Υπάρχει πάντα και ο κρυμμένος θυμός για μια στάση αγνωμοσύνης απέναντι σε ό,τι αποτελεί ζητούμενο και μύχιο πόθο εκατομμυρίων ανθρώπων- ταλέντο, δημοφιλία, χρήμα- ίσως και η ασυνείδητη προβολή μιας προσωπικής αγωνίας γι’ αυτό που κατακτιέται καθημερινά με τόσο κόπο, την επισφάλεια, δηλαδή, της λεγόμενης ισορροπίας του τρόμου. Ίσως γιατί τα άκρα δεν είναι καθόλου άγνωστα ή ξένα στην ανθρώπινη συνθήκη και πίσω από κάθε συντεταγμένη ζωή ακούγονται κάθε τόσο οι τριγμοί της επιμελημένης κατασκευής της.

(Καθημερινή, 7-8-2011)

σπινθήρας

2011-06-08T18:05:00.006+03:00

Στον αιώνιο Δημήτρη,
[όλες οι φωτογραφίες δικές του]
[όλα τα λάικ για πάρτη του]

***

Ε λοιπόν όχι, αυτό το βίντεο δεν παρωδείται. Κάθε προσπάθεια είναι καταδικασμένη να μένει πίσω από το πρωτότυπο- μιλάμε για έργο τόσο αυτόνομο, τόσο ολοκληρωμένο εικαστικά και νοηματικά ώστε να ενσωματώνει και την καλύτερη δυνατή παρωδία του, έργο πνοής, ένα σύγχρονο αντικείμενο τέχνης, μια μαγική εικόνα, μια διαχρονική πρόταση για κάθε επερχόμενη μπιενάλε. Υποκλινόμαστε στον σοσιαλιστικό υπερρεαλισμό του εγχειρήματος- σχεδόν καταλήγει να γίνεται συμπαθητικό μέσα στο μεγαλείο της μοναξιάς του, έτσι καθώς ταξιδεύει μόνο του κι απροστάτευτο στο διαδίκτυο. Διότι τόσες συμβολικές ντομάτες λίγα βιντεοάρτ σαν αυτό θα έχουν δεχτεί.

Ώστε το τσίρκο με τις καντίνες, οι νεοχίπηδες των λάικ, τα χαϊδεμένα παιδιά των μιμι-έ, τα μικρομέγαλα της βουλής των εφήβων, οι απολίτικοι αμεσοδημοκράτες, οι άσχετοι, τα μωρά, κατάφεραν στο τέλος να μαζέψουν το ετερόκλητο πλήθος κατά χιλιάδες, να μετακινήσουν μερικούς τόνους δυσπιστίας και κυριακάτικης μελαγχολίας κρυμμένης πίσω από πίτσες και ποδόσφαιρα, αλλά κι αυτής ακόμα της ενδιάθετης γκρίνιας που γιγαντώνεται μέσα μας με τα χρόνια θέτοντας διαρκώς περισσότερα γιατί; πώς; υπό ποίους όρους; Ποτέ, τίποτα δεν θα είναι αρκετό για ένα μυαλό ασκημένο να τρέφεται με σκέψεις, σκέψεις...(που λεγε κάποτε και μια ψυχή), μυαλό ασκημένο να μένει πεινασμένο και αδηφάγο ως προϋπόθεση και συστατικό της καλής λειτουργίας του, μυαλό πάντα σε φόρμα ώστε να συσπειρώνεται αμυντικά (και αποτελεσματικά) απέναντι στον ενθουσιασμό των ιδεών, στον ενθουσιασμό των σωμάτων, απέναντι (εντέλει) σε κάθε ενθουσιασμό. Πρώτον απ’ όλους εμένα έχω κατά νου, το ξεκαθαρίζω.

Αναρωτιόμουν τι είδους οξύμωρη απελπισία είναι αυτή που καθρεφτίζεται στα πρόσωπα μάλλον σαν ένταση και γιορτή (σαν την εξωστρεφή συνθηματολογία των ημερών, για παράδειγμα) παρά σαν κατάθλιψη και απόγνωση· αργότερα το ίδιο βράδυ θυμήθηκα ένα κορίτσι στο βαγόνι του μετρό που απευθυνόταν ανοιχτά και απροσποίητα προς όλους, κατεβείτε στο Πανεπιστήμιο και όχι στο Σύνταγμα, μιλούσε ταυτόχρονα στο κινητό και σ’ εμάς σαν φυσική προέκταση της παρέας της, ένας μικρός πυρετός συμμετοχής που την έσπρωχνε να ανοίγεται στο ετερόκλητο πλήθος αδιακρίτως (μαμάδες με παιδιά και σύζυγοι με σακούλες του σουπερμάρκετ), ένα έκτακτο γεγονός που παρήγαγε ένα μικρό πρώτο νόημα, έστω έναν σπινθήρα νοήματος, αρκετό πάντως για να λειτουργήσει σαν συγκολλητική ουσία των προσώπων, να τροφοδοτήσει διστακτικά την μισοξεχασμένη ιδέα μιας κοινωνίας σε αλληλεγγύη. Με δεδομένη την ασφυξία του χειμώνα, την ανακύκλωση της καταστροφολογίας και του πανικού, αυτή η έξοδος των ανθρώπων μοιάζει λυτρωτική. Τα μάγια λύθηκαν, ο κόσμος κυκλοφορεί, κι αυτή η θέρμη των σωμάτων είναι ικανή υπό προϋποθέσεις να αλλάξει την τυπική σκηνοθεσία της πόλης, να εκτρέψει τη δεδομένη ροή. Το λέμε μάλλον από συνήθεια αλλά είναι γεγονός: δεν κινδυνεύουμε να πλήξουμε στο άμεσο μέλλον, δεν κινδυνεύουμε να ναυαγήσουμε ξανά στους καναπέδες της ανίας προσπαθώντας να εφεύρουμε τον γοητευτικό εαυτό μας. «Φεύγεις για λίγο από το Σύνταγμα, πας κάπου αλλού για φαγητό, για ποτό και νιώθεις ότι υποκρίνεσαι. Οτι όλα είναι ίδια». Για τα υπόλοιπα, τα μεγάλα και τα σπουδαία είναι νωρίς ακόμα. Ίσως και πολύ αργά, ποιος ξέρει- ας μείνουμε σε ό,τι βλέπουν τα μάτια μας και ακούνε τα αυτιά μας.

Λυρισμός και ψευτοποιητική σκηνογραφία, θα μου πεις. Εντάξει, μπορεί. Αλλά και ο κυνισμός σ’ αυτή τη φάση, αν δεν κρύβει βαθιά απελπισία ως είθισται, ακούγεται φάλτσος, παράταιρος. Είναι κάπως θολή η ανάμνηση, πρέπει να ήταν ακόμα Νοέμβρης ή Δεκέμβρης γιατί είχε κρύο στο αυτοκίνητο, άκουγα εν λευκώ : «Του την είχε πέσει η συνδικαλαρία. Ξέρετε, όλοι αυτοί του ΠΑΜΕ του ΦΥΓΑΜΕ, ούτε και ξέρω πώς τους λένε […] Ο άνθρωπος είχε ένα φως στο πρόσωπο». Ο φωτεινός άνθρωπος για τον οποίο το σχόλιο (προφανώς σε αντίστιξη με τη σκοτεινή συνδικαλαρία), ήταν ο ο υπουργός μας των οικονομικών, ο Γιώργος μας ο Παπακωνσταντίνου. Ήταν η τελευταία φορά που άκουγα τον Τζούμα στο ραδιόφωνο γιατί αποφάσισα ότι τόση σνομπ γοητεία δεν αντέχεται πλέον και ότι αυτή η αφρώδης, σαμπανιζέ αποστασιοποίηση που επιμένει με λα-λα-λα-λα και μπρδιμ-μπρδομ έρχεται από μια παλιά, τελειωμένη εποχή. Ευτυχώς, κατά βάση.

***

Αλλά η κριτική σε τρίτους είναι πάντα εύκολη και ανέξοδη. Εσύ; τι κάνεις εσύ;

***

Απόσπασμα επίκαιρης αλληλογραφίας.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011.

[...]
Χτες που λες, ήταν ωραία στο Σύνταγμα, αλλά μια υφέρπουσα κόντρα με τον Δημήτρη εξελίχτηκε σε πολύωρη αντιπαράθεση κατά την οποία το αλκοόλ δεν ήταν ο καλύτερος μας σύμμαχος. Καταλήξαμε στο toy όπου το θέμα ήταν - τι πρωτότυπο!- οι συγκεντρώσεις, η αριστερά, οι τριανταδύο... αγνοήσαμε την υπόλοιπη παρέα και καταλήξαμε να ουρλιάζουμε- πραγματικά εξουθενώθηκα συναισθηματικά, ψυχικά, σωματικά, γύρισα ένα κουρέλι, έφαγα λίγο κοτόπουλο, είχα ταχυκαρδία, κοιμήθηκα στον καναπέ σε μια παράλογη στάση με ένα πόδι να κρέμεται και το κεφάλι να κοιτάζει λοξώς και άνωθεν (σαν να ζητούσα σωτηρία από ψηλά) ξύπνησα πιασμένος, πήγα για ύπνο με το πρωινό φως, ένιωθα και νιώθω το αλκοόλ μέσα μου, θυμάμαι ότι του φώναζα στον δρόμο "ποτέ ξανά σοβαρή κουβέντα οι δυο μας, δεν θέλω να ξαναμιλήσουμε ποτέ και για κανέναν λόγο"...Γενικά τα τελευταία χρόνια περνάμε δύσκολα όταν υπάρχει διαφωνία, εγώ νιώθω να γίνομαι σπαστικά συστηματικός και ορθολογικός ενώ εκείνος ανεξέλεγκτα συνειρμικός και άναρχος. Όσο παίζουμε καμιά μουσική μαζί ή κάνουμε τους σκηνοθέτες ή καταπιανόμαστε με διάφορα καλλιτεχνικά, είμαστε ερωτευμένοι. Μετά, μας παίρνει και μας σηκώνει.

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2011, λίγη ώρα μετά.

[...]
Γιατί ρε γμτ όσοι από μας έχουμε αποδώσει στους στενούς μας φίλους μια θέση οικογένειας στη ζωή μας, αντιδρούμε τόσο έντονα, τόσο προσωπικά σε τέτοιες διαφωνίες; Γιατί μας σμπαραλιάζει η έλλειψη απόλυτης επικοινωνίας με τους αγαπημένους μας; γιατί μας απογοητεύει μια λάθος θέση ή ακόμα και ο τρόπος που συζητά κάποιος, τον οποίο ούτως ή άλλως αγαπάμε, που ξέρουμε πως μπορεί να δει το λάθος αργότερα, που αντιλαμβανόμαστε πως ενδέχεται να το κάνει και λιγάκι επίτηδες... Δεν ξέρω, πιστεύω πως κάτι υπάρχει σε αυτή την έξαρση και την εξουθένωση, σε αυτό το αίσθημα πως θες να πνίξεις τον άλλο ή να βάλεις τα κλάματα (ή και τα δύο), που προσομοιάζει στην απόγνωση των διαφωνιών με τον πατέρα (σε μένα τουλάχιστον). Που φέρνει στην επιφάνεια αυτή την πρώτη σύγκρουση, αυτή την απελπισία ότι δεν εισακούγεσαι και κυρίως (αν και έμμεσα) την απόρριψη όλου σου του προσώπου, που συμβολίζονται σ' αυτή την πρώτη άρνηση επικοινωνίας.

***

Για τις πλατείες, τον Σαββόπουλο, τους τριανταδύο, τους δέκα, την άνω και κάτω χώρα, το πλήθος στο κέντρο. Εσύ όμως; πού είσαι εσύ;

τον Μάη τον πιο όμορφο καιρό για δυο

2011-05-17T15:30:00.010+03:00

με χάι και χο και χάι και τριαλαρό

Μένει στο ισόγειο ενός ερειπωμένου διώροφου με χορταριασμένο κήπο. Όταν ο καιρός είναι καλός όπως τώρα, κάθεται κάτω από την ομπρέλα της Χάινεκεν σε ένα μικρό τσιμεντένιο ξέφωτο. Γύρω του υπάρχουν τενεκέδες με λουλούδια και μια σημαία του Πανιωνίου σε κοντάρι. Βάζει τα πόδια στο τραπέζι- πάντα με τον φραπέ και το τσιγάρο στο χέρι, ξεφυλλίζει τις αθλητικές. Από τις μπαλκονόπορτες ακούγεται δυνατά η μουσική- κυρίως προγκρέσιβ του εβδομήντα. Η μάνα του, μια ηλικιωμένη γυναίκα με ξέπλεκα μαλλιά, βγαίνει κάθε τόσο στο παράθυρο και διαπληκτίζεται με τους οδηγούς που θέλουν να παρκάρουν μπροστά στο σπίτι. Εκείνος πετάγεται κάθε φορά και της φωνάζει: «τράβα μέσα γαμώ την Παναγία μου. Τράβα μέσα.»

Και στα γρασίδια τα πυκνά
ξάπλωσε ο νιος κι η κοπελιά

Βρίσκεις ελάχιστα πράγματα σ’ αυτό το αρχαίο μπακάλικο- ψηλοτάβανος χώρος, άχαρος· ακόμα και η τηλεόραση είναι τοποθετημένη τόσο ψηλά που δεν την παρακολουθεί κανείς. Στο ταμείο κάθεται πότε ο πατέρας και πότε η μάνα αλλά κυρίως ο γιος. Είναι πάντα βαρύς και συνοφρυωμένος, καπνίζει ασταμάτητα. Τελευταία τον βλέπω να στέκεται έξω από τις καφετέριες της λεωφόρου: κοιτάζει τα ζευγάρια να φιλιούνται, από πολύ κοντά, χωρίς να τον νοιάζει αν ενοχλούνται. Ύστερα διασχίζει τον δρόμο, προχωρά μερικά μέτρα, γυρίζει ξανά προς τα πίσω. Τον πέτυχα αργά μια νύχτα Σαββάτου να βαδίζει σκυφτός στις γραμμές. Καθώς πλησίαζε το τραμ με το καμπανάκι του σε έξαρση φαντάστηκα ξαφνικά τον Σωτήρη Δημητρίου να τον παρατηρεί, καθορίζοντας τις λεπτομέρειες του φινάλε. Έκτοτε δεν μπορώ να απαλλαγώ από την ιδέα ότι πρόκειται για πρόσωπο επινοημένο, λογοτεχνικό, κι ούτε κατάφερα ως τώρα να γράψω κάτι σχετικό που να μη μοιάζει ψεύτικο ή κατασκευασμένο.

η αγάπη αξίζει στον ανθό

Η φωνή της έρχεται μέσα από τα φυτά ενός μπαλκονιού πρώτου ορόφου, φωνή τρεμάμενη και ένρινη, καλέ μου κύριε συγνώμη για την ενόχληση- μπορείτε να μου πείτε τι ώρα είναι; Κοιτάζω προς τα πάνω και της απαντάω, κάπως καχύποπτα. Ευχαριστώ πολύ καλέ μου κύριε. Η ίδια σκηνή σε μερικές ημέρες: Καλέ κύριε αν έχετε την καλοσύνη μου λέτε την ώρα; Τώρα βλέπω μόνο ένα γαλάζιο νυχτικό να κινείται μυστηριωδώς πίσω απ’ τις γλάστρες. Και πάλι: ο Θεός να σας έχει καλά, είστε πολύ καλός κύριος. Κάποτε στέκομαι και την παρακολουθώ από το απέναντι πεζοδρόμιο- κρυμμένος κι εγώ πίσω από δέντρα. Ποτίζει τα λουλούδια της και ελέγχει τον δρόμο κινούμενη με ταχύτητα από το ένα άκρο του μπαλκονιού στο άλλο. Στις γυναίκες δεν δίνει σημασία, αν όμως περάσει άντρας, ιδίως νεαρός, μισοκρύβεται και ξεκινά: θα με συγχωρήσετε νεαρέ κύριε να ρωτήσω τι ώρα είναι...

***

summerstockpost

2010-06-28T01:21:00.001+03:00

Μιλάμε για υπερθέαμα-συμμετοχή στο προ διετίας φεστιβάλ του Φούρνου με θέμα την «επαναδιαπραγμάτευση του όρου της ευτυχίας»- ό,τι ξέρεις, ξέρω. Φορτώθηκα τότε στον κολλητό που υπήρξε αιτία και αφορμή (Manonero) αλλά και στον πολυσχιδή πολυπράγμονα πολυφίλο (Silezukuk) ο οποίος, μάλιστα, επιχειρεί τελευταία να χαρτογραφήσει τη διπλή έλικα του ίντερνετ (με αυτοχρηματοδότηση). Χάρη στην προθυμία τους και την αγάπη τους μνημειώθηκε η φτωχή μας ιδέα, με άριστα (συναισθηματικά) αποτελέσματα.
Την επιείκειά σας, σύντροφοι. Τεχνολογικώς ίσως να μιλάμε για τα στοιχειώδη. Είναι όμως όλα στο χέρι, σταυροβελονιά, στο φως της γκαζόλαμπας. Όπως μας πληροφόρησαν τότε από τη διεύθυνση και οι δεκατέσσερις θεατές που βρέθηκαν στην προβολή, χειροκρότησαν θερμά. Τους ευχαριστούμε έναν-έναν και τους φιλάμε σταυρωτά. Καλό καλοκαίρι.

[αφήστε το λίγο να φορτώσει γιατί παραδόξως είναι βαρύ.]

πάλι και ξενιτέψεις με, στα ξένα μην πεθάνω

2010-05-16T13:48:00.006+03:00

Βηματίζω στον περίβολο της Σωτηρίας περιμένοντας τις εξετάσεις της μάνας μου και ακούω τα πουλιά να τρελαίνονται στο ανοιξιάτικο φως. Είμαι χαρούμενος γιατί επιτέλους φεύγουμε από δω. Με πλησιάζει κάποιος από το πλάι κρατώντας ένα χαρτί-είναι μετανάστης, όχι πάνω από τριάντα χρονών. Τι γράφει εντό, μου κάνει και μου δίνει τη διάγνωση. Καθώς κατεβαίνω προς τα συμπεράσματα διαβάζω ότι πρόκειται για προχωρημένη μορφή καρκίνου στον πνεύμονα και τους λεμφαδένες- οι διατυπώσεις δεν είναι προσεκτικές ή καλυμμένες. Τον κοιτάζω με απελπισία και του λέω δεν γράφει κάτι καλό- εκείνος ξαναρωτάει: τι γράφει; Προσπαθώ να βρω συνώνυμα ή κάτι ανάλογο μα είναι αδύνατο: στον πνεύμονα, δεν είναι κάτι καλό. Εκείνος επιμένει: τι γράφει, τι γράφει; Θέλω να ξεφύγω, να βάλω τις φωνές ή τα κλάματα, δεν μπορώ να το ξεστομίσω: δεν γράφει κάτι καλό, δεν είναι κάτι καλό, όχι καλό, επαναλαμβάνω συνεχώς. Κάποια στιγμή το επαναλαμβάνει και ο ίδιος, αφηρημένα: όχι καλό· ύστερα απομακρύνεται σκυφτός, μ' αυτό το άσπρο χαρτί στο χέρι. Νιώθω τόσο ταραγμένος, τόσο πανικόβλητος που ασυναίσθητα κάνω το σταυρό μου λέγοντας θεέ μου θεέ μου θεέ μου.

Γκαγκά ού λαλάα.

2010-04-29T00:54:00.011+03:00

Αναβοσβήνουν καρδούλες στο μηχάνημα, παλμοί, λεπτά, δευτερόλεπτα, επίπεδα δυσκολίας. 144, 5,8, 3, ακατανόητα νούμερα- μετά από δύο μήνες ξέρω μόνο να πατάω το start. Λίγο πιο πάνω άλλη οθόνη, άλλα νούμερα, βουβά, απειλητικά: πάνω από χίλιες μονάδες τα spread, βουτιά στα χρηματιστήρια. Με έχει στοιχειώσει πια το ρεφρέν της- η lady Gaga πότισε και τους τοίχους σ’ αυτό το γυμναστήριο. Αναρωτιέμαι τι κάνω εδώ, τι κάνουμε όλοι γύρω μου, πώς είναι δυνατό να συνεχίζεται αυτή η κανονικότητα.

Πανελλήνιες, σχολή, ύστερα στρατός, επαγγέλματα διάφορα. Κουτσά-στραβά, κάποιες από τις βασικές αγωνίες της ζωής έχουν μείνει πίσω μου. Σκέφτομαι τι ακριβώς σημαίνει να είσαι νέος σήμερα, να έχεις μόλις τελειώσει το λύκειο ή ένα διδακτορικό (που σε ξετίναξε) και να ξυπνάς σε μια χώρα που της τελειώνει το οξυγόνο. Να έχεις επενδύσει πρόσφατα κάποια λεφτά στο μαγαζί σου, να ετοιμάζεις το γάμο σου ή να μπαίνεις στο νοσοκομείο για εξετάσεις- προσωπικές ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα μ’ αυτά τα εξουθενωτικά νούμερα, σε συνθήκες ελεγχόμενου ή και ανεξέλεγκτου πανικού. Σε ποια (χάι ντεφινίσιον, φορ σουρ) οθόνη να προβάλεις τώρα ένα μίνιμουμ προγραμματισμού ζωής. Τι να σκεφθείς, για να μην καταρρεύσεις.

(Να σηκώναμε τουλάχιστον τα μισά / Έπρεπε να έχουμε αγοράσει κάτι / Τα έβγαλαν έξω όσοι ήξεραν / Ρήμαξαν τη χώρα / Όλοι τη ρημάξαμε / Μας άξιζε / Δεν μας άξιζε / Να ζήσουμε τη φτώχια με αξιοπρέπεια/ Να γίνουμε άνθρωποι ξανά- ένα διαρκές εκκρεμές διαθέσεων και στάσεων απέναντι στο κακό.)

Κούκου! Η νέα φτώχεια.

Το πρόβλημα με τη φαντασίωση, έστω, μιας ζωής απαλλαγμένης από τα παράπλευρα δεινά που σώρευε η ευμάρεια είναι ότι δεν γίνεται να ενταχθεί σε ένα σκηνικό με άρωμα φίφτις ή σίξτις αθωότητας. Το χειρότερο είναι να ζήσεις τη νέα φτώχεια ταπεινωμένος, σε διαρκή αγωνία και επιπλέον να συνεχίσεις να βλέπεις τον λαρτζ Καρατζαφέρη (ρυθμιστής πια αυτός) και τον ήδη ξεπερασμένο Σαμαρά, τον νομάρχη και τη Μανωλίδου, τη Σάσα και τη Τζούλια, έναν ατέλειωτο χορό προσώπων βγαλμένων από τον εφιάλτη μιας σύγχρονης κιτς αμεριμνησίας (στην καλύτερη) να αλωνίζει ανενόχλητος. Προσωπικά δεν είδα καμιά κολώνα του συστήματος να πέφτει (ή έστω να σείεται).

Οι άλλοι, ενώ είχε ξεκινήσει η θύελλα, άρχισαν να συζητάνε ότι σκόπευαν, λέει, ότι είχαν στο μυαλό τους, ότι μπορεί και να ελέγξουν την ακίνητη περιουσία, τις καταθέσεις, να πιάσουν σκάφη και πισίνες…Και ενώ οι τράπεζες άδειαζαν καθημερινά, την ώρα που (πανάκριβα) ακίνητα στο Λονδίνο και αλλού περνούσαν εσπευσμένα σε πλούσια ελληνικά χέρια, εκείνοι ακόμα δήλωναν τη… βούλησή τους. Επί μήνες προανήγγειλαν, επί μήνες σχεδίαζαν. Πρέπει να είσαι φανατικός για να μη βλέπεις τον επικίνδυνο ερασιτεχνισμό, την ανεπάρκεια των χειρισμών σε συνθήκες τόσο ακραίες και περιστάσεις τόσο κρίσιμες. Κι ύστερα ο Γιώργος να κατεβαίνει το ποτάμι με τον πορτοκαλί του σκούφο, ο Γιώργος μπροστά από τα ήσυχα χαρτογραφημένα νερά της Ιθάκης του Καστελλόριζου. Με τα πιστόλια γεμάτα ή απασφαλισμένα- δεν θυμάμαι πια.

«... Τα επιτόκια αυτά, σύμφωνα με τους αναλυτές, δείχνουν ότι η Ελλάδα οδηγείται ή μάλλον σέρνεται δεμένη πισθάγκωνα στην αναδιάθρωση του χρέους της (η «κομψή» έκφραση για την χρεοκοπία).»
[σημερινή η είδηση στο in.gr-ας αφήσουμε την αμφιλεγόμενη και πολυδιαψευσμένη αναδιάρθωση και ας κρατήσουμε το "σέρνεται δεμένη πισθάγκωνα" ως κατάληξη μιας καλοσχεδιασμένης πολιτικής. Υπάρχει κανείς που έχει αντίρρηση για τη διατύπωση; Είσαι σε θέση σήμερα να διαπραγματευτείς οτιδήποτε; Μόνο ό,τι έχει προσυμφωνηθεί σαν δήθεν υποχώρησή τους, για τη δική μας, εγχώρια κατανάλωση.]

Έλεγχος βιβλιαρίων / Ώρες κοινού: 8:30-13:00 και από κάτω σημειωμένο με μαρκαδόρο: ΝΑ ΑΠΟΛΥΘΕΙΤΕ ΓΑΙΔΟΥΡΙΑ.

Μου άρεσε η εικόνα της κοινωνίας μας σε αλληλεγγύη. Συνειρμικά όμως θυμήθηκα ένα πρόσφατο περιστατικό:
Πώς μου ήρθε τις προάλλες να μαστορέψω, να αντικαταστήσω δηλαδή κάτι μεταλλικά πόδια ενός καναπέ, με ξύλινα. Βρήκα ένα δοκαράκι 8x8 εκ. και ζήτησα να μου το κόψουν στο κατάστημα αλλά η μηχανή τους αδυνατούσε. Μου εξήγησαν πού έπρεπε να πάω [ευτυχώς το συγκράτησα γιατί συνήθως χάνομαι στον ρυθμό των λέξεων, στις εκφράσεις και τη θεατρικότητα των οδηγιών. Μου εντυπώθηκαν όμως οι λέξεις παραλία, φανάρι, χωράφι με βάρκα, υπόγειο, κυρ- Θόδωρος.]
Ήταν κάτι τεράστιες εγκαταστάσεις εκεί, πολύς θόρυβος, πριονίδι σε λόφους κι ένα λυκόσκυλο (με έμφαση στο πρώτο συνθετικό του). Περιπλανήθηκα στους θηριώδεις χώρους και κάποτε εντόπισα τον κυρ Θόδωρο. «Τι πρόβλημα έχει αυτό;» είπε δείχνοντας το ξύλο.
Του πήρε λιγότερο από ένα λεπτό η διαδικασία- τέσσερις τομές, στην πριονοκορδέλα… κι ενώ αναρωτιόμουν αν πρέπει να τον ρωτήσω τι χρωστάω ή να του αφήσω τίποτα ψιλά, με πρόλαβε ο ίδιος: «Κανονικά η δουλειά κοστίζει είκοσι ευρώ – άσε μου δεκαπέντε.»
Δεδομένου ότι ολόκληρο το ξύλο κόστιζε μόλις 7 ευρώ, άκουσα τα λόγια του σαν πυροβολισμό. Με κατέλαβε οργή και απελπισία ταυτόχρονα. Και επειδή είμαι τύπος που συγχέει τη θεωρία με την πράξη, πρόλαβα να προβάλω πάνω σ’ αυτόν τον εξηνταπεντάρη όλη την κακοδαιμονία μας των τελευταίων ετών, όλη την ναυαγισμένη γιανναρική ρητορική που με γέμισε κάποτε ευγενείς ιδέες σχετικά με τη σπάνια ιδιοπροσωπεία ενός έθνους το οποίο ταξιδεύει ανάδελφο στους αιώνες. (χρειάστηκε τόσες σελίδες να περιγράψει εξαντλητικά τις διαφορές μας από την κακή ratio αλλά δεν κατάφερε να διερευνήσει το εύλογο, πώς και γιατί αφού ήμασταν τέτοιοι σούπερ τύποι παραδοθήκαμε έτσι αμαχητί στο δυτικό μοντέλο.)
Ξαφνικά ήθελα να αρπάξω αυτόν τον ανεκδιήγητο κυρ Θόδωρο, να τον τραντάξω φωνάζοντας γιατί, γιατί ρε άνθρωπε το κάνεις αυτό; Τελικά ψέλισα κάτι ακατάληπτα, έβγαλα ένα δεκάρικο που είχα και το έδωσα. [Φεύγοντας μου πέταξε το κερασάκι: και να ξέρεις, δεν θα σε εξυπηρετήσω άμα ξανάρθεις.]

Μεγαλώσαμε με την αίσθηση ότι οι άνθρωποι του μόχθου είναι πρόσωπα ιερά, εμείς, μια γενιά που δεν κουράστηκε το ίδιο για να τα καταφέρει στη ζωή. Παρά τις διαρκείς διαψεύσεις ήταν και παραμένει μέσα μας (ευτυχώς, νομίζω) μεγάλο ταμπού η αμφισβήτησή τους. Γιατί αν το κουκούτσι του τόπου αυτού, η σάρκα και το πνεύμα του, οι κυρ-Γιάννηδες και οι κυρα-Μαρίες του, πιστέψουμε πως παραδόθηκαν πρώτοι στην (άλλη) χρεοκοπία, μιλάμε για πραγματική ήττα της χώρας πολύ πριν από αυτή την τελευταία.

Με δυο λόγια δεν είμαι βέβαιος τι είδους κοινωνία συγκροτούμε, τι δεσμούς διατηρούμε ακόμα μέσα σ' αυτή την τεράστια νέα ασυναρτησία. Όσο για το εθνικό μας φαντασιακό, έχει δεχτεί πια τόσες διευρύνσεις για να απορροφήσει τις κατά καιρούς εκδοχές μας- εραστές, αδούλωτοι, ραγιάδες, επαναστάτες, πανέξυπνοι, εγωϊστές, φιλότιμοι, φιλόξενοι, αλληλέγγυοι, δημοκράτες, προδότες, αλληλοσπαραγμένοι, ικανοί για Παρθενώνες, για νέες Ολυμπιάδες, τριτοκοσμικοί, καταφερτζήδες, κλέφτες, λαμόγια. Τώρα πλέον και παντελώς άχρηστοι, αποτυχημένοι, νεόπτωχοι.

[Όμως, θενκ γκαντ, να και μια χαρμόσυνη είδηση: ο Πατριάρχης ευλόγησε τον Αλκαίο και το opa του. Όλα καλά θα πάνε, μωρέ. Ισπανοί, Γάλλοι, Πορτογάλοι, αυτοί να δούμε τώρα.]

Stylish new fighters facing the crisis. Blessed.

Παραμύθι στην εποχή του μετά.

2010-04-03T17:04:00.003+03:00

Δεν προλαβαίνω το εορτολόγιο. Μια και φτάσαμε στην Ανάσταση με τα προηγούμενα φωτάκια αναμμένα (κοροϊδεύουν και οι σχολιαστές) ας βάλω κάτι να αλλάξει η βιτρίνα. Δυστυχώς η μόνη παραγωγή του τριμήνου ήταν ένα ψευτοπαραμύθι υπό τύπον ευχετήριας κάρτας για η φίλη μου τη Δέσποινα. Καλό, κακό, είναι πάντως το μόνο. Μιλάμε για πάθος της έκφρασης, όχι αστεία. Με θαυμάζω. Ρε υπήρξα εγώ στη ζωή μου μπλόγκερ;

Ζούσε μια φορά κι έναν καιρό ένα κορίτσι πολύ έξυπνο και εκτυφλωτικά όμορφο. Βεβαίως και ιδιαίτερα καλοσυνάτο- ούτε λόγος. Όταν έγινε πέντε ετών οι γονείς του φρόντισαν να αφαιρέσουν όλους τους καθρέφτες από το σπίτι ώστε να μην τυφλωθεί από την ίδια του την ομορφιά. Επειδή πολλές επιφάνειες αλλά κυρίως τα σκεύη της κουζίνας, ακόμα και τα κουταλοπίρουνα, αντανακλούσαν τη λάμψη της, τα αντικατέστησαν με ξύλινα. Είχε κατάξανθα μαλλιά και πρασινογάλαζα μάτια – αλλά ποιος τόλμησε να κοιτάξει την ομορφιά καταπρόσωπο ώστε να πει με βεβαιότητα; Τέλος πάντων το πρόβλημα λύθηκε οριστικά όταν κάλυψαν κάθε ανακλαστική επιφάνεια με κάτι καρώ κουβερτάκια του Ικέα.

Το κορίτσι που πότε-πότε το αποκαλούσαν Τάμα τάκια σουαδελ φούλαβρε μεγάλωνε στο θαμπό σπίτι και μέρα με την ημέρα δυστυχώς ασχήμαινε διότι τι άλλο σου μέλει να κάνεις όταν ξεκινάς από την κορυφή. Η ομορφιά της δεν ήταν το μοναδικό πρόβλημα αφού το κορίτσι που για αλλαγή πότε-πότε το αποκαλούσαν Το ουράνιο τόξο είχε σκαλώσει στα μαλλιά σου άρχισε να υποφέρει πολύ νωρίς από μια υπερδραστηριότητα του εγκεφάλου που δεν την άφηνε να κοιμηθεί τα βράδια. Ο γιατρός που την εξέτασε είπε ότι υποφέρει απλώς από οξύτατη ευφυΐα. Είναι ασυνήθιστα έξυπνη τους το ανέλυσε κι εκείνοι απάντησαν ευχαριστούμε πολύ γιατρέ ενώ στην πραγματικότητα σκέφτονταν αν αυτός είναι γιατρός εγώ είμαι ο Πάπας Πίος ο έβδομος.

Στη διάρκεια της αϋπνίας της το κορίτσι που συχνά το αποκαλούσαν Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης (αφού πλέον τους είχε σπάσει τα νεύρα), μη έχοντας τι άλλο να κάνει τις νύχτες άρχισε να μελετά τη βιβλιοθήκη του μπαμπά και της μαμάς η οποία ξεκίναγε από το σαλόνι και κατέληγε στην αποθήκη με τα ποδήλατα.
Μέχρι να τελειώσει την Τρίτη δημοτικού πρακτικά είχε καλύψει την ύλη ενός μέσου αμερικάνικου πανεπιστημίου όπως για παράδειγμα το Αριζόνα Στέιτ Γιουνιβέρσιτυ Ντιπάρτμεντ οφ Ικονόμικς. Αλλά και τομείς όπως η Προσωκρατική σκέψη, η Ψυχανάλυση μετά τον Λακάν, η Φροντίδα και ο καλλωπισμός των κατοικιδίων, με λίγα λόγια ό,τι υπήρχε σ’ αυτή τη βιβλιοθήκη αποτελούσε μέρος της ευρύτατης αντίληψής της για τον κόσμο. Το κορίτσι που συχνά το αποκαλούσαν Δειλινά αξέχαστα μεσ’ στα στενά δρομάκια εκτός από το να ασχημαίνει διαρκώς άρχισε και να γερνάει με ταχύτητα καθώς ό,τι ζητά να κατακτήσει κανείς στη διάρκεια μιας ζωής εκείνη το είχε ολοκληρώσει μέχρι τα δέκα της χρόνια, οπότε και τα κύτταρά της έπαθαν τη λεγόμενη αναστροφή φάσης. Το ζήτημα είναι πως επιτέλους ένας αληθινός καθρέφτης μπήκε για πρώτη φορά στο μπάνιο τους. Ο κίνδυνος είχε περάσει οριστικά όταν η μικρή που καμιά φορά την αποκαλούσαν Αρθούρε Ρεμπώ το βράδυ θαμπό, άρχισε να σπάει τα σπυράκια της μονολογώντας όχι αγόρι δεν θα με θέλει εμένα αλλά ούτε ο δράκος της Βουλιαγμένης.

Οταν τελικά αποφάσισε να κάνει κάτι για την αϋπνία της ήταν περίπου 16 χρονών αλλά η πνευματική της ηλικία πρέπει να ξεπερνούσε τα 350. Πήρε φλαμούρι σε ταμπλέτες, άλλαξε τον προσανατολισμό του κρεβατιού της, έκανε πρωινό τάιμπό και βραδινό μποτέ, πήγε για σπα, σκι, σκάκι, βούτηξε στον Κιμ Κι Ντουκ που ήταν τότε της μόδας αλλά τίποτα. Κάποτε έπεσε πάνω σε ένα δημοσίευμα της Καθημερινής σχετικά με έναν σοφό άνθρωπο που είχε λύση για όλα. Η επίσκεψη κόστιζε μόνο 120 ευρώ, με απόδειξη.
Ξεκίνησε να τον συναντήσει. Πήρε τραμ, μετρό, λεωφορείο και κατέβηκε στον Κηφισό. Εκεί αγόρασε ένα μπουκαλάκι νερό, το Περισκόπιο της επιστήμης (με αφιέρωμα στο ταξίδι του Χούμπολντ) καθώς και κάτι κριτσίνια για τη διαδρομή. Από το παράθυρο κοίταζε πότε το δρόμο και πότε τη λυπημένη αντανάκλασή της στον καθρέφτη.

Το τοπίο έξω από τη Λάρισα έμοιαζε μ’ αυτό της λατινικής Αμερικής. Βρήκε εύκολα τη συκιά δίπλα στο κοτέτσι που έψαχνε, ενώ σοφές επιγραφές κρέμονταν πάνω στο γέρικο δέντρο που σημείωναν ανορθόγραφα «όλα είναι δρόμος» και «σημασία έχει το ταξίδι» καθώς και άλλα μικρότερης αξίας όπως το «μη ρημάζετε τα σύκα». Γύρω-τριγύρω διάφορες σοφές πέτρες πεταμένες. Ένα σοφό σκυλάκι την κοίταξε αλλά δεν γάβγισε.
Όταν χτύπησε επιτέλους την πόρτα της παράγκας άκουσε παράξενους ήχους από το εσωτερικό. Της άνοιξε ένας σοφός κύριος με φανελάκι και κάτι φθαρμένες παντόφλες-σκίουρους ο οποίος και της είπε επί λέξει γεια σας θα με συγχωρήσετε μισό λεπτό γιατί βλέπω κάτι στην τηλεόραση; δεν θα αργήσω-βολευτείτε.
Πρόσεξε πως η εκπομπή που παιζόταν εκείνη τη στιγμή ήταν το «υγεία για όλους» με τον Μιχάλη Κεφαλογιάννη. Θέμα της, οι διαταραχές του ύπνου. Τι σύμπτωση, σκέφτηκε το κορίτσι που πότε-πότε το αποκαλούσαν Εκεί που μου πες σ’ αγαπώ εκεί άλλαξες γνώμη. Αλλά, και τι παράξενο, σκέφτηκε, να βλέπει ένας σοφός άνθρωπος τηλεόραση.

Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι ειπώθηκε σ’ εκείνη τη συνάντηση. Το σίγουρο είναι πως κόπηκε απόδειξη η οποία υπάρχει ακόμα και σήμερα- για όποιον άπιστο δεν το πιστεύει. Το κορίτσι που πότε-πότε το λέγανε Βιβή, ξάπλωσε το ίδιο βράδυ στο κρεβάτι της και προσεκτικά σταύρωσε τα χέρια στο στήθος λέγοντας πω-πω κάτι νύστες που έχω μία, πω-πω κάτι νύστες που έχω δύο και πω-πω κάτι νύστες που έχω τρία. Ύστερα έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε. Κοιμότανε; δεν κοιμότανε; Ποιος ξέρει. Δυστυχώς αυτή η τελευταία λεπτομέρεια δεν μας επιτρέπει να κλείσουμε άφοβα με ένα «κοιμήθηκε αυτή καλά κι εμείς καλύτερα». Τέτοιες καταλήξεις είναι δίκοπο μαχαίρι στα παραμύθια την εποχή του μετά. Πάντως, απ’ ό,τι λέγεται, πρέπει για όσο ζήσανε, να ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Πράγμα που βεβαίως δεν είναι καθόλου σίγουρο- τι να λέμε τώρα. Τα ξέρετε.

Χρόνια πολλά μπράδερς και σίστερς. Peace.

λέξεις, φωτάκια, δύο χιλιάδες δέκα.

2010-01-06T22:21:00.007+02:00

« Πάρτε για παράδειγμα την καλή λογοτεχνία: βρίσκετε κατ’ επανάληψη τη σχέση μητέρας-κόρης, όχι όμως κυριολεκτικά αιμομειξία, όχι «σεξουαλική» αιμομειξία· αυτό δεν θα μπορούσε να μπει στην αφήγηση.»

Jean Cournut, «Γιατί οι άνδρες φοβούνται τις γυναίκες»*, Πατάκης 2008.

Ευτυχώς που τα όμορφα δόγματα όμορφα καίγονται. Και μάλιστα δις, για φέτος.

Ο τρόπος που είναι δομημένο το Μέσα σ’ ένα κορίτσι σαν κι εσένα, σου επιτρέπει να δεις πώς σκέφτηκε, τι λύσεις έδωσε και πώς οργάνωσε το ετερόκλητο υλικό της η Άντζελα Δημητρακάκη. Τη ζήλεψα. Προσωπικά δεν με απασχόλησε τόσο η μυθιστορηματική αλήθεια του βιβλίου, με την έννοια της πειστικότητας ή μη της μυθοπλασίας, όσο οι ίδιες οι σκέψεις και οι προβληματισμοί που απελευθερώνει αυτή η σύνθετη διανοητική κατασκευή– άλλωστε η συγγραφέας έρχεται από έναν χώρο με πλεονάζον το ακαδημαϊκό στοιχείο– κατασκευή από την οποία δεν λείπουν οι χυμοί και η σάρκα, καταφέρνοντας έτσι να σε κινητοποιήσει πολλαπλά. Είναι σημαντικό να νιώθεις ότι αυτό που διαβάζεις αφορά τη ζωή σου, σε αφορά προσωπικά. Πράγμα το οποίο καμιά κριτική παρουσίαση δεν μπορεί να εξασφαλίσει, ιδίως με τον ανεξίθρησκο τρόπο που γράφονται σήμερα οι κριτικές, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει η συλλογή αδιάβαστων βιβλίων που διατηρούμε μυστικά, στις όμορφες βιβλιοθήκες μας.

Μένοντας κανείς στις λογοτεχνικές κατακτήσεις ή τις πιθανές αστοχίες του βιβλίου (είναι μάλλον πιο εκτεταμένο από όσο χρειαζόταν), ενδέχεται να αδικεί ή να προσπερνά τις παράπλευρες ωφέλειες της τολμηρής προσπάθειας. Δεν συναντάς συχνά (για την ακρίβεια, ποτέ πριν*) σοβαρή ελληνική λογοτεχνία που να θέτει το ζήτημα της λεσβιακής ταυτότητας τόσο κεντρικά, ούτε σαν κοινωνία έχουμε ολοκληρώσει τη σχετική συζήτηση ώστε να μην τίθεται θέμα. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει και μου κάνει εντύπωση η κάπως χλιαρή υποδοχή του βιβλίου σε σχέση με την κοινωνική σημασία του εγχειρήματος. Οπωσδήποτε η ανάγνωσή του σε πλουτίζει (ιδιαίτερα κάτι ανυποψίαστα αγοράκια σαν εμάς) και συμβάλλει με τον τρόπο του στην ανανέωση της θεματολογίας και στην αφύπνιση της προοδευτικής και προοδευμένης κοινωνίας μας, η οποία τελευταία λατρεύει να σχολιάζει τη λεγόμενη οικονομική κρίση ώστε να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει πραγματικά καμία άλλη, να μην ξυπνήσει ποτέ από τον λήθαργο.

Παρόλο το ερεθιστικό θέμα και τη συστηματική καταγραφή της καθημερινότητας μέσα από ημερολογιακές σημειώσεις, επιστολές και μέιλ, υπάρχει ένας αργός βηματισμός στην ανάπτυξη, μια χαμηλή γλωσσική θερμοκρασία που επιβάλλει το συνειρμικό μουρμουρητό της ηρωΐδας, το οποίο εντείνει κάπως και ένα αίσθημα εγκεφαλικότητας, σαν όλα να συμβαίνουν μέσα σε ένα κεφάλι (και όντως συμβαίνουν στο κεφάλι της Α.Δημ.)· ίσως και εξαιτίας των περιορισμένων ερωτικών σκηνών– σε σχετικό σάιτ διάβασα παράπονα για το γεγονός ότι σε 350 σελίδες βρίσκεις μόνο τρεις-πέντε σελίδες σεξ, ενδέχεται το βιβλίο να μην μπορεί να βρει τον δρόμο του προς ένα κοινό πρόθυμο να σκαναδαλιστεί λιγάκι. Όμως η Δημητρακάκη καταφέρνει κάτι περισσότερο απ’ αυτό (πάει κατ’ευθείαν στο μέγα σκάνδαλο), αναζητώντας σταθερά τις πηγές του συναισθήματος, σκάβοντας σε βαθύτερα στρώματα του ψυχισμού τής ηρωίδας της, έτσι ώστε όταν στήνεται η ακραία ερωτική σκηνή (καταγράφεται σαν ημερολογιακή ανάμνηση) οι ταυτότητες, οι δοσμένοι φυσικοί και κοινωνικοί ρόλοι να υποχωρούν υπέρ του συστατικού πυρήνα των προσώπων– μια ένωση των συναισθηματικών φορτίων τους περισσότερο, ένωση που διαλύει λυτρωτικά το ισχυρό ταμπού μέσα σε έναν ρευστό, ονειρικό σχεδόν, χρόνο. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, ούτε δεδομένα στη λογοτεχνία. Μπράβο της.

Με παρόμοιο τρόπο, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, εκτυλίσσεται και η αντίστοιχη σκηνή στο διήγημα Τατουάζ από το πρόσφατο Τα ζύγια του προσώπου του Σωτήρη Δημητρίου, του συγγραφέα που έχω θαυμάσει περισσότερο από οποιονδήποτε τα τελευταία χρόνια· κυρίως για τη δημιουργική σχέση του με τη γλώσσα, για την αγάπη του στους νικημένους και τις ανεξάντλητες παρατηρήσεις του στα ανθρώπινα. Το προηγούμενό του Το λίγο το νερό ήταν ένα πείραμα που κατά τη γνώμη μου δεν πέτυχε, ένα υβρίδιο δοκίμιου και λογοτεχνίας (πάνω στην παράδοση των δικών του Οπορωφόρων της Αθήνας), το οποίο ενσωμάτωνε έναν εκτεταμένο, κάπως απλοϊκό και μανιχαϊστικό προβληματισμό περί του χωριανικού, όπως το έθετε ο ίδιος, τρόπου ζωής σε σχέση με αυτόν της πόλης. Πολύ ιδεολογικοποιημένο για λογοτεχνία, αρκετά επιδερμικό για δοκίμιο. Επιπλέον υπήρχε κι εκεί ένα γλωσσικό ύφος που ακουγόταν περίεργα τεχνητό, καθώς λόγια στοιχεία εισβάλλουν χωρίς προφανή αιτία στη ροή της αφήγησης, αποσπώντας την ανάγνωση από την ουσία της βασικής εικόνας.

Αυτό το μικρό ξεθώριασμα του θαύματος που δημιουργούσαν παλιότερα οι λέξεις του μαζί με μια αίσθηση προγραμματικής σχεδόν στόχευσης του νοσηρού, άρχισαν να με κουράζουν στην πεζογραφία του Δημητρίου. Στενοχωριέμαι γιατί υπήρξε είδωλο, εικόνα και προσωπικό τοτέμ αλλά περιμένω μια ανανέωση που θα αναθερμάνει τον έρωτά μου. (Ο άνθρωπος είναι τρομερός και ίσως τον κρίνω αυστηρά. Να με συγχωρεί, αν ποτέ πέσει πάνω σ' αυτό το σημείωμα.)

Τέλος, το βιβλιαράκι που διάβασα σε γιορτινές ώρες και με καθήλωσε ήταν η Αγανάκτηση του Φίλιπ Ροθ. Ωραίο πράγμα αυτό, είχε καιρό να μου συμβεί, ανάμεσα σε φίλους, κουβέντες, φωτάκια και κουραμπιέδες να έχεις στο μυαλό σου ένα βιβλίο. Μικρή έκταση, μεγάλη δύναμη. Μια απλή ιστορία ενηλικίωσης που σταδιακά εξελίσσσεται σε πολυεπίπεδο σχόλιο, βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Έκτοτε χαρίζω το βιβλίο όπου μπορώ. Γενικά, μόνο χαρά παίρνω τελευταία από τα βιβλία του Ροθ (ο Καθένας και Φεύγει το φάντασμα ), παρόλα τα αδιέξοδα και τα σκοτάδια και τα γηρατειά που κυριαρχούν στα θέματά του. Θα μου πεις, τι συναρπαστικότερο από την περί θανάτου κουβέντα- ιδίως όταν οι παρατηρήσεις είναι τόσο οξυδερκείς και καίριες. Ακόμα να του δώσουν το νόμπελ αυτοί– τι άλλο να γράψει πια;

Εδώ το θέμα του είναι διαφορετικό. Αντί να επεκταθώ, παραθέτω ένα απόσπασμα από το σημείωμα της μεταφράστριας, που κλείνει το βιβλίο:
« (…). Η Αγανάκτηση είναι ένα βιβλίο που σε εξαπατά με τη μικρή του έκταση. Είναι σαν τα έργα των μεγάλων ζωγράφων, οι οποίοι έμειναν στην ιστορία για τον πλούτο και τη λεπτομέρεια των ελαιογραφιών τους αλλά σε αφήνουν άφωνο και με την αμεσότητα και αποτελεσματικότητα ενός σκίτσου τους. Εμπεριέχει ένα πλήθος λεπτομερειών και στοχασμών, που σε άλλα βιβλία του Ροθ καταλάμβαναν διπλάσια, ίσως και τριπλάσια έκταση, εδώ όμως έχουν υποστεί τη διύλιση και την πύκνωση που μαρτυρούν την ηλικία του συγγραφέα. (…). Μέσα σε διακόσιες περίπου σελίδες ο Φίλιπ Ροθ αναβιώνει όλη την αγανάκτηση που εκφράσαμε ηχηρά ως έφηβοι και που ενδεχομένως βιώνουμε ακόμη, σιωπηρά.» Αθηνά Δημητριάδου, Αύγουστος 2009.

Όπως λέγαμε και στο χωριό μου, μπάι δατ θινγκ.

Και με την ευκαιρία να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και χαρά. Και να ζητήσω συγνώμη από όσους μπαινοβγαίνουν μάταια στο όμορφο βιταμοντέρνο περιβάλλον μας.

------
1. Το βιβλίο του και προέδρου για ένα διάστημα της Ψυχαναλυτικής Εταιρίας του Παρισιού Jean Cournut, αδικείται από τον τίτλο.
2. Υπάρχει και Η ερωμένη της της Ντόρας Ρωζέτη, έκδοση του 1929, με αδιευκρίνιστη τη συγγραφική πατρότητα. (σόρυ, μητρότητα).
3. Πριν αγοράσετε και αρχίσετε να με βρίζετε, δείτε την κριτική για το βιβλίο της Δημητρακάκη: Τατσόπουλος, Κούρτοβικ, Κατσουλάρης, Δημητρούλια, Κοτζιά.

Η ευεργεσία του κόσμου.

2009-11-15T12:22:00.008+02:00

Κανένας, δεν χαίρεται κανέναν.

(από παρανάγνωση-σχόλιο του qarcq )

Τα-λαι-πω-ρού-με-θα, συλλάβιζε κάποιος σήμερα στο τραμ και κάποιος άλλος συμπλήρωνε ορίστε, τα χάλια μας. Δεν μπορούσα να τους δω γιατί είχα σταθεροποιηθεί σε θέση που εξασφάλιζε μερική ισορροπία δυνάμεων στο υποσύνολο: στο στενό πλάνο μου και σε ακτίνα εκατοστών επεξεργαζόμουν ένα πολύ περιποιημένο γυναικείο χέρι (σε χειρολαβή), ένα εφηβικό αυτί με ακουστικό από το οποίο ακουγόταν ένα συριστικό κζι κζι κζι - θύμιζε μέταλ αλλά υποθέτω πως ήταν Βανδή, καθώς και μια ξανθιά αλογοουρά σε κινητικότητα να με χαιδεύει περιοδικά στον ώμο· κάθε φορά που ανέμιζε, έστελνε έντονα αρώματα τσιχλόφουσκας που με αγκάλιαζαν ευχάριστα- κανένα παράπονο. Μια κυρία πιο μπροστά προσπαθούσε να βολέψει το καροτσάκι της λαϊκής ενώ ο κύριος δίπλα δεχόταν τις αγκωνιές της κοιτάζοντας πότε εκείνη και πότε εμένα, ζητώντας συμπαράσταση-καταδίκη της αποσταθεροποιητικής της ενέργειας. Τελικά του ανταποκρίθηκα κάπως, παίρνοντας μια έκφραση που σήμαινε «τι να πει κανείς». Ασφυξία.

Καθημερινές επανδρωμένες αποστολές αναζήτησης του Εαυτού.

Για χρόνια πολλά, οι «μεγάλοι» όριζαν μέσα μου έναν αδιαφοροποίητο ανθρωποπολτό, επικίνδυνο και μισητό, γιατί με πίεζε, νόμιζα, να συνθηκολογήσω. Δεν θυμάμαι πότε ξεμπέρδεψα μ’ αυτή την ιδέα της καταδίωξης, για την ακρίβεια συνεχίζω να αποστρέφομαι τους αορίστως μεγάλους μια και δεν αποτελούν τόσο κατηγορία ηλικιακή όσο αέναο μηχανισμό περιστολής της επαναστατικής λίμπιντο. Και λίγα λέω. Ευτυχώς κάποια στιγμή λύνεται το ζήτημα της ταυτότητάς σου (στα τριάντα; στα πενήντα; στα εξήντα; καλά είναι) και μπορείς να κατοπτεύσεις τις ηλικίες και τα στυλ με περισσότερη συμπάθεια και, ίσως, αγάπη. Άργησα εντωμεταξύ να καταλάβω πως οι λεγόμενοι φυσιολογικοί άνθρωποι αισθάνονται εξίσου πλάσματα ανένταχτα. Πρόσφατα η μάνα μου, μου αποκάλυψε ότι ποτέ δεν συνήθισε πραγματικά την έκφραση «ο άντρας μου», μιλώντας για τον πατέρα μου. Περίεργο. Αν ακόμα και οι στυλοβάτες του οικοδομήματος αποδεικνύονται τρωτοί και ανθρώπινοι, προς τι η δια βίου προπαγάνδα υπέρ της μίας αγίας καθολικής ευθυγράμμισης; Ποιος βολεύεται τελικά; Είχε δίκιο η Σώτη και οποιοσδήποτε άλλος άνοιξε απλώς την πόρτα και βγήκε.

Αγχωμένες κινήσεις, κρυφές σκέψεις και επιθυμίες στριμωγμένες σε ένα (ηλεκτρισμένο) τετραγωνικό μέτρο. Ο Βαλερύ έλεγε πως οι άνθρωποι διαφέρουμε σ΄αυτό που δείχνουμε και μοιάζουμε σ’ αυτό που κρύβουμε. Σωστά. Παρά τις κατακτήσεις των σύγχρονων καιρών, ζούμε οχυρωμένοι πίσω από μια σκηνογραφία βλεμμάτων, χειρονομιών και εκφράσεων βικτωρινής εποχής. Με ένα σώμα μονίμως εκτός παιχνιδιού και μια γλώσσα άκαμπτη, άνυδρη, άσαρκη, απονευρωμένη, στερεοτυπική, αδυνατούμε να φτάσουμε στον άλλον, να διαπεράσουμε ένα κέλυφος φτιαγμένο από τα ίδια σκληρά υλικά. (Μετά το πολύωρο ραντεβού, συχνά ακολουθεί ένα διευκρινιστικό μήνυμα, ένα μέιλ, ένα τηλεφώνημα: μωρέ ήθελα να σου πω ότι…Ο τόνος αλλάζει, η απεύθυνση είναι άμεση, σαν τα πρόσωπα να αναλώθηκαν σε προσκηνοθετημένους ρόλους.) Μια σχεδόν υποχρεωτική μάζα λόγου φράζει διαρκώς την επικοινωνία, αναστέλλοντας την πραγματική συνάντηση. Από αυτή την άποψη διαβάζουμε ξανά και ξανά τον πρόλογο όλων των σχέσεων. Στο κυρίως έργο θα μπούμε εν ετέρα μορφή.

Εν τω μεταξύ το κορίτσι με την αλογοουρά στέλνει διαρκώς μηνύματα. Τη νιώθω απορροφημένη στον κόσμο της με έναν τρόπο διαφορετικό από των υπολοίπων, σαν να έχει κλείσει η πόρτα πίσω της. Και βέβαια, δεν είναι η μόνη- όλοι οι έφηβοι μοιάζουν βυθισμένοι ή μάλλον αποσυρμένοι στο κινητό τους. Δεδομένου ότι εκεί συγκεντρώνονται οι φωτογραφίες, οι μουσικές, οι φιλίες και οι έρωτές τους, ουσιαστικά έχουν μετατρέψει το γκατζετάκι σε εφηβικό δωμάτιο. Έτσι εξηγείται και η έκφραση αναχωρητισμού, ένα σοβαρό και κάπως μελαγχολικό ύφος σε πρόσωπα μόλις δεκατεσσάρων και δεκαπέντε χρόνων. Αντίθετα, στα χέρια τελειωμένων ενηλίκων το κινητό φαντάζει τυχαία συσκευή: αδιάφορη, ελαφρώς προβληματική και ανυπότακτη. (πώς κλείνει το ρημάδι;)

Ιδού νέο κριτήριο:παρατηρώντας τη σχέση κάποιου με το κινητό του καταλαβαίνεις την πραγματική του ηλικία. χα.

Για δυο-τρεις μήνες τώρα έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δουλεύουν στο σπίτι. Μετανάστες από την Συρία και την Πολωνία οι περισσότεροι, εξαιρετικοί τεχνίτες- δεν ξέρω αν έχω πέσει εγώ στην περίπτωση. Παρατηρώ τη συμπεριφορά μου καθώς επιχειρώ να τους δείξω τη συμπάθειά μου, τον κουρδισμένο τόνο της φωνής όταν προτείνω δήθεν ανέμελα ελάτε παιδιά, πάρτε καμιά τυρόπιττα και μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα γονιών που χορεύουν μανιασμένα στο πάρτυ του παιδιού τους σαν καρικατούρες νεότητας. Νιώθω εντελώς παράταιρος σε μια παρέα ξεριζωμένων απλών ανθρώπων του μόχθου, έτσι με το γραφειάκι μου και τα δισκάκια μου και τα βιβλιαράκια μου, ένας τακτοποιημένος μικρόκοσμος-οχυρό απέναντι στην κακία του κόσμου. Μου είναι σαφές με κάθε τρόπο: δεν ξέρουμε πώς να κόψουμε δρόμο προς τον άλλον.

(Όσο για τον ερριμένον εν τω κόσμω άνθρωπο του Σαρτρ και το εμβληματικό του η κόλαση είναι οι άλλοι, παρότι χρήσιμα και γόνιμα στον καιρό τους, μου φαίνονται λιγάκι παλιές υποθέσεις. Έως και αφόρητα παλιές.)

Αραχνοϊστοί μπλεγμένων σχέσεων.

2009-10-28T23:18:00.008+02:00

Μάταια προσπαθώ να επινοήσω μια πλοκή. Με το βιβλίο στα χέρια, αδρανής και στάσιμος, με μια συγκίνηση δικής μου παραγωγής και εμφιάλωσης (μέχρι το βράδυ τελειώνω ένα μπουκάλι), νιώθω ανάξιος να επινοήσω οτιδήποτε· ακόμα κι αυτό το απλό σημείωμα. Η μόνη πραγματική επινόηση είναι ο εαυτός μου, μια γκριμάτσα στον καθρέφτη που συνοψίζεται ως εξής :-(
Κι όμως δεν πρόκειται για λύπη ή στενοχώρια- είναι οι γραμμές του προσώπου της γιαγιάς μου αυτές, δυο βαθιά αυλάκια που πρόσφατα ανακάλυψα ότι είναι δικά της. Οπότε, να μην προσθέτουμε έξτρα δραματικότητα σε πράγματα εκ φύσεως προσδιορισμένα. Παρακαλώ πολύ.

Πριν λίγο πέτυχα ένα απόσπασμα του Ίταλο Καλβίνο και επηρεάστηκα: «ένα βιβλίο είναι κάτι με αρχή και τέλος (ακόμα κι αν δεν πρόκειται για μυθιστόρημα με τη στενή έννοια), είναι ένας χώρος στον οποίο ο αναγνώστης πρέπει να μπει, να τριγυρίσει, ίσως και να χαθεί, αλλά από τον οποίο κάποια στιγμή πρέπει να βρει μια έξοδο, ίσως και πολλές εξόδους, τη δυνατότητα να ανοίξει μπροστά του ένα δρόμο για να ξεφύγει.»

Μ’ άρεσε αυτό, κόλλησα. Νομίζω ότι κατά την ανάγνωση ασυνείδητα τοποθετούσα στη θέση του «βιβλίου», τη λέξη πρόσωπο.

Τα πρόσωπα, σκέφτομαι, είναι οι κατεξοχήν χώροι. (κρίσιμη συμπλήρωση στο "το πρόσωπο και ο έρως"). Χαμένοι μέσα τους, χαμένοι στις πόλεις, lost the way. Εξαιρετική περιγραφή του χασίματος, το έχω δει ίσαμε δέκα φορές από το μεσημέρι με το ίδιο πάντα εφέ: καταβύθιση στον μαλακό πυθμένα.

(Μη βιάζεσαι αναγνώστη μου. Τίποτα σπουδαιότερο δεν έχουν να πουν οι λέξεις μας, τίποτα βαθύτερο, σημαντικότερο, ποιητικότερο από το λυρικό ταξίδι μεταξύ 3:43 και 4:07. Το τρένο κυλάει, σε 24 δεύτερα τα καταλάβαμε όλα, επιτέλους ας μας πάρει κάποιος τα πληκτρολόγια από τα χέρια -εμείς δεν φαίνεται να έχουμε σκοπό να σταματήσουμε.)

«Από το κύμα των αναμνήσεων που πάει και έρχεται η πόλη βρέχεται σαν σφουγγάρι και φουσκώνει. (…) Η πόλη όμως δεν φανερώνει το παρελθόν της, το περιλαμβάνει όπως τις γραμμές ενός χεριού, γραμμένο στις γωνίες των δρόμων, στις γρίλιες των παραθυριών, στις κουπαστές των κλιμακοστασίων, στις αντένες των αλεξικέραυνων, στα κοντάρια των λαβάρων, το κάθε κομμάτι χαραγμένο με τη σειρά του από γραντζουνίσματα, πριονίσματα, εγκοπές, βίαια χτυπήματα.»

Μιλάει (υπέροχα) για πόλεις, αόρατες πόλεις, επινοημένες πόλεις, αλλά συνεχίζω να καταλαβαίνω πρόσωπα. Πρόσωπα-τοπία, γεμάτα εγκοπές και χτυπήματα.

(Συνήθως θέλει 30 δευτ. να φορτώσει. Στατικό κάδρο, πλην μουσικό αριστούργημα.)

I would describe myself as the landscape I buried
My mother's face, as she carried me,
how her water raged and emptied.

Dry your eyes, those tears are all you're given.
It's no surprise now, your heaven's what you're living in.

Να όμως και τα πρόσωπα:
"Σε κάθε τους συναπάντημα φαντάζονται χίλια πράγματα ο ένας για τον άλλον, τις συναντήσεις που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μεταξύ τους, τις συζητήσεις, τις εκπλήξεις, τα χάδια, τις δαγκωματιές. Κανένας όμως δεν χαιρετά κανέναν, τα βλέμματα διασταυρώνονται για μια στιγμή, ύστερα δραπετεύουν, ψάχνουν άλλα βλέμματα, δεν σταματάνε πουθενά."

«Στην Ερσιλία, για να οριοθετήσουν τις σχέσεις που στηρίζουν τη ζωή της πόλης, οι κάτοικοι τραβάνε κλωστές ανάμεσα στις γωνίες των σπιτιών, άσπρες ή μαύρες ή γκρίζες ή ασπρόμαυρες, ανάλογα αν δηλώνουν σχέσεις συγγένειας, συναλλαγής, εξουσίας, εκπροσώπησης. Όταν οι κλωστές γίνουν πολλές και δεν μπορεί κανείς να περάσει ανάμεσά τους, οι κάτοικοι φεύγουν: τα σπίτια ξεμοντάρονται· μένουν μονάχα οι κλωστές και τα στηρίγματα των κλωστών.
Από τη ράχη ενός βουνού, κατασκηνωμένοι με όλα τα συμπράγκαλά τους, οι πρόσφυγες της Ερσιλίας κοιτάζουν το πλέγμα των τεντωμένων κλωστών και των πασσάλων που ορθώνεται στην πεδιάδα. Το πλέγμα αυτό είναι ακόμα η πόλη της Ερσιλίας, κι αυτοί ένα τίποτα.
Ξαναχτίζουν την Ερσιλία αλλού. Υφαίνουν με τις κλωστές μια παρόμοια μορφή που θα ήθελαν πιο σύνθετη και ταυτόχρονα πιο κανονική από την άλλη. Ύστερα την εγκαταλείπουν και μεταφέρουν ακόμα πιο μακριά τους εαυτούς τους και τα σπίτια τους.
Έτσι, σαν ταξιδέψεις στη χώρα της Ερσιλίας, θα συναντήσεις τα ερείπια των εγκαταλειμμένων πόλεων, χωρίς τα φθαρτά τους τείχη, χωρίς τα οστά των νεκρών που ο άνεμος τσουλάει μακριά: μόνο αραχνοϊστούς από μπλεγμένες σχέσεις που ψάχνουν να βρουν σχήμα.»

--------

Ο Wax Tailor ήταν μεγάλη αποκάλυψη για μένα. Εδώ η σελίδα του, μπαίνοντας ξεκινάει να παίζει όλο το τελευταίο άλμπουμ. Χιπ-χοπ, τριπ-χοπ, χου κέαρς.
Τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Ι.Καλβίνο «οι αόρατες πόλεις», σε νέα μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, εκδ. Καστανιώτη.

(Κάνω ένα μπουσούλημα ξανά στον πολυχώρο του μπλόγκινγκ, μια απόπειρα, μπας και. Το γράψιμο, λοιπόν, δεν είναι σαν το ποδήλατο: ξεμαθαίνεται. Και το ζήτημα παραμένει: «Να επινοήσεις γι’ αυτό μια πλοκή, μια διαδρομή, μια λύση.» Εδώ σε θέλω.)

Έτσι ξαφνικά,

2009-09-11T12:27:00.003+03:00

πεθύμησα ένα ποστ. Όπως λέμε πεθύμησα το σπίτι στο χωριό. Ή, σε πεθύμησα.

(μα κατά βάθος...)

Μάλλον θα φταίει ο καιρός που χαλάει.

Η σύγκλιση

2008-12-13T14:30:00.013+02:00

Πρέπει να βαδίζουμε προς ομαλοποίηση καθότι οι καναπέδες τιτίβισαν και πάλι από το πρωί: πώς θα γίνουμε όμορφες και λαμπερές τα Χριστούγεννα, πώς το τετράγωνο των αρνητικών όψεων επηρεάζει τους Kριούς και πώς λίγο μάνγκο θα προσθέσει κάτι από Ντόνα Κάραν στο άρωμα της φασολάδας. (Τα πρωινάδικα δεν έχουν τζαμαρίες;)

Ο παράδεισος της Τάξης

Γράφω αυτό το ποστ, κατά παραίνεση του φύλακα-άγγελου qarcq και όσων άλλων με σκεπάζουν με την κουβερτούλα των σχολίων τους και δεν μ’ αφήνουν να μαραθώ ήσυχα στη γωνιά μου, σαν μαϊντανός ξεχασμένος στο ψυγείο. (κατάφερα να κάνω μελό και τη μαναβική) Νιώθω τόσο καταρρακωμένος αυτές τις μέρες (πρέπει να είμαι ο μόνος) που το γράψιμο μου φαίνεται χειρότερο από σκάψιμο. Τι να γράψεις, τι άλλο να πεις. Αλλά να που το κάνω.

Όταν, παρά τις κάμερες-κινητά που κυκλοφορούν κατά χιλιάδες, τους ερασιτέχνες και επαγγελματίες φωτογράφους πίσω από κάθε κολώνα, παρά το βίντεο της αποχώρησης των δραστών και τους φυσικούς μάρτυρες του γεγονότος, συνεχίζουν να βγαίνουν πιστόλια στα επεισόδια, ο δε υπαίτιος ισχυρίζεται περίπου ότι πυροβόλησε για να σωθεί (και ότι το παιδί- απόκλιση ήταν Παναθηναϊκός), αναλογίζομαι τα μαύρα σκοτάδια προηγούμενων δεκαετιών, ανθρώπους που μπλέχτηκαν στον εφιάλτη της συγκάλυψης βλέποντας τους δικούς τους να εκτελούνται μία και δύο και δεκαπέντε φορές, χωρίς, μάλιστα, την αλληλεγγύη μιας κοινής γνώμης σκυμμένης πάνω τους όπως τώρα. Γρήγορα ξεχνάει ο άνθρωπος. Ένα μεστό κείμενο του Ρακάσα, που θυμάται.

Κατά τα άλλα να επιστρέψουν όλοι στις θέσεις τους. Να καταδικαστούν οι ακρότητες ώστε να ξαναμπεί στη ράγα το τραινάκι που μας έφερε ως εδώ. Κάθε κουβεντολόι ξεκινάει τελευταία με τον θρησκευτικό όρκο: -Αποτάσση τω Σατανά; -Αποτάσσομαι. -Καλώς, πάμε παρακάτω. (στο δεκάλεπτο όμως ο συντονιστής επανέρχεται: δεν σε βλέπω να καταδικάζεις απερίφραστα. Πες ρε, μίλα. Πες το να σε ακούσω).

Διότι δεν είναι μόνο το όπλο του μπάτσου μαγικό. Υπάρχει κόμμα το οποίο κατεβάζει τον κόσμο στο δρόμο, με απλή κρούση των δαχτύλων: Σναπ! Φτάνει να υπονοηθεί λίγη δυσφορία Αλαβάνου, ένας αστερίσκος της διατύπωσης Κουβέλη, ένα βηχαλάκι χρονοκαθυστέρησης του Τσίπρα για να μεταδοθεί ο επαναστατικός πυρετός απ’ άκρου εις άκρη στην Ελλάδα, να ριγήσει η νεανική καρδιά από ενθουσιασμό. Περιμένουν τα παιδιά με τα γραντζουνισμένα γόνατα (μορτάκια του άσπρου σύννεφου-ναυτάκια του περιβολιού), να τους δοθεί το σύνθημα: Λέγε, αφεντικό! Ρίχνω στη τζαμαρία ή τον αφήνω να κάνει Χριστούγεννα;

[Μαγική σύνδεση: Είναι αφασικοί και απολιτίκ, πλην πειθαρχημένοι στον Αλαβάνο. Όλοι τους.]

[Πάει και αλλιώς: Είναι έξυπνοι, ώριμοι, ευαίσθητοι αλλά τους υποκινεί ο Σύριζα.
Κι αυτό σωστό.]

Για τη σύνθεση του νεανικού πληθυσμού, ο Ξυδάκης, θερμός και με άποψη.

Οι πάντες «έμαθαν» από τα παιδιά τους. Πολιτικοί χρόνια, ούτε που τους πέρναγε από το μυαλό πως κάτι τρέχει, γύρισαν στο σπίτι συντετριμμένοι και ρώτησαν: πες μου παιδί μου· πιστεύεις πως καράφλιασα; Υπάρχει μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη πρακτική κατευνασμού δια της συμφωνίας. Υπουργοί, πρωθυπουργοί, βουλευτές σε συμπολίτευση-αντιπολίτευση, μικροί-μεγάλοι με λουλούδια στο χέρι ομονοούν ότι οφείλουμε να εξεγερθούμε λιγουλάκι. (κόσμια πάντα) Τέτοια τρυφερή ατμόσφαιρα, σπάνια τη συναντάς. Αλλά και το βράδυ, όλοι βρίσκουν μια χαρά αιτίες-αποτελέσματα-θεραπεία . Από τον Νίκο και την Τατιάνα, στον Τατούλη και τον Λοβέρδο…αντί να διαφωνούμε άκαρπα με το κοινό αίσθημα, σκέφτονται, συμφωνούμε και επαυξάνουμε, οπότε το κοινό αίσθημα μπερδεύεται. Στο τέλος, η γιαγιά που πέταγε νεράντζια, τα κάνει κομπόστα και τα τρώει.

(για την κοσμιότητα της εξέγερσης, ο Talos, συστηματικός και πλήρης.)

Μόνο ο Χρήστος Γιανναράς, πρόλαβε εν μέσω φλεγόμενης πόλης, στα δύο πρώτα λεπτά της τοποθέτησής του στην ΕΤ3 να φωτίσει αλλιώς τα γεγονότα μιλώντας για αποδόμηση της γλώσσας και αποδόμηση της ιστορίας. Να με συγχωρεί ο αγαπητός καθηγητής αν στη συνέχεια φώτισε έτι περαιτέρω τα αίτια, αλλά δεν άντεξα. Με τέτοια αναλυτικά εργαλεία σκέψης, σκέφτηκα, όπου να ναι θα λαμπαδιάσει και η ΕΤ3.

Κοροϊδεύω τα της TV, αλλά χάρηκα με τις τοποθετήσεις των περισσοτέρων. Και στο ραδιόφωνο άκουσα κουβέντες τολμηρές, ανθρώπινες. Αν η μηντιακή συμπαράσταση ενέχει υποκρισία, η λεγόμενη ψύχραιμη ανάλυση πάνω στον τάφο, μου φαίνεται αφόρητη. Λαός που πλέκει κάθε αντίδραση γύρω από το συναίσθημα, χρειάζεται πάντα να προσωποποιήσει το δράμα. Να μπει στη θέση της μάνας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ενώ ξεχείλιζε η οργή για τη δολοφονία του παιδιού οι ξένες ανταποκρίσεις κρατούσαν πάντα σε δεύτερη μοίρα το συμβάν, εστιάζοντας στην οικονομική και κοινωνική κρίση που πυροδοτεί την αντίδραση. Μπορεί να κάνω λάθος αλλά είδα σ’ αυτό μια μικρή διαφορά στη θερμοκρασία του βλέμματος. Το μεγάλο κάδρο να καταπίνει το μικρό. Δεν θέλω να αξιολογήσω στάσεις. Λέω τι με αναπαύει, προσωπικά.

(Παρήγορο συναίσθημα βρίσκω πάντα στον Μπουκάλα.)

Και κάτι ακόμα. Υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη πως το συναίσθημα συσκοτίζει την κρίση, μάς απομακρύνει από την αλήθεια, εμποδίζει την απονομή δικαιοσύνης. Πέρα από την απλοϊκή προσέγγιση ότι η αλήθεια είναι μια πραγματικότητα περίπου σαν το δέντρο απέναντι να την αγκαλιάσω, αντιλαμβάνεται και τη δικαιοσύνη σαν έννοια υπερχρονική και υπερτοπική. Λες και υπάρχει δικαιοσύνη έξω από το νομικό σύστημα που την αποδίδει. Λες και δεν ξέρουμε ότι κατά χώρα και εποχή μπορεί να καθίσεις στην ηλεκτρική καρέκλα ή να φύγεις κύριος την επομένη, ό,τι κι αν έχεις κάνει.

Δεκάδες κείμενα εντός και εκτός της χώρας, εμπεδώνουν την ιδέα ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη έξαρση της νεανικής βίας, αλλά για ριζωμένη, βαθιά δυσφορία της κοινωνίας που (συνειδητά ή ασυνείδητα) εναποθέτει ελπίδες εξόδου, στα παιδιά της.

[φωτο: arxedia media/salami_edafous via mhulot]

Εν έτει δύο χιλιάδες και οκτώ, έτι υφιστάμενοι.

2008-09-29T23:47:00.009+03:00

(διπλό τεύχος επετειακό, με cd )

Τι υφιστάμενοι δηλαδή, ίσα που καταφέρνουμε να επιζούμε με κάτι μισές ανάσες αγχωτικές, κοφτές, καυτές, πυρετώδεις - κι αυτό φίλοι μου δεν είναι (αποτυχημένη, έστω) λογοτεχνία αλλά πικρή και μαύρη κυριολεξία. Φλογίζομαι, τσουρουφλίζομαι, έχω μεγάλη αντράλα. Γλιστράει κάθε τόσο η κουβέρτα στο πάτωμα (τυλίγομαι, πάντως, όποτε το θυμηθώ), εκτός από το τάκα-τουκ των πλήκτρων έχω διαρκώς μέσα στο κεφάλι μου το gi-ve-it-to-me, yeaahh – κομμάτι-τσίχλα από το οποίο δεν μπορώ να απαλλαγώ καθότι εξετέθην σε ανελέητο τιβιμαντονόλοτζυ– συν τα πεταμένα χαρτομάντιλα, τα παρατημένα τσάγια, το ακατέβατο τριαντοοχτώ κι οχτώ. Έχω βαρεθεί τη ζωή μου. Μάνα γιατί με γένναγες.

[Βρίσκω φοβερό προϊόν τα χαρτομάντηλα. Να επιτέλους κάτι για το οποίο δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε την κυβέρνηση (μηδέ την αντιπολίτευση). Βελούδινη υφή και απίθανο άρωμα· με μόλις μια ταπεινή υποδιαίρεση του ευρώ- ογδόντα λεπτά;- βυθίζεσαι στο χειμωνιάτικο παραμύθι. Είμαι πολύ ευχαριστημένος.

Μπορεί και να ενθουσιάζομαι γιατί σκέφτομαι σαν αναγνωστικό της δεκαετίας του εξήντα: ο καστανάς και ο παπάς (του πήρε το καλυμαύχι ο αέρας), η φουφού: ιδού το φθινόπωρο. Και σιγά μην μεγαλώνει ποτέ ο άνθρωπος. Ως άτομο εκ φύσεως υπερφίαλο, νομίζω ότι ολοκλήρωσα πάνω-κάτω εκεί, στα εφτά-οχτώ μου χρόνια, τη βασική ανάγνωση στη ζωή. Όταν αργότερα διάβασα και τους Καραμάζοφ, έκλεισα σαν παιδί. Έγινα ο Αλιόσα.

Επειδή δεν ήταν σαφές, διευκρινίζω: όσα Βατοπέδια να σκάσουν, πάντα θα υπάρχει ένα απόθεμα συμπάθειας για εκείνον τον απλό παπά. Κάποιος να τον υπερασπιστεί ρε παιδιά (εγώ είμαι αυτός μάγκες, ο επονομαζόμενος thas ο δίκαιος). Και επιτέλους δεν θα αρνηθώ έτσι εύκολα την όμορφη ελληνοπαιδεία μου, που τόσο με δόξασε. Σχολική προσευχή, κατηχητικό, ντυμένα τετράδια θρησκευτικών με πράσινο βελουτέ- τι θα τα κάνω τώρα όλα αυτά; μου λες;]

Γουέλ, γιορτάσαμε και παλιότερα τα τρία μας. Φέτος, στα πέντε, είχα σκοπό να φωνάξω μερικούς φίλους (και βέβαια τις πολυαγαπημένες Τζίνα, Τζέση, Τζένη, Τζέλα), να ανοίξουμε καμιά σωμ-πάνια, λίγο σολωμό - να συζητήσουμε τα αδιέξοδα του μπλόγκινγκ, πού πάει όλο αυτό. Καταλαβαίνετε, Τζένη, πού πάει όλο αυτό. Αλλά με πρόλαβαν τα γεγονότα. Έχω χάσει και τον Κουκουζέλη. Ο εορταστικός μας τίτλος, εκτός από ταμπέλα γνωστού εστιατορίου στη Θεσσαλονίκη νομίζω ασυνείδητα μιμείται τον τίτλο του μέγα Τάλω, ο οποίος και γιόρταζε πρόσφατα. Τον αφήνω, για να καταδείξω αφενός την πλέρια ταπείνωσή μου μπροστά στον άρχοντα Ιστολόγο (διαπιστώνω ότι συνεχίζω τον θρησκευτικό προσανατολισμό του ποστ) και αφετέρου ότι δεν υπάρχει παρεθνογένεση στο μπλόγκινγκ. Τέλος πάντων η ιδέα είναι να φλυαρήσω μήπως και καταφέρω να κρύψω την έλλειψη έμπνευσης.

Αποφάσισα τις προάλλες να γράψω πολιτικό ποστ και γύρισαν τα πάνω- κάτω. Σε ένα μήνα επήλθε μερική καταλληλοποίησις του ακατάλληλου και οριστική ενίσχυσις του Κανένα. Μέχρι το επόμενο ποστ μπορεί ο Κανένας να φάει και τον Μηδένα. Γενικώς μ’ αρέσει πάρα πολύ αυτή η διολίσηθηση του πολιτεύματος σε Βασίλειο των Δημοσκοπήσεων. Ξαναβρήκαμε την άμεση δημοκρατία-μη χε.

Πρέπει πάντως να σημειώσουμε μια μεγάλη επιτυχία της βίτα, καθότι αναδείξαμε πρώτοι το ζήτημα της Καλομοίρας Σαράντη, - προηγηθήκαμε κατά δύο ημέρες των Χριστίνα Λαμπίρη και Συνεργάτες. Νομίζω πως όφειλαν να πουν ένα ευχαριστώ. Ή έστω μια πρόσκληση να πανελίσουμε κι εμείς μαζί τους, να μιλήσουμε για τα δικά μας αδιέξοδα, πού πάει όλο αυτό. Με καταλαβαίνετε Χριστίνα. Επιτέλους, was ist das–die Philosophie?

Δεν βλέπω να με σώζει η φλυαρία σήμερα. Ήμουν στο κρεβάτι πριν από λίγο και βόγκαγα. Μετά άρχισα να σκέφτομαι ότι πρέπει επιτέλους να γράψω κάτι, μέρα που είναι. Τελικά, σχεδίασα το ποστ εκεί ανάσκελα, κοιτάζοντας το ταβάνι. Σιγά τη σύλληψη θα μου πεις. Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι έτσι και με πιέσεις, μπορώ να τα ξαναπώ όλα προφορικά, από την αρχή. Ακόμα κι αυτή την πρόταση που γράφω τώρα, τη σκέφτηκα εκεί. Γενικά είμαι σπουδαίος τύπος, συντάσσω και προφορικά ποστ, με όλα τα σημεία της στίξης (σε θέσεις τόσο ανάσκελα όσο και μπρούμητα) και έχω φάει μεγάλη καταπίεση στο δημοτικό να μάθω να αποστηθίζω. Έτσι απέκτησα άριστη αυτοεικόνα, αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία. (Καθώς και έναν ψηλό πυρετό, τα είπαμε αυτά.) (Κύριε Thas μου, δεν είναι καλές οι τόσο συχνές λοιμώξεις, είπε ο σοφός δόκτωρ. Γενικά το ανοσοποιητικό μου τελευταία, σφυράει κλέφτικα. Σπούκυ.)

Λοιπόν ο George Steiner για την αποστήθιση που λέγαμε, σημειώνει τα εξής:

Να αποστηθίζει κανείς από καρδιάς – πόσες πληροφορίες εσωκλείονται σ’ αυτή την έκφραση!- προϋποθέτει να κάνει κτήμα του κάτι, να κυριευτεί από το συγκεκριμένο περιεχόμενο της γνώσης. Τούτο σημαίνει πως εξουσιοδοτούμε τον μύθο, την προσευχή, το ποίημα να έρθει να μπολιάσει και να ανθίσει μέσα μας εμπλουτίζοντας και τροποποιώντας το ίδιο μας το εσωτερικό τοπίο, όπως κάθε εφόρμηση μέσα από τη ζωή μετατρέπει, με τη σειρά της, και εμπλουτίζει την ύπαρξή μας. Για την αρχαία φιλοσοφία και αισθητική, μητέρα των Μουσών ήταν η μνήμη.

Από το Η σιωπή των βιβλίων

Ίσως πρέπει να ξαναδούμε το ζήτημα όλοι εμείς οι προδευτικοί υπέρμαχοι της ουσιαστικής-κριτικής-σκέψης-που-απεχθάνεται-την-αποστήθιση. Δεν ξέρω, λέω.

Πάντως το βιβλιαράκι του Steiner που με ενθουσίασε είναι αυτό:

Ο τίτλος είναι παραπλανητικός, μην παρασύρεστε οι ποιητικές ψυχές. Στην ουσία έπρεπε να λέγεται δέκα λόγοι για την ατέλεια της σκέψης.

Είδα και κάποιες ταινίες στου ντιβιντί. Είχα τη φοβερή έμπνευση να πάρω κολλητά όλη τη αμερικάνικη παραγωγή με cows & boys: The proposition, Τελευταίο τραίνο για τη Γιούμα, There will be blood, Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς, No country for old men. Όταν έφτασα πια στους Κοέν έπαθα κάτι. Ο πνιχτός ήχος της καραμπίνας του Χαβιέ Μπαρδέμ μου τίναζε το στομάχι. Πνίγηκα στα πτώματα. Εντάξει, έχει υποκλιθεί η ανθρωπότης στη βιρτουοζιτέ των Κοέν, στον Ταραντίνο, μαζί τους κι εγώ. Αλλά πεθύμησα ξαφνικά μια Πωλίν στην πλαζ ρε αδερφέ. Λίγη σέβεντις γαλλικούρα, μια ανθρώπινη κατάσταση. Ευχαρίστως θα έπαιρνα ολίγον από Ρομέρ τώρα.

Είδα πάντως μια ταινία που δεν βγήκε στις αίθουσες και μου άρεσε πολύ. Ο μπαμπάς έχει αλτσχάιμερ, τα αδέλφια πελαγωμένα. The savages. Χιούμορ, οξεία παρατήρηση και τρυφερότητα. Καληνύχτα, καλοί μου άνθρωποι.

(ημέρα δεύτερη, τεύχος δύο)

Τι μ’ έπιασε που λες ένα βράδυ, προ πυρετού, άρχισα να διαβάζω για την παρουσία του είδους μας στο πλανήτη. Οι ανθρωπίδες εμφανίζονται 4,4 εκατομμύρια χρόνια πριν. (Ύστερα κοιμήθηκα, γιατί σε ύπτια θέση αντέχω περίπου μισή σελίδα: σημάδι μιας προηγούμενης δίκαιης ζωής κι ενός ανέφελου παρόντος). Ξύπνησα όμως τη νύχτα (σημάδι μιας κακής ζωής και ενός ανήσυχου παρόντος) και άρχισα να σκέφτομαι πόσες φορές χωράει το 5 χιλιάδες στο 4,4 εκατομμύρια χρόνια. Το κάνω από μικρός αυτό, όταν θέλω να εκπλήξω τον εαυτό μου φαντάζομαι ατελείωτες σειρές πραγμάτων….πέντε χιλιάδες χρόνια, δέκα χιλιάδες χρόνια, φσουουου αέρας, εκατό χιλιάδες χρόνια, πεντακόσιες χιλιάδες χρόνια, ένα εκατομμύριο χρόνια, φσουουου αστραπές, βροντές, ένα εκατομμύριο διακόσιες πενήντα χιλιάδες χρόνια κοκ. Πώ πω μανούλα μου.
Τόσα εκατομμύρια χρόνια με ανύπρακτη εξέλιξη, στρατιές προγόνων μας κλιματολογικά (και πολιτιστικά) καθηλωμένες. Και ξαφνικά, μετά από τόση παγωνιά και αγωνία και ούγκα-ούγκα, αρχίζει το ξεσάλωμα με τους πρώτους πολιτισμούς της Μεσοποταμίας. Ένα ελάχιστο χρονικό τσακ κατόπιν, περνάμε στο πείραμα του cern.

Απίθανο.

Πόσο έχει γκαζώσει το μηχανάκι φαίνεται και από εκείνο το σημείωμα του Γραμματικάκη στο οπισθόφυλλο της Κόμης της Βερενίκης (διαχρονικό μπεστ σέλερ μαζί με το Χρονικό του χρόνου):

Το βιβλίο αυτό αφορά σε ένα πείραμα που έγινε πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια. Ήταν δε τέτοιες οι συνθήκες και η θερμοκρασία του πειράματος που καθιστούν ανέφικτη την επανάληψή του στα γήινα εργαστήρια. Το πείραμα αυτό ήταν η δημιουργία του ίδιου του σύμπαντος

.

«Ανέφικτη.» Να είμαστε καλά, να δούμε τι θα απογίνουν κι άλλες ωραίες βεβαιότητές μας.

Μετά και την επιστημονικοφανή αναφορά μας, κλείνουμε επιτέλους με την προεξαγγελθείσα προσφορά, μια επιλογή σε Steinway πιάνα της βορειευρωπαικής σχολής, στην κατεύθυνση της ECM. Κατά περίπτωση ο ήχος της μπορεί να σε εκνευρίσει με την κλινικότητά του ή να σε ενθουσιάσει με τις ηχητικές του ποιότητες. Γενικά πρόκειται για εξαιρετικούς μουσικούς που έχουν το χρόνο με το μέρος τους. Μετά από ελεκτρομπλιμπλίκια, ντισκοπόπ και πριονοκιθάρες, αυτός ο ήχος δουλεύει σαν μουσικό Hexalen. Με πολύ κενό ανάμεσα στις νότες, θέλει ησυχία και συγκέντρωση (και ένα συμπαθές σύστημα αναπαραγωγής.)- αν και προσπάθησα να δημιουργήσω πιο up beat κλίμα από το σύνηθες. Προσωπικά επειδή θέλω να μοιάσω στον γκουρού του Πετεφρή, έχω βρει εδώ παρηγοριά και ανάπαυση.

Achirana, Vasillis Tsabropoulos piano, Arild Andersen double bass, John Marshall drums. Σχόλια.

Tomasz Stanko Quartet, Suspended Night.
Tomasz Stanko trumpet, Marcin Wasilewski piano, Slawomir Kurkiewicz double bass, Michal Miskiewicz drums. Σχόλια.

Tord Gustavsen trio, Being There.
Tord Gustavsen piano, Harald Johnsen double bass, Jarle Vespestad drums. Σχόλια.

The triangle, Arild Andersen double bass, Vasillis Tsabropoulos piano, John Marshall drums.

Brad Mehldau songs, the art of the trio vol.3
Brad Mehldau piano, Jorge Rossy drums, Larry Grenadier bass. Σχόλια.

Η συλλογή: 4pianos
1.Diamod cut diamond (7:23)Achirana
2.Achirana (8:06)Achirana
3.Suspended variations ii (8:24)Suspended night
4.Vicar street (3:42)Being there
5.Karamosin (5:08)Being there
6.Where we went (4:45) Being there
7.Strait (5:36) triangle
8.Song song (6:29) the art of the trio vol.3
9.Exit music for a film (4:23)the art of the trio vol.3

Τελειώσαμε και δεν προλάβαμε να πούμε μια κουβέντα για το πού πάει όλο αυτό. Με καταλαβαίνετε. Ας πιούμε καλύτερα κάτι (καμιά αντιβίωση πιχί) και ας πατήσουμε send πριν μας προλάβει η νέα μέρα. Γενέθλια να σου πετύχουν.

Μα πού χάθηκε αυτό το κορίτσι;

2008-09-08T02:03:00.017+03:00

(sad-autumn-politics)

Η τούρτα ζαχαρένια του Γιωρ.Παπ. με μελαγχόλησε. Ευφυολόγημα νομίζω άσχετο με την ιδιοσυγκρασία του, αντί να βελτιώνει την εικόνα του ίδιου και του κόμματος (το οποίο συνεχίζει να μεσοπελαγώνεται έρμαιο παντοειδών ανέμων), ρίχνει μια πρόσκαιρη γέφυρα προς το λαϊκό αίσθημα (που γουστάρει γρήγορη ατάκα και γλωσσικές εξυπνάδες), για να μείνει στο τέλος σώμα αναφομοίωτο και ξένο προς τη ρητορική του αρχηγού του. Ό,τι τέλος πάντων ορίζουμε ως τέτοια.

Γενικά το φθινοπωρινό μικροπολιτικό κουβεντολόι (ρουσοπούλειον ασυμβίβαστο + τατουληάδα / βουλγαράκειον γκλαμ + κοτερολογία) μού φαίνεται ότι κλείνει και πάλι την πολιτική σε μια τηλεοπτική οχλαγωγία με την οποία τρέφεται η καθημερινότητά μας: αυτό το άκακο ζωάκι που μασά και αναμασά διαρκώς την ασημαντότητα, ώσπου το ίδιο να μεγαλώσει, να παχύνει και να καταλάβει εντέλει το βασικό σχήμα της ζωής μας (σημειωτέον, ως γνωστόν, πως δεύτερη ζωή δεν έχει).

Άσχετο, αλλά εύρισκα πάντα την κατηγορία περί αμερικανοτραφούς κολεγιόπαιδος που δεν ξέρει ελληνικά, άδικη για τον άνθρωπο. Τα ελληνικά του Γιωρ.Παπ. δεν μου φαίνονται άσχημα, τουλάχιστον συντακτικά. Το πρόβλημα βρίσκεται, πασιφανώς νομίζω, στην έλλειψη εκφραστικότητας και στην αναιμική εμψύχωση των ίδιων του των λόγων· με άτονα ή ανύπαρκτα τα παραγλωσσικά και εξωγλωσσικά στοιχεία.

Πήξαμε στους ρήτορες, θα μου πεις.
Ίσως.
Αλλά και πολιτική δίχως λίγη έμπνευση, δίχως ένα μίνιμουμ εκφραστικού πάθους (τη στιγμή μάλιστα που καλείς τις μάζες να μοιραστούν μαζί σου ένα όραμα) δεν νοείται από αρχαιοτάτων, ενώ η ρητορική δεινότητα δεν είναι απαραίτητα συνώνυμο της παραπλάνησης- είναι, φυσικά, η συνήθης εκτροπή της. Γίνεται πάντως να είναι κι αλλιώς.

Κατά μία έννοια και ένα καλό γραπτό κείμενο ασκεί την ίδια τέχνη της ρητορείας με τον καλύτερο (αποτελεσματικότερο) τρόπο: πείθει τον αναγνώστη για την ειλικρίνεια των προθέσεών του, τον ρουφάει σε ένα απολύτως προσωπικό σύμπαν, ενώ ο δημιουργός του είναι σε θέση να παρατηρεί το αόρατο στους πολλούς νήμα, τις ραφές, το στρίφωμα· στοιχεία που δεν συνιστούν ψεύδος και απάτη, αλλά δομικά συστατικά της (κρυφής) του αρχιτεκτονικής. Ήγουν-τουτέστι κατασκευάζεται και η αλήθεια, όπως η πίτσα καπριτσιόζα.

[έχω ξεφύγει σε καλολογικά στοιχεία, αφορισμούς, υπερβατά, χιαστί, κατά το δοκούν- τώρα ανοίγομαι και στην κουζίνα]

Αυτό είναι το πρόβλημα του καθηλωμένου Πασόκ: δεν είναι σε θέση να κατασκευάσει την αλήθεια του- περιμένει να ζήσει από το ψέμα των άλλων.
Δύσκολα πράγματα αυτά.
Ιδίως όταν το πρόβλημα βρίσκεται, κατά δήλωση, στους ίδιους.

Με δεδομένη την καταιγίδα που πλήττει την κυβέρνηση, την κατάσταση της οικονομίας και τα μύρια όσα της πενταετίας, η αντοχή των ποσοστών Καραμανλή και η διαφορά +2 με το Πασόκ, φωνάζουν το προφανές: ότι το κοινωνικό σώμα, μουδιασμένο και αμήχανο σχετικά με το ποια προβλήματα είναι σε θέση να λύνει επιτέλους η πολιτική, με ελάχιστη ή καθόλου ελπίδα, συνεχίζει να κρατιέται από πρόσωπα. Ο καθένας, αφού (επανα)βεβαιώσει υποταγή στο κοινό δόγμα τού «όλοι ίδιοι είναι» (μη μας πούνε και μυγοχάφτες), ακολουθεί, έστω απρόθυμα, τις προσωπικές του συμπάθειες.

Έτσι μόνο εξηγούνται τα κουφά γκάλοπ, με τα κουφά τους αποτελέσματα. Σε ένα ιδεολογικό τοπίο που φέρνει σε αλπική τούντρα, τα πρόσωπα αποτελούν το τελευταίο καταφύγιο έκφρασης γνώμης, μια ιδιωτική περιοχή προτιμήσεων, μικροσυμπαθειών ή έστω αναγκαστικής επιλογής του μη χείρον. Έτσι ερμηνεύεται και η σπουδή Καραμανλή να μας βεβαιώσει πως: μάγκες, το παίρνω πάνω μου.

[Σημειολογικώς μεταφραζόμενο: είμαι ο ηγέτης / τιμονιέρης / καραβοκύρης· μπορεί να μην πιάσουμε τσιπούρες αλλά θα σας βγάλω ζωντανούς στη στεριά.]

Με δεδομένο το υλικό του (φτάνει να χαζέψεις τα πρωτοκλασάτα στελέχη και τους υπουργούς που σαρώνει η κάμερα στην πρώτη σειρά) τα σκάνδαλα και τα σκανδαλάκια που σκάνε από παντού, συν τον ζοφερό χειμώνα που ψιλοεξαγγέλλεται, είναι ένα μικρό θαύμα ότι μπαίνει και βγαίνει όρθιος στη συνέντευξη τύπου. Να μη σου πω και ενισχυμένος.

[Σκάνδαλα· το μεγαλύτερο όλων παραμένει η εξαφάνιση της Καλομοίρας Σαράντη, στον κολοφώνα της δόξας της -και δεν βρέθηκε ένας, να τον ρωτήσει γι’ αυτό, να μάθουμε και κάτι χρήσιμο.]

Καλό Χινόπωρο, χειμαζόμενοι αδερφοί μου.

polaroid

2008-08-02T20:25:00.005+03:00

«Αν με ρωτήσετε τι είναι ο χρόνος, δεν το γνωρίζω. Αν όμως δεν με ρωτήσετε, τότε γνωρίζω»

Άγιος Αυγουστίνος*

Είναι δυο κορίτσια στο ασανσέρ, η Κατερίνα και η Δώρα. Μπες, μου κάνουν. Ανεβαίνουμε στον πέμπτο όροφο της ξένης πολυκατοικίας και βγαίνουμε στην ταράτσα. Σκύβω διαρκώς από τα κάγκελα και χαζεύω τον έρημο δρόμο. Λίγο πριν τη δύση του ήλιου γυρίζω να τους ανακοινώσω ότι το κρυφτό τελείωσε και βλέπω τη λιμνούλα που σχηματίζεται γύρω από τη βάση της κεραίας. Η Κατερίνα μού λέει: τι κοιτάς; έλα κι εσύ να κατουρήσεις μαζί μας.

Στο σπίτι που το λέμε της γιαγιάς της Καλατζούς. Ακούγεται μόνο το ρολόι πάνω στο τζάκι, η γιαγιά είναι ξαπλωμένη στο ντιβάνι. Πάνω από το κεφάλι της παρατηρώ την εικόνα: ανθρωπάκια ανεβαίνουν σε μια σκάλα και από εκεί πηδάνε στο κενό. Ένα ερπετό με ορθάνοιχτο στόμα τα περιμένει. Από κάτω διαβάζω συλλαβιστά: Η-κό-λα-σις.

Ανασηκώνομαι στο σλίπινγκ μπανγκ. Φυσάει ένας γλυκός αέρας, πρωϊνός, που φέρνει ως εδώ τη μουσική. Το ανοιχτό φορτηγάκι ανεβαίνει στο βουνό. Κλαρίνα.

[Σε συνέχεια εκείνων]

-------
*Βρήκα το απόσπασμα του Αυγουστίνου στο "Γλωσσικό κουτί" του Χρήστου Χρυσόπουλου, εκδ. Καστανιώτη, σελ.35. - κείμενο δοκιμιακό, ιδιαίτερα απαιτητικό, γύρω από τη θεωρία της γραφής.

Σύντομη απάντηση των πέντε ευρώ...

2008-07-29T14:47:00.006+03:00

στο ερώτημα ενός εκατομμυρίου δολαρίων που μου θέτει ο old boy:

…δεν θυμάμαι την ακριβή διατύπωση, αλλά είπες στην εκπομπή ότι στα μπλογκ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού ο καθένας μπορεί να εμφανίζει τον αληθινό, βαθύ εαυτό του.
…(έπειτα) γράφεις: «Νομίζω πως βασιζόμενος μόνο στα κείμενα και των δύο [μπλόγκερς], δύσκολα συμπεραίνεις το ανθρώπινο πρόσωπό τους, την αύρα τους».
Οπότε τι συμβαίνει τελικά;
Είμαστε αυτό που δείχνουν τα μπλογκ μας, είμαστε αυτό που κρύβουν τα μπλόγκ μας, είμαστε δεν είμαστε τίποτα δεν είμαστε βρε;

Φαίνεται όντως οξύμωρο και αντιφατικό το σχήμα. Αν τα μπλογκς αποκαλύπτουν τη βαθύτερη ουσία μας, γιατί δεν σκιτσάρεται αποτελεσματικά το ανθρώπινο πρόσωπο των δημιουργών τους;

Άσχετο: μεταφέρω εδώ αυτή την (και καλά) απάντηση κυρίως γιατί θέλω να αναφερθώ σε μια πρόσφατη εμμονή μου με έναν αξιόλογο κύριο.

Ο Aldo Carotenuto λοιπόν, στο Αγάπη και Προδοσία (με υπότιτλο: εγκώμιο σχεδόν της προδοσίας) - σημειώνει πως μεγαλώνοντας καταλαβαίνουμε ότι ο ύψιστος βαθμός αυθεντικότητας επιτυγχάνεται μόνο όταν αποφεύγουμε να ταυτιστούμε μ’ αυτό που οι άλλοι σκέφτονται για μας.

Μοιάζει εντυπωσιακό. Για να απελευθερώσεις βαθύτερες δυνάμεις, για να φτάσεις πιο κοντά σε έναν δικό σου συστατικό πυρήνα , πρέπει (ενδεχομένως) να προδώσεις την εικόνα του εαυτού σου που σε συνοδεύει δια βίου, διαμορφωμένη εν πολλοίς και από τις προσδοκίες των άλλων. Εικόνα-αντανάκλαση του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος, ενταγμένη σε ασφυκτικό χώρο και χρόνο, πολιτισμικά ορισμένη.

Αυτό μου θυμίζει κάπως και το χριστιανικό (ορθόδοξο; πατερικό; γιανναρικό;)ανάγκη vs ελευθερία. Αν το φυσικό μας πρόσωπο δεσμεύεται σε βιολογικούς προκαθορισμούς / κοινωνικούς καταναγκασμούς / μέριμνες ζωής, ένα άλλο πρόσωπο, ένας άλλος "εαυτός" έχει ανάγκη να ιδρύσει μια νέα «φύση», αυτήν της ελευθερίας από τον καταναγκασμό (απ' ό,τι ξέρω, στο έδαφος αυτής της ελευθερίας φυτρώνει ιδανικά και η πίστη).

Τηρουμένων των μεγεθών και των αναλογιών, ας πούμε ότι το μπλογκ είναι ένας προνομιακός χώρος τέτοιας ελευθερίας, όπου ξεσαλώνουν οι βαθύτερες επιθυμίες και η δημιουργικότητά μας. Μπορεί να φαίνεται απλοποιητική η προσέγγιση και μια συστηματική λογική επεξεργασία να μας οδηγεί σε άπειρους αυθεντικούς και αναυθεντικούς εαυτούς, όμως νομίζω πως η πρώτη μας αίσθηση-αντίδραση (ακόμα και στην πρόχειρη διατύπωσή μου περί βαθύτερης ουσίας μας), είναι ενδεικτική: ναι, εκεί, είμαι πιο πολύ ο εαυτός μου.

"Η τέχνη του να γίνουμε ο εαυτός μας δεν ενθαρρύνεται από τη συλλογική λογική που, στραμμένη καθώς είναι στη διατήρηση της ομοιομορφίας, βλέπει τη διαφορετικότητα και τη διαφοροποίηση ως απειλή. Γι’ αυτό, από τη γέννησή μας μπορεί να νιώσουμε παράξενα ξένοι, παρείσακτοι, απρόσκλητοι, χωρίς δικαιώματα ιθαγένειας στην πραγματικότητα.
Στη διάρκεια της ζωής μας, καθώς οι σχέσεις πληθαίνουν, αυτή η εντύπωση ότι δεν έχουμε δικαίωμα σε ένα χώρο, τον δικό μας χώρο, μπορεί να γίνει σταδιακά εντονότερη, να εμπνεύσει το καφκικό αίσθημα του ανθρώπου που τα «πιστοποιητικά του δεν είναι εντάξει» Ακριβώς, όμως, η επίγνωση της αποξένωσης, η διεκδίκηση της «θέσης μας στον ήλιο», η γνώση της μοναδικότητας και της διαφορετικότητάς μας είναι αυτά που ανοίγουν το δρόμο για την εξατομίκευση."

Aldo Carotenuto, Αγάπη και Προδοσία, εκδ. Ίταμος, σελ 34.

Από το παραπάνω κρατάω εκτός των άλλων και ότι το να γίνεις ο εαυτός σου είναι τελικά, μια τέχνη.

टेस्ट Άχρηστη είδηση (εμπλουτισμένη)

2008-07-25T11:56:00.019+03:00

Από τους 27 καταγεγραμμένους θερινούς αναγνώστες της γκλίτερ παραγωγής vita moderna, οι 13,5* έχουν ήδη φύγει για διακοπές. Από τους εναπομείναντες, οι δέκα έκαναν το χρέος τους για τον μήνα Ιούλιο, συνεπώς, ακολουθώντας τον ρυθμό ανανέωσης των ποστ, είναι λογικό να ξαναπεράσουν από εδώ τον Δεκαπενταύγουστο. Καλές βουτιές, γκάιζ.

Τελικά τους δυο-τρεις που ενδέχεται να αφορά η πληροφορία πιο εύκολο είναι να τους πάρω ένα τηλέφωνο. Δικοί μου άνθρωποι είναι, δεν παρεξηγούν.
-----
*Φθαρμένο αστειάκι-κλισέ για την ευκολία του οποίου θα ντρέπομαι αργότερα.

Πάντως την εκπομπή πλαισιώνουν χρυσές επιτυχίες των σίξτις, γουιδ σάμερτάιμ αρόμα.

Κατεβασιά: Os grilos (the crickets sing for annamaria)_Walter Wanderley

Το κομμάτι: More_Gary Mcfarland

Εδώ: Ma Que Nada_Chris Waxman

Κι εδώ: El Cumbanchero_Los machucambos

Αύριο Σάββατο, στη μία το μεσημέρι, Σκάι 100,3. Τρία πουλάκια κάθονταν. Για φανατικούς αργόσχολους.

Την επιείκιά σας, άρχοντες.

***

Updated
Η τεχνολογία φρόντισε να μνημειώσει τα μνημεία:

[του κουτσόμπολάιζ ε μπιτ, να πούμε ότι ήπιαμε καφέδες πριν (ώστε να λυθούν οι κόμποι) και μπύρες μετά (ώστε να λυθούν τα μέλη). Ο Πιτσιρίκος διαθέτει μια φυσική, ανθρώπινη ζεστασιά- κάνει καλαμπούρια, χαιρετάει εγκάρδια τους εργαζόμενους, θέλει να πληρώνει πάντα εκείνος. Έχει εξαρχής ένα θετικό κόλλημα με την πάρτη μου, μού πετάει διάφορα συγκινητικά και γενναιόδωρα, με σπρώχνει να κάνω πράγματα.
Ο Οld boy είναι πλάσμα άλλου κόσμου, εντυπωσιακό μείγμα ήθους και συστολής, πραγματικός αντιστάρ. Νομίζω πως βασιζόμενος μόνο στα κείμενα και των δύο, δύσκολα συμπεραίνεις το ανθρώπινο πρόσωπό τους, την αύρα τους. Τέλος πάντων, στην εκπομπή στήνουν μια συμπαιγνία οι δυο τους ώστε να παρουσιαστώ ως μέγας γκουρού του μπλόγκινγκ- πράγμα σκανδαλωδώς ανυπόστατο και παραπλανητικό. Ενδεικτικό, όμως, όσων υποστηρίζω γι' αυτούς.

Ξαφνιάστηκα με τις προσωπικές ερωτήσεις- είχα μπει σε άλλο κλίμα, νόμιζα πως θα συνεχίζαμε να μιλάμε περί ανέμων και υδάτων…Χόρευα και με το κομματάκι της αρχής…ξαφνικά έπρεπε να πω ποιος είμαι, τι κάνω και γιατί!… πάντως το όλον ήταν αυθόρμητο και χαλαρό. Τόσο, που ούτε ένα ευχαριστώ δεν προλάβαμε να πούμε στον άνθρωπο που μας κάλεσε. Του το λέμε τώρα, που είμαστε ψυχραιμότεροι. Καλή συνέχεια pits.]

Σαρανταπέντε Οιδίποδες (κι εξηνταδυό Αμλέτοι)

2008-06-23T13:08:00.010+03:00

Φέτος μάλλον σύρθηκα στις παραστάσεις -πήγα επειδή μου έβγαλαν άλλοι εισιτήριο. Οπότε η γκρίνια μπορεί να αποδοθεί και σε κακή διάθεση ή κορεσμό. Πάντως κάθε φορά στις μπύρες που ακολουθούν, ψιλοσυμφωνούμε διάφοροι πως: δεν.

Γενικά είναι αστείο να πιστεύουμε ότι για τη συμμετοχή μας στα θεάματα αρκεί μόνο ένα μυαλό και μια καρδιά (που πάλλεται από συγκίνηση). Κατά περίπτωση μπορεί κέντρο της παράστασης να γίνει η ουροδόχος κύστη. Και η καρέκλα που κάθεσαι και το εισιτήριο που πλήρωσες και το κρύο / η ζέστη, έχουν τη σημασία τους. Ιδίως αν αυτό που βλέπεις μοιάζει με κουρσάκι που τρέχει μόνο του σε άδειες πίστες. Θα εξηγηθώ, ελπίζω, παρακάτω.

Στον Άμλετ του Wooster group ο πρώτος εκνευρισμός ήρθε από την έλλειψη υπερτίτλων. Χάζευα τους παγιδευμένους θεατές να πλέουν στον ωκεανό των σαιξπηρικών αγγλικών (σε νεοϋορκέζικη εκφορά) - ώρα επτά το απόγευμα, με τον ήλιο στις λαμαρίνες της Πειραιώς. Τον εαυτό μου λυπόμουνα, αλλά έριχνα και ματιές αλληλεγγύης γύρω μου. Ανά τέταρτο της ώρας μάς προσφερόταν ψήγμα κειμένου σε μετάφραση, ώστε να θυμόμαστε σε τι ακριβώς ΔΕΝ έχουμε πρόσβαση.*

Η παράσταση χτίζεται πάνω στην κινηματογραφική εκδοχή του 1964 με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον, η οποία παίζει καθ’ όλη τη διάρκεια σε background projection. Πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Έργα τόσο κεντρικά της δυτικής κουλτούρας όπως ο Άμλετ, ενσωματώνουν πλέον και τις αποδόσεις τους, άρα μπορείς να τις πάρεις σοβαρά υπόψη σου στο ανέβασμα, να παίξεις μ’ αυτές.
Πράγματι η σκηνοθέτις παίζει. Αναλαμβάνει το τιτάνιο (δεν κάνω πλάκα) έργο να αναπαραστήσει επί σκηνής την ταινία. Οι ηθοποιοί μιμούνται συνεχώς (μα ΣΥΝΕΧΩΣ) τις κινήσεις των συναδέλφων τους υιοθετώντας μια ιδιόμορφη κινησιολογία μικροαιωρήσεων, μαζί με φαστφόργουαρντ και ριγουίντ εκρήξεις, κατά την αίσθηση του παλιωμένου φιλμ με τις στιγμιαίες αναπηδήσεις, τα κενά, τις επικαλύψεις του. Ακόμα περισσότερο: οι ηθοποιοί στήνουν επακριβώς τα πλάνα της ταινίας μετακινώντας οι ίδιοι το σκηνικό κατά τη διάρκεια της δράσης ώστε να πετύχουν τη φιλμική γωνία λήψης.

Τρομερό εύρημα αλλά πρέπει να δεις την έντασή του για να το καταλάβεις: οι μονόλογοι και οι διάλογοι διακόπτονται διαρκώς (μα ΔΙΑΡΚΩΣ) για να αλλάξουν θέση τα πρόσωπα, τα τραπέζια οι καρέκλες. Και ενώ το κινηματογραφικό μοντάζ λειτουργεί δια της (αυτο)απόκρυψης, εδώ μετατρέπεται σε κεντρικό στοιχείο για πάνω από δύο ώρες. Δυστυχώς έτσι, κάτι που αρχικά αναγνωρίζεις ως ευφυές, στη χιλιοστή επανάληψή του αδυνατίζει μέχρι εκμηδενίσεως. Γέλασα αυθόρμητα πολλές φορές (οι ηθοποιοί πετάγονται σαν να τους τσιμπάει μύγα, ζυγίζονται δεξιά-αριστερά, γίνονται θέατρο σκιών) αλλά δεδομένου ότι οι γύρω μου παρακολουθούσαν απορροφημένοι δεν ήξερα αν προβλεπόταν τόσο γέλιο από τη διεύθυνση. Μέχρι το τέλος αναρωτιόμουν αν πρόκειται για ολοκληρωμένη παρωδία ή όχι. Σ’ αυτή την λεπτή κόψη του σπαθιού (και του νοήματος) κινείται συνολικά η παράσταση.

Είναι σαφές ότι μιλάμε για πλήρη αποδραματοποίηση. Δεν υπάρχει πρόθεση να συγκινηθεί κανένας (ηθοποιός ή θεατής) ή να βουτήξει στην ιστορία- αυτά θεωρούνται πασέ και ίσως καλά κάνουν. Το στυλ είναι κυρίαρχο, η αισθητική αποθεώνεται. Αλλά καθώς η κατεύθυνση είναι μονόδρομη, ευθύγραμμη και χωρίς στόχευση, ξαφνικά, εκεί που προσπαθείς και προσπαθείς να εφεύρεις ένα σοβαρό λόγο για να σ’ αρέσει (πέραν της φόρμας), ένα σταθερό σημείο να κρατηθείς, τσακ, το όλον καταρρέει πανηγυρικά και μια απέραντη πλήξη (το κουρσάκι που λέγαμε) σε κυριεύει… πλέον είσαι μόνος σου σε έναν ατελείωτο διάδρομο δίχως πόρτες και κρυμμένα μυστικά. Και έχεις όλο το χρόνο να σκεφτείς τι είδους εμμονή είναι αυτή με τις αέναες διασκευές ενός λαϊκού θεάτρου όπως το σαιξπηρικό ή το αρχαιοελληνικό, θέατρο που στηρίζεται τόσο πολύ στην τεράστια χειρονομία και τον ποιητικό του λόγο και την ιεροπραξία (στοιχεία προς τα οποία τρέφουμε σήμερα σχετική έως πλήρη απώθηση) και τι είδους νέοι θεατές είμαστε εμείς, τι είδους (μη) συγκίνηση προσπαθούμε να αποσπάσουμε από (άλλη μια) επιμελημένη άσκηση ύφους, από (άλλο ένα) θεατρικό εργαστήριο λεπτών απολαύσεων και εγκεφαλικής γκουρμέ.

Μου τη δίνει η κατεδαφιστική κριτική, ιδίως όταν πρόκειται για έργο ανθρώπων που πάσχισαν και ίδρωσαν, κριτική η οποία συνήθως οχυρώνεται πίσω από μια κρυφοφασίζουσα λογική του μέσου όρου και φτιάχνεται με τα ίδια της τα λόγια. Βρίσκω πολύ εύκολο και φτηνό ένα κείμενο που αρθρώνεται γύρω από εκφράσεις τύπου «μην τρελαθούμε τώρα» και «έλεος». Αλλά κάπως πρέπει να μιλήσεις (όχι πάντως έτσι) για την αίσθηση του κενού που αφήνει εκείνη η θεατρική πράξη η οποία αναζητά ασυλία σε μια σημειολογία της πρωτοπορίας χωρίς να μπορεί να κρύψει τη διάχυτη αμηχανία της και την έλλειψη οράματος. Υπάρχουν φυσικά και οι αποτυχίες, δεν είναι όλα προς θάνατο. Ας μην με πιάνει η γενίκευση και η εσχατολογία. Το Wooster group φημίζεται για τις εξαιρετικές δουλειές του.

[Γενικά δεν ξέρω τι θέλω. Τον εγκλωβισμό μου σ’ ένα θεατρικό ανικανοποίητο μπορεί να χαζέψει κάποιος- αν θέλει να κόψει φλέβες- στην υπερπαραγωγή που ανέβασα προ διετίας. (1, 2, 3, 4, 5) ]

Και επειδή οι κρίσεις είναι εντελώς υποκειμενικές, διαβάστε δυο θετικότατες και σεβαστές κριτικές για την παράσταση, εδώ και εδώ.(κριτική του Μ. Μιχαήλ, Lifo 19/6-σελ.18, δεν τη βρίσκω online). Πολύ θα ήθελα να δω κι εγώ έτσι τα πράγματα. Ειλικρινά.

Στο κοινό ήταν και ο Μαρμαρινός, ξανθός Άμλετ κι εκείνος, την εκδοχή του οποίου είχα παρακολουθήσει πριν χρόνια με μεγάλο ενδιαφέρον. Ήγουν τουτέστι δεν φταίνε οι πρωτοπορίες αλλά το βλέμμα- αν και ο Μαρμαρινός συγκρινόμενος με άλλους φαντάζει σήμερα παλιομοδίτης. Εννοώ ότι παρότι θα υπέγραφε μια τέτοια παράσταση στα επιμέρους, δεν θα εξόριζε ποτέ τη συγκίνηση. Την ίδια αρχή ακολούθησε και στο «Πεθαίνω σα χώρα» όπου ο λυρισμός του δούλευε σαν ενοποιητικό στοιχείο και συγκολλητική ουσία (των παθημάτων της χώρας), ήτοι του ενός ταλαίπωρου σώματος, το οποίο και ενσάρκωσαν ευφυώς δεκάδες κομπάρσοι, δηλαδή πάλι εμείς.

(Θεούλη μου, δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το ποστ…)

(συνεχίζεται με gospel at Colonus)

-------------
*Δεν θεωρώ ένα τέτοιο κείμενο δευτερεύον ή δεδομένο. Αντίθετα, πολλή ουσία και ανανέωση και πρωτοπορία βρήκα στην τολμηρή κίνηση του Χειμωνά, να αφαιρέσει το ερωτηματικό από τη φράση «to be or not to be?» επιστρέφοντάς της το χαμένο νόημα: Να ζεις. Να μη ζείς...

Είμαστε δυο είμαστε τρεις (ολίγη παράδοση ακόμα)

2008-06-22T20:18:00.005+03:00

O Δ. Μαρωνίτης σχολιάζει στην προηγούμενη καθώς και στη σημερινή του επιφυλλίδα τη λαθροχειρία που επιχειρήθηκε στο κείμενο του Σεφέρη, παραπέποντας σε κείμενο του φιλολόγου από τα Χανιά, Γιάννη Μαργιούλα.

[ δεν διαβάζει vita moderna ο παλιός μου δάσκαλος. :-( ]

O Γιάννης Χάρης, επιχειρεί την υπέρβαση.

Ωραία, παραδοσιακά θέματα για νέους.

2008-06-05T10:20:00.003+03:00

Βατό ήταν και φέτος το θέμα της έκθεσης των Πανελληνίων (δόξα σοι ο θεός) αλλά με μια πρωτότυπη αντιστροφή στην πατροπαράδοτη γκρίνια, από την εποχή της ευδοκίμησης και αρωγής. Η Ένωση Φιλολόγων θεώρησε πως οι διευκρινίσεις λέξεων που δόθηκαν πάνω στο κείμενο του Σεφέρη «δεν επιτρέπουν τη διαβάθμιση στην αξιολόγηση των μαθητών». Αντίθετα το Υπουργείο τις έκρινε αναγκαίες «λόγω της ψυχολογικής πίεσης των μαθητών και της συμμετοχής αλλοδαπών διαγωνιζομένων.»

Επ’ αυτού πρόλαβα να δω τον Σαράντο Καργάκο να διαμαρτύρεται στο Μέγκα: του χρόνου φοβάται ότι θα δοθούν μεταφράσεις λέξεων στα αγγλικά και στα αλβανικά! Ο κ. Καργάκος, πέρα από τις πολιτίκαλυ κορέκτ διατυπώσεις του, χειρίζεται συστηματικά από τηλεοράσεως θέματα γλωσσικής έκπτωσης-κρίσης αξιών- «αλλήθωρης νεολαίας». Το εκθεσιολόγιο από το οποίο διάβαζα για πανελλήνιες ανθολογούσε κείμενά του (μαζί με Παπανούτσο- Γιανναρά) ενώ διακόσια χρόνια μετά συναντάμε τα ίδια θέματα, τα ίδια πρόσωπα, την ίδια χώρα που αργοπεθαίνει (Finis Graeciae).

Συγκεκριμένα, έτη οκτώ μετά μιλένιουμ, την προσοχή μας αποσπά η ερμηνεία των λέξεων και όχι το ίδιο το θέμα και η εξαντλημένη κινδυνολογία του, το αφόρητο déjà vu που δημιουργεί η στερεοτυπική του οπτική. Ένας τελειόφοιτος Λυκείου, ο οποίος, σημειωτέον, έχει βουτήξει στο ίντερνετ από το νηπιαγωγείο και έχει υποστεί δυο τρεις φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις εξορθολογισμού της εκπαίδευσης, καλείται στην ύστατη γλωσσική δοκιμασία της αποφοίτησής του να καταγράψει «τις αιτίες για τις οποίες πολλοί νέοι έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση και να προτείνει τρόπους επανασύνδεσης μ’ αυτήν». Προσοχή. Δεν του ζητείται η διερεύνηση των όρων και προϋποθέσεων που αποδεικνύουν δημιουργική τη σχέση μας μαζί της (ώστε ο μαθητής να παραπέμψει στον Θανάση Παπακωνσταντίνου και να καθαρίσει). Αντίθετα, και ενώ υποτίθεται πως εξετάζεται η κριτική σκέψη και η ικανότητα του να επιχειρηματολογεί, οι προκείμενες θεωρούνται δεδομένες: Κάποιοι νέοι φύγανε (από πού ακριβώς;) και κάπως πρέπει να επιστρέψουν (σε τι άραγε;)

Μια διαχρονική ρητορική με εξάρσεις ποιητικού μεγαλείου διαχέεται από τα φροντιστήρια-κολοσσούς προς τη μαθητιώσα νεολαία, στοιχειώνοντας τις νεανικές συνειδήσεις των υποψηφίων. Η φρασεολογία και η λογική της είναι γνωστή: ο κόσμος πάει κατά διαόλου, οι αξίες ευτελίζονται, οι θεσμοί διαβρώνονται, η γλώσσα εκπίπτει, το άτομο συνθλίβεται/ εξανδραποδίζεται/ εξαχρειώνεται / αλλοτριώνεται μέσα στη ζούγκλα των μεγαλουπόλεων, στις κοινωνίες του καταναλωτισμού, των εμπορευματοποιημένων σχέσεων και της δικτατορίας της σάρκας (sic), όπου κυριαρχεί ο υλικός ευδαιμονισμός, η τεχνοκρατία, ο μηδενισμός, ο ατομικισμός, ο μιμητισμός, τα λάθος πρότυπα. Υπαρκτικό κενό, έλλειψη ιδανικών, υποβάθμιση της ζωής, μοναξιά, απελπισία, νευρώσεις, ηθικός μαρασμός. (Φόβος, τρόμος, τριγμός των οδόντων.) Άκουσα τη φιλόλογο να δίνει αμέσως τις «σωστές απαντήσεις» και τα θυμήθηκα. Τρόμαξα, ήθελα να πω.

Ο κόσμος γυρίζει τούμπα, η αλυσίδα του DNA ξεδιπλώνεται, τα windows έφτασαν στα vista αλλά η «ύλη» της έκθεσης δεν έχει ανάγκη για update. Να για παράδειγμα, το θέμα εισαγωγικών του 1973: «Η ηθική και πνευματική τοποθέτησις του ανθρώπου έναντι των νέων μορφών της τεχνοκρατούμενης ζωής.» (Αν η Ελλάδα με τα κάρα της και τα μουλάρια της τεχνοκρατούνταν, σκέψου τι έχει πάθει σήμερα)
Θέμα εισαγωγικών του 1971: «Η έναντι της μηχανοποιήσεως του τρόπου ζωής σημασία του ανθρωπίνου παράγοντος»
Με λίγα λόγια είναι πολύ πιθανό γονιός και παιδί να εξετάστηκαν στο ίδιο ακριβώς ζήτημα, με διαφορά 40-50 χρόνων. Είναι ωραίο αυτό, γεφυρώνει αυτόματα το χάσμα των γενεών, δημιουργεί την αίσθηση της γειτονίτσας (που ήταν πάντα η Ελλαδίτσα) και επιτρέπει έναν πιο ενεργητικό-συμμετοχικό ρόλο σε μπαμπά και μαμά που ξεροσταλιάζουν έξω απ’ τα κάγκελα. Δείχνει επίσης πως, αντίθετα με τα θρυλούμενα, δεν υπάρχει καμία διακοπή στην παράδοση της όμορφης αυτής θεματολογίας.
Κι αν βασανίσουμε λιγάκι τα αυτονόητα, αλήθεια, από ποια παράδοση απομακρύνονται οι νέοι; Μήπως δεν φτιάξανε χαρταετό με καλάμια και αλευρόκολλα αλλά τον πήραν έτοιμο; Δεν φάγανε λαγάνα αλλά μαύρο πολύσπορο; Δεν ανοίξανε φύλλο για τυρόπιτα; Δεν βάψανε με ασβέστη το σεμνό τενεκέ της μπιγκόνιας; Μήπως συνηθίζουν να κάθονται την ώρα του Ακάθιστου; Δεν χρησιμοποιούν τόνους στα sms; Δεν πίνουν ρετσίνα / δεν τρώνε φέτα / δεν ακολουθούν τη σωτήρια κρητική διατροφή; Μήπως δεν χορεύουν και τον Μαλεβιζιώτη;

Αν αυτά ακούγονται φαιδρά, ας καταφύγουμε σε λίγη στατιστική. Στο άρθρο των Νέων της Πέμπτης 22 Μαΐου με τίτλο «Η Εκκλησία νικάει τα κόμματα» παρατίθεται έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις προσελκύουν τους περισσότερους, από οποιαδήποτε άλλη δημόσια κοινωνική εκδήλωση ή δραστηριότητα. Οι ηλικίες από 16-24 μετέχουν στην εκκλησιαστική ζωή σε μεγάλο ποσοστό ενώ σύμφωνα με το άρθρο η στροφή στη θρησκεία δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αν και δεν χρειαζόταν η έρευνα για αυτές τις διαπιστώσεις, επιβεβαιώνεται πάντως η διάχυτη αίσθηση. Με προσαρμοσμένα τα χάμπουργκερ σε big extra sarakosti δεν έχουμε ακριβώς απομάκρυνση από την (θρησκευτική) παράδοση αλλά πλήρη ενσωμάτωσή της.

Ας δούμε, τέλος, το κείμενο του Γ.Σεφέρη που προτάσσεται. Το απόσπασμα προέρχεται από ομιλία του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, τον Απρίλιο του 1964 και έχει τίτλο «Η γλώσσα στην ποίησή μας». Οι πληροφορίες αυτές δεν δίνονται στους μαθητές, έχει μάλιστα παραλειφθεί η πρότασή του «είμαστε τώρα μέρος της λογοτεχνίας της Ευρώπης…», υποθέτω για να μην αποπροσανατολιστούν οι υποψήφιοι από τα ζητούμενα.

Φυσικά ο ποιητής δεν γράφει εν κενώ ούτε χαράσσει τις δέκα εντολές. Μιλάει σε ανθρώπους του καιρού του και, προτάσσοντας το βίωμά του, θέτει αιτήματα ουσιαστικής κατανόησης και ανασκαφής της παράδοσης. Η χώρα μετά τους πολέμους προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της στη σύγχρονη εποχή, στρέφεται πυρετικά προς τον έξω κόσμο και ο Γ.Σεφέρης αναφερόμενος σε ζητήματα γλώσσας, τέχνης και πολιτισμού επισημαίνει την ανάγκη αυτοσυνειδησίας και σύνδεσης με τη ρίζα. Ακριβώς πριν από το απόσπασμα που δόθηκε στους μαθητές σημειώνει: «Παράδοση δεν σημαίνει απαρίθμηση και μνείες παλαιών τίτλων αλλά έργα που ζουν και γονιμοποιούν τη δημιουργική φαντασία των σημερινών ανθρώπων». Δεν έχει βεβαίως υπόψη του τα όργια που θα ακολουθήσουν (στο όνομά της) ακριβώς τρία χρόνια αργότερα, την καταδυνάστευση του Ελλάς Ελλήνων χριστιανών και του πατρίς-θρησκεία-οικογένεια . Και φυσικά δεν πρόλαβε να δει ούτε τις αναπαλαιώσεις, τις ευκολίες και το φολκλόρ της δεκαετίας του ογδόντα ή ακόμα περισσότερο τις απλοποιήσεις, τη φοβική αναδίπλωση και τη συνθηματολογία της δεκαετίας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.
Αλλά αυτό από μόνο του αποτελεί άλλο μεγάλο «θέμα», για κάποιες πολύ μακρινές Πανελλήνιες του μέλλοντος.

Athens Voice, 5-06-2008.

-----
Υ.Γ. Μικρό update στα σχόλια.

Usavision

2008-05-23T01:42:00.008+03:00

Η επιλογή κατεβαίνει από εδώ: The blue tune.

Ακολουθεί φύλλο πορείας και μάνιουαλ:

1. The sidewinder (7:31) (Lee Morgan) από τον δίσκο The sidewinder LEE MORGAN. Η αρχή, ως είθισται, σε upbeat κλίμα. Lee Morgan, trumpet / Joe Henderson, tenor saxophone / Barry Harris, piano / Bob Cranshaw, bass / Billy Higgins, drums. Τα ατομάκια παίζουν χωρίς να φωνάζουν αλλά η χαρά τους δεν κρύβεται. Η τρομπέτα είναι κυρίαρχη, ο ρυθμός κυλιστός, ο μήνας έχει εννιά. Είναι μόλις 1963 και η ανθρωπότης ελπίζει. Η σύνθεση λάμπει από εσώτερο φως, το μηχανάκι αστράφτει στον ήλιο.

2. Softly as in a morning sunrise (S. Romberg-O.Hemmerstein) από τον δίσκο Sonny Clark Trio, SONNY CLARK TRIO. Sonny Clark, piano / Paul Chambers, bass / Philly Joe Jones, drums. Περάσαμε στο κρυφό θέμα της κομπιλέισον, το πιάνο. Εδώ η πολυαγαπημένη μου σύνθεση από τον πολυαγαπημένο (και στα 33 του μόλις χαμένον ) Sonny Clark. Τι να πεις γι’ αυτό το κομμάτι κι αυτόν τον άνθρωπο. Ελεύθερο και συγχρόνως ελεγχόμενο, στακάτο, αισθαντικό παίξιμο. Ευαισθησία χωνεμένη, χωρίς ξεχειλώματα. Uptempo διάθεση αλλά και μελαγχολία στον παρονομαστή. Κορυφαίο.

3. Bouquet (Bobby Hutcherson) από τον δίσκο Happenings, BOBBY HUTCERSON.Bobby Hutcherson, vibes, marimba / Herbie Hancock, piano / Bob Cranshaw, bass / Joe Chambers, drums. Η πρώτη οχτάλεπτη βουτιά της συλλογής, για να ξέρουμε και προς τα πού πηγαίνουμε. Το κομμάτι φτάνει σε τέτοια επίπεδα ψιθύρου που αναρωτιέσαι αν πράγματι ακούς κάτι ή το φαντάζεσαι. Είναι οι αρμονικές από τα vibes του Hutcerson, ένα κλίμα εσωστρέφειας υπό την επιρροή της ψυχεδέλειας- είμαστε και στα 1967. Όταν αναδύεται και βγαίνει μπροστά το πιάνο του Hancock, εκεί γύρω στο 5΄ και κάτι, φεύγεις ταξίδι one way. Και τέλειο εξώφυλλο.

4. Autumn Leaves (10:55) (J.Kosma-J.Mercer) από τον δίσκο Something else, CANNONBALL ADDERLEY. Miles Davis, trumpet / Cannonball Adderley, alto saxophone / Hank Jones piano / Sam Jones, bass / Art Blakey, drums.
Όλος ο καλός κόσμος και φυσικά πρωταγωνιστής είναι η τρομπέτα του Davis, (δίνει πάντα αυτό το μελάνκχολυ-γουέτ κλίμα.) Παρότι δίσκος του Adderley, το σαξόφωνο μού φαίνεται μάλλον ο αδύναμος κρίκος εδώ- το πιάνο, αντίθετα, μεγαλουργεί.

5. Sighin’ and cryin’ (5:22) (Horace Silver) από τον δίσκο Song for my father. HORACE SILVER. Carmell Jones, trumpet / Joe Henderson, tenor saxophone / Horace Silver, piano / Teddy Smith, bass / Roger Humphries, drums. Κίνηση στρατηγικής ως προς τη δομή της κομπιλαθιόν. To πιάνο, σε bright blue διάθεση, δουλεύει σαν τελευταία ανάσα πριν τον δεκαπεντάλεπτο λαβύρινθο που ακολουθεί. Το δισκάκι θεωρείται must για την τζαζ κοινόητα- προσωπικά μου πέφτει λίγο φωτεινό.

6. Idle moments (14:52) (Duke Pearson) από τον δίσκο Idle Moments GRANT GREEN. Joe Henderson, tenor saxophone / Bobby Hutcerson, vibes / Grant Green, guitar / Duke Pearson, piano / Bob Cranshaw, bass / Al Harewood, drums. Αν το παρακολουθήσεις ολόκληρο προσηλωμένος, κατεβαίνεις ως τις συχνότητες δέλτα. Αν δεν καταφέρει αυτό το κομμάτι να σε χαλαρώσει / κοιμίσει / ανοίξει στο όνειρο, φοργκέτ ιτ, τίποτα δεν μπορεί. Είσαι σε φάση Γιούρο-βίζιον.

7. Peace piece (Bill Evans)(6:43) από τον δίσκο Everybody Digs Bill Evans BILL EVANS TRIO. Bill Evans, piano / Sam Jones, bass / Philly Joe Jones, drums. Στην αρχή νομίζεις πως είναι απλώς νότες που παίζει το πιάνο στο σκοτάδι…υπάρχει πολύς αέρας ανάμεσά τους, η σύνθεση φαίνεται χαλαρή. Αυτή είναι η τεχνική του Evans και το κομμάτι, αν του παραδοθείς, σου εντυπώνεται βαθιά. Εκεί θέλεις αργότερα να επιστρέψεις, σαν να έχουν μείνει ανοιχτοί λογαριασμοί… Μέγας καλλιτέχνης, ο καλλιτέχνης.

8. Soul lament (2:39) (Kenny Burrell) από τον δίσκο Midnight Blue KENNY BURRELL. Stanley Turrentine, tenor saxophone / Kenny Burrell , guitar / Major Holley jr., bass / Bill English, drums / Ray Barreto, conga. Θα έκλεινα με τον Bill Evans, αν δεν ήταν αυτό το δίλεπτο gloomy sunday κομμάτι του Burrell…Όποιος έχει παίξει αργά το βράδυ κιθάρα στο δωμάτιό του, θα καταλάβει. Ήχος ζεστός- μαγικός αλλά και βαθιά μελαγχολικός, μέχρι δακρύων.

(Εννοείται ότι κατεβάζετε το ζιπαρισμένο αρχείο, φτιάχνετε ένα σιντάκι και ακούτε τα κομμάτια με τη σειρά, σαν άνθρωποι. Σε περίπτωση αυτενέργειας, αποσπασματικής αντιμετώπισης κλπ παύει να ισχύει η εγγύηση και η εμπιστοσύνη αποσύρεται. Μη με κρεμάσετε. Μια βδομάδα το στριφογυρίζω, αλλαλαχούι.)

Στη xilaren.

ElectroMediaWorks '08

2008-05-14T14:13:00.005+03:00

"Το πρώτο διεθνές φεστιβάλ mixed media και ηλεκτρονικής μουσικής με αφιερώματα στους Karlheinz Stockhaousen και Ιάννη Ξενάκη, με προσκεκλημένους μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής και διεθνούς σύγχρονης μουσικής, με 40 συναυλίες, με installations και video art. Η Αθήνα μετατρέπεται για πέντε μέρες σε γερμανική πόλη της απόλυτης ηλεκτροακουστικής πρωτοπορίας."

Μιχάλης Πιτένης, Athens Voice, 15 Μαΐου 2008.

Ξεκινάει σήμερα Τετάρτη το Φεστιβάλ ElectroMediaWorks '08 (ως την Κυριακή 18) με ελεύθερη είσοδο, και καθημερινά στις 18.00 - 00.30 στον βιομηχανικό χώρο «Αποθήκη-Art Factory» Λαμίας 6 και Πειραιώς (απέναντι από την Πειραματική Λυρική Σκηνή). Αφορά έργα που συνδυάζουν τεχνολογία ήχου και εικόνας (mixed media), ένα εντατικό πενθήμερο πρόγραμμα αποτελούμενο από διεθνείς παραγωγές. Περισσότεροι από 200 συνθέτες, performers, video artists και sonic artists από 20 χώρες θα φέρουν σε επαφή διαφορετικές μορφές τέχνης και σύγχρονες αντιλήψεις.

Η Μαρία Αλ. και τα παιδιά του Κέντρου Μουσικής Σύνθεσης και Ερμηνείας είναι φίλοι και τα έχουν δώσει όλα για αυτό το Φεστιβάλ. Πρόκειται σαφώς για προσπάθεια αφιλοκερδή με κατεύθυνση και άποψη για τη σύγχρονη μουσική (με κέντρο το λιγότερο προβεβλημένο, εναλλακτικό ρεύμα της)

Επίσημοι Προσκεκλημένοι: Θεόδωρος Αντωνίου, Γιώργος Κουμεντάκης, Δημήτρης Καμαρωτός, Μιχάλης Αδάμης, Joel Chadabe, Carla Scalleti (Symbolic Sound Kyma), Gerard Pape, Daniel Kientzy, Reina Portuondo, Nicholas Isherwood, ΕΣΣΗΜ, το ινστιτούτο CMMAS (Μεξικό) και το ινστιτούτο IDKA (Σουηδία).

Αναλυτικό πρόγραμμα, συνεντεύξεις, περισσότερες πληροφορίες εδώ www.emw.gr.

Είναι καλύτερα κύριε Νίκο...

2008-05-10T09:47:00.006+03:00

να αποφύγετε την περιοχή της Πλάκας. Έρχεστε συχνά και τα ξέρετε. Αν τελικά το αποφασίσετε, αξίζει να δώσετε κάτι παραπάνω και να πάρετε ένα κομμάτι που θα σας μείνει. Με κεχριμπαρένιο παπά και χάντρα στην υφασμάτινη φούντα.

Τώρα που το σκέφτομαι μήπως να παίρνατε ένα καλό για τις πρεσκόνφερενς και ένα για το σπίτι, σα βλέπετε τηλεόραση. Άμα είστε με κόσμο και ντρέπεστε, να το παίζετε από πίσω. Να, έτσι δα.

Σε περίπτωση που δεν ακούσετε το τροπάριο της Κασσιανής απόψε...

2008-04-22T19:52:00.004+03:00

και έχετε διάθεση για κατιτίς δυτικοστρεφές πλην ορθοδοξοτραφέν, εσωτερικόν, λεπταίσθητον και ευγενές, θα ήταν χαρά μας να προσφέρωμε άνθος (ευωδίας, πάντα, πνευματικής) από το ταπεινό κηπάριον μας.

Μια γεύση (κόψε-ράψε) από το τρίτο μέρος:

Πρόκειται για τον Βασίλη Τσαμπρόπουλο στο πιάνο, ο οποίος δουλεύει εδώ με θέματα βυζαντινών ύμνων. (Περί Τσαμπρόπουλου , από συνάδελφο). Η Anja Lechner παίζει βιολοντσέλο. Οι τρεις συνθέσεις του προέρχονται από τον δίσκο της ECM Chants, Hymns and Dances, και παρεμβάλλονται σφήνα σε συνθέσεις του Gurdjief. (Να τι λένε κάποιοι ενθουσιώδεις Αμαζόνιοι.) Περισσότερα διαβάστε εκείθενε.

Τα τρία κομμάτια κατεβαίνουσι απ’ εδώθενε. (σε ανάλυση για χαϊεντάδες)

αντίο, αντί

2008-04-17T15:40:00.003+03:00

Συνήθως έτσι γίνεται. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και έκτακτα δελτία ειδήσεων, η ιστορία επιμένει να γράφεται στις λεπτομέρειες, στις πίσω μας σελίδες. Mε ένα σύντομο και σεμνό σημείωμά του ο Χρήστος Παπουτσάκης, εκδότης για 34 χρόνια του περιοδικού Αντί, αποχαιρετά τον κόσμο που συμπορεύτηκε όλα αυτά τα χρόνια στην «περιπέτεια της έκδοσης» του περιοδικού. Δεν ήταν και λίγοι. Δεκάδες πανεπιστημιακοί, διανοούμενοι, συγγραφείς, κριτικοί, σκιτσογράφοι, επιστήμονες, καλλιτέχνες και απλοί αναγνώστες συνδιαμόρφωσαν ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής κουλτούρας της μεταπολίτευσης. Για κάποιους δεν χάθηκε και τίποτα. Για κάποιους άλλους, μια ολόκληρη εποχή (και η ζωή που συνδέθηκε μαζί της) παίρνει τώρα ένα συμβολικό τέλος. Εννιακόσια και πλέον τεύχη μετά, ο κόσμος μας είναι ένας νέος πλανήτης.

Είχε προηγηθεί η περσινή εξοντωτική επιδίκαση των 80.000 ευρώ για ένα ελάχιστο σχόλιο συντάκτη του περιοδικού, απόφαση στηριγμένη στον γνωστό νόμο περί Τύπου που έχει γονατίσει πρόσωπα και επιχειρήσεις, γιγαντώνοντας παράλληλα τη βιομηχανία των αγωγών· στόχος του πολύ συμπαθητικού αυτού νόμου είναι όσοι γράφουν δημόσια να αποκτήσουν σιγά σιγά την κλινική διατύπωση του Θοδωρή Ρουσόπουλου, αν δεν τους βρίσκεται πρόχειρη βιλίτσα για πούλημα.

Συγκινούμαι με το κλείσιμο του περιοδικού αλλά δεν είμαι και ο αρμοδιότερος να μιλήσω γι’ αυτό. Ανήκω σε μια γενιά της μεταπολίτευσης, ή έστω κατηγορία ανθρώπων, που στην εφηβεία τους εγκολπώθηκαν αυτόματα την κριτική απέναντι στην συντεταγμένη κομματική δράση, υπέρ μιας αόριστης (και βολικής, σκέφτομαι) προσωπικής ελευθερίας. Περισσότερο από τη σοβαρούτσικη αρθρογραφία της ανανεωτικής αριστεράς, μας επηρέαζε τότε η λυτρωτική αίρεση του Λεωνίδα Χρηστάκη στο Ιδεοδρόμιο ή τα ροκ μανιφέστα των Αργύρη Ζήλου και Χρήστου Δασκαλόπουλου στον ΗΧΟ (Κάποτε πρέπει να γραφτεί η ιστορία των περιοδικών στην Ελλάδα και να αποτιμηθεί η βαθιά επίδρασή τους στις νεανικές κουλτούρες).

Αλλά εκτός από μια συστηματική αριστερή αρθρογραφία, η έκδοση του Αντί στο σύνολό της μοιάζει σήμερα σαν μια μεγάλη και πολύτιμη συζήτηση για την πολιτική, την κοινωνία και τον πολιτισμό, που άνοιξε με τη μεταπολίτευση και ενέπλεξε σε μια δημιουργική αναζήτηση ταυτότητας μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Καθρέφτισε τη σύγχρονη ιστορία του τόπου, πολιτική και πολιτιστική, τις αγωνίες, τους ενθουσιασμούς, τις παλινωδίες, τον ευγενή στοχασμό αλλά και τον φανατισμό, το βηματισμό εν τέλει μιας κοινωνίας προς την ενηλικίωσή της. Περίεργο. Λέω ενηλικίωση αλλά δεν σκέφτομαι ακριβώς ωριμότητα, όσο μια ουδέτερη περιοχή κατευνασμένων πολιτικών παθών, πραγματισμού και ιδιώτευσης.

Το ερώτημα είναι αν αυτή η μεγάλη συζήτηση είχε ήδη ολοκληρωθεί πολύ πριν το κλείσιμο του περιοδικού. Αν ως κοινωνία έχουμε αναστείλει το πάθος των πολιτικών ή άλλων θεωρητικών αναζητήσεων υπέρ μιας ρεαλιστικής οπτικής του αποτελέσματος, όπου οι αντίπαλοι στρατοί μετρώντας εαυτούς και αλλήλους, έχουν αποσυρθεί κουρασμένοι στα στρατόπεδά τους. Ακόμα και η πρόσφατη διαμάχη περί ελληνικότητας μοιάζει με νεκρανάσταση, μια τεχνητά ξαναζεσταμένη θεματολογία όπου προσωπικές στοχεύσεις και τακτικισμοί πλέκονται με προαιώνια ερωτήματα περί του εθνικού και του παγκόσμιου. Το κοινό στις κερκίδες ξεφλουδίζει τον πασατέμπο του. Κάτι άλλο μαγνητίζει αόριστα τη σκέψη μας- πάντως όχι ο Σεφέρης και η γενιά του 30.

Υπάρχει ευτυχώς το διαδίκτυο, αυτό το αναντικατάστατο δώρο των σύγχρονων καιρών, ένα τρομερό βήμα ελευθερίας για όλους. Μάλιστα μια ομάδα φίλων και συνεργατών του περιοδικού συνεχίζει την προσπάθεια εκεί. Το πρόβλημα είναι ότι το μέσο, χαοτικό από τη φύση του, ευνοεί τον κερματισμό και τη διάσπαση, και παρότι αφήνει τις φωνές να ταξιδέψουν ελεύθερα –ποτάμια και παραπόταμοι που κυλάνε ασταμάτητα– δεν συγκεντρώνει την ενέργεια σε μια συνεκτική πρόταση με ενιαία αισθητική και ήθος. Τα μοναδικά τεύχη-αφιερώματα του περιοδικού, ας πούμε, δεν (ξανα)στήνονται στο δίκτυο.

Δυστυχώς κανείς δεν ξέρει πόσο εκτιμά ή αγαπάει κάποια πράγματα πριν να τα χάσει.
Λεπτομέρειες και δευτερεύοντα στοιχεία παίρνουν άλλες διαστάσεις στην απώλεια. Το χαρτί της έκδοσης (τσιγαρόχαρτο θα το λεγες), τα πυκνογραμμένα αυτά κείμενα σε στήλες, η απουσία χρώματος, ακόμα και η παλιομοδίτικη αισθητική του, λειτουργούσαν λιγάκι σαν αντιστάθμισμα στην τάση μας να καταπίνουμε την πρόοδο με τα φλούδια της και τα κουκούτσια της, που λέει και ο νομπελίστας.

Τα τελευταία χρόνια το περιοδικό δεχόταν κριτική για την αδυναμία του να μιλήσει με σύγχρονους όρους για μια κοινωνία που αλλάζει ταχύτατα, να επανατροφοδοτήσει δημιουργικά τη συζήτηση περί συντήρησης και προόδου. Παρ’ ότι κι εγώ τελευταία σπανίως το αγόραζα, μ’ άρεσε να το βλέπω έτσι κρεμασμένο ανάμεσα σε εκδοτικά μεγαθήρια, ευγενικό, αυτόνομο και κάπως μελαγχολικό απόσπασμα ενός κόσμου στη δύση του. Υποθέτω πως για πολλούς από μας λειτουργούσε κατευναστικά η ιδέα ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσες να επιστρέψεις σε μια περιοχή με παρελθούσες αξίες, «να βάλεις το τεύχος κάτω από το μαξιλάρι» όπως σημειώνει παλιός αναγνώστης—λιγάκι, φαντάζομαι, σαν φυλαχτό ή σαν φετίχ μιας χαμένης νεότητας.

Μιλάω ήδη από τη μεριά της νοσταλγίας- πράγμα συνήθως άχρηστο και αναποτελεσματικό. Είναι σίγουρο πως οι εκδόσεις δεν συντηρούνται ούτε με το βάρος του ονόματός τους ούτε με τις ευχές όλων μας για μακροημέρευση- ιδίως σε ένα τόσο ανταγωνιστικό περιβάλλον. Αλλά είναι αδύνατον να μη σκεφτεί κανείς ότι είναι άδικο μέσα στην ευημερούσα ευτέλεια και τον επιπλέοντα κιτρινισμό των ημερών, ένα περιοδικό του μεγέθους και της ιστορίας του Αντί να βάζει λουκέτο. Κρίμα.

(Ευχαριστούμε κι εμείς τον Χρ. Παπουτσάκη για τη διαδρομή και του ευχόμαστε καλή δύναμη στην περιπέτεια της υγείας του.)

Athens Voice, 17-04-2008

της Παρασκευής

2008-04-04T17:17:00.009+03:00

Οι κυρίες του μυαλού

ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ

Μαύρα βάψ’τα μαύρα
κάτω πέσε κάτω
κλάψε αναστέναξε
πάτο πιάσε πάτο.

Της ζωής το πιάτο
άδειασε πια άδειασε
μαύρο είδες γάτο
που μπροστά σου πέρασε.

Άστο τώρα άστο
κάθισε και γέρασε.

*

ΕΛΠΙΔΑ

Κι αν ο γάτος ήταν άσπρος
κι είχε το πιατάκι γάλα;
κι αν στον πάτο είναι κρυμμένη
μες στην τελευταία στάλα
μια καινούρια αρχή;

Κι αν τα βάψω θαλασσί
με μια ρίγα λουλακί;
Κι αν γεράσω και μ’ αρέσει;
Ποιος θα μας το πει; Εσύ;

*

ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
Δεν ξέρω, ίσως, ναι, μπορεί…
Έχει τρύπες το τυρί;
Ξημερώνει ή νυχτώνει
και το τέλος μου ζυγώνει;
Στου μυαλού μου το βαγόνι
έπιασε βροχή.

Μπορεί ακόμα μπορεί
να έχω πια τρελαθεί
και τότε ποιος θα ρωτήσει
να μάθει ποτέ; Το γατί;

Ίσως πάλι, ναι, μπορεί
να ’χεις τρελαθεί εσύ
που πιστεύεις παραμύθια
σινεμά χωρίς οθόνη
πιάσε λίγο το τιμόνι
ψάξε να 'βρεις την αλήθεια.

*

ΑΛΗΘΕΙΑ

Ψάξε ψάξε δεν θα με βρεις
ήμουνα πάντα εδώ
κρυμμένη στο βυθό
στο δώσανε το γράμμα
μα τ’ άφησες κλειστό.

Τρέξε τρέξε θα κουραστείς
θα πέσεις στον γκρεμό
με ψάχνεις στην Ασία
κι ήμουν στο Δομοκό.
Με ψάχνεις στην Ευρώπη
στριφογυρνάς σαν τόπι
για κάτσε ένα λεπτό
ήμουνα πάντα εδώ.

Σταμάτα να με ψάχνεις
και θα φανερωθώ.
Άσε τις εξυπνάδες
γίνε χαζό μωρό.
Στην κούνια σου κουνήσου
στον ίσκιο του μυαλού
δεν είμαι εκεί που ξέρεις
αλλά εντελώς αλλού.

Όλια Λαζαρίδου, Ο Καρδιά και ο Χωρίς Καρδιά / οι κυρίες του μυαλού, ΕΣΤΙΑ 2006
Εικόνες: της ίδιας.
Κριτική παρουσίαση: Κωστής Παπαγιώργης.

της Πέμπτης

2008-04-03T01:55:00.000+03:00

Οι φρακασάνες

Καθώς γύριζα από το σχολείο εκείνο το μεσημέρι, έπιασε ξαφνικά μια μπόρα και έγινα μούσκεμα. Φοβήθηκα να ακολουθήσω τον συνηθισμένο μου δρόμο κάτω από τις μεγάλες πεύκες και έτσι πήρα την γυμνή δημοσιά, που καταλήγει στο χωριό. Στο χτήμα έφτασα την ώρα που έβγαινε πάλι ο ήλιος, και μπήκα μέσα σκαρφαλώνοντας πάνω από το μεγάλο πορτόνι με τις βρεμένες ροδοδάφνες. Στο περιβόλι όλα ήταν γαλήνια, φρεσκοπλυμένα και καταπράσινα, οι αχλαδιές είχαν ακόμα μερικά άνθη, στα φύλλα τους κρατούσαν χοντρές σταγόνες της βροχής που γυάλιζαν σαν χάντρες. Η τελευταία βροχή της χρονιάς, σκέφτηκα. Τότε είδα την Ελένη. Έβγαινε από τον κήπο κρατώντας στο χέρι ένα μεγάλο άσπρο τριαντάφυλλο. Ερχόταν προς το μέρος μου αργά, ο ήλιος στεφάνωνε τα μαλλιά της, κάτω από τη μαύρη ποδιά της πρόβαλαν δυο ολοστρόγγυλα βυζιά.

Εδώ η συνέχεια

της Τετάρτης

2008-04-02T11:21:00.007+03:00

Ζωή

Έτσι μ’ αρέσει, τα μαλλιά μου ν’ ανεμίζουν ελεύθερα, σμήνος αποδημητικά πουλιά. Μυρίζει ταξίδι. Τρέχω όπως άλλοτε, χωρίς κράνος στη Μεσογείων. Μπαίνω σφαίρα στην καρδιά της Αθήνας αφήνοντας πίσω τους άρρωστους που παλεύουν για μια αναπνοή στα μπαλκόνια των νοσοκομείων. Πριν τέσσερις μήνες κλείσαμε το διαμέρισμα στη Σουηδίας. Η Θεανώ και η Ευρύκλεια ζωντάνεψαν το εγκαταλειμμένο πέτρινο σπίτι της Φιλοθέης, για να είμαι πιο κοντά στο ΥΓΕΙΑ. Άνθισαν τα παρτέρια με πορτοκαλιά και κίτρινα λουλούδια τις ενενήντα μέρες της θεραπείας με κοβάλτιο.
(…)
Ο Σιρούν ξέρει για τα ταξίδια που έκανα ακίνητη, στον πυρετό της σκόνης, στους πυρετούς του θερμόμετρου, μήνες σαν χρόνια κάτω από τις κουβέρτες. Μαζί κατεβαίναμε στο υπόγειο με τους καθρέφτες, όσο κρατούσα ομήρους στη φυλακή της ζήλειας μου τον Κυριάκο και την Κλείτα. Ανεβαίναμε τις σκαλωσιές μέχρι να φτάσουμε σε έναν ουρανό γεμάτο καρφιά. Από εκεί, από ψηλά και μακριά, είχα δει τον Κυριάκο χαμένο στο Μεταγωγών να θυμάται, για να μην του στρίψει, ένα ζευγάρι ασημένια πέδιλα που φορούσα και του άρεσαν. Την άλλη μέρα τα χάρισα στην Κλείτα.

Μαρία Μήτσορα, ο ήλιος δύω, Οδυσσέας 1996.

της Τρίτης

2008-04-01T10:37:00.003+03:00

Το σύνδρομο του Balint

(…)Ταξίδεψα νύχτα το άγρυπνο σώμα μου. Κουντρούσε πάνω στο χρόνο και πονούσα. Γιατί εγώ έχω την αργή την ακίνητη. Και τη νησιωτική απάθεια του ήλιου. Όπως τον ήλιο τίποτα δεν με φωτίζει. Όπως ο ήλιος ανεβαίνω μακρυά και μακρυά χάνομαι όταν χάνεται. Έφτασα πρωί στις ένδεκα. Με τσιριχτές χαρές με υποδέχτηκε στον δρόμο η γερόντισσα αδελφή της μητέρας μου. Αγαθή μου θεία ζούσε με τη μητέρα μου και την φρόντιζε. Μάνα και ψυχοκόρη της την επερνούσε είκοσι χρόνια γιατί ήταν από πρώτο γάμο. Την έλεγαν η Ρίκω γιατί ο πατέρας της είχε από τη μάνα της ένα αγόρι πριν γεννηθεί αυτή. Το έλεγαν Ερρίκο και πέθανε. Η μητέρα της μητέρας μου η δεύτερη γυναίκα πέθανε λίγες μέρες μετά τη μοναδική της γέννα. Δεκαοχτώ χρονών πέθανε πέντε μέρες μετά που γέννησε τη μητέρα μου. Επέθανε από τα μάτια της. Δεν ξανάκουσα να πεθαίνουν από αρρώστεια ματιών. Μια άγνωστη αρρώστεια ματιών υπήρχε στην οικογένεια. Η γλυκειά Ρίκω ήταν κιόλας τυφλή από τα τριάντα της. Εκοίταζε πάντα προς το ίδιο πλάϊ. Όσο γίνεται πιο άκρια χωρίς να βλέπει. Ήταν ευδιάθετη πάντα κι εύσπλαγχνη γυναίκα. Με έναν πονηρό ενθουσιασμό έλεγε βλέπω πάντα προς τα εκεί γιατί από εκεί θα ξαναμπεί ξαφνικά στο δωμάτιο η Βαρβάρα. Είναι η πιο αγαπημένη μου εξαδέλφη. Εβάφαμε η μια της άλλης τα χειλάκια. (…)

Γιώργος Χειμωνάς, Τα ταξίδια μου, Κέδρος 1984

[Ζωή είναι οι άλλοι και όταν οι άλλοι γυρνάν και σε κοιτούν. Ζωή είναι όταν οι άλλοι σ' αγγίζουν*]

* Aπόδοση αποσπάσματος από το "Μυθιστόρημα"(1966)του Γ.Χ. στη Μικέλα Χαρτουλάρη (από το αφιέρωμα του Οδός Πανός). Ο Γ.Χ. χαρακτηρίζει τη φράση του Σαρτρ "η κόλαση είναι οι άλλοι" σαν μελοδραματική απελπισία. Στο ίδιο τεύχος ο Αλέξης Σταμάτης γράφει: "Θυμάμαι το βιβλίο. Ήταν το Μυθιστόρημα. Το έχω ακόμα όπως υπάρχει ακόμα, στο ίδιο σημείο στη σελίδα 8, εννιά σειρές πριν από το τέλος η υπογραμμισμένη φράση της εφηβείας: γιατί ζωή είναι οι άλλοι και ζωή είναι όταν οι άλλοι σ'ακουμπάν κι όταν γυρνούν προς εσένα τα σώματα των ανθρώπων."

της Δευτέρας

2008-03-31T13:42:00.003+03:00

Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς.

Χθες είδα πάλι στον ύπνο τον πατέρα. Καθόμασταν οι δυο μας σ' ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο. Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί. - Είσαι καλά; του λέω. - Καλά, καλά, και μου 'πιασε το χέρι. - Άντε, στην υγειά σου, είπε. Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι. - Δεν πίνεις; ρώτησα. - Εσύ να πιεις απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω.

Γιάννης Βαρβέρης, Πεταμένα Λεφτά, Κέδρος 2005

(επίσης τα σχετικά: Σκαμπαρδώνης και Γκανάς.)

Πώς επέρασα την Κυριακή μου

2008-03-24T09:57:00.008+02:00

(έκθεση Α Γυμνασίου, Άγιος Νικόλαος Κρήτης, 1954)

«Οψές ήτονε Κυριακή και ήβρεξε μα ήβρεξε. Και παράσυρε η βροχή όλα τα γίβεντα των Αραπίκω κι’ ήφερέ τα ομπρός στην πόρτα του Τζιμπούκα. Κι’ είχε μας ο Τζιμπούκας, ολημέριως τση μέρας κι’ οληνύχτιως τση νύχτας και μαζώναμε τα γίβεντα. Έτσι πέρασα την Κυριακή μου.»

γίβεντα: σκουπίδια
Αράπικα: γειτονιά του Αγ. Νικολάου που πήρε το όνομα από έναν αφρικανό που παντρεύτηκε ντόπια και εγκαταστάθηκε εκεί
Τζιμπούκας: παρατσούκλι του Γιώργου Αλέξη, εργάτη στο λιμάνι. Ήταν σωματώδης, μαυριδερός, με γένια. Οι μανάδες φοβέριζαν τα παιδιά τους: «…φάε γιατί δα φωνάξω το (ν)Τζιμπούκα…»

Φωνή: Μ. Δαβράδος

(από τον τελευταίο δίσκο των Χειμερινών Κολυμβητών «το πέρασμά σου»)

Λεπτομέρεια φωτογραφίας της Βούλας Παπαϊωάννου.

Χάπυ πόετριζ ντέυ (Συναντήσεις ΙΙΙ)

2008-03-21T14:39:00.004+02:00

[Μέρα που είναι σήμερα να πω ότι ασπάζομαι απολύτως την Παπαγιώργιο ρήση πως «μεταφρασμένο το ποίημα μοιάζει με την περίπτωση μιας καλλονής που δεν είδες, αλλά σου μιλούν για λογαριασμό της.» Το ποίημα του Αρσένι Ταρκόφσκι, συναντά τον Σεφέρη περισσότερο μ’ αυτό που υποθέτουμε πως υπάρχει πίσω από την απόδοσή του στα ελληνικά.]

[Ολόκληρο το ποίημα του Γ.Σεφέρη, από το site του Γ. Σαραντάκου. Στη δική μου ενδέκατη έκδοση του Ίκαρου 1977, ο στίχος χωρίζεται με άνω τελεία.]

Συναντήσεις ΙΙ

2008-03-14T12:22:00.002+02:00

Συναντήσεις Ι

2008-03-13T14:43:00.002+02:00

τούφες ατμών ιωδίου

2008-02-25T02:49:00.009+02:00

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος παίρνουμε εγκαίρως τα μέτρα μας ώστε να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά την επερχόμενη λαίλαπα των μικρών και μεγάλων καρναβαλιστών, των τρισχαριτωμένων αυτών τηλεοπτικών εισβολέων που μπουκάρουν δίκην καταιγίδας κεφιού (ω ω ω ω σάαμπα-σάάμπα) στον φιλήσυχο, ειρηνικό μικρόκοσμό μας. [Κανέναν δεν πειράζουμε, τη δουλειά μας κοιτάμε, τον μπελιά μας βρίσκουμε στο τέλος. Τσ τσ τσ, βάρβαροι.]
Ετοιμάσαμε προς τούτο και παραδίδουμε στις αγκάλες του φιλόξενου και πολυαγαπημένου μας γουέμπου, μια εσωστρεφή μουσική συλλογή ξεχωριστής ατμόσφαιρας, απάντηση-αντίδοτο στους λογής λογής επίδοξους δολοφόνους του καλού (μουσικού πάντα) γούστου, ιδιαίτερα μάλιστα τους επίκαιρους λατινογενείς. Τουλάχιστον έτσι θεωρούμε εμείς. Και άμα θεωρούμε εμείς, καλό είναι να μην θεωρεί κανείς άλλος κάπως αλλιώς γιατί παθαίνουμε αναστάτωση και κρίση ταυτότητας.

Κοίτα Τζένη. Χοπ, χοπ, ...

Με τρόπο λοιπόν παιγνιώδη πλην ειδικοβαρή (καλό ε;) πλέκεται το γαϊτανάκι των λεπτοφυών ήχων και της σπέσιαλ ατμοσφαίρας η οποία εκκινεί από τη δύση αλλά σταδιακώς εκβάλλει στη μεγάλη παράδοση της καθ’ημάς ανατολής, ίσαμε κειους τους προσωκρατικούς- έτσι τουλάχιστον όπως τους διαβάζει ένας δικός μας ξένος, ο Αξελός, του οποίου η προτροπή να συλλάβουμε την εμπειρία του κόσμου σαν παιχνίδι, αυτή την εβδομάδα, μας απελευθερώνει τα μάλα. Την επομένη θα δούμε. Ελπίζω να διασώζεται κάποιος ειρμός σκέψης ως εδώ. Αν διαβάζουν τίποτα μορφωμένοι αθρώποι ας μην αρχίσουν τις ειδικές ερωτήσεις - θα τους παραπέμψω στον kuk ο οποίος κάνει αναγωγή των πάντων στον Καντ και θα πάθουν μεγάλη ζημιά. [ψάχναμε στη βιβλιοθήκη να βρούμε καμιά 6η 7η 8η παράγραφο της προκοπής για το μπλογκοπαίγνιο, πέσαμε στον Αξελό, τον κοτσάραμε κι αυτόν, από σπουδαιοφάνεια. Μετά μας έπιασε κρίση ειλικρίνιας.]

Τέλος πάντων, μη ζητώντας πολλά αλλά απαιτώντας τα όλα, πετύχαμε τη σπάνια σύζευξη ελαφρότητας και βάθους, ένα είδος λυρικής εκστατικής περιπλάνησης χωρίς απώλεια της συνειδήσεως, κάτι σαν το ενάρετο πάθος ή τη λογική λατρεία για να συνεννοούμαστε εκκλησιαστικώς. Με λίγα λόγια και σε περίπτωση που έχετε χαθεί λόγω πυκνότητας των ορισμών, υπενθυμίζουμε πως εξηγούμε αναλυτικά τι πρόκειται να σας συμβεί κατά την ακρόαση, ώστε σε περίπτωση που δεν σας συμβεί έτσι ακριβώς, να προβείτε σε μικροδιορθώσεις επί το ορθόν. [Κάνουμε επίσης μια πρώτη (υμνητική) κριτική αποτίμηση του πονήματός μας γιατί υποψιαζόμαστε ότι θα είμαστε και οι μόνοι.]

Γίνεται φανερό πως δεν πρόκειται για απλή συρραφή κομματιών με μπλιμπλίκια αλλά για εμπειρία καταβύθισης στις εσχατιές του πυρήνα της ύπαρξης, όπου καθένας καλείται να γίνει στάλκερ του εαυτού του- εμείς προσφέρουμε μονάχα την επισφαλή (μουσική) πιρόγα. Το ποτάμι είναι θολό και μέσα στην πρωϊνή ομίχλη είναι πιθανό να διακρίνει κανείς τον εαυτό του να κωπηλατεί εξαπεναντίας, κόντρα στο ρεύμα. Ας μη φοβηθεί. Το ταξίδι είναι αλέ ρετούρ, τα μέρη εξερευνημένα και ασφαλή, δοκιμασμένα από δικούς μας πιλότους. Θα έλεγα ότι το όλον φέρνει μάλλον σε εμπειρία βαθιάς χαλάρωσης- παρόμοιά της εξασφαλίζει κανείς μόνο σε Φέιμους Φάιβ Σταρζ Σπα Χοτέλς, κουκουλωμένος ως πάνω με το φύκι ακεταμπουλάρια μεντιτερανέα, ανασαίνοντας τούφες ατμών ιωδίου. Σε μας τουλάχιστον ο πελάτης μπαίνει και βγαίνει από την εμπειρία κύριος. [Το φύκι, akindynos, exists , μην ψάχνεις.]

Το αποτελέσμα είναι θεραπευτικό. Η φίλη Μαρία Σ. που άκουσε το κομπιλέϊσον εφτά φορές, είδε επιτέλους τα κλειδωμένα τσάκρα της να ανοίγουν. Ο Νίκος Ξ. (απλή συνωνυμία με τον Νίκο Ξ, ο οποίος έχει απλή συνωνυμία με τον Νίκο Ξ.) ο Νίκος, λοιπόν, ο Ξ., αισθάνθηκε το κοσμικό κάρμα να μπαίνει στο δωμάτιο απαλά σάν γάτα ή σαν αεράκι μυρωμένο με Ντόλτσε ε Γκαμπάνα. Αντίθετα η Σουζάνα Γ. η οποία και αμέλησε την ακρόαση (είχε πάει για διήμερο στην Αράχωβα), καθώς άνοιγε ανύποπτη τα παντζούρια του ενοικιαζόμενου, ένιωσε το απολιθωμένο φως να την λογχίζει. Τσακ-τσουκ-τσακ, οι λόγχες του φωτός σαν λόχμες έπεφταν καταιγιστικά πάνω στον αμφιβληστροειδή της. Τσακ-τσουκ-τσακ, χαμός. Η κοπέλα επέστρεψε άρον άρον με εγκαύματα στο μπράτσο από την οδήγηση του τζιπ και ούτε πρόλαβε να ακούσει τον Αλέξανδρο Χριστόπουλο στο Πάντρε Παντρόνε. Μαλακία διήμερο πέρασε.

Για να μην πάθετε τα ίδια και χειρότερα, συνιστούμε να κατεβάσετε το αρχείο και να ακούσετε τα κομμάτια με τη σειρά τους. Ακόμα καλύτερα να φτιάξετε ένα CD και να απομακρυνθείτε για λίγο από την φτωχική σας κάμαρη με τον κομπιούτορα, αναλογιζόμενοι πώς και γιατί φτάσατε να κατοικείτε σε έναν εντελώς απομονωμένο κόσμο, μέσα στον οποίο οι άλλοι άνθρωποι υπάρχουν ως φασματικές μορφές που υποστασιοποιούνται μέσω της ιδέας που έχετε γι’ αυτούς.
Άιντε μπράβο. Ολημερίς ζείτε με φάσματα και φαντάσματα. Έχει δίκιο ο Lee Siegel, αλλά δεν σκοπεύουμε να τα βάλουμε τώρα με όλη τη μπλογκόσφαιρα. Δε μας συφέρει. Φασιστάκια του κερατάκου.

Όπως βλέπετε, ολόκληρο το παρόν, εκτός από τραγούδια των Aphex Twin, Martin & Wood Medeski, Κ.Bhta και λοιπών αστέρων του προσωπικού μας εικονοστασίου, είναι πλημμυρισμένο από φωτογραφίες του εξαίρετου φωτογράφου Gilbert Garcin τον οποίο και αξιοποίησαμε στη χρήση εξωφύλλων για διανομή σε φίλους και κυρίως φίλες- τα έχει εξαντλήσει ο Χόρνμπυ αυτά. Ο G.G. οπτικοποιεί τη συλλογή μας με τον καλύτερο τρόπο και γεμίζει τα κενά των ούτως η άλλως ανούσιων παραγράφων μας. Ας είναι καλά ο άνθρωπος, εν αγνοία του βοηθάει.

Για του λόγου το αληθές, η Δέσποινα Σ. παραλαμβάνουσα τα σιντίζ. Εκείνη τη μέρα έξω από το μπαράκιον ο ζόφος του (τηλεοπτικού) χιονιά, έγδερνε τις πόρτες. Μπρρρ…

H συλλογή: Toy room
1 Martin & Wood Medeski Nocturne
2 Κ.Bhta Καανθος
3 Peder The sour
4 Peder Void
5 Peder Timetakestime
6 Can Spoon
7 Spyweirdos Cellar
8 Sebastien Tellier Fantino
9 Aphex Twin Nannou
10 Pascal Comelade Stranger in paradigm
11 Peder Would you

Καλή εβδομάδα brothers and sisters. Peace.

Κάποιος να την προσέχει

2008-02-06T10:37:00.001+02:00

Το βράδυ της 23ης Δεκεμβρίου ετοιμάστηκα σχολαστικώς, στολίστηκα ενδελεχώς, κι ούτε παρέλειψα τους διακριτικούς ψεκασμούς με τη Photo του Lagerfeld που κάνουν το σύνολο ακαταμάχητο. Αλλά επειδή η ζωή δεν είναι εορταστικό ποστ (μωρό μου), αντί για το ζαχαρωτό σπιτάκι με τα χαρτόμουτρα ξεστράτισα προς το 228 της 4ης Πνευμονολογικής της Σωτηρίας, παρέα με άλλους ναυαγούς των ημερών. Είχε μεσολαβήσει ένα ξαφνικό τηλεφώνημα της μάνας μου η οποία δεν αισθανόταν καθόλου μα καθόλου καλά. Και ξεκίνησε κάπως έτσι (ανεπαισθήτως μου ’ρχεται να πω) η αρχική περιπέτειά της των 40 ημερών, ήγουν-τουτέστι 960 ώρες καθήλωση σε ένα κρεβάτι, περιμένοντας- προσοχή- όχι τη θεραπεία αλλά τη διάγνωση! Μπορεί η επιστημονική κοινότης να ξετίναξε το ανθρώπινο γονιδίωμα αλλά μια σκιά στον πνεύμονα ενδέχεται να χρειάζεται στις μέρες μας έως και 1000 ώρες διερεύνηση. Στο ελληνικό δημόσιο νοσοκομείο, αυτά. Με το μαξιλάρι κάτω από το σεντόνι, καθότι, δεν υπάρχουν (για φαντάσου!) μαξιλαροθήκες.

Λεπτομέρεια σεντονιού. Παραπομπή σε στρατόπεδο συγκέντρωσης (είτε σε σφραγίδα βοοειδών). Και άριστη υγεία να διαθέτεις, δεν μπορεί, το περιβάλλον θα καταφέρει να σε αρρωστήσει.

Οι γιορτές κόβουν την πόλη στα δύο- ο μισός πληθυσμός βουτάει πρόθυμα στο φαντασιακό τους ενώ οι υπόλοιποι υφίστανται καρτερικά τις συνέπειες της εξτραβαγκάντζας. Και ενώ η έρευνα προχωρά με ρυθμούς δημοσίου σε διακοπές, η δόλια μάνα δέχεται μια αντιβίωση ικανή να ξεπαστρέψει κάθε γνωστό μικρόβιο της αγοράς εκτός από το άγνωστο δικό της. Από Παρασκευή μεσημέρι ως Δευτέρα πρωί, το ίδιο το νοσοκομείο αναρρώνει- άδειοι διάδρομοι, παρατημένοι φάκελοι (είναι κανείς εδώ;). Η μία αργία ακολουθεί την άλλη. Κυλάει η άμμος στις κλεψύδρες, λιώνουν οι πάγοι στους πόλους, λιμνάζουν οι ασθενείς... Τριανταοχτώ και μισό, τριανταεννιά, τριανταεννιά και μισό. Πανικός. Μην κάνετε έτσι κύριέ μου, θα περάσει ο γιατρός να τη δει. Αλλά ο γιατρός δεν περνάει, διότι είναι κι αυτός άνθρωπος, τι να προλάβει. Ούτε η αδελφή νοσοκόμα περνάει, διότι κι αυτή άνθρωπος είναι. Καταλαβαίνετε. Καταλαβαίνουμε. Αλλά τι μας μένει; Να χαζέψουμε τα αιώνια χορευτικά της πλήξης σε μια μισοδιαλυμένη Bluesky. Κοίτα μαμά, ο Σπύρος ο Παπαδόπουλος. [Κάποιοι, κάπου, κάνουν πως γιορτάζουν].

Ελεύθερη σύνθεση με γαρύφαλλα και στρόφιγγα οξυγόνου. Εφεύρημα με το μπουκάλι του νερού: το καλαμάκι «τρυπάει» το καπάκι ώστε σε κατάποση υπό κλίση να μη χύνεται το νερό. Πρόκειται για πατέντα της αποκλειστικής νοσοκόμας, η οποία, σημειωτέον και μαξιλαροθήκες ανακαλύπτει και σεντόνια και διάφορα άλλα περιφερειακά. Πλέρωσον και εξασφάλισον.

Παρατηρώ το χάος στα κομοδίνα. Ετερόκλητα, απίθανα αντικείμενα και κυρίως όλες αυτές οι τσάντες με τα κορδονάκια για χερούλι. Κάποτε είχαν τη λάμψη του καινούριου-τώρα πηγαινοέρχονται γεμάτες τάπερ. Απ’ έξω οι φαντεζί τίτλοι (Miss Raxevsky, Attrativo… ) μέσα τα γιουβαρλάκια. Τις φέρνουν οι επισκέπτες που καταφθάνουν το απόγευμα, στολισμένοι με τα κασκόλ και τις εσάρπες τους- συνήθως γιοι και κόρες (πώς είσαι μπαμπά; έφαγες καθόλου; πέρασαν οι γιατροί;)- αλλά και οι υπόλοιποι συγγενείς που ψάχνουν τα νούμερα στις πόρτες(αυτοί φέρνουν συνήθως κέικ και λουλούδια). Οι νοσοκόμες παρελαύνουν αγέρωχες, δεν σε κοιτάζουν ποτέ στα μάτια αλλά ξέρουν ακριβώς ποιος είσαι και τι ζητάς. Έχουν αναπτύξει ένα αλάθητο ένστικτο να καταλαβαίνουν ακριβώς το είδος της συγγένειας ενός εκάστου με τον ασθενή. Στηρίζονται μάλιστα πάνω τους, γιατί ένα μεγάλο μέρος της θεραπείας εξασφαλίζεται ακριβώς με τη συνεργασία τους. Δε γκρικ γουέι.

Το δωμάτιο και ο χρόνος. Η κυρία Σοφία στο διπλανό κρεβάτι, οι υπόλευκες κουρτίνες. Όλο αυτό το διάστημα διάβαζα αλλά κυρίως κράταγα ή χάϊδευα το βιβλιαράκι του Τζόναθαν Κόου «Σαν τη βροχή πριν πέσει» (ένα δώρο της Βούλας που αποδείχτηκε πολύτιμο) κοιτάζοντας αφηρημένα πότε τον ορό και πότε την ομίχλη έξω από το τζάμι να κατεβαίνει αργά στα δέντρα.

Καθένας βλέπει ό,τι θέλει. Ακόμα και την ευτυχία.

Κοιτάζω πάλι τη φωτογραφία. Υποτίθεται πως η βασική αίσθησή της είναι η θλίψη και η καθήλωση, τα γηρατειά και η αρρώστια. Υποτίθεται πως, εκτός από τη μάνα μου, υπήρξα κι εγώ ένα παράπλευρο θύμα της ασθένειάς της, εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου την περίοδο των γιορτών.
Αλλά κάτι πάει λάθος σ’ αυτή την (προφανή) σκέψη και τώρα το βλέπω καθαρά. Κατά κάποιο τρόπο, παρόλη την αγωνία και την κούραση, όλο αυτό το διάστημα ήμουν ευτυχισμένος. Αποδέκτης δια βίου της δικής της φροντίδας–ας πούμε καλύτερα της τεράστιας ενέργειας που εκλύει ανεξέλεγκτα η ελληνίδα μάνα (έως καταπλακώσεως)- βρέθηκα για πρώτη φορά από την άλλη πλευρά. Ήμουν ο κάποιος να τη φροντίζει, εκείνος που ρύθμιζε όχι μόνο τα πρακτικά ζητήματα της νοσηλείας της αλλά και την ίδια τη θερμοκρασία της σχέσης. Σ’ αυτή την αντιστροφή ρόλων μπορούσα για πρώτη φορά να γίνομαι όσο μελό θέλω, να καταρρέω και να ξανασηκώνομαι κατά το δοκούν. Το συνήθως ηλεκτρισμένο πεδίο των σωμάτων (ένας απόηχος του οιδιπόδειου που συνοδεύει καταγωγικά τη σχέση μάνας-γιου) ξαφνικά αποφορτίστηκε και ήμουν ελεύθερος να την αγκαλιάζω, να της λέω μανούλα μου πώς είσαι, να κλαίω μπροστά της χωρίς τη γνωστή αίσθηση αμηχανίας που συνοδεύει τέτοιες εξάρσεις. Κυρίως μπόρεσα να εκτονώσω όσα μπουκωμένα αγαπησιάρικα λογάκια δεν βρίσκουν ποτέ διέξοδο, πλακωμένα από την υπερβολή της άλλης πλευράς. [αν και δεν έφτασα να της αποκαλύψω ότι έβλεπα συνέχεια μπροστά μου τη σκηνή- μάλλον από φωτογραφία θα τη θυμάμαι- να μου κουμπώνει κάτι τεράστια κουμπιά στο παιδικό παλτουδάκι. Είναι σαφές ότι την αποχαιρετούσα διαρκώς]

Κλείνω με άλλη εικόνα γιατί με εξόντωσε η εξομολόγηση:
Πρέπει να είναι νύχτα Πρωτοχρονιάς, ώρα δώδεκα ή μία, στο κυλικείο του νοσοκομείου- ένα στολισμένο περίπτερο μέσα στο δασάκι, που διανυκτερεύει. Δυο τρεις άνθρωποι. Ο ιδιοκτήτης χαζεύει ένα τηλεοπτικό show χωρίς φωνή, σχεδόν κοιμάται. Ένας παππούς με αραδιασμένες 3-4 Ηeineken μπροστά του, χτυπάει ξεκούρδιστες νότες σε ένα παιδικό σύνθι, άγνωστο πώς βρέθηκε εκεί.
Άλλος παππούς σε διπλανό τραπέζι του λέει: Παίξε την ιτιά. Εκείνος συνεχίζει να βαράει ασυνάρτητα τα πλήκτρα. Αρχίζει όμως να τραγουδάει το ένας αητός καθότανε. Ο άλλος κουνάει το χέρι του με απόγνωση και τον σταματάει.
-Όχι, όχι αυτό.
-Λέγε, ποιο θες.
-Την ιτιά.
-Την ιτιά παίζω. (και ξαναχτυπάει τα πλήκτρα τραγουδώντας αυτή τη φορά «Γιάννη μου το μαντήλι σου»)
Τηρουμένων των αναλογιών, Ντέιβιντ Λυντς... νο;

--------------
Υ.Γ. Στις 18 Ιανουαρίου, κατέρρευσα πραγματικά κι εγώ με 39,5 πυρετό- οξεία βρογχίτιδα. Τώρα μόλις συνέρχομαι. Ειλικρινά ευχαριστώ καλοί μου άνθρωποι για τα χρόνια πολλά και τα σχόλια και τα μέιλ. Και συγνώμη που δεν μπόρεσα να απαντήσω σε κανέναν, μου ήταν αδύνατο να γράψω έστω και δυο σειρές.

Βαλέδες

2007-12-20T11:13:00.000+02:00

Πρώτη επαφή με τον τζόγο: ένα τελαρωμένο πανί, μισοφωτισμένο από μια λάμπα που χόρευε στον αέρα (και ο αέρας μύριζε Χριστούγεννα). Η επιφάνειά του χωριζόταν σε τετράγωνα 4x4cm περίπου, στα οποία σημειώνονταν οι αριθμοί επί 2, επί 3, επί 5 ή, πιο σπάνια, επί 10 και 20. Ο παίχτης τοποθετούσε ένα δίφραγκο στον ξύλινο επικλινή οδηγό (ένα τριγωνάκι με σχισμή κύλισης) και το άφηνε ελεύθερο. Επιτρεπόταν να παίζουν ταυτόχρονα τρία-τέσσερα άτομα, οπότε για μερικά κρίσιμα δευτερόλεπτα παρακολουθούσες την πορεία του κέρματός σου να διασταυρώνεται με εκείνη των υπολοίπων, διφραγκάκια αθόρυβα και μυστηριώδη που κυλούσαν ήσυχα πάνω στο τεντωμένο πανί, μέχρι την (ευτυχή ή όχι) κατάληξή τους. Για να κερδίσεις έπρεπε το κέρμα να μην εφάπτεται των πλευρών του τετραγώνου στο οποίο κατέληγε, πράγμα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο ή σπάνιο.
Ο γκρουπιέρης μόνος του από τη μία, σοβαρός και απόλυτος στις κρίσεις του (πατάει γραμμή) και όλοι εμείς οι σπόροι από την άλλη (δεν πατάει, δεν πατάει!)
Μαγεία.

[Με τη φωτογραφία θυμήθηκα: Το πενηνταράκι ήταν νόμισμα συμπαθές, τρυφερό, πλην ανίσχυρο. Η δεκάρα, ανυπόστατη. Η δραχμή είχε την εθνική μυθολογία της, τίμια και συνετή πάντα, αλλά με μικρή δύναμη. Το τάλιρο ή το δεκάρικο ήταν όντα βαριά, σοβαροφανή, ελάχιστα παιχνιδιάρικα. Το εικοσάρικο εξίσου απόμακρο, ανήκε στην κατηγορία κοσμήματα ή τάματα στις εικόνες. Το δίφραγκο αντίθετα, όπως σήμερα το δίευρο, ασκούσε ένα είδος κυριαρχικής εποπτείας στην υπόλοιπη τάξη των κερμάτων. Σοβαρούτσικο αγοραστικά (έπαιρνες ας πούμε το Μπλεκ ή μια μεγάλη σοκολάτα ή παγωτό σπέσιαλ κλπ) με πραγματικό βάρος αλλά και ελαφράδα, δεν είχε τίποτα βήτα πάνω του. Εξέπεμπε ένα decent chic ούτως ειπείν.]

Στο τέλος του Λυκείου, με την παρέα των συμμαθητάδων που αποτέλεσαν τελικά τον σκληρό πυρήνα των φίλων μέχρι σήμερα, εγκαινιάσαμε και την πόκα. Το πρώτο διάστημα υπήρχε ανταγωνισμός και ένταση, χάνονταν μάλιστα αρκετά λεφτά, γιατί ήμασταν άγουρα νιάτα που υποδύονταν τους μεγάλους. Με τα χρόνια μας κέρδισε η ιεροτελεστία της συνάντησης. Η οικειότητα και η φιλία, παραδόξως, δεν ακύρωναν την εμβάθυνση στο σπορ, πρόσφεραν μάλιστα πλάτες για να εκπαιδευτούμε στο παιχνίδι με ασφάλεια. Απαραίτητα βέβαια τα αξεσουάρ της περίστασης, κοστούμι, γραβάτα και μαλακά παπούτσια (για να αντέξεις στο ξενύχτι και το αλκοόλ είναι απαραίτητος ο συνδυασμός άνεσης και στυλ, ένα comfort chic ούτως ειπείν.)
Ακολουθούν οδηγίες για ναυτιλομένους, από τον Γιάννη Βαρβέρη:

Όταν πηγαίνετε για παιχνίδι, φοράτε κατά προτίμηση σκούρα χρώματα. Αναστέλλουν τον αυθορμητισμό σας και σας θωρακίζουν απέναντι στην ψυχολογική διείσδυση των άλλων. Γενικά, είστε ασφαλέστεροι.

(εδώ να συμπληρώσω και την Αρμάνιο ρήση πως ο άντρας πρέπει να φοράει μόνο μαύρο ή άσπρο. Άποψη την οποία ασπάζομαι απολύτως, τουλάχιστον κατά το ήμισυ, ήτοι κατά το μαύρο, οπότε έχω λύσει οριστικά το στιλιστικό ζήτημα. Συνεχίζουμε τα παραθέματα)

Οι σημειώσεις αυτές έχουν τις εξής τύχες: οι καλοί παίχτες τις γνωρίζουν και άρα δεν τις χρειάζονται, οι δε άσχετοι δεν θα καταλάβουν τίποτε αλλά θα μεμφθούν τον γράφοντα για τον "κυνισμό" του. Μόνο οι μέτριοι έχουν πιθανότητα να επωφεληθούν.

Με την μπλόφα ουσιαστικά ζητάμε χρήματα που δεν μας ανήκουν. Ο αντίπαλος θα μας τα παραχωρήσει μόνον εάν είναι σοβαρά «καταπονημένος». Η μπλόφα πρέπει να απευθύνεται όχι τόσο στο αδύνατο φύλλο των συμπαικτών μας όσο στο περιστασιακά ασθενικό θυμικό τους.

Όσο λιγότερο σας εκτιμούν οι τζογαδόροι, τόσο καλύτερος χαρτοπαίχτης είστε.

Οι τζογαδόροι είναι οι λεβέντες της τράπουλας· αλλά η τράπουλα είναι ο μόνος λεβέντης.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κερδίσουν πολλά χρήματα με μικρό κεφάλαιο. Χρήματα στη χαρτοπαιξία κάθε είδους, κερδίζονται γενικώς μόνο με μεγάλο κεφάλαιο, και σίγουρα με κεφάλαιο (ίσως και ψυχολογικό) μεγαλύτερο από εκείνο των συμπαικτών μας.

Κόψε, Μικρός χαρτοπαικτικός οδηγός, Γιάννης Βαρβέρης, Εκδ. Ερατώ.

Χαρτιά έπαιζε και ο πατέρας μου. Αναρωτιέμαι μάλιστα, σε σχέση με το τελευταίο εδάφιο, τι είδους κεφάλαιο διέθετε και κατάφερνε να διακρίνεται πάντα. Αριθμομνήμων, ευφυής και ψυχολόγος, σχεδόν διάβαζε το φύλλο στα μάτια των άλλων. Αλλά περισσότερο ένιωθε το όλον σαν μαθηματική πρόκληση, ένα στοίχημα στρατηγικής. Τον θυμάμαι μικρός, να επιστρέφει ξημερώματα Πρωτοχρονιάς αξύριστος και (κατα)καπνισμένος. Τον κοίταζα από χαμηλά και μου φαινόταν τεράστιος, ένας άνθρωπος σε ειδική αποστολή, λιγάκι σοβαρός και απόμακρος, ταξιδεμένος στους κινδύνους της νύχτας. Όσες φορές παίξαμε αργότερα οι δυο μας για πλάκα (με τίποτα φασόλια), κρατούσε μια στάση καλοσυνάτης αλληλεγγύης στην απειρία μου. Εγώ, πάλι, υπερέβαλλα σε θαυμασμό και εκτίμηση ώστε να ισοφαρίσω τις άγριες κόντρες επί των ιδεολογικοπολιτικών ζητημάτων που μας βασάνιζαν. Παρόλη, πάντως, την καλλιέργεια ή τις αναμφισβήτητες ικανότητές του δεν μπορούσε να καταπολεμήσει τη βασική ασθένεια όλων των χαρτοπαιχτών: τις προλήψεις. Ποιος ήταν απέναντί του όλο το βράδυ, ποιος του έκοβε, σε ποια καρέκλα καθόταν. Αυτό μου έκανε πάντα εντύπωση.

Το καλύτερο κομμάτι, ή τέλος πάντων το ποιητικότερο αυτού του υπερεικοσαετούς πάθους μας για φίλια χαρτοπαιξία άπαξ του έτους, είναι η πρωϊνή επιστροφή στο σπίτι.
Ερημιά, υγρασία στο δρόμο και κλωνάρια που κουνάει ο αέρας. Αν είσαι τυχερός μπορεί να πετύχεις λίγο χιόνι. Αυτή την ώρα ξυπνάνε τα πουλιά και ο εξώκοσμος ήχος πολλαπλασιάζεται από την αντήχηση στις γύρω πολυκατοικίες. Κρέμονται τα φωτάκια στα μπαλκόνια τους βουβά, λιγάκι σάν μετά την παράσταση, ενώ μαντεύεις τον ύπνο όλων πίσω απ’ τις πόρτες.
Επιστρέφεις κι εσύ αξύριστος, έτσι σοβαρός και απόμακρος, ταξιδεμένος στους κινδύνους της νύχτας, ένα είδος ψευδο-looser chic, ούτως ειπείν. Λείπει μόνο ο μπόμπιρας να σε κοιτάξει από χαμηλά.

(Και οι γυναίκες; Πού είναι οι γυναίκες σ’ όλα αυτά;)

Elvis Presley_Merry Christmas baby.

Η στάση της φώκιας

2007-11-30T15:47:00.000+02:00

Έχω πέσει πάλι στο πηγάδι. Το καλό με το πηγάδι είναι ότι δεν έχει πάτο και η πτώση είναι κομμάτι ηδονική. Συνηθίζεις στην ψυχεδέλεια της ζωής σου. Τώρα για παράδειγμα κοιτάζω τα mail, τα σχόλια στο μπλογκ, και δεν απαντώ. Σκέφτομαι δήθεν. Σιγά το βάθος- η αλήθεια είναι ότι απλώς κοιτάζω αφηρημένα. Είναι σαν να θέλω να απαντήσω σε μια κίνηση του αντίπαλου στο σκάκι αλλά αντ’ αυτού χαζεύω την κατασκευή του βασιλιά, τα πιόνια. Τι όμορφη σχεδίαση που έχει το ταπεινό πιόνι. Ύστερα παρατηρώ τις φθορές στις γωνίες, από πότε να έχω άραγε αυτό το σκάκι, και τέτοια. Ωραία μεταφορά πέτυχα. Άκου σκάκι.

Τι είναι αυτό το αφασικό μούδιασμα; Από μικρός το έχω. Όταν έπρεπε να διαβάσω ή να γράψω συγκεντρωνόμουν στα πέριξ. Έφερνα πολύ κοντά στα μάτια το μολύβι και έτσι τεράστιο το εξέταζα. Μα δεν είναι ωραίος ο κόσμος τους; Ιδίως τα πολυγωνικά Φάμπερ με τις δαγκωματιές στις ακμές τους. Με κάποια μάθαινες και πράγματα- ο Έντισον ανακάλυψε το τηλέφωνο και τέτοια. Αυτά ήταν συνήθως κύλινδροι.

Ένα άλλο κόλπο που κάνω με επιτυχία παιδιόθεν είναι να ανασηκώνομαι το πρωΐ στο κρεβάτι παίρνοντας μια θέση στο πλάι σαν να πρόκειται να κατέβω. Αλλά δεν το κάνω, μένω εκεί για ώρα, μετέωρος. Σε στάση φώκιας. Εννοείται πάλι ότι δεν σκέφτομαι, περισσότερο δοκιμάζω τη γεύση της ζωής. Θέτω διάφορα ρητορικά ερωτήματα στον εαυτό μου, λοιπόν πώς πάνε τα πράγματα; τα οποία και πάλι δεν απαντώ, διότι δεν υπάρχουν απαντήσεις αλλά γεύσεις- μόλις το είπαμε αυτό.

Μια τελευταία καθήλωση-εμμονή που με έχει καταλάβει είναι ότι δεν μπορώ να εστιάσω σε τίποτα σοβαρούτσικο, μη προσωπικό. Παρότι ακούω τη φωνή να λέει τι μας λες ρε φίλε, πρέπει να είσαι και ο πρώτος που εξέτασε τα μολύβια από κοντά, παρότι, λέγω, έχω συνείδηση της γελοιότητας των αυτοαναφορών, μου είναι δύσκολο να ξεφύγω. Τέλος πάντων, θα προσπαθήσω να το κάνω τώρα και να ανοιχτώ στον κοινωνικό σχολιασμό.

Λοιπόν. Με συγκινούν τα μπάσα της φωνής του Θόδωρου Πάγκαλου (αυτό θα πει κριτική παρέμβαση στα δρώμενα). Ο άνθρωπος κατεβαίνει πολύ χαμηλά και οι νότες ξεχωρίζουν μία μία. Μιλάει συνήθως με αυτό το χορταστικό περίσσευμα θυμοσοφίας, επαναφέρει πότε πότε και τη γραβάτα που ξεφεύγει από τη μεσοκάθετο. Με υπνωτίζει. Γελάει και σαν μικρό παιδί.

Έτερον. Ο Κωνσταντίνος Βήτα δεν έπρεπε να βγάλει δίσκο τόσο νωρίς. Παρότι ο Γ. Νένες έγραψε μια πολύ ζεστή κριτική και χαίρομαι διότι τον Κ.Β. τον αγαπάω, για πρώτη φορά αισθάνθηκα τον καλλιτέχνη μόνο του και απροστάτευτο στον κόσμο. Λείπει δηλαδή ο Μιχάλης Δ. ή όποιος άλλος θα ήταν σε θέση να συνδιαμορφώσει αυτό το προσωπικό υλικό το οποίο δουλεμένο μόνο από τον ίδιο μοιάζει ασταθές, μη (επι)κοινωνήσιμο. Είναι πολύτιμοι οι συνεργάτες-σύντροφοι, σε φυλάνε από κακοτοπιές. Μπορεί φυσικά και να υπήρξε βοήθεια, δεν ξέρω, πάντως οι συνθέσεις είναι κάπως αδύναμες, οι λέξεις είναι κάπως παλιές, και τα τραγούδια κάπως κουρασμένα. Μοιάζουν με αναπαλαιώσεις ενός εξαντλημένου προφίλ. Μ’ αρέσει πάντα η ελευθερία του, η τόλμη του να ακολουθεί αυθεντικά τον εαυτό του, αλλά σε πολλές περιπτώσεις έχει χαθεί το καλό γούστο-ιδιαίτερα στα τραγούδια. Στα landscapes του δεύτερου cd επανέρχεται το περίφημο γούστο και ο δημιουργικός χαρακτήρας, αλλά χάνεται η ζωή. Mιλάμε πάντα από ένα επίπεδο και πάνω αλλά είμαι φαν και θα περιμένω τον επόμενο. Υποκειμενικές κρίσεις εκφέρω άλλωστε, δεν αξιώνουν εγκυρότητα.

Με τον τελευταίο Λ. Λαζόπουλο προσπαθώ όσο μπορώ αλλά δεν καταφέρνω να γελάσω. Υπάρχει ένταση στο πρόσωπό του που δεν με χαλαρώνει. Έχω την εντύπωση ότι το σχόλιο «δεν μας χέζεις ρε Νταλάρα» έχει νόημα μόνο όταν πέφτει πάνω στον Πάριο. Αλλιώς βουλιάζουμε σε έναν μανιχαϊσμό καλού- κακού που επιβεβαιώνει το προφανές. Βεβαίως οι χιλιάδες που τον παρακολουθούν ευφορικά, με διαψεύδουν.

Πολλή διασκευή και τζαζοκατάσταση πέφτει στα μπαρζζ. Προσωπικά τη βρίσκω διότι η ροκίλα με κούρασε αλλά διαφαίνεται εδώ το νέο μέινστριμ. Οι τάδε διασκευάζουν Nina Simone που διασκεύασε τους Beatles. Τρέχα γύρευε. Ωραία εξώφυλλα πάντα. Ανεβάζω τρία τραγουδάκια (παρόμοιας κατεύθυνσης) που μου αρέσουν πολύ τελευταία και εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο με υγεία, χαρά και προκοπή.

Mo Horizons_ Green Day
Waldeck_Why did we fire the gun
Shantel_Marko i Shantel. (Balcans rules)

Και ένα βιντεάκι για να κρατάει το ρυθμό.

Όπως τα λέω

2007-11-19T16:22:00.000+02:00

Στην κοιλάδα των Tεμπών.

Μες στην κοιλά- όπως τα λέω- μες στην κοιλάδα των Τεμπών
φόβος των μηχανοδηγών
Είναι ένας γερο- όπως τα λέω- είναι ένας γέρο πλάτανος
μαγκούφης και παράφορος

Που πίνει απ’ το- όπως τα λέω- που πίνει απ’το θολό νερό
του ποταμού το ιερό
Πίνει κι απλώ- όπως τα λέω- πίνει κι απλώνει ρίζωμα
βαθιά μέσα στα ανείπωτα

Κι όποτε παί- όπως τα λέω- κι όποτε παίρνει ανάποδες
γέρνει και πέφτει στις γραμμές
Πιάνει το τρέ- όπως τα λέω- πιάνει το τρένο από τ΄ αυτί
Μην την περνάς τη Γευγελή

Μένα μου τό- όπως τα λέω- μένα μου το πε ο Πηνειός
το μυστικό ο φλύαρος
Πως ήταν ά- όπως τα λέω- πως ήταν άνθρωπος παλιά
κι ΄χε παιδιά στην ξενιτιά.

Από τον "Διάφανο", Θανάση Παπακωνσταντίνου / Σωκράτη Μάλαμα.

Απολογισμός της Κυριακής: Είδα τον Φυντανίδη με τον Σαββόπουλο. Άνοιξα βιβλία, τα έκλεισα. Ξεχώρισα τα διαφημιστικά εφημερίδων, διάβασα δυο άρθρα. Τακτοποίησα όπερες, ένθετα, προσφορές. Είδα τα σύννεφα, τη βροχή. Άκουσα μουσική κι άλλη μουσική. Έφτιαξα καφέ, άνοιξα τον υπολογιστή, τον έκλεισα. Άνοιξα βιβλία, τα έκλεισα. Ξεχώρισα τα διαφημιστικά εφημερίδων, διάβασα δυο άρθρα. Τακτοποίησα όπερες, ένθετα, προσφορές. Είδα τα σύννεφα, τη βροχή. Άκουσα μουσική κι άλλη μουσική. Έφτιαξα καφέ, άνοιξα τον υπολογιστή, τον έκλεισα. Είδα ένα ντοκυμαντέρ για τον Μπέκετ και Το τσεκούρι του Γαβρά.

Έμεινε ό,τι συντόνισε το ηχειάκι στο στήθος.

Για κατέβασμα εδώ.
(Πολλά μας βρήκαν αφότου πάψαμε να τραγουδάμε. Άσ'τα.)

Δουλειές γραφείου

2007-11-10T14:23:00.000+02:00

(επίκαιρη παρένθεση)

Έζησα κι εγώ κάποτε στην Κρήτη. Τον πρώτο μήνα της εγκατάστασης στο Ηράκλειο, πήγα στο τοπικό κατάστημα να προμηθευτώ τηλεόραση. Δεν ήθελα Κωτσόβολο, ήθελα πατριώτη (έλα έλα, ήθελα Ηρακλειώτη).
O άνθρωπος ευγενέστατος, συμφώνησε αμέσως σε 12 μήνες δόσεις. Ρώτησα αν χρειαζόταν ταυτότητα ή φορολογική ενημερότητα, να του φέρω την επομένη. Τίποτα δε χρειάζεται, είπε, και με χτύπησε στην πλάτη. Στην πόρτα ρώτησε το όνομά μου και ακούγοντας αυτό το ξενόφερτο thas, αναπήδησε. Φάνηκε να διστάζει, πλην το ξεστόμισε: να με συγχωρείς, αλλά δεν πουλάμε σε ξένους. Αυτά ακριβώς ήταν τα λόγια του, δεν είχαν ανακαλύψει ακόμα το πολιτίκαλυ κορέκτ στον Ψηλορείτη. Και καλά κάνανε δηλαδή, κερδίζεις χρόνο έτσι.
Δεν παραδόθηκα αμέσως, εξήγησα ότι είμαι πρόσωπο φερέγγυο, δεσμευόμενο στην πόλη δια του δημοσίου συμφέροντος αλλά εκείνος επέμεινε έχουνε δει πολλά τα μάτια μας από τους ξένους. Και με χτύπησε πάλι φιλικά στην πλάτη.

Τελικώς, επήγα στον Κωτσόβολο, είναι τρου στόρι (έλα έλα, τελείως τρου το στόρι).

(Τέλος επίκαιρης παρένθεσης. Επιστροφή στο αυτιστικό μας σύμπαν με τς εργασιακές ανάμνησες.)

Είχαμε εγκαταλείψει τον ήρωά μας σε σκηνικό Μέχικο. Ας τον αφήσουμε για λίγο ακόμα εκεί, να παρακολουθεί τις σκιές των πουλιών στο χώμα, μήπως καταλάβει δυο τρία πράγματα για την αγορά. Νέος είναι ακόμα, αντέχει.

[Αναβάλλοντας τα εξαγγελθέντα εργασιακά μικροβάσανα, ασυνεπείς και ράθυμοι, προωθούμαστε τώρα σε μια καλύτερη εποχή (μετά το στρατό) και θα επιστρέψουμε στα προβλήματα αργότερα. Αυθαίρετη προώθηση ήρωα: να κατοχυρώσω τη σπάνια αυτή μπλογκοτεχνική]

Ο φίλος μου ο Θ., εξαίρετο μείγμα οξυδέρκειας και ταλέντου, ασκούσε πάντοτε πάνω μου επίδραση εμπνευστική. Από εκείνον έμαθα τον καφέ φίλτρου Μισεγιάννη, τα βυζαντινά του Σίμωνα Καρά και τη σειρά μαρκαδόρων με πινέλο. Και άλλα πολλά, τα οποία δεν είναι της παρούσης.
Τέλος πάντων, ο Θ. ασχολιόταν με τη διαφήμιση και μου πρότεινε συνεργασία. Αυτό σήμαινε ότι θα κάναμε ό,τι κάναμε μέχρι τότε, θα πίναμε δηλαδή εθνοσωτήριους καφέδες και από πάνω θα πληρωνόμουν. [Εθνοσωτήριος καφές είναι εκείνος κατά τη διάρκεια του οποίου συζητάς τα βασικά προβλήματα του έθνους αποφεύγοντας να συναντήσεις τα δικά σου]. Ήταν τα πιο ανέμελα (επαγγελματικά) μου χρόνια γιατί αυτό το προσωποπαγές διαφημιστικό γραφειάκι λειτουργούσε σαν ναυαγοσωστική λέμβος σε έναν κόσμο που τρικυμίζεται ανεξέλεγκτα από το άγχος. Ο Θ. χρησιμοποιούσε πάντα δικά του ρολόγια και τα πράγματα αποκτούσαν ρευστότητα, βάθος και μακαριότητα.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα οι δουλειές μας να βγαίνουν μονίμως εκτός χρόνου- οι περιοδικατζήδες απελπίζονταν. Δεν μιλάμε απλώς για dead line- φτάσαμε να παραδίνουμε τις καταχωρίσεις κατευθείαν στο τυπογραφείο, λίγες ώρες πριν την έκδοση. Ουσιαστικά παίζαμε με την πιθανότητα να κυκλοφορήσει το περιοδικό με λευκή σελίδα. Βρέθηκα κάποτε νύχτα σε ένα θηριώδες κτίριο, με τις τυπογραφικές μηχανές του στον δεύτερο όροφο. Στην είσοδό του υπήρχαν κάτι πολύ συμπαθητικά ντόμπερμαν που θέλανε να πάρουν μαζί τους τις αλυσίδες και τα κουβούκλια, καλπάζοντας προς το πεπρωμένο τους. Πάνω από τα ουρλιαχτά τους, ούρλιαζα κι εγώ «μάστοραααα». [Βγήκε στο τέλος ένας άνθρωπος, με φώτισε μ’ έναν φακό και ήρθε να με σώσει. Σημειωτέον ότι μια κρατημένη σελίδα στο περιοδικό κόστιζε τότε ενάμιση εκατομμύριο δραχμές. Σε περίπτωση που μου την άρπαζαν τα ευαίσθητα κτήνη, η επιχείρησή μας έβαζε λουκέτο.]

Εγώ έπαιζα τον κειμενογράφο, τον σύμβουλο επιχείρησης, τον παραγωγό ιδεών, το παιδί με μηχανάκι. Είχα αναλάβει κι ένα άλλο τιτάνιο έργο. Δούλευα από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο μια κάτοψη οικοδομικών τετραγώνων της Αθήνας, με ραπιτογράφο. Δεν έχω ιδέα γιατί το κάναμε αυτό, είναι σαν να έπρεπε να αντιγράψεις έναν τηλεφωνικό κατάλογο με το χέρι.

Κορυφαία στιγμή μου όταν αναγκάστηκα να διαλέξω μοντέλο για καταχώριση. Βρέθηκα σε γραφείο στο Κολωνάκι, σερβιρισμένος καφέ με κουλουράκια. Μια σειρά κορίτσια έρχονταν ένα ένα να ξεφυλλίσουμε μαζί το book τους. Μου απευθύνονταν από πολύ κοντά με έναν ζεστό ενικό, σα να γνωριζόμασταν χρόνια. (Χι χι, κοίτα αυτές εδώ). Μεθυστικές υπάρξεις, μεθυστικά αρώματα νεότητας. Ήταν αδιανόητος ο ρόλος μου αυτός, κάτι σαν μεγαλοπαράγοντας της νύχτας, δεν μπορούσα να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα διάλεγα τη Μυρτώ ή τη Τζούλια (με κριτήρια τα οποία θα αποφύγω να αναφέρω). Εννοείται ότι ντρεπόμουν. Είχα την εντύπωση ότι υπήρχε κάτι παράνομο σ’ αυτό το πάρε δώσε- ιδέα που δεν με έχει εγκαταλείψει ακόμα. Αν έχετε λίγο χρόνο, να το εξηγήσω αυτό. Δεν έχετε, το αφήνω.

Κάναμε και κάτι άλλα ωραία με τον Θ. Ψάχναμε, ας πούμε, μια εξέδρα η οποία να μπαίνει στη θάλασσα, για φωτογράφιση. Αυτό μας έπαιρνε δυο τρεις βδομάδες ερευνών, γιατί τα μέρη που πηγαίναμε προσφέρονταν για ψάρεμα. Όσος επαγγελματισμός έλειπε από τα υπόλοιπα, σ’ αυτό εδώ το χόμπυ περίσσευε. Σέρναμε πάντα μαζί μας έναν σπάνιο εξοπλισμό του είδους. Ανακαλώ πολύ συχνά την εικόνα των δυο μας στο χάραμα, με τα καλάμια στημένα στη σειρά. Σηκώνεται πάντα ένα γλυκό αεράκι το πρωΐ που κουνάει τα κουδουνάκια. Προσηλώνεσαι έτσι ψηλά στο καλάμι, σ’ αυτό το ελάχιστο ντιν-ντιν, μήπως παρ’ελπίδα πρόκειται για τσίμπημα.

Εκ των υστέρων σκέφτομαι ότι αυτά τα ολονύχτια ψαρέματα, πέρα από το προφανές ποιητικό τους υπόστρωμα, πρόσφεραν μια συμμετοχή σε έναν κόσμο με αξίες παρελθούσες. Σε γενιές μεγαλύτερες από τη δική μου, σε όσους δηλαδή πρόλαβαν το Πολυτεχνείο, επιζούσε ακόμα μια αύρα του παλιού κόσμου, τα πράγματα δεν είχαν εξαντλήσει τόσο το νόημά τους ώστε να θεωρείται χάσιμο χρόνου το ψαρεματάκι. Αν έχετε λίγο χρόνο, να το εξηγήσω αυτό. Δεν έχετε, το αφήνω.

(συνεχίζεται)

----
Η φωτό από έναν συνάδελφο.

Δουλειές της προκοπής

2007-11-07T14:00:00.001+02:00

Οχτώμιση σήμερα το πρωί χτύπησε το τηλέφωνο. Εδώ μέσα, το οχτώ και μισή ισοδυναμεί με βόμβα στα θεμέλια της πολυκατοικίας. Το λέω γιατί παρότι το ασυνείδητο βρίσκεται σε φουλ εκροή, το συνειδητό έχει γνώση του ακατάλληλου της ώρας (αλλά αν το συνειδητό ξαγρυπνά, τότε ποιος κοιμάται;). Ακολουθεί ο διάλογος, τον οποίο αναπαράγω με πάσα ακρίβεια:

(ψιλή, τσιριχτή φωνούλα)
-Καλημέρα σας, τι κάνετε, καλά είσαστε;
-Καλά.
-Μπράβο! Πάντα καλά! Μπορώ να μιλήσω λιγάκι με τη σύζυγο;
-Ποιος τη ζητάει;
-Ονομάζομαι Παππά Μαρίνα και θέλω να μιλήσω με τη σύζυγο για κάτι προσωπικό.
-Πώς θα μιλήσετε για κάτι προσωπικό αφού δεν την ξέρετε;
-Ποιος σας είπε ότι δεν την ξέρω;
-Ποια είναι η σύζυγος; Πώς τη λένε;
-Aααα, δεν είμαστε καλά πρωί πρωί μου φαίνεται…

Και μου το κλείνει.

Σιχτίρισα (κόσμια πάντα) και προσπάθησα να ξαναπιάσω το όνειρο που διακόπηκε, αλλά δεν. Ανακάθισα σκεφτόμενος αυτό το 20χρονο κορίτσι που προσπαθεί να βγάλει ένα μεροκάματο χρησιμοποιώντας μικτή, αντιφατική τεχνική και έχει ταυτιστεί τόσο με το ρόλο της στην εταιρεία (καλλυντικά υποθέτω) ώστε να θεωρεί (θεατρικά έστω) εμένα στριμμένον και ανάποδο, που δεν της δίνω μια ανύπαρκτη σύζυγο στο τηλέφωνο.

Η πρώτη μου δουλειά ήταν του καμαριέρη σε θερινό συγκρότημα της Αττικής, ακριβώς μετά το Λύκειο. Για να με προσλάβουν μεσολάβησε η Λ. η οποία δούλευε εκεί από τον Ιούνιο- σχεδιάζαμε να πάμε μαζί διακοπές. Ήμουν ο μόνος άντρας ανάμεσα σε 20 μεσήλικες καμαριέρες, πλην της Λ., κάτι έξυπνες, καπάτσες αντρογυναίκες, που κάπνιζαν στα φυλλώματα σχολιάζοντας ενοίκους: «τη βλέπεις την πουτάνα; Κάθε βράδυ, άλλος». Χωρισμένοι σε ομάδες, περιμέναμε να βγουν οι πρώτοι ώστε να μπουκάρουμε στις καμπάνες. Δεν ήταν κι άσχημα. Τζιτζίκια, λάστιχα στις βεράντες, διπλά μεροκάματα το Σ/Κ, πουρμπουάρ. Δεν ξοδεύαμε πολλά ως μετεφηβικό ζεύγος. Πέφταμε κατά τις επτά το απόγευμα στο διπλό των γονιών μου (η καλοκαιρινή ευτυχία της απουσίας τους) και σηκωνόμασταν την επομένη στις πέντε. Λίγο σιωπηλό σεξ τις νύχτες, σχεδόν εν υπνώσει.

Είχα βγάλει καλά λεφτά ως το τέλος του μήνα, αλλά μια μέρα δεν άντεξα. Κατέβηκα στο κέντρο και έσπρωξα τα μισά σε βινύλια εισαγωγής. Οι πανάκριβοι αυτοί δίσκοι λειτουργούσαν σαν κατοχύρωση της αυθεντικότητας των κινήτρων, μια στάμπα εγκυρότητας για αρπαγμένους συνωμότες του μουσικού πάθους. Ένα σεβαστό ποσό, ώρες και ώρες δουλειάς δηλαδή, έφυγε σε κάτι μεταπάνκ κομήτες τύπου Blurt, Eyless in Gaza, Zounds, και λοιπούς συγγενείς. Τους έδειξα χαρούμενος στη Λ. η οποία και φρίκαρε (αγαπητικά). Διακοπές πάντως κάναμε, αν και ελαφρώς κουτσουρεμένες.

Χρυσοπληρωμένο μουσειακό είδος εποχής: Blurt, In Berlin.

Θυμάμαι και μια σύντομη φάση χρόνια μετά, να παριστάνω τον πλασιέ βιβλίων στο Κορωπί. Παρότι προετοιμαζόμασταν μια βδομάδα για την έξοδο, παραιτήθηκα την πρώτη μέρα γιατί το κλεισμένο ραντεβού ήταν σε ανύπαρκτο οίκημα. Πήγαινα μπρος-πίσω, ρώταγα πού είναι η πολυκατοικία και έπεφτα στο κενό. Δεξιά ένα ετοιμόρροπο σπίτι, αριστερά άλλο, στη μέση χωράφι. Κάποιες πόρτες είχαν σεντόνι στην είσοδο. Με κρυφοκοίταζαν τα πιτσιρίκια, έτσι με το κοστούμι και το βαλιτσάκι μου, κατακαλόκαιρο.

(Συνεχίζεται)

(Στο επόμενο: μπριζόλες χωρίς λάδι.)

κομψά φτερά

2007-10-29T11:43:00.000+02:00

Τα αγαθά copy's κτώνται
anonymous

Το ότι το εορταστικό τετραήμερο της 28ης Οκτωβρίου όλα τα οργανωμένα ταξίδια στην Ιταλία είναι κλεισμένα (sold out) ένα μήνα πριν, ενώ στην ολιγοήμερη αργία της 25ης Μαρτίου είναι αδύνατον να βρεις αεροπορικό εισιτήριο για την Κωνσταντινούπολη, είναι ένα θέμα αξιοποιήσιμο στη διδακτική πρακτική, προκειμένου να κατανοηθεί (έστω και με ένα περιφερειακό παράδειγμα) τι μπορεί να είναι πάνω κάτω, το «τέλος της Ιστορίας».

Μολονότι κάθε πρωί, ό,τι συμβαίνει στην τουαλέτα παράγει μια βαθιά αυτοπεριφρόνηση, την ίδια στιγμή, αυτό το καθισμένο ζώο, κοιτάζει ψηλά και θέλει να διευθύνει μιαν ορχήστρα.

Όσοι πιστεύουν ότι η ετυμολογία είναι ένα είδος αποκάλυψης του πραγματικού, ας σκεφτούν μόνον ότι ο Θεός ετυμολογείται από το θεατός.

Πολλοί επιβάτες λεωφορείων σταυροκοποιούνται περνώντας έξω από το βυζαντινοπρεπές κτίριο του Οφθαλμιατρείου. Συχνά και οι πεζοί που βαδίζουν σ’ εκείνο το ύψος της Πανεπιστημίου- αγνοώντας την ταυτότητα του κτιρίου- σταματούν και κάνουν το σημείο του σταυρού. Ηλικιωμένες, και μη, κυρίες βλέποντας διαγώνια από το αυτοκίνητο τον ασημένιο τρούλο της Στοάς Αρσακείου έχουν την ίδια αντίδραση. (…)

Μια ανήμπορη κυρούλα- με το νυχτικό του νοσοκομείου και την πεταλούδα της αιμοληψίας στο χέρι- μας δίνει έναν αριθμό, που μόλις διακρίνεται στο βρώμικο χαρτί, και παρακαλεί να τηλεφωνήσουμε για λογαριασμό της. Μολονότι το εν λόγω πρόσωπο είναι βέβαιο πως ταλαιπωρεί τους χαμηλότερους ορόφους τινάζοντας καθημερινά κουβέρτες και χαλιά, έχει μείνει εκστατικό ακούγοντας τον δικτάτορα Παττακό, κουτσομπολεύει κακεντρεχώς τον κύκλο των συγγενών της, τροφοδοτεί πλουσιοπάροχα τα παγκάρια των εκκλησιών, κάνει πολιτικούς να αδρανοποιούνται υπολογίζοντας το κόστος από τις δυσαρέσκειές της, παρ’όλα αυτά λέω, τη βοηθούμε με άκρα προθυμία να τηλεφωνήσει στο γιο της. Καλούμε τον αριθμό και, όταν ακούμε να του μιλά, νιώθουμε να μας διατρέχει μια βαθιά προσκοπική χαρά, μια απροσδόκητη συγκίνηση, που το ρίγος της φωτίζει σαν αστραπή τη στιγμή, προσφέρει για λίγο ένα λυτρωτικό αίσθημα κάθαρσης και μας εξανθρωπίζει.

Αλλάζοντας πλευρό στο κρεβάτι, προκύπτει κάποτε μια στιγμιαία ανακούφιση τόσο βαθιά και μειλίχια, που μοιάζει σαν τη στοργή που είχες παιδί.

Προσθέτοντας με λεπτές τεχνικές ένα ζευγάρι κομψά φτερά στο σκουλίκι των χρόνιων τραυμάτων, φιλοτεχνούμε την εκθαμβωτική πεταλούδα της ποιήσεως.

Ars longa, vita brevis. Για ποιον -μεταξύ μας- έχει σημασία αν η ars είναι longa και αν προλαβαίνει να διανυθεί η αχανής έκτασή της; Και για τον πιο ανυποχώρητο εστέτ, το πραγματικό, το μόνο ζήτημα, είναι το vita brevis.

Ακόμα και γι’ αυτόν που ζει με την τοκοφορία της γλώσσας, το σημαντικότερο κέρδος από τον πλούτο της δεν είναι η αισθητική απολαβή, όσο τα πρακτικά αποτελέσματα αυτής της ποικιλίας. Η άνεση να χρησιμοποιείς στο γιατρό- υπερβαίνοντας τη συστολή σου- τη λέξη κένωση αντί του τρέχοντος όρου, ο αβροεπής χαρακτηρισμός δύσοσμο για την απωθητική απόπνοια ή η επιλογή της λέξεως ορθόν για μια περιοχή με ελάχιστο κύρος, δεν είναι μόνο εκλεπτυσμένη δυνατότητα. Η συνωνυμική πολυτυπία μάς εξασφαλίζει την ακριβολόγο διατύπωση, κυρίως όμως οδηγεί στην ευχέρεια της υπεκφυγής, στην ελευθερία να φιλοτεχνείς κατά βούλησιν τα πράγματα, αναβαθμίζοντας την αναγκαία για τις περιστάσεις εικόνα σου.

Τα επώνυμα των ανθρώπων που πρόκειται να συναντήσουμε είναι πάντα ένα αίνιγμα, μια ανοιχτή πιθανότητα για το χαρακτήρα και το πρόσωπο που στεγάζουν. Αντιθέτως, το όνομα (Γιώργος, Γιάννης), κοινό και λειασμένο από τη χρήση, ηχεί απόλυτα οικείο, δίνοντας την εντύπωση ότι θα δούμε κάποια τετριμμένη παρουσία, έναν άνθρωπο αποκρυπτογραφημένο, χωρίς σκιές και μυστικά.

Παιδιά συλλαβίζαμε ασαφείς λέξεις, τις σκιές των πραγμάτων. Ενήλικες μυρηκάζουμε τις σκιές, τα χαμένα πράγματα.

Ξυπνάς και αμέσως διαλύεται ο εφιάλτης ότι έχεις απορριφθεί στην Άλγεβρα, αλλά το πληρώνεις με το αντίτιμο να βαδίζεις πάλι προς τα εξήντα.

Ο επιγραμματοποιός είναι ένας άγονος μυθιστοριογράφος. Κάθε αφορισμός κρύβει, στην ουσία, τη νοσταλγία του πολυσέλιδου έπους.

Επιλογές από το βιβλίο "Στενογραφία" του Κώστα Μαυρουδή, εκδ. Κέδρος.

Δεν καταλαβαίνεις ρε;

2007-10-11T01:16:00.000+03:00

Στα δεκαπέντε του βρέθηκε επιτέλους στον παράδεισο, δεν είχε δουλειά εκεί, ενώ εδώ έχει δουλειά, ίσως λίίίγη παραπάνω, περνάμε πλακάκια με το θείο μου, ανάμεσα σε δυο γλώσσες, σε δυο ονόματα, Μπεσμίρ- αλλά με λένε Αλέξανδρο, σε δυο πατρίδες, θα ανέβω τα Χριστούγεννα επάνω. Έρχεται νύχτα, εξοντωμένος, να πάρει το χαρτί.

Κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας Γ’ γυμνασίου, Απομνημονεύματα, εισαγωγή.
Διαβάζει:
«Ανάμεσα στα κεντρικά χαρακτηριστικά του είδους είναι η υποκειμενικότητα και η αυτοδικαιωτική πρόθεση, δηλαδή η συστηματική προσπάθεια του αφηγητή να παρουσιάσει το παρελθόν με τρόπο που εξαίρει την προσωπική του συμβολή στα γεγονότα ή γενικότερα δικαιώνει και μνημειώνει την προσωπικότητά του, πάντα από την οπτική γωνία του χρόνου και των περιστάσεων γραφής του έργου.»

[55 λέξεις στην περίοδο. Για να προσπελάσει τον Μακρυγιάννη που ακολουθεί, καλόν είναι να ξέρει ότι υπάρχει αυτοδικαιωτική πρόθεση. (Ενδεχομένως και κανένας εγκιβωτισμός της αφήγησης;)]

Κάπου, κάπως, τελείωσε το δημοτικό. Γράφει το όνομά του μισά μικρά- μισά κεφαλαία, ΓκεοΡγΚΙάν.

Αρχαία Ελληνική Γλώσσα Α’ Γυμνασίου
Διαβάζει:

Ορών, ώ Νικόκλεις, τιμώντα σε τον τάφον του πατρός ου μόνον τω πλήθει και τω κάλλει των επιφερομένων, αλλά και χοροίς και μουσική και γυμνικοίς αγώσιν, ηγησάμην Ευαγόραν, ει τις έστιν αίσθησις τοις τετελευτηκόσιν περί των ενθάδε γιγνομένων, χαίρειν ορώντα την τε περί αυτόν επιμέλειαν και την σήν μεγαλοπρέπειαν.

[49 λέξεις στην περίοδο. Όσοι θυμούνται κάτι σαν ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει, ας σκεφτούν την κατάσταση σαν οπισθόδρομο update.]

Λεξιλογικός πίνακας

Αρχαία ελληνική
ο ομοπάτωρ
ο φιλοπάτωρ
ο/η πατρομήτωρ
ο πατραλοίας

Αρχαία / Νέα ελληνική
Πατροπαράδοτος
Πατροφόνος
Πατροκτόνος
Πατρωνυμικός

Νέα Ελληνική
Πατρώνυμο
Πατρολογία
Πατριδογνωσία

Γραμματική
Οριστική παρακειμένου και υπερσυντελίκου ενεργητικής φωνής αφωνόληκτων βαρύτονων ρημάτων.

Οδοντικόληκτα: Σχηματίζουν την οριστική παρακειμένου και υπερσυντελίκου με τον χρονικό χαρακτήρα –κ-, αφού προηγουμένως αποβάλουν τον οδοντικό χαρακτήρα.

Πχ πείθω-> πέ-πει-κα -> ε-πε-πεί-κειν
Κομίζω-> κε-κό-μικα-> ε-κε-κο-μί-κειν

Άσκηση για το σπίτι (between plakakia): Να κλίνετε την οριστική παρακειμένου και υπερσυντελίκου των ρημάτων ιδρύω, κωλύω, πράττω.

Δηλαδή:
εκεκωλύκειν
εκεκωλύκεις
εκεκωλύκει
εκεκωλύκεμεν
εκεκωλύκετε
εκεκωλύκεσαν.

[Άλλες ασκήσεις κατάλληλες για την ηλικία τους: βοηθός φαναρτζή / μαραγκού / καλοριφερά /, τυλιχτής (γυρόπιτας), μπογιατζής, αχθοφόρος, οικοδομή, ιχθυόσκαλα, λαϊκή.]

Καληνύχτα κύριε. Καληνύχτα παιδιά.

Ο πατραλοίας, φίλε μου. Η πατρομήτωρ. Εκεκωλύκεσαν και πάνε. Μνημειωμένοι.

[Που 'σαι ρε Μπέκετ; Σημειώνεις τίποτα;]

Οι φίλοι μας οι καλλιτέχνες (Ι)

2007-10-04T23:03:00.000+03:00

«Prêt-à-porter»

Οι φωτό είναι λίγες και φτωχές. Καθότι στην περσινή (φευγάτη) παράσταση που ξαναπαίζεται, πρωταγωνιστούν ούτε ένα ούτε δύο αλλά εξήντα ιδιοφυή κοστούμια-συλλήψεις (μαζί με τους παρελκόμενους ηθοποιούς-χορευτές). Ξέρω τι δουλειά έπεσε με τα υλικά και τις πρόβες, οι άνθρωποι έστησαν μαγικές εικόνες από το τίποτα. Ποιο τίποτα δηλαδή, να μη σου πω τι γίνεται στα παρασκήνια, δεν βγάζεις άκρη. Σκούφοι, καπελαδούρες, κεραίες, φτερά, πούπουλα, βατραχοπέδιλα, μάσκες, λέλουδα. Τρέχουν όλοι και δεν φτάνουν. Ο Αντώνης τους μαστιγώνει με το βλέμμα γιατί πρέπει να μπουν σωστά στον κυλιόμενο διάδρομο. Η μουσική του Μηνά Εμμανουήλ, απίθανη.
Η παράσταση γίνεται σε ανοιχτό σινεμά, οπότε την παρακολουθείς με μπύρες και τσιγάρο. Και με χαμόγελο τεράστιο.

Η ομάδα Πλεύσις έχει παρελθόν. Βασίζεται σε ένα κράμα θεάτρου και χορού- τη λεγόμενη μιμική. Κάνει και θέατρο δρόμου, συμμετέχει σε ξένα φεστιβάλ, παίρνει βραβεία και διακρίσεις.
Είναι επίσης μια παρέα δεμένη, με άψογη συνεργασία, χωρίς τα γνωστά ντιβίστικα κόλπα-αλλά αυτά, υποτίθεται, δεν ενδιαφέρουν (ή όχι;)
Να τους κάνει καλό καιρό, μόνο.

Σύλληψη - Σκηνοθεσία: Αντώνης Κουτρουμπής
Κοστούμια: Μαρία Καταροπούλου - Ερμηνευτές
Ερμηνεύουν: Όλγα Γερογιάννη, Θένια Κουτρουμπή, Ελευθερία Λάρδα, Κων/νος Μιχαήλ, Μαρία Σκίκου, Μαριάννα Φράγκου -Γιώργος Βρόντος
Μουσική σύνθεση : Μηνάς Εμμανουήλ
Φωτισμοί: Χριστίνα Θανάσουλα

Κάθε Παρασκευή-Σάββατο και Κυριακή, από 5-21 Οκτωβρίου, Θερινό ΕΚΡΑΝ, 9:00 μ.μ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ Η ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΔΟΛΟΥ, ΥΣΤΕΡΟΒΟΥΛΙΑΣ ή ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ.

Για να μη χάνετε το χρόνο σας...

2007-09-30T14:20:00.000+03:00

...όσοι μπαίνετε στο ταπεινό ιστολόγιο ετουτοδωνανά,
διαβάστε κάτι της προκοπής:

Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ σήκωσε τα άδεια πιάτα από το τραπέζι.
- Σου άρεσε το φαγητό; με ρώτησε.
- Παίρνεις πάντα το ωραιότερο μέρος, της είπα.
- Τηλεφωνώ στον Κώστα, απέναντι, κι όταν έχει κατσικάκι μου στέλνει το λαιμό και τη σπάλα.
Την ώρα που την αποχαιρετούσα στην εξώπορτα, έβαλε το χέρι στην τσέπη της ρόμπας της — ακριβώς όπως παληά, όταν εξοικονομούσε λίγα χρήματα και μας έδινε για χαρτζηλίκι.
- Παρ' τα αυτά, μου λέει με χαμηλωμένο κεφάλι, εσύ χρησιμοποιείς λεωφορεία.
Ήταν τρία εισιτήρια των αστικών συγκοινωνιών. Κατάλαβα τη σημασία της προσφοράς: η μάνα μου μού δήλωνε πως δεν μπορούσε, πλέον, να ανέβει σε λεωφορείο.
Πράγματι, την ίδια εκείνη άνοιξη αρρώστησε και, ξαφνικά, πέθανε ξημερώματα.
- Εγώ φεύγω, μου είχε πει την παραμονή το βράδυ στο νοσοκομείο.
Κατεβήκαμε όλοι στον Πύργο, όπου και ο οικογενειακός μας τάφος. Προηγείτο το φέρετρο, και ακολουθούσαμε εμείς.
Μέχρις ότου έρθει η ώρα της κηδείας, άρχισα να τριγυρνώ στα πέριξ του νεκροταφείου. Στις άκρες των ελαιώνων, δίπλα από τη σιδηροδρομική γραμμή, έβλεπα με έκπληξη κόκκινες ανεμώνες, που δεν θυμόμουν να υπήρχαν, όταν παιδιά ζούσαμε στο κοντινό χτήμα.
Έφθασα και σε αυτό. Δεν είχε απομείνει, φυσικά, τίποτα. Το πουλήσαμε στην Κατοχή και τώρα είχε καταντήσει ένας γύφτικος οικισμός, εντός σχεδίου πια. Μια μπουλντόζα άνοιγε έναν ακόμη δρόμο.
Προχώρησα προς το μέρος όπου βρισκόταν το πατρικό μου. Ήταν μεσημεράκι, και επικρατούσε μια περίεργη ερημιά, ίσως γιατί όλοι κοιμόντουσαν, ή απουσίαζαν. Βρήκα το παληό μου σπίτι αγνώριστο, με προσθήκες από τσιμεντόλιθους και αλουμινένιες πόρτες. Από τα δέντρα και τον κήπο δεν είχε μείνει ούτε δείγμα.
Ξαφνικά είδα τη μανταρινιά! Μέσα σε όλον αυτό το χαλασμό, είχε καταφέρει να επιβιώσει. Γέρικη, σχεδόν αιωνόβια, με καταφαγωμένον τον κορμό και τα κλαδιά της χωρίς φύλλα, διατηρούσε ακόμη αρκετούς καρπούς, κάτι πολύ μικρά μανταρίνια, ίδια με εκείνα που έκανε και τότε, όταν σκαρφάλωνα επάνω της την άνοιξη κι έκοβα τα φρούτα της.
Τα καλοκαίρια με τις ζέστες υπέφερε πολύ. Αγωνιζόμουν να την διατηρήσω στη ζωή: δεν είχαμε αρκετό νερό, αλλά όταν μπορούσα της κουβαλούσα έναν δύο τενεκέδες να ξεδιψάσει.
Πλησίασα με συγκίνηση, ένιωθα σχεδόν τύψεις για τα χρόνια της δίψας της. Πώς επέζησε, έτσι εγκαταλελειμμένη, τόσα καλοκαίρια; Είχα να την δω μισόν αιώνα ακριβώς και ουδέποτε την είχα θυμηθεί.
Έφαγα δυο τρία μανταρίνια, έβαλα μερικά στη τσέπη μου, την χάιδεψα και έφυγα. Έσπευσα στο νεκροταφείο, όπου ήδη χτυπούσε πένθιμα η καμπάνα.
Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας, παρατηρώντας το πρόσωπο της μητέρας μου, σκεφτόμουν όλα εκείνα τα παρελθόντα. Αφαιρέθηκα, κι ήταν η γυναίκα μου που με προέτρεψε:
- Πήγαινε να φιλήσεις πρώτος τη μητέρα σου.
Πλησίασα. Της άφησα το ματσάκι με τις κόκκινες ανεμώνες, της γλίστρησα στα χέρια τα τρία εισιτήρια του λεωφορείου και, χαϊδεύοντάς της το κρύο μάγουλο, της ψιθύρισα στο αυτί:
- Μάνα, η μανταρινιά μας ζει!

H. X. Παπαδημητρακόπουλος, Ο οβολός, Νεφέλη 2004

πολυσαλάτα εποχής

2007-09-19T23:28:00.000+03:00

Από το «δεν τραβάει ο Γιωργάκης» στο «τον φάγανε τον Γιωργάκη» μεσολάβησε μόλις μια νυχτερινή δήλωση με αντιφατικό μήνυμα και εύκολη αποσημειολόγηση. Έφτασε μισή εμφάνιση Βενιζέλου για να εξουδετερωθεί οποιαδήποτε άλλη συζήτηση (τσιριδομαχία έστω) θα αφορούσε την αριστερά και τον νέο ρόλο που (και τυπικά) της ανατίθεται ή έστω για την περιλάλητη είσοδο του ΛΑΟΣ στη βουλή. Αντί να χαρούμε λιγάκι το νέο έργο «ο Ψαριανός βουλευτής» ή να ριγήσουμε βρε αδερφέ με την ακροδεξιά μπούκα (εγώ ρίγησα αλλά δεν το λέω), πέσαμε πάλι στα σκληρά: στον Κί-μω-να τον Κουλούρη, που τούτη την ώρα δεν θα πατήσει τον πεσμένον. Γιατί ο Κίμωνας ο Κουλούρης, τούτη ακριβώς την ώρα στέκεται δίπλα στον πεσμένον.

Μετά στάθηκε δίπλα στον ανεβασμένον.

Το ζήτημα της διαδοχής (στο κόμμα που θεωρητικώς αποδοκιμάστηκε-θα επανέλθω) ενέπλεξε εκ νέου τον ελεήμονα λαό μας στο δράμα, σε βαθμό που αν ξαναματαψήφιζε σήμερα ενδέχεται να εξέλεγε Παπανδρέου. Έτσι ρε μάγκα, για αλλαγή. Γιατί βαρέθηκε ήδη τον Βενιζέλο και την αλαζονεία του. Διότι δίνουμε στην πολιτική ανθρώπινο πρόσωπο με μια στάλα (κουβά δηλαδή) συναισθήματος.

Και ξεκίνησε η ανάλυση της εικόνας. Το δέον της πολιτικής, το ήθος της αντιπαράθεσης, οι (νόμιμες;) φιλοδοξίες του προσώπου:

Δεν θέλω να ελπίζω
δεν θέλω να φροντίζω
το μέλλον στη ζωή.
Το σήμερα προκρίνω
το αύριο τ’ αφήνω
στης τύχης την ροήν.

Ας γένει ό,τι θέλει,
τελείως δεν με μέλει
ας πέσει ο ουρανός.
Η γη μας ας βουλήσει
κι ο ήλιος ας σβήσει
κι ας μείνει σκοτεινός.

Aθ. Χριστόπουλος, "Τώρα", Βιέννη 1811

[Το ρεύμα του αυτονόητου, ένα υπαρξιακό ζήτημα μέσα στο ΠΑΣΟΚ- πώς τα λέει ο άνθρωπος.]

Πάντως ο συνετός λαός που δεν σκαμπάζει από Κίρκεγκωρ προτίμησε την ασφάλεια Καραμανλή, προφανώς γιατί κατάφερε να μεταφράσει σωστά τις σίγουρες κινήσεις του ηγέτου: αρχικά το χέρι πέφτει στο τραπέζι με καρατιά (χαπ!) και ύστερα δουλεύει σαν υαλοκαθαριστήρας. Ήτοι στιβαρότης- κάθαρσις. Αντίθετα το μονότονο πάνω χέρι κάτω χέρι του Παπανδρέου είχε διπλή παραπομπή: σε σχολική γιορτή και σε ξυλοφόρτωμα- και τα δύο καταδικασμένα στη συνείδηση του κόσμου.

Η αλήθεια είναι πως η είσοδος ΛΑΟΣ στη βουλή δεν συζητείται γιατί ήταν κοινό μυστικό πως αφ’ ότου ο Άδωνις αλώνισε τα πάνελ με την Ελλήνων Παιδεία οι όβερ σίξτυ κλειδώσανε. Ο Καρατζαφέρης εστίασε στη σάπια οικογενειοκρατία (plus a nation in flames) με αποτέλεσμα να κλειδώσουν και οι άντερ σίξτυ. Όταν οι ξένοι σταθμοί μίλησαν για ρατσιστικό εθνικιστικό κόμμα νομίσαμε ότι αναφέρονται πλέον σε άλλον και όχι στον συμπαθή αυτόν αρχηγούλη με το γάντι του μποξ.

Η ιστορία με τις πυργκαυϊές εν τέλει πόλωσε τα πράγματα. Ενώ ήταν γνωστό ότι τις φωτιές τις βάζει ο Πετεφρής, κατηγορήθηκε άδικα το τζάκετ και η επικοινωνιολογία. Ο λαός αντέδρασε υγιώς. Υπερασπίστηκε τον πρωθυπουργό του, ο οποίος υπέστη μαρτυρικά τους κολάφους, τα ραπίσματα. Ουδείς υπολόγιζε-πλην Λούλη, ότι ο ραγισμένος Καραμανλής θα κέρδιζε και τις ραγισμένες καρδιές στα καμμένα.

Αλλά αυτές είναι παλιές ιστορίες. Επανέρχομαι στο εκλογικό αποτέλεσμα ΠΑΣΟΚ. Αν δεν φώναζαν πρώτοι ότι πρόκειται για συντριπτική ταπεινωτική ήττα, για τεράστια αποτυχία, για βάραθρο και ίλιγγο προς τα κάτω, προσωπικά θα θεωρούσα το 38% επιτυχία. Δεδομένου ότι σε σταθμισμένο δείγμα 50 φίλων οι 49 ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ (μιλάμε για τον δήμο με το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό του) πηγαίναμε σφαίρα για την κόκκινη Ουτοπία. Έστω τη ροζ. Τελικά πήγαμε εδώ.

Λυπάμαι μόνο που η ανέμελη παρέα μου αφού εκτελέσει κάθε φορά το καθήκον της μεσότητας- δώθε του επαναστατικού αναχρονισμού, κείθε του σοσιαλρεφορμισμού, βαριέται. Ο Δημήτρης έριχνε σουτάκια στο τέρμα του μικρού Μάρκου, οι υπόλοιποι καταρρακώνονταν από την εθνική αστοχία (ούτε τώρα-στο σίδερο πάλι) και κάποιες φίλες έκοβαν λάχανο ψυθιρίζοντας πώς τα πάτε με τον Τάκη; Όταν επιτέλους στηθήκαμε άρχισαν τα background vocals: η Διαμαντοπούλου κουρεύτηκε; / εγώ τη συμπαθώ / εγώ δεν τη συμπαθώ. Η πολιτική ανάλυση προχώρησε σε βάθος: Ποιος είναι αυτός; / o Πέτρος ο Κωστόπουλος / ποιος είναι ο Πέτρος ο Κωστόπουλος;

Γενικά οι φίλοι έχουν κατεβάσει τις τηλεοράσεις στο υπόγειο για να μην καταθλίβονται, οπότε δυο τρεις αμετανόητοι τρώμε το βάρος της ενημέρωσης των υπολοίπων. Να σου πω την αλήθεια κι εγώ νύσταζα αλλά είμαι μπλόγκερ ευθύνης και μπορεί να μου ζητούσαν τη γνώμη μου από κανένα αφιέρωμα στην Traffic.

Μπα, δεν με έψαξε κανείς. Ξύπνησα την ώρα που ο Καραμανλής βάδιζε πλαισιωμένος στα σύδεντρα ενώ η κάμερα ανέβαινε ψηλά σε μεγαλειώδες πανοραμίκ. Παρά τις εντάσεις και χάρις στο άγρυπνο μάτι του kukuzeli, είχε νικήσει και πάλι το μπάσκετ.

Πλάκα ζ μπλάκα, η εξίσωση ΠΑΣΟΚ δεν λύνεται.

Για λέγε σκηνικό, κουρέλι.

2007-09-13T14:11:00.001+03:00

Αντίο στον Νίκο Νικολαΐδη

To ροκ μυθιστόρημα τρέφεται από την Ποιητική του- εξού και η λατρευτική σχέση της κοινότητας με όσους υπέροχους-καταραμένους εξάντλησαν νωρίς το καύσιμο. Ο Νίκος Νικολαΐδης εικονογράφησε τα τοτέμ (ίσως και τα ταμπού) μιας ειδικής γενιάς που δεν παρηγορήθηκε από τον πολιτικό πυρετό της μεταπολίτευσης (ή την ατομική εξασφάλιση), στήνοντας ένα κλειστό σύμπαν προσώπων διαρκώς αρπαγμένων από ένα πέραν, ένα αδιευκρίνιστο αλλού, που γέμιζε τις σιωπές τoυς με πεισιθάνατη, σνομπ γοητεία. Αν την έπαιρνες στα σοβαρά βούταγες από το μπαλκόνι, αν γλιστρούσες απλώς στην επιφάνειά της κρινόσουν κάλπης και ψεύτης. Στο ασταθές και κρίσιμο ενδιάμεσο στάθηκαν όσοι επιβιώνουν ακόμα από εκείνη τη μακρινή εποχή, κυρίως όσοι μπόρεσαν να δώσουν δημιουργική έκφραση σ’ αυτήν την πολύτιμη αλλά επικίνδυνη προίκα.

Δεν είναι σίγουρο ότι η βολική κατηγορία του cult σκηνοθέτη διατηρεί ακόμα τους θετικούς της προσδιορισμούς– όποια ορολογία πέφτει μαζικά στο τραπέζι της αγοράς ακυρώνεται από την κατάχρηση. Πάντως η σκοτεινή, λυρική αύρα του φορμαλισμού του και η εμμονή σε έναν αποπνικτικό εγκλεισμό των ηρώων χωρίς διέξοδο, προώθησαν την ιδέα του μοναχικού αντι-σταρ, σε μια περίοδο που το εγχώριο σινεμά πόνταρε κυρίως στην αναζήτηση της εθνικής ιδιοπροσωπείας ή το λαϊκό ψυχόδραμα.

Τα πρόσωπα και οι ατάκες από τα Κουρέλια και τη Γλυκιά Συμμορία έλαμψαν για χρόνια στο στερέωμα της ροκ κουλτούρας, καθώς η ματαίωση και η τρυφερότητα μασκαρεύτηκαν έναν ιδιότυπο κυνισμό προς ειδοποιημένους αναγνώστες. Δεν ενδιέφεραν η ατομική εμπλοκή των προσώπων στο πάθος (άκου πτώμα να μαθαίνεις) ή τα ξεχωριστά τους δράματα, αφού η διάψευση είχε ήδη συντελεστεί σε πρότερο χρόνο. Οι ήρωες μπορούσαν μόνο να σπάνε πλάκα, να χορεύουν ή να κάνουν έρωτα πριν τους καταπιεί το σκοτάδι: αν κοινός ορίζοντας όλων είναι ο θάνατος, ας τον επισπεύσουμε να τελειώνουμε με αξιοπρέπεια. Ή αλλιώς, η αναζήτηση λίγης χαράς στο έδαφος μιας εδραιωμένης απελπισίας που τη φωτίζει πότε πότε η αλληλεγγύη των φίλων, των συνοδοιπόρων.

Προσωπικά δεν έχω άλλο τρόπο να ερμηνεύσω την ακαταμάχητη έλξη που ασκεί διαχρονικά η ήττα, έξω από αυτή την αίσθηση της συνοδοιπορίας. Η επιτυχία ενός εκάστου δεν στήνει σχέσεις, δεν μοιράζεται. Στο δρόμο προς τα εκεί, ακόμα και με τις μηχανές σου στο φουλ, ένα κομμάτι του εαυτού μένει να κρυφοκοιτάζει προς τα πίσω. Γι’ αυτή τη ζέστη των αισθημάτων που εκφράζονται πάντα κρυπτικά και συγκαλυμένα μεταξύ οικείων, γι’ αυτή τη διαφύλαξη μιας περιοχής σπατάλης και ελευθερίας, αγάπησε τόσος κόσμος τη γλυκιά συμμορία και τα κουρέλια. Για τον ίδιο λόγο ενδέχεται και ο δημοφιλής κινηματογραφιστής να μην αρκέστηκε ποτέ στη δημοφιλία του σε δεδομένο κοινό, κρατώντας μια περιοχή προσωπικής αγωνίας για την τέχνη του. Θεώρησε τις «επιτυχίες» του εύκολες και προχώρησε σε νέα αναμέτρηση με τους εφιάλτες- πολλές φορές με άνισο αποτέλεσμα.

Οριστική ιστορία της τέχνης δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα και πάντως δεν είναι αυτή που ορίζει την προσωπική μας διαδρομή. Οι πρώτες εκείνες ταινίες του Νικολαΐδη εμψυχώνονται από το πνεύμα μιας εποχής, χωρίς τη γνώση του οποίου φαντάζουν, υποθέτω, ατελή σκίτσα ανθρώπων σε κρίση. Και ίσως να είναι εν μέρει έτσι, αλλά ποιον θα ενδιέφερε μια εξ αποστάσεως κριτική αποτίμηση του έργου του; Όχι πάντως εκείνους που έστησαν εξαρχής μια σχέση συνενοχής με τον ελεγειακό πεσσιμισμό του, εκείνους που τυλίχτηκαν στις ίδιες φίνες κλωστές της αδιέξοδης μοίρας των ηρώων του.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ή ερωτεύεσαι το πακέτο ή το επιστρέφεις. Όσοι από εμάς το παραλάβαμε έγκαιρα, τον ευχαριστούμε για το ταξίδι και τον αποχαιρετούμε με συγκίνηση.

Athens Voice, 13-9-2007

νιπτήρας

2007-09-05T11:53:00.000+03:00

Ήρθα, έφυγα, ήρθα, έφυγα. Σαν τον Βουτσά του Πετεφρή ήθελα να τρουπώσω κι εγώ ανάμεσα στα ποστ αλλά δεν βρήκα τον τρόπο. Με την κατάρρευση του κράτους κατέρρευσε και το σύστημα σχολιασμού –πρέπει να πιάσεις καρέκλα, προνομιακό σημείο, πόστο, για να γράψεις. Πριν προλάβω να χωνέψω μια chora νησιού με ακατανόητα πρόσωπα, χταπόδια στο σύρμα, λιωμένα παγωτά, υστερικά παιδάκια και απέραντο χρυσό κόσμο (με τα χρυσά του πέδιλα, τα χρυσά τσαντάκια και το χρυσελεφάντινο δέρμα του), βούλιαξα στην πάνδημη θλίψη. Τα ανακάτεψα όλα στον καναπέ (φεγγάρια και φωτιές, θυμό και αγανάκτηση, mega και alter) σε μια αδιέξοδη μουγκαμάρα απ’ την οποία δεν παραγόταν δράση. Γιατί μένοντας ώρα σιωπηλός δεν γίνεσαι σοφότερος. Πήζουν οι σκέψεις μαζί με το συναίσθημα ώσπου στο τέλος πλακώνεσαι από το ίδιο σου το βάρος.

Και κοίτα τι έπαθα. Ό,τι μου κόλλησε σαν καλοκαιρινή ασυναρτησία βρήκε ιδανική συνέχεια στην τραγωδία. Το καπάκι έκλεισε. Κι από το σύμπαν των εικόνων και το ποτάμι λέξεων που ακολούθησε δεν καθάρισε η εικόνα. Αφού ξέρουμε και καταλαβαίνουμε πώς παίζεται το παιχνίδι, γιατί δεν παράγεται επιτέλους νόημα;

Για την ώρα είμαι περισσότερο τιβί παρά μπλογκο- μπίινγκ. Τα τετριμμένα συμπεράσματά μου τα βλέπω σχολιασμένα, οι σκέψεις μου της Δευτέρας είναι οι προφάνειες της Τρίτης. Όλοι τα ξέρουμε όλα. Παντογνώστες και πανδέκτες.

Όποιοι παρακολουθούν, ξέρουν: Εδώ, εδώ, εδώ...- τι να προσθέσω; Ίσως μόνο το τραγούδι που ακούγεται- μια κόντρα διάθεση που με συνοδεύει. Αν ξαναβρώ το χιούμορ μου θα επιστρέψω.

Σεπτέμβριος.

Το δέντρο που μας πλήγωνε

2007-08-02T10:28:00.000+03:00

Τα κατάφερα πάλι να μπω νύχτα στο χωριό και να φύγω αξημέρωτα. Η μάνα μου που παραθερίζει εκεί, με κοιτάει και δεν καταλαβαίνει. Δεν σε ξέρει κανείς παιδάκι μου πια, λέει. Κι όσοι μας ξέρανε, πεθάνανε. Ούτε κλέφτης να ’σουνα, κάτσε να πιούμε έναν καφέ μαζί.

Λυπάμαι που δεν της κάνω ούτε αυτή τη χάρη. Έχω ακόμα το σύνδρομο των κλειστών παραθυρόφυλλων– υποψιάζομαι παντού βλέμματα. Περνώντας καμιά φορά με φίλους τους δείχνω ένα-δυο σημεία με το αυτοκίνητο: το παλιό δημοτικό, το εκκλησάκι που βαφτίστηκα πάνω απ’ τη θάλασσα. Προσπαθώ να δω με τα δικά τους μάτια, να ανασύρω μιαν ανέφελη παιδικότητα σε φόντο ειδυλλιακό. Αδύνατον. Ίσως γιατί ποτέ δεν υπήρξε τέτοια. Μόνο στις κινηματογραφικές καλλιγραφίες του «Δέντρου που πληγώναμε» ή της «Uranya» βρίσκω ξεκομμένα τα στοιχεία μιας ζωής που ενσωματώνονταν κάποτε και στη δική μου.
Αλλά δεν έχω πάρει φαίνεται τις αποστάσεις ώστε να αποσπάσω τη γραφικότητα από το βίωμα. Θυμάμαι κυρίως συναισθήματα.

Όλο κάτι έκρυβα μικρός. Όχι μόνο τα κλεμμένα τσιγάρα ή τα απαγορευμένα κόμικς, αλλά και τις παρέες, τους έρωτες, τις ιδέες. Υπήρχαν πρόσωπα στιγματισμένα, μέρη απροσπέλαστα- αόρατα σύνορα σε έναν τόπο με άνοιγμα 300 μέτρα. Μπροστά πάντα η θάλασσα αλλά πίσω η λογική του κάμπου. Μισές κουβέντες και απειλές. Η εφημερίδα διπλωμένη, ο ρόλος του περιπτερά αδιευκρίνιστος. Κουτσαβάκηδες στα στενά και γλώσσα σκληρή- άει γαμώ την Παναγία σ’ έτσ κι σι πιάσου! Ποδοσφαιράκια, με ένταση και βία παράδοξη. Ψιλόβροχο. Στριφτό με εικοσάρικα στις λάσπες. Μικροαπαγορεύσεις- δεν θα πας από εκεί με το ποδήλατο, δεν θα ξαναμιλήσεις μ’ αυτόν. Στο τέλος μαθαίνεις να λες ψέμματα για να επιζήσεις, αλλά η μέσα ζωή παίρνει διαστάσεις εκρηκτικές. Να φύγεις κάποτε, να σωθείς.

Το δεξί χέρι κινεί επιδέξια τη μπάρα και εγκλωβίζει το μπαλάκι στον παίκτη που θα σουτάρει. Ακολουθεί ψυχολογικός εκφοβισμός, καθώς το σουτ καθυστερεί με διαρκές μάγκωμα-ξεμάγκωμα της μπάλας. Το αριστερό χέρι κάνει μοχλό και ολόκληρο το ποδοσφαιράκι σηκώνεται στον αέρα. Πριν την προσγείωση, το μπαλάκι εξαφανίζεται στο αντίπαλο τέρμα με έναν πνιχτό ήχο. Μείγμα μαγείας και μαγκιάς, κατευθείαν από τις δεκαετίες του 60 και 70.

Θεωρητικά δεν είδα και τίποτα. Φύγαμε εγκαίρως και όσα θυμάμαι έρχονται από τις καλοκαιρινές επιστροφές των διακοπών. Μετά το λύκειο εξαφανίστηκα. Συμμαθητές δεν αναγνωρίζω πια, ούτε μακρινούς συγγενείς. Αλλά με ξέρουν οι πάντες- πώς γίνεται;

(Περπατήσαμε κάποτε δεκαπεντάχρονα, τρεις φίλοι, ως την άκρη του κόσμου και κάναμε μπάνιο γυμνοί. Μόνο βράχια πεταμένα και θάλασσα υπήρχε γύρω. Το απόγευμα το ήξερε ο πατέρας μου- πες μου πώς γίνεται κι αυτό;)

Σ' ένα λιμανάκι μωβ

2007-07-13T14:22:00.000+03:00

(Απόσπασμα διατριβής για μισινέζες)

Παρακάλεσα κάποτε τον φίλο Θόδωρο να μου δείξει πώς δένουμε την πετονιά στο αγκίστρι. Μου ετοίμασε μια μίνι-πραγματεία και μου την παρέδωσε. Έκτοτε, όποτε φεύγω για διακοπές ψάχνω εναγωνίως το σημείωμα για να θυμηθώ πώς γίνεται. Και κάθε φορά θαυμάζω την τέχνη του.

(πατήστε για μεγέθυνση Εδώ.)

Φεύγω για καμιά εβδομάδα περίπου.

Τρι και τρι και τρι και τρι
Τι πικρή που ’ναι η ζωή
Τρι και τρι και τρι και τρι
Τι γλυκιά και τι πικρή.

(από το ελυτικό τριζόνι.)

à la mode

2007-07-08T18:02:00.000+03:00

Αγωνιστικό Prêt-à-Porter, από το κίνημα των sms. Στις 7 μ.μ.

(κάπου είχα μια σφυρίχτρα ρε γμτο)

(Προσυγκεντρώσεις: Ποιοτικοί / έντεχνοι μπλόγκερς στα goody's.
Δευτεράντζες / τριτοκλασάτοι / σύζυγοι-μπλόγκερς: mc donald's)

William Forsythe, Limbs Theorem.

2007-06-30T18:19:00.000+03:00

Για συντομία, πρόκειται γι' αυτόν. Κομμάτια της συνέντευξης στα ελληνικά, εδώ.

Δεν καταλαβαίνεις ακριβώς πώς και γιατί, αλλά καθηλώνεσαι από το πρώτο λεπτό. Ένας ήχος τεράστιος και επιβλητικός σου κόβει το βήχα. Στο μαύρο πηγάδι της σκηνής (βρισκόμασταν σχεδόν στο ταβάνι του Μεγάρου) φωτισμένη πλαγίως η κίνηση του χορού - ρέουσα, έντονη, ακατάπαυστη· ανάλαφρη και στιβαρή συγχρόνως· εθιστική. Όχι στο περίπου αλλά στο δουλεμένο ακριβώς. Μοιάζει να βρέθηκες ξαφνικά στο μέσον μιας ζωηρής συζήτησης σωμάτων που συστρέφονται, πετάνε και προσγειώνονται, μιλώντας ένα ιδίωμα που είναι όλες οι γλώσσες του κόσμου μαζί (όχι μόνο body αλλά και mind language). Η χορογραφία ξετυλίγεται γύρω από τετράγωνη κατασκευή που στηρίζεται στη μία γωνία της. Γεωμετρία και χάος. Δομή και ελευθερία. Ερωτισμός και εκφραστικότητα. Απίθανη μουσική από τον Τhom Willems- δεν βρίσκω στοιχεία του στο web.
Ενα συνολικό (απρόσμενο) αριστούργημα.

Ερασιτεχνικά βίντεο:

Αυτός είναι η πηγή του καλού:

(Ευχαριστώ τον καλό εκείνο άνθρωπο που μας το σφύριξε την τελευταία στιγμή.)