vita moderna

kisses, tears & psychodramas

26.4.05

A day in life

Μπήκαμε στη μεγάλη Εβδομάδα και θα μας απασχολήσουν από σήμερα ζητήματα επίκαιρα: ζητήματα ζωής και θανάτου. Σκέψεις, δηλαδή, πάλι, αναγνώστη μου, που έρχονται και φεύγουν πριν τις βρει το πρωϊνό φως, μισοτελειωμένες και ατελείς. Λιγάκι αστείες .

*


Άκουγα πάντα αυτό το τραγούδι των Beatles, μεταφράζοντας τον τίτλο του με τρόπο που δημιουργούσε μια παράξενη ηχώ μέσα μου: μια μέρα στη ζωή- όπως θα λέγαμε μια μέρα στο πάρκο ή μια μέρα στον ζωολογικό κήπο. Ή αλλιώς, η καταγραφή μιας εμπειρίας από την έκθεση στο ζην, μια ανταπόκριση από το έργο που ανεβαίνει στη σκηνή της ζωής. Αυτή η μετατόπιση του νοήματος μοιάζει με τις κάρτες-τρικ που όταν εστιάσεις στη νεαρή κοπέλα δεν βλέπεις τη γριά-μάγισσα και το αντίστροφο. Εγώ κόλλησα με το in life.
Η ερμηνεία αυτή προϋποθέτει και ένα εκτός, ένα out of, ώστε να αντιπαραβληθεί με την εμπειρία τού in. Βγαίνοντας όμως από τη ζωή τι άλλο συναντάει κανείς; Σε ποιο σημείο μπορείς να σταθείς για να κατοπτεύσεις τη ζωή; Δεν έχω ιδέα.

Το μια μέρα στη ζωή, προϋποθέτει λοιπόν έναν φανταστικό ταξιδιώτη που τριγυρίζει σε παράξενους κόσμους, ξεκλειδώνει πόρτες, ανοιγοκλείνει σεντούκια γεμάτος περιέργεια. Βγαίνοντας κάποια στιγμή και στη ζωή, τον χτυπάει στο πρόσωπο η καθημερινότητά της, ο πυρετός της, η μυρωδιά της βενζίνης. Βλέπει τα ανθρώπινα, την πολυτέλεια των λαθών, της σπατάλης, του ξοδέματος. Νιώθει την ανθρώπινη κατάσταση ως μια διαρκή περιπλάνηση, ασωτεία, εμπλοκή στο πάθος. Και το κυριότερο: αυτό το πάθος μοιάζει να είναι σωτήριο, το οξυγόνο της ζωής.

Εδώ τα υπόλοιπα



*

4 Comments:

At 3:48 PM, Blogger Old Boy said...

«Εμείς και ο θάνατος»,λοιπόν. Η Μπήλιω Τσουκαλά είχε καλεσμένο χθες τον Γιανναρά και κάποια στιγμή τον ρωτάει "Εσείς φοβάστε τον θάνατο;". Ο Γιανναράς δίνει μια απάντηση, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι η ερώτηση. Η μεσήλιξ Μπήλιω ρώτησε τον γέροντα Γιανναρά για κάτι που θεωρούσε ότι τον αφορούσε άμεσα, ενώ εκείνην όχι. Ο θάνατος είναι κάτι που συνάπτεται με τους γέρους μόνο. Όχι με τους υπόλοιπους. Η Μπήλιω σκέφτεται τον θάνατο σαν κάτι απόλυτα μακρινό, σαν κάτι ξένο, σαν κάτι που θα το σκεφτεί όταν έρθει η ώρα του. Γι' αυτό και ρωτά έναν μεγάλο σε ηλικία φιλόσοφο, πώς είναι η ζωή εκεί στο κατώφλι που ο θάνατος πια έρχεται να υπενθυμίσει την παρουσία του. Η Μπήλιω όμως είναι μια από όλους εμάς τους μη γέρους που ζούμε ερήμην του θανάτου, σαν να μην υπήρχε θάνατος, γι' αυτό και σπάνια έως ποτέ νιώθουμε την ανάγκη να βγούμε για τσιγάρο και να δούμε τι παίζεται εκτός αιθούσης.

 
At 8:12 PM, Blogger thas said...

Μια τέτοια ερώτηση είναι, υποτίθεται, η προσπάθεια του δημοσιγράφου για αμεσότητα. Εκεί που μιλάει ο καλεσμένος γενικά κι αόριστα, τον εμπλέκει προσωπικά: εσύ Χρήστο φοβάσαι; Και ο Χρήστος κάνει πως απαντάει προσωπικά και εμείς κάνουμε ότι δεχόμαστε την αλήθεια του. Και ο καιρός περνάει...

Ίσως όμως, στην προκειμένη περίπτωση να υπάρχει και αυτή η διάσταση που θέτεις. Καθόλου απίθανο, τώρα που το σκέφτομαι...

 
At 7:25 AM, Anonymous κροκοδειλάκι said...

Ωρες ώρες βρε Thas, αυτά που γράφεις μου είναι τόσο οικεία...Να, σαν και τούτο. Φαντάζομαι και γι΄άλλους πολλούς, ακόμα και για την καημένη τη Μπίλιω. Γιατί η ερώτηση της να μην την αφορούσε; Μπορεί απλώς να ντρεπόταν να πει "κ. Γιανναρά, εγώ φοβάμαι το θάνατο, εσείς;" και το ΄πε, όπως το ΄πε.
Θυμάσαι εκείνο το ποίημα; "Αγιος ισχυρός... κι ευλογημένες οι καρδιές που σιγοκλαίν"; ;΄Αντε τώρα πρωι πρωι...

 
At 9:29 AM, Anonymous Anonymous said...

Excellent, love it! 1+000+payday+loans Console dvd player car Lowest price didrex Zyrtec boyceville wisconsin spare volvo volvo truck sales louisville volvo tractor equipment Dice affiliate program luckyland.com volvo 70 recommended print size for data from digital camer Md player car

 

Post a Comment

<< Home