vita moderna

kisses, tears & psychodramas

1.4.05

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι...

Αισθάνομαι συχνά τις λέξεις, τη γλώσσα, σαν ένα υλικό τόσο σκληρό όσο το μάρμαρο, που πρέπει να το πελεκήσεις στις δύο ή τρεις η ώρα τη νύχτα, να το σκάψεις με καλέμι και σφυρί για να δώσει λιγάκι ήχο. Μπορεί τα μάτια σου να γεμίζουν εικόνες, μπορεί να προσκυνάς στο πάτωμα από συγκίνηση, αλλά οι λέξεις συνεχίζουν να σε κοιτάνε σοβαρές και αγέρωχες. Αντιπαθούν τους ξεχειλωμένους συναισθηματισμούς και τις αυθόρμητες εκμυστηρεύσεις. Δεν κατανοούν γιατί ένας άνθρωπος ζητάει να μαλακώσει τα περιγράμματα πίνοντας, αφού οι ίδιες είναι τα περιγράμματα του κόσμου μας- τα ’πε ο φιλόσοφος αυτά. Όσες φορές προσπάθησα να γράψω έτσι συγκινημένος, το πρωί διαπίστωνα τι ορθολογικός, σφιχτόκωλος μηχανισμός είναι η γλώσσα και πόσες παγίδες σου στήνει ο ενθουσιασμός και το πάθος για μια έστω θολή περιγραφή της αλήθειας σου. Πέφτεις με τη μία πάνω στο μάρμαρο που λέμε και τσακίζεσαι.

Μιλάω βέβαια σε αντιδιαστολή με τη μεγάλη παρηγοριά, τη γενναιόδωρη αγκαλιά της Μουσικής, που ποτέ δεν διαψεύδει τα αισθήματα αλλά, αντίθετα, τα πολλαπλασιάζει ανεξέλεγκτα. Ενώ η γλώσσα, ως στριμμένη υπερήλιξ, συνεχίζει να νουθετεί γεμάτη κανόνες και καταναγκασμούς από το ύψος της υπερτρισχιλιοχρόνου, αδιαλείπτου παρουσίας της στα μέρη μας, η μουσική απλώς γιατρεύει πληγές (τις περισσότερες φορές μάλιστα, αυτές που άνοιξε ο λόγος), ένα εφημερεύον νοσοκομείο αισθημάτων. Μια αλοιφή για παντοειδείς κακώσεις. Διότι ποιος αμφιβάλλει για τη θεραπεία που απλώνει πάνω στην πονεμένη ψυχή ο ήχος ενός τρίχορδου τζουρά, που γεμίζει τη νύχτα με την ευγένεια του καημού του;

Άντε όμως να διαβάσεις ποίηση πιωμένος- μιλάω και για πράγματα που αγάπησες. Σε χτυπάει αμέσως η εγκεφαλικότητά τους, δεν αντέχεται τόση σχηματικότητα. Ακόμα χειρότερα είναι τα μυθιστορήματα- αυτοί οι ποταμοί σκηνοθετημένης αναπαράστασης, γεμάτοι ακατάσχετη φλυαρία : Του φαινόταν θαρρείς κι έβλεπε την κιτρινωπή μέρα να ξετυλίγεται γαληνεμένη εμπρός του, ίδια σαν ένας διάδρομος, σαν ένα όμορφο χρωματιστό χαλί, παίζοντας με τις φωτοσκιάσεις δίχως βιάση.

Πόσο μπορείς να απορροφηθείς από κάτι τέτοιο; Σε πόσες χιλιάδες σελίδες είναι πιθανό να συναντήσεις κάτι από τον εαυτό σου; Και δεν πρόκειται για Νόρα, αλλά για έναν μεγάλο στυλίστα, τον Γουίλιαμ Φώκνερ- το παράδειγμα είναι τυχαίο, επιλεγμένο από τα δεκάδες αδιάβαστα βιβλία που στοιβάζω για τη μετά θάνατον ανάγνωση.

Αλλά δεν είχαμε ταλέντο, φαίνεται. Τόσα χρόνια, τόσες ώρες πάνω στα δί γα βου, τόσα όνειρα με αυτό το ουτάκι, αρχίζουν πλέον να μου κουνάνε μαντίλι. Όπως τόσες παλιές αγάπες άλλωστε.

*

13 Comments:

At 2:45 AM, Blogger NickTheCreek said...

αλλά οι λέξεις συνεχίζουν να σε κοιτάνε σοβαρές και αγέρωχες
Και ποιος ρωτάει τις λέξεις; Αστες να λένε ό,τι και όσα θέλουν, δεν απευθύνεσαι σε αυτές από αλλού περιμένεις την αντίρρηση ή τη συγκατάβαση, σιωπηρή ή μη.
Αλλά δεν είχαμε ταλέντο, φαίνεται
Μήπως να ξαναδείς τα links που έχεις δεξιά κάτω από το "το παρελθόν σε μήνες", λέω τώρα...

 
At 10:21 AM, Anonymous kliv said...

Άνοιξη πολύχρωμη και βίαια θορυβώδης. Λέξεις που ισορροπούν ανάμεσα στη σαφήνεια και την ανυπαρξία. Η Μουσική της ζωής των αισθημάτων και των συναισθημάτων. Επαρκείς λόγοι για να κλείνει κανείς τα μάτια και να εμπιστευτεί τους ήχους. Εξαιρετικά εύστοχο και απογοητευτικά ακριβές. Προτείνω το το 2ο κοντσέρτο για πιάνο του Ραχμάνινωφ. Καλό μήνα...

 
At 11:14 AM, Anonymous pixie said...

Κι έπεσε τόση γιωπή στο δωμάτιο που ήταν σαν όλα τα αντικείμενα να ζήταγαν βοήθεια ή κάπως έτσι μου το μετάφερε η φίλη μου η λένα κι εγώ της είπα πως για όλα φταίει ο ανάδρομος ερμης...

 
At 11:15 AM, Anonymous pixie said...

όπου γιωπή βλ.σιωπή...

 
At 1:31 PM, Blogger DiS said...

Thas, τελικά η ρημάδα η γραφή είναι σαν τη ρημάδα την "αφηρημένη" ζωγραφική. Ότι καταλάβει ο καθείς και ότι του κάνει "κλικ". Στην περίπτωση του κειμένου τούτου, ένα "κλικ" το άκουσα. Θα μπορούσε να είναι απάντηση δική μου προς τη φίλη που ρωτάει γιατί δεν γράφω πια ιστοριούλες. Θα μπορούσε νάναι απάντηση προς το παληό γνωστό που μ' έβριζε για τον ίδιο λόγο.

Αλλά ώρες ώρες αναρωτιέμαι. Αν αυτό που γράφω το βρίσκω γλυκανάλατο ή δακρύβρεχτο ή σφιχτό ή μπάζο ή αναληθές ή δεν ξέρω και γω τι άλλο αλλά ΟΛΟΣ ο υπόλοιπος κόσμος το βρίσκει αριστούργημα, τότε το βγάζω στη φόρα;

Για την ώρα, εγώ τουλάχιστον, αρνούμαι.

 
At 3:33 PM, Blogger QarcQ said...

Και στο νου μου έρχεται "Η εκδίκηση της γυφτιάς".
Πα βου γα δι και ζω-ή.
Άσε την "αργκό" (σφιχτόκωλος μηχανισμός) να ρέει στο πληκτρολόγιο και εμείς που σε κοιτάμε απ'έξω σου λέμε οτι όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο.(ΚΑΙ παλαμοκροτούμε) Μπράβο Θα να’σαι! 10 στο σωστό τόνο!


"Παιδί μου, που΄νάι "οι λέξεις σου",
παιδί μου, που'ναι ο νούς σου?

Άλλη μια Θα να’σαι!"
ρε# ρε# φα
φα φα# σολ# φα# φα…

 
At 4:17 PM, Anonymous fuss said...

Πόσοι κοιτάνε τις λέξεις που αραδιάζουν στο χαρτί με τον τρόπο τον δικό σου; Θυμάμαι έναν παλιό μου δάσκαλο, στην έκθεση ιδεών, να μου λέει ακριβώς τα ίδια για τις άκαμπτες λέξεις και την γενναιόδωρη αγκαλιά της μουσικής…για το πώς η ελλειπτική γραφή της ποίησης είναι ανώτερη της πολυλογίας του μυθιστοριογράφου, για το πώς το μη παραστατικό (σε όλες τις μορφές τέχνης) υπερβαίνει τους περιορισμούς που θέτουν οι ρητοί και άρρητοι αρχιτεκτονικοί κανόνες. Ωστόσο μη ξεχνάς και κάτι ακόμα. Ότι ο κάθε αναγνώστης βιώνει διαφορετικά τις λέξεις που συναντά στο χαρτί (ή στην οθόνη του υπολογιστή του). Ξυπνώντας την επόμενη μέρα μπορεί να αισθάνεσαι ότι και πάλι δεν κατάφερες να πελεκήσεις όπως ήθελες τις λέξεις, για κάποιον άλλο όμως μπορεί αυτές οι ίδιες λέξεις να ηχούν σαν μουσική. Ας είναι ο τρίχορδος τζουράς παρηγοριά…

 
At 2:54 AM, Anonymous Anonymous said...

Σου προτεινω το Μαλερ... Και το blogg GAR...

 
At 2:45 PM, Anonymous olyf said...

οι λεξεις λεν ειναι εργαλεια που αποκαλύπτουν την εμπειρία, η την επιθυμία της εμπειρίας, όμως αυτό το εμφυτευμενο απο την εμπειρία η το αναδυόμενο απο την επιθυμία κατι, είναι καθώς φαίνεται μακρια απο τον κόσμο τών λέξεων. Ισως τελικά και η γλώσσα μακριά απο τον κόσμο του ακαριαίου να ειναι ενας τρόπος να επιβεβαιωνει κανεις πως χρόνος-λέξη είναι μιά χαμενη υπόθεση

 
At 2:22 PM, Blogger Taflinel said...

"...για τις παλιές αγάπες μη μιλάς..." ;|

ρε# ρε# λα#
λα# σι ντο# σι λα#

 
At 6:41 AM, Blogger lefty said...

Οι σκέψεις συχνά είναι απροσδιόριστες έννοιες, οι λέξεις πάντοτε κυνικά εργαλεία. Όταν αρχίζει το σμίλεμα, τότε παύει η στυγνή αποτύπωση των σκέψεων και μπαίνεις στα χωράφια της τέχνης. Συχνά ασυναίσθητα, ιδιαίτερα αν αγαπάς την τέχνη του λόγου. Κι όπως γράφει σε ένα βράχο στη Τζια, "η τέχνη είναι μια απάτη, κατά την οποία ο απατών είναι ειλικρινέστερος του μη απατώντος και ο απατώμενος γίνεται σοφότερος του μη απατώμενου."

 
At 8:06 AM, Anonymous 1 said...

This is a very nice post about the this post , thas try to keep it up to date because it seems one of the few interesting blogs on the internet! I would like to tell you to visit my website that is about scommesse online . Only the best informations about scommesse online !

 
At 3:00 PM, Anonymous Anonymous said...

You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it Cisco call manager class intel northwood p4 cpu satellite 1905-s301 supported cpus toshiba tmp68301af16 cpu Felt backpack diagnose cpu speed Rent a toyota merchant services verifone printer 250 Purchase meridia online http://www.craps-basic-strategy.info/Custom-contact-lenses-colored-contacts-accuvue-con.html kingman county ks mortgages lamborghini gallardo lease hockey locker cosmetic cop paula begoun Mitsubishi eclipse repair speedometer tramadol pill Sony 26 inch xbr lcd 2006 isuzu rodeo reviews Land rover discovery s7

 

Post a Comment

<< Home