vita moderna

kisses, tears & psychodramas

10.9.05

Ποτά, κωλόχαρτα, κεριά.

Περιπλανώμενος-δυστυχισμένος στα τοπία του δικτύου, σ’ ένα μπινγκ μπανγκ λόγου που διαμορφώνει μια τεράστια νέα ασυναρτησία, πέφτω πότε πότε σε αποσπάσματα μιας γυναικείας γραφής (από τις τσέπες της κυλάνε τα glitter crayon της Max Facor) που θα ονόμαζα ροκ υπαρξισμό αν δεν φοβόμουν την κριτική του αδίστακτου mac. Και αλλάζω (πάλι) γνώμη για τα μπλογκ, σκεπτόμενος ότι ακόμα και οι πιο βαρετές, αδύναμες εξομολογήσεις, αυτές οι πληκτικές καταγραφές της καθημερινότητας- σεντόνια που απλώνονται το πρωί σε πάνω από δεκαεπτά εκατομμύρια μπαλκόνια-sites, αυτές ενδέχεται να αποτελούν την πραγματική τους δύναμη· αφήγηση κοινότοπη που γίνεται ξαφνικά συναρπαστική μέσα στην ασημαντότητά της: κάπου πήγα, κάτι είδα, κάπως ένιωσα. Σε του.

*


Εδώ όμως υπάρχει στυλ:

"Και ήρθε η Μεγάλη Εβδομάδα, η πιο μικρή απ' όλες και μου φάνηκε να πέρασε αστραπή. Εγώ ερωτευμένη, πιο πολύ από ποτέ. Οικειοθελώς εμπάργκο στις εκδρομές. Μωρό μου, εδώ θέλω να μείνουμε, μαζί, και η πόλη να είναι άδεια. Και να μη δούμε εκκλησία στα μάτια μας φέτος, να τη βγάλουμε με γαριδομακαρονάδες και κινέζικο στον καναπέ αγκαλιά και απαγορευμένα ντιβιντί σαδομαζό".

(Απόσπασμα από την ερωτική, πασχαλιάτικη discolata)


*


Κι εδώ ένα πρόσφατο τρίγωνο, πάνω σε ταράτσα με πευκοβελόνες:

"Τον τελευταίο καιρό ό,τι πιάνω γίνεται σκατά. Προχτές όμως, παρά τα σκατά , έκατσε μια νύχτα απ’αυτές που δεν τελειώνουν ποτέ. Ξαπλώσαμε και οι τρεις κάτω από μια κουβέρτα στην ταράτσα και χαζεύαμε τ' αστέρια ακούγοντας Αir και το ‘Drinking Songs’ του Matt Eliott. Δεν θυμάμαι καν τι λέγαμε- σχέσεις , θαψίματα, ηλιθιότητες. O Σ. είχε κολλήσει με τα βυζιά της 18χρονης αδερφής ενός φίλου μας και δεν ξεκόλλαγε με τίποτα. Έκανε κρύο -μένει στην Πεντέλη- βούιζε ο αέρας και μες στο μεθύσι μας ρίχναμε ποτά , κωλόχαρτα και κεριά δεξιά και αριστερά. Ρόδιζε ο ουρανός και κοιτάζαμε τα σύννεφα - το ένα έμοιαζε με ένα δράκο, με σκύλο, με μια πίπα ...Ο Σ. μούγκριζε στον ύπνο του και τιναζόταν, ενώ η κτηνίατρος από δίπλα μίλαγε, μίλαγε, μίλαγε.

(Απόσπασμα από την τρυφερή νύχτα της beep beep)


*


Kαι μ' αυτά θυμήθηκα τη μεγάλη ιέρεια του στυλ, τη γυναίκα που η γραφή της σε αρπάζει από το λαιμό και σε αφήνει στην τελευταία σελίδα του βιβλίου μισοπνιγμένο, σχεδόν δαρμένο από λέξεις και εικόνες ενός νυχτερινού εφιάλτη:


"Έτσι μ’ αρέσει, τα μαλλιά μου ν’ ανεμίζουν ελεύθερα, σμήνος αποδημητικά πουλιά. Μυρίζει ταξίδι. Τρέχω όπως άλλοτε, χωρίς κράνος στη Μεσογείων. Μπαίνω σφαίρα στην καρδιά της Αθήνας, αφήνοντας πίσω τους άρρωστους που παλεύουν για μια αναπνοή στα μπαλκόνια των νοσοκομείων.(…)
Ο Σιρούν ξέρει για τα ταξίδια που έκανα ακίνητη, στον πυρετό της σκόνης, στους πυρετούς του θερμόμετρου, μήνες σαν χρόνια κάτω από τις κουβέρτες. Μαζί κατεβαίναμε στο υπόγειο με τους καθρέφτες, όσο κρατούσα ομήρους στη φυλακή της ζήλειας μου τον Κυριάκο και την Κλείτα. Ανεβαίναμε τις σκαλωσιές μέχρι να φτάσουμε σ’ έναν ουρανό γεμάτο καρφιά. Από εκεί, από ψηλά και μακριά, είχα δει τον Κυριάκο, να τον κλοτσάνε πεσμένο στο πεζοδρόμιο στο Μεταξουργείο. Τον Κυριάκο χαμένο στο Μεταγωγών να θυμάται, για να μην του στρίψει, ένα ζευγάρι ασημένια πέδιλα που φορούσα και του άρεσαν. Την άλλη μέρα τα χάρισα στην Κλείτα."

Αναγνωρίζετε τη φωνή; Πάσχει άλλος από έρωτα γι' αυτό το βιβλίο;

12 Comments:

At 5:11 PM, Blogger macmanus said...

Χοχοχοχο, καιρό είχα να μάθω νέα σου...καλή επάνοδος!

 
At 6:24 PM, Anonymous Anonymous said...

μήπως είναι Ζυράννα;

 
At 8:07 PM, Blogger thas said...

Ευχαριστώ mac, καλώς σε βρίσκω.

Όχι ανώνυμε, δεν είναι Ζατέλη.

 
At 8:17 PM, Blogger kukuzelis said...

Θασούλη μου, όχι ότι δεν το περίμενες, αλλά ανατέλλει δύει ο ήλιος -χρόνια τώρα- κι εγώ μένω ερωτευμένος μ' αυτές τις λέξεις, σ' αυτήν την σειρά. Μ' αυτές και με τις άλλες της ακόμη περισσότερο. Πόσο χαίρομαι που βρήκαν θέση κι εδώ μέσα.

 
At 8:53 PM, Blogger thas said...

Α ρε Κουκουζέλη, δεν είσαι τυχαία ο Κουκουζέλης!
Λοιπόν, όχι, δεν το περίμενα ότι σ' αρέσει τόσο. Εντυπωσιάστηκα! Προτιμάς τη "σκόρπια δύναμη" ε;

Είναι λοιπόν η Μαρία Μήτσορα, στο "ο ήλιος δύω". Από τα πολύ δυνατά πράγματα στην πρόσφατη λογοτεχνία μας. Ισάξια ενός Σωτήρη Δημητρίου.

 
At 11:51 AM, Blogger kukuzelis said...

Σκόρπια δύναμη, ναι. Και περίληψη του κόσμου. Αν και ό,τι σκόρπιο, τελευταίο της, διάβασα μου έδωσε την εντύπωση ότι έχει βρει καταφύγιο στο ύφος της. Προσθέτω ότι και οι άλλες στιγμές, που βρήκαν στέγη εδώ, μου άρεσαν. Σαν ποιήματα που δραπέτευσαν από τα κείμενα τους μου φάνηκαν όλα.

 
At 6:29 PM, Blogger 0 Comments said...

"http://vitamo.blogspot.com/"
Απ' τους πολύ βασικούς λόγους που ασχολήθηκα με τα μπλογκ.

 
At 2:06 PM, Anonymous Anonymous said...

Σου εστειλα e-mail γιατι ντραπηκα να κανω σχολιο.

 
At 9:13 AM, Blogger thas said...

Σ' ευχαριστώ πολύ ζίροου. Τιμή μου.

Αnonymous δεν πρέπει να ντρέπεσαι. Είσαι ολόκληρη μπλογκερού, πια!

 
At 6:35 PM, Blogger discolata said...

φιλί ζουμερό και ηχηρό

 
At 9:45 PM, Blogger thas said...

Θα κρατήσω το ζουμερό μέρος. ;-)

 
At 11:06 PM, Blogger l'esprit de l'escalier said...

Είναι θαύμα αυτά τα κορίτσια. Τον "Ήλιο" πήγα και τον πήρα σήμερα την ώρα που έκλεινε η Στοά του Βιβλίου, ψιλοκουτσαίνοντας από τα καινούρια παπούτσια που φορούσα όλη μέρα. Λίγο blogging και θα πέσω να το διαβάσω.

(Σύντομα θα βγει και το καινούριο της από τον Πατάκη, λέει.)

 

Post a Comment

<< Home