vita moderna

kisses, tears & psychodramas

11.3.15

η βασική περιουσία


.

.
Δεν ξέρω αν περίμενα να σκάνε βεγγαλικά (μέσα μου, γιατί γύρω μου βλέπω πώς πάει το πράγμα). Κάπως αλλιώς το φαντάζεται κανείς, ακόμα κι αυτό εδώ το σημείωμα που γράφω βιαστικά, πριν ξημερώσει, το είχα στο μυαλό μου πιο φορτισμένο και μεγαλειώδες. Αλλά τα πράγματα μόνο στην ανάμνησή τους φαίνονται μεγάλα, η ζωή αναλύεται συνήθως σε κάτι μικρές, μετέωρες, αντιποιητικές στιγμές. Το γεγονός, ας πούμε, ότι τελειώνει σήμερα η περίοδος της ανησυχίας (για την έκδοση) φέρνει μια νέα ανησυχία: και τώρα, που δεν έχουμε να περιμένουμε κάτι, τι κάνουμε;
.
Υπάρχει ένα βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Άγρα (που μετέφρασαν οι φίλοι Ευαγγελία και Γιάννης) με τίτλο Ένας τόπος ασφαλής. Έτσι αισθανόμουν πάντα το μπλογκ, σαν μέρος προστατευμένο, τόπο αφσφαλή. Υπήρξα πολύ τυχερός και το λέω χωρίς ψευτοσεμνότητες και ακκισμούς– όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους διασταυρώθηκα αυτά τα χρόνια, είχαν μια αδιανόητη θέρμη και γενναιοδωρία στην επαφή. Με αγχώνει κάπως αυτή η απομάκρυνση και αισθάνομαι το πέρασμα σαν μικρή προδοσία. Αν και θυμάμαι σχόλια από αντίστοιχες περιπτώσεις, του τύπου ζησ’ το αυτό τώρα, μην το κρίνεις, μη λειτουργείς ενοχικά. Κάνω ό,τι μπορώ βέβαια αλλά είναι σαν να απαιτούμε να ενωθούν όλες οι φωνές σε μία – δεν δουλεύουν έτσι τα ανθρώπινα. Συγκίνηση, ναι, αλλά και διάσπαση και εκκρεμότητα και μια μικρή αίσθηση αποπροσανατολισμού. Τι πράγμα κι αυτό, να μην μπορούμε να ταυτιστούμε με ένα καθαρό συναίσθημα. Ίσως φλυαρώ χωρίς λόγο - μάλλον κάτι άλλο θέλω να πω και το περιπλέκω: πως η βασική μας περιουσία στη ζωή είναι οι φίλοι.
.
Τώρα σκέφτομαι να κάνω κάτι που συνηθίζεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις, να κατέβω στα βιβλιοπωλεία του κέντρου, να το δω στον πάγκο ανάμεσα σε άλλα. Και αν υπάρχει όντως αυτός ο χαρμόσυνος, μακρύφυλλος βασιλικός της Λεσπριτίας ανάμεσά τους, λίγο πριν πέσει το βράδυ, να μπω σε ένα τυχαίο μπαρ, μόνος ή με έναν φίλο που καταλαβαίνει, να παραγγείλω ένα ουίσκι, να το πιω σε σιωπή. Κι ύστερα άλλο ένα. Κι αν χρειάζεται άλλο ένα, ώσπου να δακρύσω -πραγματικά ή νοερά, δεν έχει σημασία. Που έστω και καθυστερημένα η ζωή μού προσφέρει τα πράγματα που πόθησα περισσότερο.
.
Ευχαριστώ την Εύα Καραϊτίδη γι’ αυτό το δώρο – μια έκδοση τόσο φροντισμένη, τόσο του γούστου μου. Για όλα τα υπόλοιπα ευχαριστώ, νομίζω ξέρει ο καθένας ακριβώς το τι και πώς και πόσο.

15 Comments:

At 2:28 PM, Blogger Σταυρούλα said...

Καλοτάξιδο, Θας :)

 
At 4:38 PM, Blogger lemon said...

Εμείς ευχαριστούμε Θας.

 
At 5:24 PM, Anonymous Τσαλαπετεινός said...

"ζησ’ το αυτό τώρα" κι ο μακρύφυλλος θα φουντώσει.

 
At 7:59 PM, Blogger koukounarw said...

Αστα πυροτεχνήματα να σκάσουν...διευκολύνουν τον αποπροσανατολισμό μεν, αλλά γι' αυτό μπορεί να ναι τόσο ωραία!!!

 
At 9:50 AM, Blogger ou ming said...

Αχ, Θας. Τι ωραία!

 
At 5:37 PM, Blogger ellinida said...

Ελα τα ωραία! Καλοτάξιδο!

 
At 5:55 PM, OpenID aerosol said...

Συνήθως εκφράζεσαι με τη φόρμα του μπλογκ. Τώρα με κάποιο άλλο φορμά. Ανήκουμε στη γενιά που το έντυπο το βλέπει με αγάπη, δέος, λίγο σαν φετίχ. Αλλά απλά είναι ένας ακόμα τρόπος (και αυτό που έχεις κάνει ως Thas είναι εξίσου για καμάρι κι ακόμα περισσότερο).

Και με αυτό και με όποιοn άλλο τρόπο μοιραστείς την σκέψη, το συναίσθημα και την τέχνη σου αυτό που βγαίνει είναι το ίδιο προσωπικό. Κι εμείς το ίδιο χαρούμενοι να το συναντάμε!
Καλό δρόμο να έχει το βιβλίο.

 
At 8:35 PM, Anonymous Chaca Khan said...

:)

 
At 9:47 AM, Blogger thas said...

Φίλοι αγαπημένοι, σας ευχαριστώ πολύ. Κάτι με πιάνει μ' αυτά τα ευχαριστώ, μου φαίνονται στεγνά και "λίγα" απέναντι σ' αυτή τη στήριξη, δεν ξέρω τι να πω. Ούτε ξέρω πια τι αντιπροσωπεύει αυτός εδώ ο χώρος αφού έχουμε μετακινηθεί μαζικά στο fb και τα λέμε από εκεί. Για τους ελάχιστους που αντιστέκονται, πέρα από τα ρισπέκτ, στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς. Και πάλι ευχαριστώ πολύ!

 
At 3:45 PM, Blogger Areth said...

Μου το χάρισε ένας φίλος χθες. Είχε κι εκεινος μπλογκ τότε. Μετά ήρθαν κάτι τζιν στη μπάρα κι έπειτα κάποια ακόμα, αυτό στεκόταν δίπλα μας.

Χαίρομαι πολύ για σένα, thas. Ήσυχα και απαλά. Θα είχα να θυμηθώ και να πω πάρα πολλά αλλά η αλήθεια είναι μόνο αυτή, ότι έπρεπε και ότι χαίρομαι πολύ για σένα.

Ευχαριστώ που ήμουν κι εγώ εκεί, όλα αυτά τα χρόνια.

 
At 8:13 PM, Anonymous Μαίρη said...

Ανυπομονώ να το διαβάσω! Φαίνεται πανέμορφη και φροντισμένη έκδοση. Αχ με το που γυρίσω στην Ελλάδα!
Καλοτάξιδο.

 
At 8:55 PM, Blogger Βασίλης Τάτσης said...

Ξεφύλλισα και διάβασα την ¨τυραννία της άνοιξης¨.
Απέραντη νοστ(αλγία).Το αγόρασα και το ταχυδρόμησα στην κοπέλλα που γνώρισα φοιτητής, πριν τριάντα πέντε χρόνια.
Σιωπή...
Ο Αντρέας Φραγκιάς όμως έγραψε ότι"ένα βιβλίο είναι ένα απλωμένο χέρι προς χαιρετισμό".
Καλοτάξιδο thas

 
At 8:50 PM, Blogger thas said...

Μαίρη μου, καλώς να ορίσεις κατ' αρχάς και βλέπουμε για τα υπόλοιπα. Σ' ευχαριστώ πολύ!

Βασίλη σ' ευχαριστώ για το σχόλιο και για την αγορά! Όντως, κάτι τέτοιο είναι ένα βιβλίο - ελπίζω να σπάσει εκείνη η σιωπή κάποια στιγμή.

 
At 8:53 PM, Blogger thas said...

Αρετή μου με συγκινείς μ'αυτό το "ήμουν κι εγώ εκεί". Όλοι ήμασταν εδώ (ή εκεί) - το βιβλιαράκι, νομίζω, αυτή τη συνθήκη μας εξιστορεί (με έμμεσο τρόπο). Να είσαι καλά, φιλιά πολλά.

 
At 9:09 PM, Blogger elche said...

Εγώ πάλι, διάττον μέλος της νεοσμυρνιώτικης παρέας, κάτι σαν φιγούρα του Σαγκάλ, μπήκα εδώ για πρώτη φορά επειδή διάβασα το βιβλίο. Θα προτιμούσα να στείλω μέιλ αλλά βαρέθηκα όλ' αυτά τα sign in και τα password. Facebook δεν έχω και με το κινητό έχω τη σχέση των "τελειωμένων ενηλίκων", μια σχέση, δηλαδή, πεπερασμένη. Είμαι η ανάποδη εκδοχή των σχολιαζόντων (χωρίς καμία ενοχή). Κατά 99,999 τοις εκατό, μπράβο. Το υπόλοιπο τοις εκατό θα σου το δώσω στο δεύτερο βιβλίο.

ΥΓ. Μόνο που "έτσι με το γραφειάκι μου και τα δισκάκια μου και τα βιβλιαράκια μου" έβαλες σε τρομερή δοκιμασία όλες μου τις αυγουστιάτικες προσπάθειες για την τακτοποίησή τους

 

Post a Comment

<< Home