vita moderna

kisses, tears & psychodramas

8.5.05

διασταυρώσεις

Ξανάβλεπα πρόσφατα τα «κουρέλια» του Νικολαΐδη, ταινία-σταθμός κυρίως για τη ροκ μυθολογία που έστησε στην εποχή της, αλλά και για τον απόηχο που άφησε στις επόμενες δεκαετίες. Υπέθετα μάλιστα ότι όλες αυτές οι στυλιζαρισμένες εξυπνάδες που μας έθρεψαν κάποτε θα κατέρρεαν σήμερα. Παραδόξως πώς, άντεξαν. Μοιάζει να τραγουδάνε ακόμα. Τι τραγούδι όμως λένε, θα σε γελάσω.
Σε κάποια σκηνή ο Βαλαβανίδης λέει το εξής: «Στα σαράντα αρχίζεις να ζεις συνέχεια με εκείνο τον παράξενο φόβο πως όταν στρίψεις σε μια γωνιά υπάρχει κίνδυνος να δεις τον εαυτό σου να ’ρχεται από το απέναντι πεζοδρόμιο να σε συναντήσει».
Περίεργος τύπος, τελικά, ο εαυτός σου. Δεν φτάνει που τον σέρνεις μια ζωή, ενδέχεται κάποτε να πέσεις και πάνω του, στον δρόμο.

*


Όχι ότι στα τριάντα σου βαδίζεις αμέριμνος. Απλώς μετά τα σαράντα αρχίζεις να φέρνεις, όλο και συχνότερα, στον τρελό του χωριού. Η ενδοσκόπηση γίνεται το αγαπημένο σου σπορ, η νοσταλγία το μόνιμο καταφύγιο και στο δεύτερο cutty sark αρχίζουν τα όργανα: γέλια, απρόσμενα δάκρυα, εκλάμψεις σοφίας, παραίτηση. Κάθεσαι στη μπάρα με τον κολλητό σου και ξαφνικά βλέπεις τον εαυτό σου να πηγαίνει προς την τουαλέτα. Μετά είσαι εσύ πάνω από τη λεκάνη και δευτερόλεπτα πριν το ηδονικό κατούρημα, κοιτάζοντας τη μάρκα στο καζανάκι, θυμάσαι, εντελώς αναίτια, το παιδικό σου ποδήλατο με τα αυτοκόλλητα. Τη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα, καταμεσήμερο. Ένα καλαθάκι με τις πετονιές. Tη συμμαθήτρια Χάϊδω. Τα τσιγάρα του πατέρα σου.
Κατόπιν, όλο το υπόλοιπο βράδυ, απουσιάζεις. Η κουβέντα είναι για τους Ολυμπιακούς αλλά εσύ ακούς τα γέλια στην κουζίνα της Τ., το μακρινό ’85. Μιλάς για τις συναυλίες του φετινού καλοκαιριού αλλά απ’ τα μάτια σου περνάνε άλλες λέξεις, στίχοι και εικόνες που δεν προλαβαίνεις να αποκωδικοποιήσεις. Μοιάζεις παρών, αλλά το εκεί και το τότε, είναι πιο κοντά από το εδώ και τώρα. Γίνεται;

Στα σαράντα, γίνεται.

Τώρα το παιχνίδι αρχίζει να παίζεται με τους όρους εις βάρος σου. Τώρα ο αντίπαλος προχωρά με δυο ζάρια και εσύ με ένα. Ό,τι σε πόνεσε έρχεται ξανά στην επιφάνεια, επίμονα, βασανιστικά, σαν παλιό τραύμα στην αλλαγή του καιρού. Είσαι πλέον αυτό που είσαι και όχι αυτό που γύρευες (κούρασε και ο νομπελίστας με τη διαρκή τροφοδοσία του – ας είναι). Σου συγχωρήθηκε μέχρι εδώ η πολυτέλεια της σπατάλης, η φαντασίωση της διαρκούς μεγέθυνσης, τα καλοπιάσματα της ζωής. Τώρα όμως γίνεται ταμείο και τα κεντρικά φώτα ανάβουν. Οι ατμόσφαιρες διαλύονται, τα τσιγάρα στα μακριά δάχτυλα σβήνουν, τα κολονάτα ποτήρια πάνε στο νεροχύτη. Η ποίηση το ’σκασε και απέμεινε μόνος του ο ποιητής, δίχως να λάμπει γύρω του τίποτα. Ο αγώνας γίνεται πλέον για την επιβίωση, για σκέτο το ζην, το ευ αποκολλήθηκε σε μια προηγούμενη περίοδο.

Στα σαράντα σου λοιπόν, εσύ βρίσκεσαι κρυμμένος στα φυλλώματα και ο εαυτός σου, περνά σφυρίζοντας από απέναντι, φωταγωγημένος και ανυποψίαστος. Αν του ζητήσεις φωτιά θα σου προσφέρει ευχαρίστως, γιατί είναι σίγουρο πως νιώθει βαθιά συμπάθεια και αλληλεγγύη για κάτι κουρέλια σαν εσένα. Αποτελείς, μάλιστα κομμάτι της προσωπικής του μυθολογίας, μια άσαρκη ποιητική μονάδα προς αξιοποίηση. Είναι ακόμα άνοιξη, έρχονται μυρωδιές από τους κήπους και καθώς απομακρύνονται τα βήματά σας, δεν υπάρχει τίποτα και κανένας να κατηγορήσεις γι’ αυτή τη μελαγχολική σχάση του εγώ, γι’ αυτή την αναπόφευκτη διάσπαση ανάμεσα στο παρελθόν ως προσδοκία και το παρόν ως διάψευση.

*


(Βρέθηκα το Σαββατοκύριακο πάνω στην ξύλινη γέφυρα που κάποτε είχα βγάλει φωτογραφία τους δικούς μου. Τώρα ο καιρός ήταν βροχερός, από κάτω πέρναγε το ποτάμι λασπωμένο. Γύρω, τα μεγάλα πλατάνια. Ο πατέρας μου είχε σταθεί τότε να χαζεύει το νερό κάπως αφηρημένα. Χαιρόταν που ήμασταν όλοι μαζί αλλά νομίζω πως ήξερε βαθιά, ότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα. Γι' αυτό και στη φωτογραφία με κοιτάζει με τρυφερότητα και συγκατάβαση, μελαγχολικός όπως πάντα, με το γαλάζιο κοντομάνικο πουκαμισάκι του. Μια άλλη άνοιξη, εφτά-οχτώ χρόνια πριν.)

25 Comments:

At 11:50 PM, Blogger Oneiros said...

Ωχ.. τόσο καλά η τέταρτη δεκαετία, ε; Να πω την αλήθεια, κάπως έτσι την ψυλιάστηκα κι εγώ. Θα μάθω σύντομα, όπως και να'χει.

ΥΓ: Λίγα πράγματα στα blogs καταφέρνουν να με μελαγχολούν όσο τα κυριακάτικα post σου, φίλε (πάλι καλά, δηλαδή :-P)

 
At 12:21 AM, Blogger πιτσιρίκος said...

Κοιτάζω τους μεγάλους και μου δίνουν την εντύπωση πως τα ξέρουν όλα. Θα τα ξέρω κι εγώ όλα όταν μεγαλώσω; Ίσως δεν τα ξέρουν όλα αλλά κουράστηκαν να ψάχνουν. Μπορεί να δείχνουν σίγουροι αλλά να μην έχουν ιδέα. Είναι ωραίο να μην ξέρεις τι σου γίνεται-είναι ανακουφιστικό. Πέφτεις κάτω και γελάς με τα χάλια σου-τέλειο είναι. Παλιά που ήμουν μικρός (πρόπερσι δηλαδή που ήμουν πεντέμισι ετών)νόμιζα πως μεγαλώνοντας θα γίνω παντογνώστης. Τώρα βλέπω πως δεν ξέρω που πάν' τα τέσσερα. Αποφάσισα πως θα πεθάνω βουτηγμένος στην άγνοια και το γιόρτασα τρώγοντας δυο παγωτά.
(Είσαι πιο κοντά στην ουσία από ποτέ. Στις στιγμές της ταπείνωσης και του μεγαλείου. Στον Άνθρωπο. Σε ζηλεύω - με την καλή έννοια.)

 
At 12:46 AM, Anonymous stav said...

Γιατί ξαφνικά θυμήθηκα μια φράση από ένα ποίημα του Βάρναλη; Γιατί, αν και 25, καταλαβαίνω απόλυτα τί λες και συμμερίζομαι τις ανησυχίες σου; Γιατί πιστεύω ότι δεν είναι τα 40 αλλά ο χαρακτήρας σου που τα προκαλεί όλα αυτά, απλά το πέρασμα του χρόνου έχει μικρύνει την πόρτα της πιθανότητας/δυνατότητας και έχει οξύνει την κατάσταση; Γιατί θέλω να σου πώ "it's OK"? ...Και η φράση του Βάρναλη συνεχίζει να παίζει soundtrack on repeat στο limbic system μου "αχ που΄σαι νιότη που δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος". Θάνο, it's OK!

 
At 11:32 AM, Blogger CrazyMonkey said...

ανησυχώ

 
At 11:47 AM, Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

O Σαραντάρης,ο σαραντάρης...είναι ενας άλλος εικοσάρης(ή κάπως έτσι)!!!

Γ.Ζαμπέτας

 
At 3:19 PM, Blogger thas said...

Ευχαριστώ, ω φίλοι, για τα ζεστά σας τα λογάκια.

 
At 7:53 PM, Anonymous pixie said...

και λίγα ειπες, ε μη γίνεις και μελοδραματικός θα σκέφτηκες, καθώς οι φωτογραφίες και οι ήχοι που έρχονται από κει πίσω πλέκουν εκείνο το κέντημα διά την αποπεράτωσιν του οποίου θάδινες και τις τρεις χιλιάδες ζωές που με κάποιον παράξενο πλην βέβαιο τρόπο σου είχαν εκχωρηθεί. Κι απλώς (!!!) μειώθηκε δραματικά ο αριθμός τους, όχι όμως εκείνη η ιδέα που πήγαινε μαζί του, το κέντημα πρέπει να βρίσκεται κάπου στη βιβλιοθήκη περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή... και τα "μεγάλα" έχουν φορέσει κάτι παράξενα ρούχα που δυσκολεύεσαι να τα εντάξεις σε κάποιον ορισμό. Πού να ακούσεις και τον τελευταίο δίσκο του Αγγελλλλάκα!!! Δε βαριέσαι thas dearest, όπως έλεγε πρόσφατα ενας φίλος μπροστά στο επερχόμενο ασανσέρ, να θυμάσαι ότι όλοι στο χώμα θα καταλήξουμε και να μη στεναχωριέσαι για τίποτε. Ασε που στην πορεία μπορεί και να χαρείς πραγματικά κάποια στιγμή. Το εύχομαι ολόθερμα (πάρε με κι εμένα τηλέφωνο όταν είναι μπας και μούρθει καμιά τζούρα). Να ζεις, ν'αγαπάς και να γράφεις.

 
At 9:59 PM, Blogger thas said...

Μ' αρέσεις!

 
At 9:39 PM, Blogger mosaic said...

μεγάλε: όλα παίζουν! όλα παίζουν! κι αν δε το κατάλαβες ακόμα: όλα παίζουν! - πάψε πιά να μεψιμοιρείς - απλά αλλάζουμε, Okay? δε το δέχομαι ρε γαμώτο όλο αυτό, αν και το νιώθω κι εγώ ώρες ώρες, ένεκα 39 σε λίγους μήνες. έχω μια εικόνα του εαυτού μου να φεύγω μ ανοιχτά τα μάτια, δε γουστάρω παραίτηση, ήρθε η ώρα ν ανακαλύψουμε νέα κόλπα και σίγουρα θα περάσουμε καλά. και τι έγινε που δεν μπορούμε να παίξουμε πια τα παλιά? τα παίξαμε όταν έπρεπε.

βάστα γερά και χαμογέλα ωρέ! όλη η ύπαρξη είναι μια παράξενη βάρκα. όλη όμως! όχι μόνο απ τα 16 ως τα 30. Okay?

 
At 1:35 PM, Anonymous Φίλος said...

Ξεκίνησα blog για να γράφω όλα αυτά που περνάν ή έχουν μόνιμα πλέον σταθμεύσει στο μυαλό μου, αλλά διαβάζοντας τις τελευταίες δημοσιεύσεις σου, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να διαβάζω ότι γράφεις και να θεωρώ ότι το γράφω εγώ. Να ξερες πόσο μοιάζουμε!
Σου αφιερώνω το In dreams μεγάλη επιτυχία του Roy Orbison το 1963

 
At 6:46 PM, Blogger thas said...

Άγνωστε φίλε, το σχόλιό σου με κάνει σκόνη. Κάπου εδώ, ο άνθρωπος (εγώ ντε) αισθάνεται ότι έκλεισε ως μπλογκεράς. Τι να πω. Σ' ευχαριστώ πολύ και για την αφιέρωση...

Καλύτερα πάντως να συνεχίσεις. Όσο να πεις, αλλιώς θα τα λες εσύ, αλλιώς εγώ. Άσε που έχω κάτι πλευρές ολίγον αχαχούχα και ενδέχεται να μην καθρεφτίζεσαι και σ' αυτές...

 
At 7:25 PM, Blogger πιτσιρίκος said...

thas, τις αχαχούχα πλευρές, άσε και θα τις γράφω εγώ. (όχι τίποτα άλλο, αλλά αν αφήσω ελεύθερη την "ευαίσθητη" πλευρά μου, θα κολλήσουν τα πληκτρολόγια από τα δάκρυά σας και θα πρέπει να σας αγοράσω άλλα)

 
At 8:58 PM, Anonymous yorgos said...

Βάστα γερο-thas! Αφού το κατούρημα είναι ακόμα ηδονικό, υπάρχει ελπίδα =)

Ένας ευυπόληπτος επιστήμων με διαβεβαίωνε τις προάλλες ότι θα ζήσουμε μέχρι τα 120 και θα κάνουμε σεξ μέχρι τα 90 (δε ρώτησα, αλλά υποθέτω πως θα βγούμε στη σύνταξη στα 100). Γύρνα λίγο πίσω το κοντέρ του τρόμου.

 
At 10:11 AM, Blogger discolata said...

πως γίνεται να μου πέφτει κάθε φορά το τσιγάρο απο το στόμα και να τσουρουφλίζομαι, διαβάζοντάς σε, μου λες;

πως γίνεται να μην σε ξέρω ντιπ για ντιπ, κι όμως να σε νιώθω;

με μελαγχολείς, αλλά τελικά κάθε φορά φεύγοντας γελάω. αυτό πάλι;

φιλί ηχηρό, σμουτς

 
At 3:59 PM, Anonymous Anonymous said...

ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΣΧΟΛΙΑ. ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΣΟΥ ΤΩΡΑ ΒΡΕΣ ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΙΣ ΥΠΕΚΦΥΓΕΣ.

 
At 4:12 PM, Anonymous fuss said...

Den einai mono ta sar-anta...apo ta prwta -anta arxizei kaneis na blepei ton eayto pou sto apentani pezodromio... Mou symbainei syxna. to xeirotero einai na blepeis tous pitsirikous kai tis pitsirikes twn 18,19 kai 20 stous dromous, gematous zwh, kai na synhdeitopoieis oti den eisai enas apo autous...na metras tis aspres trixes sto kefali sou...na 8ymasai tragoudia, synaulies, erga, diakopes toulaxiston mias dekaetias kai na 3ereis oti aytes oi en8ymiseis den einai apo ta paidika h efhbika sou xronia, alla apo ta enhlika...
Omws 8a symfwnhsw me ton mosaic: allazoume and life goes on. to stoixhma einai na koitas mprosta kai oxi pisw. kai to empros na einai gemato zwh anamesa stous an8rwpous pou agapas kai stous anagnwstes pou s'agapoun.
kai ei8e kapoies melagxolikes fwtografies na mas ypen8ymizoun to oti ola einai parodika...

 
At 10:22 PM, Anonymous ornio said...

Αρχικά το κατέταξα στα κλαψομούνικα κείμενα όμως ήρθε η τελευταία παράγραφος, μετά τον αστερίσκο,να με συντονίσει με το σύμπαν.

 
At 12:25 PM, Blogger thas said...

Όρνιο, με τιμάς. Με το σύμπαν...

(Ποιητής;)

 
At 6:15 PM, Blogger silk123 said...

καταπληκτικο κειμενο, τρυφερο και πολυ καλογραμμενο

 
At 1:07 AM, Blogger Τυπος Νυχτερινος said...

Συμβαίνει και στα τριάντα thas... συμβαίνει και στα τριάντα...

 
At 12:16 AM, Anonymous elina said...

Αισθάνομαι οτι αυτό που λες με αγγίζει και αυτό μου προκαλεί μεγάλη απορία. Πως είναι δυνατόν στα ‘σχεδόν εικοσιένα’ να ‘χουν αυτά τα λόγια μέσα μου αντίκρισμα; Μπα...δεν μπορεί...Θα ‘ναι τα απομεινάρια καμιάς φτιασιδωμένης εφηβικής μελαγχολίας.

 
At 3:45 PM, Blogger thas said...

Ωραία το λες. Ενδέχεται όμως, αυτό που περιγράφω να μην σχετίζεται ακριβώς με την ηλικία αλλά με ορισμένη σχέση μας με τη ζωή.

Τhanx που μπήκες στον κόπο να μου το πεις. φ.

 
At 2:56 AM, Anonymous Anonymous said...

best regards, nice info »

 
At 1:29 AM, Anonymous Anonymous said...

You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it » » »

 
At 1:36 PM, Anonymous Anonymous said...

That's a great story. Waiting for more. film editing schools

 

Post a Comment

<< Home