vita moderna

kisses, tears & psychodramas

29.5.06

Ξεφυλλίζοντας την Καθημερινή

Ένα


Επιτέλους κάποιος εξηγεί την αειθαλή μουσική φάρσα που λέγεται μέταλ (Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο Ν.Ξ. μας πήρε το ποστ μέσα απ’ τα χέρια. Χαλάλι του). Παραδόξως η ιστορία με το χέβυ μέταλ είναι ότι δεν είναι ποτέ αρκετά χέβυ. Να πεις σκληρούς τους Stooges, τους Husker Du, τους Sonic Υouth, τους Prodigy, τους Public Enemy…το καταλαβαίνω, αλλά τους Lordi και την υπόλοιπη τενεκεδούπολη; Κατ’ αρχάς οι κιθάρες ακούγονται σαν σύνθι, όπως σε όλα τα μεταλλοειδή ανθυπογκρουπίδια. Οι συνθέσεις αποτελούν μελό παραλλαγές του "μια ωραία πεταλούδα" ώστε να αγγίζουν την τρυφερή ηλικία. Χάααρντ, τζούμπ! Ρόοοκ, τζούμπ! αλλελούιαααα... (ευλόγησον)

Εκτός των άλλων ο αρχι-Λόρντης, σημείωσε ότι το κομμάτι της Βίσση θα μπορούσε να περιέχεται σε δικό τους δίσκο γιατί του θύμισε κλασική χέβυ μπαλάντα. Απ’ αυτή την άποψη είμαστε πάλι νικητές, καταφέρνοντας να εκφράσουμε την (ευαίσθητη) πλευρά των τεράτων. Η Αννούλα έπρεπε να ανεβεί στη σκηνή ώστε να ξεφοβηθεί και ο Θοδωρής που κρυβόταν στις κουρτίνες. Τι κρίμα ρε γαμώτο. Κι αυτός, όπως ο άλλος συνονόματός του πριν χρόνια στις Κάννες, είχε ετοιμάσει λόγο για το πρώτο βραβείο.


Μαμά μαμά, κοίτα. Οι Lordi!


*


Δύο



"H θρησκεία είναι φυσική ανάγκη του ανθρώπου, ορμέμφυτη, ενστικτώδης. Aνάγκη για μεταφυσικές «βεβαιότητες» που θωρακίζουν το εγώ απέναντι στον φόβο του θανάτου, τρέφουν την αλαζόνα απαίτηση του εγώ να υπάρχει αιώνια καλοασφαλισμένο.

Γι’ αυτό και ο θρησκευτικός άνθρωπος τις «βεβαιότητές» του τις θέλει να αντλούνται από «αλάθητες» πηγές, τα κείμενα των πηγών τα κάνει είδωλα: Eχει ανάγκη να είναι «θεόπνευστα» τα κείμενα, υπαγορευμένα στους συγγραφείς τους άμεσα από τον Θεό «μέχρι και των σημείων στίξεως». H «αντικειμενικότητα» της θεοπνευστίας τους εντοπίζεται ή στην ορθολογική και ιστορική τους αξιοπιστία ή στον «μυστικό» αποκρυφιστικό χαρακτήρα τους που τον ξεκλειδώνουν μόνο απόρρητοι κώδικες και εκστατικές μεταρσιώσεις.

Kάθε φυσική θρησκεία ασκεί εξασφαλιστική του φυσικού ατόμου εξουσία, ποδηγετεί τις «μάζες» παρέχοντας τις «βεβαιότητες» που τα θρησκευτικά ορμέμφυτα απαιτούν. Φιλοδοξεί κάθε θρησκεία να είναι ή ένα νοησιαρχικό ιδεολόγημα «αλάθητα» τεκμηριωμένο ή ένας ψυχαναγκαστικός μυστικισμός, ενστικτώδης παλινδρόμηση στον ερμητισμό (σκοταδισμό) της αλογίας των ορμεμφύτων. Aντίθετα, η μαρτυρία της εκκλησιαστικής εμπειρίας έχει ως κριτήριο γνησιότητας των καταγραφών της την παραίτηση από κάθε απαίτηση ισχύος.
Δεν προσφεύγει ούτε στον αποδεικτικό ορθολογισμό ούτε στον αποκρυφισμό, αρνείται το θαύμα και το κύρος.
Aπηχεί την αυτοπαραίτηση του ίδιου του Θεού από κάθε εξουσιαστική παραβίαση της ελευθερίας του ανθρώπου. «Aν είσαι υιός του Θεού κατέβα από τον σταυρό για να πιστέψουμε σε σένα». O Xριστός αρνήθηκε να αποδείξει τη θεότητά του και ο λόγος της Eκκλησίας, η μαρτυρία της εμπειρίας της, συνεχίζει την άρνηση: τον ιλιγγιώδη σεβασμό της ανθρώπινης ελευθερίας.

Tο κείμενο της συνοδικής εγκυκλίου είναι τυπικά και ολοφάνερα μια ιδεολογική μπροσούρα θρησκευτικής νοησιαρχίας, δογματικών a priori, ειδωλοποίησης του «κύρους» και του «θαύματος» – μπροσούρα παντελώς άσχετη με την εκκλησιαστική εμπειρία και μαρτυρία. Kαι η διαπίστωση αυτή έχει αμέσως την ερμηνεία της στην αντίληψη που εκφράζουν για την Eκκλησία οι συντάκτες της εγκυκλίου: Tαυτίζουν απροσχημάτιστα την Eκκλησία με τους εαυτούς των, μόνο δηλαδή και αποκλειστικά με τους επισκόπους(...)

H αλλοτρίωση του εκκλησιαστικού γεγονότος στην Eλλάδα έχει διαστάσεις αλγεινές. Tις επιτείνει με δραματική οξύτητα, οχτώ χρόνια τώρα, η περίπτωση του αρχιεπισκόπου Xριστοδούλου: σταυρική δοκιμασία για την εκκλησιαστική συνείδηση. Aυτός μιλάει για «Eκκλησία» και εννοεί απροκάλυπτα το εγώ του, αλλοτριώνει την επισκοπική διακονία σε προκλητική επίδειξη κοσμικής εξουσιαστικής ισχύος που αποδείχθηκε και διαπλεκόμενη ακόμα και με κυκλώματα φυλακισμένων ήδη αυτουργών. Xώρια ο ευτελής αυτοηδονισμός του με τη δημοσιότητα, οι εξωφρενικές διακοπές κροίσου στο Παρίσι, το τραγικό σκάνδαλο Kουλουσούσα για το οποίο παραμένει ενακτέος."

Του Χρήστου Γιανναρά, από εδώ.



Είναι τόσο προκλητική η ταύτιση των απόψεων του Χ.Γ. με όσα έγραφα περί θαύματος και πίστης εδώ αλλά κυρίως στην κουβέντα στον sic, που θα πιστέψω ότι ο Χ.Γ. διαβάζει vita moderna. (παλιότερα διάβαζε και ο Σαραμάνγκου). Αστειεύομαι. Το ακριβώς αντίθετο ισχύει- o Γιανναράς με μεγάλωσε (νταχτιρντί του λέγανε..). Σπεύδω πάντως να αναπαραγάγω τον λόγο του τώρα που οι απόψεις του με βολεύουν γιατί από την επόμενη εβδομάδα που θα πιάσει τα ελληνοτουρκικά δεν θα ξέρω πού να κρυφτώ. Αυτή η ζωή ρε γαμώτο, μια χαρές μια λύπες.

*


Τρία



"Kαμία από τις δύο χώρες άλλωστε δεν θα υποχωρήσει, γιατί έχει πείσει τον λαό της για την ορθότητα της ανυποχώρητης στάσης της".

Γεια σου ρε Πρόεδρε.

(-και του λέω μην διανοηθείς να τραβήξεις την μπιστόλα γιατι θα φας μία στο κεφάλι/ -τι λε ρε; τράβηξε μπιστόλα; / -το σκέφτηκε, πάντως./- ε, καλά του τα πες. Καλύτερα να του έκανες και προληπτικό χτύπημα)

19 Comments:

At 9:38 AM, Anonymous Αθήναιος said...

Το άρθρο του Γιανναρά ήταν το απαύγασμα της θεολογικής υποκρισίας. Προσπαθεί να μας πείσει ο κ.Γιανναράς πως Εκκλησία είναι εμπειρία τη στιγμή που η εμπειρία που έχουν οι πολίτες από την επαφή τους από την Εκκλησια συνίσταται σε μία κατάσταση ή συμπεριφορά που καταλογίζει μόνον στους ιεράρχες.

Κ αν τα κοινωνικά σύνολα αντικατοπτρίζονται ποιοτικά κ στην εξουσίας τους μιας κ η τελευταία μέρος του συνόλου είναι κ αυτή, δεν καταλαβαίνω γιατί η Εκκλησία να είναι διαφορετική ως προς αυτό.

Εκτός αν εννοεί πως εκκλησία είναι μόνον αυτός κ 10 άλλοι που μετέχουν της εμπειρίας. Αλλά κ έτσι να είναι,τότε θα πρέπει να πιστέψουμε στην εμπειρία του κυρίου Καθηγητή. Λογικότατο.

 
At 11:23 AM, Blogger 0 Comments said...

3 στα 3

100%

Καλή βδομάδα Θας

 
At 1:15 PM, Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Kαλημέρα,

Είδες τι γίνεται, άντε τώρα να εξηγήσεις με την λογική το Εκκλησιαστικό Γεγονός.

Σπεύδω να κρυφτώ. Στην τελευταία σου φράση θα επισημάνω την όλη νοηματοδότηση του κειμένου ,ότι μόνον τα συναισθήματα μας ενώνουν οι ιδεολογίες και οι λογικές όχι...αυτή η ζωή ρε γαμώτο, μια χαρές μια λύπες.


Να δείς πως τόπε;"...όπου δύο και τρείς συναγμένοι στο ονομά μου εκεί είμαι κι εγώ, αναμεσά τους...αλλά τι να λέμε τώρα...αυτή η ζωή ρε γαμώτο, μια χαρές μια λύπες.

 
At 2:14 PM, Blogger thas said...

Κάτι γίνεται Αθήναιε με τη σύνταξη...

Προσπαθεί να μας πείσει ο κ.Γιανναράς πως Εκκλησία είναι εμπειρία τη στιγμή που η εμπειρία που έχουν οι πολίτες από την επαφή τους από την Εκκλησια συνίσταται σε μία κατάσταση ή συμπεριφορά που καταλογίζει μόνον στους ιεράρχες.

Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς εδώ. Το πρόβλημα συνήθως δημιουργείται γιατί η έννοια εκκλησία είναι πολυσήμαντη. Αναφέρεται τόσο στο Καθίδρυμα, τον οργανισμό δηλ. που έχει ανάγκη διοίκησης, κλπ, όσο και στο ίδιο το σώμα των πιστών. Η διαφορά των πιστών αυτών από την αρχαία εκκλησία του δήμου έγκειται στο ότι δεν βρίσκονται εκεί ως πολίτες αλλά ως πρόσωπα στραμμένα προς ένα κέντρο που είναι ο Χριστός. Εξού και, τελικά, ως εκκλησία ορίζεται το σώμα Χριστού. Η δε εκκλησιαστική εμπειρία αναφέρεται στην ευχαριστική σύναξη των (αγωνιζομένων) πιστών στο όνομά του. (αυτό λέει και ο χοιροβοσκός πιο κάτω με το "...όπου δύο και τρείς συναγμένοι στο ονομά μου εκεί είμαι κι εγώ, αναμεσά τους")

Κ αν τα κοινωνικά σύνολα αντικατοπτρίζονται ποιοτικά κ στην εξουσίας τους μιας κ η τελευταία μέρος του συνόλου είναι κ αυτή, δεν καταλαβαίνω γιατί η Εκκλησία να είναι διαφορετική ως προς αυτό

Κατ’ αρχάς δεν πρόκειται για εκλεγμένους αντιπροσώπους ώστε να μιλάμε για επιλογή. Αν αρχιεπίσκοπος ήταν ο Αναστάσιος θα μιλάγαμε διαφορετικά τώρα. Αλλά και αυτή είναι μια «κοσμική» οπτική. Η (παλιότερη) εκκλησιαστική αντίληψη δέχεται πως ό,τι γίνεται, γίνεται «κατά παραχώρηση Θεού». Ένα είδος δοκιμασίας. Στη συνείδηση του κόσμου πάντως (αν υπάρχει αυτός ο φανταστικός μέσος όρος) έχει περάσει η ιδέα ότι εκκλησία, ταυτισμένη με έναν εξουσιαστικό από καθέδρας λόγο, πότε τα λέει σωστά, πότε του πίνει το αίμα, πότε στηρίζει το έθνος, πότε τρώει με χρυσά κουτάλια (κι αυτός είναι στην απέξω). Ο καλός έλλην χριστιανός πρώτα φιλάει το χέρι του παπά (να έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία συν μια πισινή σε περίπτωση που κοιτάει ο παντοδύναμος) και στη συνέχεια, αγοράζοντας τσιγάρα στο περίπτερο λέει στον περιπτερά: τον είδες τον τραγόπαπα;

Αυτό το γκρικ στάιλ ευσέβειας και ιεροσυλίας, μεγαλείου και βαρβαρότητας, αλήθειας και υποκρισίας αποτελεί το σημερινό πρόσωπο της ορθοδοξίας. Κάποιοι διανοητές εξαίρουν αυτό το μείγμα ως αυθεντικό - έκφραση ζωντάνιας και ανυπόταχτου πνεύματος, κάποιοι άλλοι τονίζουν την παραφθορά του και την έκπτωσή του. Ο βασικός στόχος του Γιανναρά ήταν πάντα να διαγνώσει τα συμπτώματα της ασθένειας σε έναν ιστορικό απολογισμό των δυτικών επιδράσεων που αλλοίωσαν τον ριζοσπαστικό χαρακτήρα της ορθοδοξίας και μείωσαν τη δυναμική του. Το σημερινό θρησκειοποιημένο παρόν της αποτελεί άλλη μια παραλλαγή "ιδεολογικής" αυτασφάλισης.

Εκτός αν εννοεί πως εκκλησία είναι μόνον αυτός κ 10 άλλοι που μετέχουν της εμπειρίας. Αλλά κ έτσι να είναι,τότε θα πρέπει να πιστέψουμε στην εμπειρία του κυρίου Καθηγητή. Λογικότατο.

E (ν) γκατέω τι λέει (ε)(ν)τούντον.

 
At 2:17 PM, Anonymous Anonymous said...

Δυνατό ξεκίνημα της βδομάδας...
Καθυστερημένα ευχαριστούμε και για τα τέλεια τραγούδια massive attack και placebo.

 
At 2:28 PM, Blogger Thrass said...

Οι Sonic Υouth και οι Husker Du έχουν "σκληρό" ήχο, όχι βαρύ. Αυτό έχει να κάνει με τα έντονα πρίμα που χρησιμοποιούν στις κιθάρες (και την παραμόρφωση). Ο "βαρύς" ήχος έχει να κάνει πιο πολύ με το ρυθμό, που οφείλει να είναι κατάλληλος για headbanging.

Αλλά τελικά έχεις δίκιο. Μπορώ να φανταστώ άνετα τους Lordi να έχουν για μάνατζερ το Μουρατίδη.

 
At 2:59 PM, Blogger thas said...

Καλοί μου άνθρωποι. Εκτός από το δύο, έχουμε το ένα και το τρία. Περάστε να πάρετε και μελιτζάνες, κολοκυθάκια.

Ζίροου κόμεντς, τελικά είσαι ψυχή θάσεια. Σε σένα θα αφήσω τα κλειδιά και όχι στη μικρή Λου. Thx, βρε.

Χοιροβοσκέ, γιατί να κρυφτείς; Κάτσε εδώ να αναλύουμε τι είναι καλό για το έθνος, πώς θα προκόψει ο τόπος και άλλα τέτοια ταπεινά.
Σκόπευα να σου στείλω προληπτικό μέιλ χθες, αλλά έπεσα πάνω στον kukuzeli που λειτούργησε σαν κυματοθραυστικό. Με τσάκισε ο Κονδύλης. Τελικά εκτονώθηκα στον προληπτικό διάλογο. Αλλά βλέπω τώρα στην τιβί τα παλληκάρια της Θεσσαλονίκης ζωσμένα τα φυσεκλίκια. Τι ωραίες φάτσες. Ελληνοπρεπείς!

Anonymous σε ευχαριστώ πολύ. Χαρά μου και τιμή μου και καμάρι μου, αν σ’ αρέσουν.

Thrass, μάλλον το ίδιο λέμε (είμαστε και ξαδέλφια λόγω ονόματος): Ότι το χέβυ δεν είναι σκληρό πράγμα. Σκεφτόμουν σήμερα ποιος είναι ο πιο σκληρός ήχος που έχω ακούσει. Δίσκοι υπάρχουν πολλοί αλλά live θυμάμαι (θυμάμαι τρόπος του λέγειν, ξέρεις για τι διαύγεια μιλάμε) την πρώτη, αρχαία συναυλία των Birthday Party στο Sporting, με έναν πάρα πολύ κακό ήχο και ένα ακατέργαστο πελέκημα των οργάνων. Κόλαση. Real to real cacophony.

 
At 3:12 PM, Blogger Thrass said...

Όντως, το ίδιο πράγμα.
Πάντα ένιωθα μειονεκτικά που δεν ήμουν σε εκείνη τη συναυλία, αλλά ηρέμησα κάπως πριν λίγες μέρες, όταν πέτυχα τους Savage Republic στο Underworld :)

 
At 3:37 PM, Blogger kukuzelis said...

Τα καταφέρνεις πάντα και με κάνεις να χαμογελώ.

 
At 5:48 PM, Blogger το θείο τραγί said...

Πιάσε κόκκινο. Τα διάβασα μάλλον με την ίδια σειρά στην χθεσινή Καθημερινή.

Στου Γιανναρά δε το κείμενο, σε σκεφτόμουν. Λέω νάτο! η συζήτησή μας. Κι έτσι είναι. Τα σημειώσαμε εδώ στη vita moderna, όπως τα λέει κι αυτός (αυτά, ακόμη).

[Το τρίτο κείμενο σχολιάζει μεταξύ άλλων σήμερα και ο Γ. Κύρτσος, ένας δημοσιογράφος που κατάφερε αν και εκδιωχθείς ποτε να έχει καίριον λόγο και να τον προβάλλει με επιτυχία μέσα από ένα free κι αυτός έντυπο. Μπράβο του! Λέει αυτά που έχει να πεί σε ένα μικρό και μεστό πάντα κείμενο, όπου δίνει μύριες όσες πτυχές. Είθε να εισακουγόταν μέχρι και για το δημοψήφισμα - "επιστροφή στη λογική"].

Το ξαναλέω, τα διάβασα μάλλον με την ίδια σειρά στην εχθεσινή Κ. Και τα φύλαξα.

Καλησπέρες.

 
At 8:30 PM, Blogger Alberich said...

Εγώ θα ήθελα λίγο από το 1.

Σιγά μην είναι οι Λόρντι μέταλ.
Ούτε δίκαση, ούτε σόλο, ούτε μια αρμονική με την κιθάρα, ούτε καν ουμλάουτ στο "ο" του ονόματός τους.
Ο Φοίβος έχει γράψει πιό χέβυ κομμάτια (π.χ. το "Φαινόμενο" για τον Καρρά)

Κατά τα άλλα έχω να καταγγείλω ότι ο Ν.Ξ. μας αδικεί εμάς τους μεταλλάδες ,και για να περάσω και στο 2 με τα περί Γιανναρά, ορίστε μια ανάλυση, που ,μεταξύ άλλων, διακρίνει στο μέταλ μια εκδήλωση της ιδιοπροσωπίας των βόρειων ευρωπαϊκών εθνών.

 
At 9:40 AM, Blogger thas said...

@Thrass. Οι Savage δεν ήταν τότε ιδιαίτερα σκληροί, νο; Τώρα πώς ήταν; Φαν τους είναι τα παιδιά εδώ. Ψάχνουν και στίχους τους, μήπως μπορείς να βοηθήσεις;

@Κουκουζελοκουνελάκη μου εσύ! (προσοχή. Να μην μπερδευτεί το λογοπαίγνιο με τον κουναλάκη και έχουμε παρεξηγήσεις)

@Θείο τραγί, πιάνω κόκκινο και ξαναπιάνω, καθότι μέρες πονηρές και αδελφός στρέφεται κατά αδελφού.

@alberich. Βρέθηκα πριν χρόνια σε παραλιακή ντίσκο στην Κρήτη που έπαιζε ελληνικά. Ξαφνικά σκάει από τα ηχεία-τέρατα ένα μπουμπουνητό, ένας χαλασμός κόσμου, κιθάρες να σκίζουν τον ουρανό. Μπα, λέω, πώς του ήρθε να βάλει μέταλ. Ώσπου αναστέναξε ο Βασιλάκης και …έπαθα σοκ. (κάτι κορίτσια που συνόδευα και κατείχαν το είδος, δεν πάθανε τίποτα. Τη βρήκαν πολύ φυσιολογική εισαγωγή)

Αν έχεις ψάξει τη φάση, γουστάρω. Υπάρχει και αυτή η σπάνια σχέση, καθόλα σεβαστή. Εγώ μέχρι Μotorhead έφτασα (ξέρεις, η κλασική παραχώρηση που κάνει η μουσικοκριτική στο μέταλ αναγνωρίζοντάς τους κλασικές ροκ αξίες) αλλά δεν έμεινα. Κάτι πιο πειραγμένα πράγματα όπως Big Black , εντάξει. Τι εντάξει δηλαδή, έβαλα να ακούσω πρόσφατα το songs about fucking και αναρωτήθηκα πότε και κάτω από ποιες συνθήκες αγοράστηκε. Μάλλον ο Ήχος θα το πρότεινε.
Συνοψίζοντας θα έλεγα ότι το πρόβλημα έχει ως εξής. Η κλασική χέβυ ανάπτυξη μου φαίνεται ευθύγραμμη, κοινότοπη και μελό, ενώ οι χέβυ εκτροπές αφόρητη βαβούρα.

Αλλά στον ψαγμένο, υποκλίνομαι.

 
At 6:17 PM, Blogger Thrass said...

Thanks για το link, φαίνονται καλά παιδιά, ακούνε και Blonde Redhead :)

Οι Savage Republic ήταν απίστευτοι, ένας μπασίστας-τραγουδιστής (λιώμα), ένας βασικός κιθαρίστας, ένας νεαρός ντράμμερ (που πιθανολογώ ότι ξεψύχησε μετά τη συναυλία) κι ένας τυπάς που σε μερικά τραγούδια έπαιζε κιθάρα, ενώ σε άλλα δεύτερα κρουστά.

Ο ήχος ήταν πάνω-κάτω σαν μια καθυστερημένη φυλή κανιβάλων του αμαζονίου να αποφάσιζε να βάλει κιθαριές στις θρησκευτικές της τελετές. Ήταν απίστευτο. Αναρωτιόμουν, "Αν παίζουν τώρα έτσι, πώς έπαιζαν δηλαδή πριν από είκοσι χρόνια;". Ο κόσμος ήταν πολύ into it, με αποτέλσμα να γίνουν 7-8 encore!

Επίσης, μια και έχεις ακούσει Big Black, πιθανόν να θες να κοιτάξεις και το επόμενο γκρουπ του Albini, τους Shellac (Σηλάκ), που είναι δυο κλάσεις πάνω (με πολύ πιο "καθαρό" ήχο, κανονικό ντράμμερ και αρκετά σοφιστικέ ρυθμούς, αυτό που ονομάζεται "Math Rock", δηλαδή).

(παρεκτράπηκα κάπως, ευαίσθητες χορδές, βλέπεις...)

 
At 1:20 AM, Blogger Alberich said...

Συνιστώ επίσης Sunn O, Gorguts, Flying Luttenbachers ενώ συγγενείς είναι και ο Caspar Brotzman με τους Massaker, ακόμα και ο Keiji Haino με τον πατέρα Brotzman και τον Soiji Hano.
Ο Βασίλης, οι Lordi και ο κιθαρίστας της Βανδή Τόνι Κονταξάκις δεν είναι μέταλ.Είναι hair-stadium-adult oriented rock.

 
At 3:06 PM, Anonymous Anonymous said...

I like it! Good job. Go on.
»

 
At 7:47 PM, Anonymous Anonymous said...

Your site is on top of my favourites - Great work I like it.
»

 
At 9:18 AM, Anonymous Anonymous said...

Keep up the good work Ford b600 Who controls dentist in oklahoma clomid success men Hummer tornado bike jeep 1994 sport headlight replacement instructions Where can i donate stationery and cards Phones in school 1970's wedding ring set cle peau cosmetics roland plotters in miami cosmetics in roswell ga georgia Judy diet pills Easy acne help perfume viagra 01010101010101010101010101010101 consider cosmetic in plastic surgery surgery thailand Slot machines pay backs concept lamborghini Positioning seo services kyrgyzstan

 
At 8:22 PM, Anonymous Anonymous said...

Looking for information and found it at this great site... » » »

 
At 6:40 PM, Anonymous Anonymous said...

I have been looking for sites like this for a long time. Thank you! »

 

Post a Comment

<< Home