vita moderna

kisses, tears & psychodramas

5.9.06

Παράθυρο με θέα πίσω

Τα δωμάτια είναι ψηλοτάβανα και οι τοίχοι ασπρισμένοι με ένα μείγμα ασβέστη που έχει σκάσει κατά τόπους. Ξεφλούδισα χτες ένα κομμάτι του τοίχου σκεφτόμενος την ιστορία του (την ιστορία μιας παρέας δηλαδή, που μεγάλωσε κι επισκοπεί μελαγχολικά τη νεότητά της) αλλά ενδέχεται να επηρεάστηκα απλώς από το κρεμμύδι του Γκρας και δίνω έναν μελοδραματικό τόνο σε πράγματα συνηθισμένα. Εδώ, σ’ αυτό το σπίτι νιώθω περισσότερο το χρόνο που πέρασε. Ίσως επειδή τίποτα δεν άλλαξε στον λιτό θερινό διάκοσμό του. Ανοίγω προσεκτικά τις πόρτες και πέφτω πάνω στα πρώτα εκείνα καλοκαίρια.

*


Τα δοκάρια στο ταβάνι συγκρατούν διαγώνια καλάμια. Τα μετράω τώρα ένα ένα ξαπλωμένος, αφού είναι ακόμα μεσημέρι και τα μεσημέρια στην Ελλάδα ο κόσμος αναπαύεται (άγνωστο από τι κουράστηκε). Αύγουστος. Ένα ξαφνικό αεράκι χάϊδεψε τις σελίδες. Διαβάζω ακατανόητες σειρές λέξεων ώσπου αφήνω το βιβλίο να πέσει μαλακά στο στήθος.


Έτσι βιβλιοσκεπασμένος, ονειροφαντάζομαι έναν εαυτό συγκινημένον από κάτι περασμένο. Γλιστράω σιγά απ’ το παράθυρο και δίνω μια τρεχάλα ψηλά απ’ τους λόφους. Από δω φαίνεται όλη η παραλία και το απέναντι νησάκι. Πετώντας πιο ψηλά ακόμη μπορείς να δεις κομμάτια της πόλης, κάποιον να διαλέγει φρούτα στο μίνι μάρκετ. (Ο κάποιος φοράει τυπικό φανελάκι και σαγιονάρες - η σκέψη τον βαφτίζει ανώνυμο και τον αφήνει στην ησυχία του). Καθώς η ιδιοκτήτρια ξεπροβάλλει αργά στην είσοδο οι μύγες αλλάζουν θέση στα καφάσια. Ησυχία του μεσημεριού. Ο βόμβος του ψυγείου και η ζέστη του ανεμιστήρα του, χαμηλά στα πόδια. Σ’ αυτό το μίνι μάρκετ ψάχναμε κάποτε με τη F. κονσέρβες για την παραλία. Εξαιτίας των ρομαντικών μας δείπνων πάνω στην άμμο κράτησε στο οικογενειακό της άλμπουμ τη φωτογραφία μου: είμαι ο έλληνας μπόιφρεντ κλεισμένος είκοσι χρόνια σε μια σκοτεινή βιβλιοθήκη, σε κάποια ευρωπαϊκή πόλη με κρύο και υγρασία –τέλειες συνθήκες για να διατηρούμαι φρέσκος και αγέραστος. Δεν είναι σίγουρο ότι υπάρχω στο άλμπουμ, το υποθέτω μόνο, ίσως γιατί εγώ έχω δικές της φωτογραφίες από εκείνη την εποχή τακτοποιημένες με φροντίδα. Και παραμένει όντως νέα και χαμογελαστή η γερμανίδα γκέρλφρεντ πατικωμένη όπως είναι ανάμεσα σε ηλιοβασιλέματα και λικνιστά βαρκάκια ενός άλλου νησιού απ’ αυτό που αντικρίζω σήμερα. Καθότι το νησί διέθετε ακόμα εκείνη τη ρέμπελη και ασύντακτη ζωή που κατά κάποιο τρόπο όριζε μέσα μας το καλοκαίρι. Μας σέρνει έκτοτε νοσταλγούς και επαίτες της μαγείας του, κόβοντας κάθε χρόνο από ένα κομμάτι. Να δούμε στο τέλος τι θα μείνει.

Γνωστά πράγματα θα μου πεις. Ας με συγχωρήσει ο φιλοπρόοδος εαυτός μου αλλά ο εκδημοκρατισμός των διακοπών, η βιομηχανία της χωριάτικης που απλώθηκε επιδημικά στα τραπεζάκια δίπλα στη θάλασσα, αυτό το μαζικό βλέμμα στο ίδιο Αιγαίο, στον ίδιο Ελύτη, στην ίδια ψευδογραφικότητα, κατάφερε να (μου) κρύψει και φέτος το καλοκαίρι. Στάθηκε αδύνατο να παραμερίσω το θόρυβο που παράγει η μαζικότητα, τα θρι τζι, τα σουπερφαστ, οι βαλίτσες με ροδάκια. Καθώς οι διακοπές αφομοιώνονται σε ένα αστικό τρόπο του ζην που καταπίνει τις εικόνες σαν τηλεοπτικό προϊόν, προέκταση μιας ήδη εξαντλημένης ζωής όπου τα πάντα έχουν προαποφασιστεί, αυτό που μένει σχεδόν παρωδεί τον εαυτό του: Έκαστος το ρουμ του, το αμόρε του, το τζιν και τόνικ του- ακριβώς το ποσοστό της ευτυχίας που του αναλογεί, που θα ’λεγε και ο πολυκουρσεμένος. Υποθέτω πως είναι άδικες οι συγκρίσεις. Είναι παρόλα αυτά χρήσιμες και αναπόφευκτες καθότι έχει και η προσαρμοστικότητα τα όριά της. Στη διάρκεια μιας ζωής κάποια κομμάτια μας θα μείνουν ασυγχρόνιστα.

*


Πέρυσι τον Σεπτέμβριο είχα γράψει αυτό. Φέτος τα βλέπω ίδια και χειρότερα. Πρόοδος μηδέν- εννοώ στο συναισθηματικό πεδίο.

Καλό φθινόπωρο αδελφοί.

31 Comments:

At 12:48 AM, Blogger Taflinel said...

Στο ασύγχρονον και ρυθμικό η γοητεία, φίλτατε...

Καλώς μας ήρθατε. ;)

 
At 8:52 AM, Blogger thas said...

Παλιέ μου φίλε taf, καλώς σε βρίσκω!

 
At 10:37 AM, Anonymous blurred vision said...

Η θολή μου όραση καθαρίζει όταν σε διαβάζω! Τα πράγματα τα παρουσιάζεις απλά, γυμνά-και καθόλου συμπερασματικά, my kind of guy, δηλαδή! Νομίζω ότι επίτηδες(?) αποφεύγεις τα επίθετα, περιγράφεις χωρίς να χαρακτηρίζεις και όμως αυτά που λες, μόνα τους (ουσιαστικά και ουσιώδη δηλαδή) γίνονται ποίηση! Now, don t you just love that? Σε φιλώ και καλώς ήλθες.

 
At 11:42 AM, Blogger kukuzelis said...

Μελαγχολικός πάντα ο Σεπτέμβρης....

Όμως ό,τι (μας) φαίνεται παλιό ή αλλαγμένο για κάποιους άλλους (δεν είναι ένας, χιλιάδες είναι) είναι καινούργιο και συναρπαστικό. Μια "Γερμανίδα" δίπλα σου, ιδιαίτερα αν είναι η πρώτη, είναι σε θέση να κάνει να λάμψει ξανά, όχι μόνον ο Ελύτης και το Αιγαίο του, αλλά και ο Κλέων Παράσχος. Αυτός ο τελευταίος ήταν που έγραφε:

Ω Αθήνα, πώς θα νοσταλγώ το φως σου το λαμπρό,
τους κάμπους σου ένα δειλινό θαμπότατο του Απρίλη,
με λίγα ελιόδεντρα, με των βουνών σου τις γραμμές,
με μια γαλάζια ακρογιαλιά στου ορίζοντος τα βάθη!
Θ' αναθυμάμαι τις λιγνές, αριστοκρατικές
παιδούλες σου, αγαπούλες μου, τις Αθηνιωτοπούλες [...]


OK! Δεν την ζήσαμε την Αθήνα αυτήν (κακώς ίσως) αλλά οι εμπειρίες μας υπήρξαν γαμάτες. Δηλαδή εμείς τις ζήσαμε έτσι...

Προσωπικά επιμένω στο διάλογο του Σαββόπουλου:

-Ω πενθώ την ιστορία.
-Αυξαίνω και πληθαίνω με την συνουσία..

Τον σκέφτομαι και ηρεμώ. Αλλά τα ξέρεις κι εσύ (:"Υποθέτω πως είναι άδικες οι συγκρίσεις."), τι τα λέω;
*

 
At 11:45 AM, Blogger kukuzelis said...

Εμμμ...το "Γερμανίδα" είναι υπόθεση εργασίας...

 
At 12:09 PM, Blogger παπαρούνα said...

καλό σεπτέμβρη...
"δίνω έναν μελοδραματικό τόνο σε πράγματα συνηθισμένα."
Μ'αρεσε πολυ αυτή η φράση

 
At 1:07 PM, Blogger Annabooklover said...

Σχόλιο στο περσινό: Σε νιώθω για τις καβάτζες που χάνονται.

 
At 2:04 PM, Anonymous pixie said...

'Ετσι, έτσι, έτσι ακριβώς. Θα ξανάρθει ποτέ καλοκαίρι άραγε; Ή πρέπει να προβούμε στην επώδυνη αλλαγή του ορισμού του;

 
At 2:50 PM, Anonymous Anonymous said...

Καλώς μάς όρισες, thas. Μαύρα μάτια κάναμε :)

placebo

 
At 6:40 PM, Blogger το θείο τραγί said...

Καλώς σε βρήκαμε, Θας! Μαζεύεστε ένας-ένας. Τα υπόλοιπα τα γράφεις εσύ.

 
At 7:50 PM, Blogger mosaic said...

αν και είσα απίστευτα μελαγχολικός, αν και μου χαλάς την απόφαση να εξορίσω όλη την αρνητική ενέργεια στα τάρταρα(ειμαι new age εγώ), αν και κανονικά δεν θα πρεπε να ταυτίζομαι μ αυτά που λες μιας και ποτέ δεν κόλησα με νησιά κυκλαδίτικα και φάσεις με γερμανίδες και μάλλον αποτελώ εξαίρεση...αν και..αν και...αυτά που λές είναι τόσο πραγματικά και μπαίνουν τόσο κάτω απ το πετσί μου, η μαζικοποίηση της χωριάτικης, το % της ευτυχίας που είναι προκαθορισμένο, μα όλα, τι να πω, είμαι ερωτευμένος με τη γραφή σου, απλά(χέστηκα αν με παρεξηγήσουν) και απ τα βάθη του είναι μου(τρέλαινομαι να υπερβάλω λεκτικά)...καλώς ήρθες

θα τα πούμε στου nick cave

 
At 8:38 PM, Blogger thas said...

Καλή μου όραση, καλώς σε βρίσκω.
Για άλλη μια φορά με τιμάς ιδιαίτερα. Έχεις δίκιο για τα επίθετα- προσπαθώ να τα αποφεύγω αλλά και πάλι ξεφεύγουν. Είναι απλό: τα επίθετα δεσμεύουν τη φαντασία του αναγνώστη σε κάτι δεδομένο και συνήθως τετριμμένο. Όταν το ουσιαστικό μένει γυμνό αναπτύσσει γύρω του έναν χώρο σχεδόν μυστηριακό που καλείσαι να καλύψεις εσύ ως αναγνώστης.
Σ’ ευχαριστώ πολύ και πάλι. Σε φιλώ κι εγώ.

Παπαρούνα μου καλό Σεπτέμβρη. Thx για το σχόλιο.

Annabooklover θα περάσω να δω τις βιβλιοπροτάσεις σου. Οι καβάτζες ψιλο-χάθηκαν, ζωή σε μας, να ζήσουμε να τις θυμόμαστε!

Pixάκι μου καλό, που με καταλαβαίνεις τόσο! Αχ!

Placebo εσύ εδώ; Δεν είσαι στη Μαλακάσα; Thx για το ενδιαφέρον. Καλώς σε βρίσκω!

Γεια σου θείο τραγί με τα ωραία σου νοσταλγικά. Καλό φθινόπωρο.

Mosaic, για τους λόγους που αναφέρεις η γνώμη σου μετράει διπλή. Τα λόγια σου με συγκινούν πάντα βαθιά. Καλώς σε βρίσκω.

 
At 8:43 PM, Blogger thas said...

Kukuzeli ’m, καλώς ανταμωθήκαμε.

Εμείς οι φιλοπρόοδοι εκσυγχρονισταί εμφανίζουμε πάντα έναν ψυχικό αυτοματισμό στην εγκόλπωση του καινούριου, που τον τρέφει συνήθως η απέχθεια προς τις νοσταλγίες κάθε είδους. Ποια είναι ακριβώς η αφετηρία αυτής της ροπής; Υποθέτω η άρνηση της στενότητας και της μονομέρειας, της καθήλωσης και της έλλειψης ευελιξίας που παρουσιάζει ο μονίμως νοσταλγών. Στο τέλος ο νοσταλγός φτάνει να νοσταλγεί από ιδεολογία, αναπτύσσει ένα είδος αυτισμού.
Αυτή η αντιπαθητική εικόνα του, η γεροντική παραξενιά που έρχεται πριν της ώρας της, η γκρίνια και η έλλειψη χιούμορ του, μας ενεργοποιεί τα αντίθετα αντανακλαστικά: Προς θεού να μην μοιάσω σ’ αυτόν. Μακριά από μένα τα μούσια και οι κιθάρες και τα ρεμπέτικα. Να κάτσω εδώ με τα νέα παιδιά, να με χτυπάει το φρέσκο αεράκι του μέλλοντος.

Πολύ σωστά. Αλλά για να έχει χάρη το πράγμα πρέπει πότε πότε και η δική μας (απόλυτη) στάση να αυτοϋπονομεύεται.

Διότι θα συμφωνήσεις ότι ένα μπαζωμένο ρέμα δεν είναι πια ρέμα. (Όσα τραγούδια και αν πεις στις όχθες του, νερό δεν θα κυλήσει.) Όπως και ένα κομματάκι άμμου για να ακουμπήσεις την πετσέτα σου (στη δεύτερη σειρά λουομένων, ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά ρακέτας) δεν λέγεται πια Φύση.

Δεν μιλάω για τις ακτές της Πελοποννήσου ας πούμε, που εξαιτίας της συνάφειας με την ηπειρωτική χώρα πάντα υπέφεραν, αλλά για τις Κυκλάδες και το αρχιπέλαγος, γι’ αυτήν την ερωτική ουτοπία που ζήσαμε από πρώτο χέρι. Δεν πρόκειται για σχήμα λόγου. Όσοι βρέθηκαν εκεί, είναι βέβαιο ότι βούλιαξαν στην ποιητική δυναμική της- πράγμα που ισχυρίζομαι ότι απαιτεί υπερπροσπάθεια για να κατακτηθεί πλέον.

Αλλά η λογική του σημερινού ποστ δεν ήταν καταγγελτική -σε αντίθεση με το περσινό κείμενο στο οποίο και απελπισμένος εμφανίζομαι και θυμωμένος. Διότι Κουκουζέλη μου δεν μιλάμε απλώς για την κακοποίηση του παντός και το μουτζούρωμα της εικόνας που επήλθε με την ανοχή και τη συμπαράσταση των αρχών. Μιλάμε στην κυριολεξία για το κλείσιμο της στρόφιγγας του οξυγόνου. Ελπίζω (αν το ξαναδιαβάσεις) να συμφωνήσεις με την έντασή του. Διότι σε θέλω μαζί μου στη νέα περίοδο του ακτιβισμού μου. (σε πρώτη φάση λέω να βγω στο μπαλκόνι και να το θέσω ευγενικά ως εξής: ΞΥΠΝΑΤΕ ΡΕΕΕΕΕΕΕ!)

Ματς και μουτς και ματς.

 
At 11:06 PM, Blogger kukuzelis said...

Καταλαβαίνω για τι μιλάς. Στο μπαλκόνι μαζί σου κι εγώ! (Θα μείνεις όμως δίπλα μου για να μου ψιθυρίσεις τι θα πω μετά το πρώτο ΞΥΠΝΑΤΕΕΕ, έτσι;). Μουτς κι απ τα μέρη μας.
*

 
At 10:38 AM, Blogger Αθήναιος said...

"Δεν μιλάω για τις ακτές της Πελοποννήσου ας πούμε, που εξαιτίας της συνάφειας με την ηπειρωτική χώρα πάντα υπέφεραν, αλλά για τις Κυκλάδες και το αρχιπέλαγος, γι’ αυτήν την ερωτική ουτοπία που ζήσαμε από πρώτο χέρι."


Και εγώ πάλι νόμιζα πως αν κάποιος έχει υποφέρει, αυτός είναι τα Κυκλαδονήσια από τις ορδές των δήθεν ποιητών. Η Φολέγανδρος, η Ανάφη, η Αμοργός, τα Κουφονήσια, η Σίκινος, η Ηρακλειά. Αυτοί τα έχουν κακοποιήσει ανεπανόρθωτα όταν τα πνίγουν, τριγυρνώντας σε αυτά με ύφος δήθεν συνομωτικό, λες και κατέχουν κάποια αλήθεια άγνωστη στους hoi polloi--που λένε και στα χωριά τους στον κάμπο της Θεσσαλίας.

Στην πραγματικότητα δεν ξέρουν την τύφλα τους. Ή μπορεί και να έχουν αυτό το ηλίθιο ύφος επειδή έχουν δέσει πολύ σφιχτά το κομποσχοίνι στο χέρι και τους κόβει.

Καλώς ήρθες, καλό φθινόπωρο.

 
At 12:40 PM, Blogger thas said...

Έχεις δίκιο. Οι χτισμένες παραλίες ως το κύμα δεν είναι τίποτα μπροστά στους δήθεν ποιητές με το συνωμοτικό ύφος. Αυτοί έπνιξαν τα νησιά. Άσε που παρατάνε τα λευκά καπελίνα τους και τα κομποσκίνια τους όπου να ναι.

Καλώς σε βρίσκω.

 
At 2:07 PM, Blogger spyros said...

Πολύς κόσμος βρίσκει νταουνιάρικο να αφουγκράζεται τη φθίση των οπωρών. Εμένα πάλι μ΄αρέσει γιατί σημάινει το τέλος όλων αυτών που περιγράφεις τόσο καλά στην πρότελευταία παράγραφο. (Κι ας μεγαλώνω κάθε τέτοια εποχή!)

Καλώς εσμίξαμε.

 
At 2:35 PM, Blogger VITA MI BAROUAK said...

Περαστικός ήμουν από δω, άκουσα κάποιον να σε φωνάζει με το μικρό σου όνομα και είπα να σκαρφαλώσω απ το παραθυρο για να πω ένα γεια:
“Γεια χαρά (δύο) νταν, συνονόματη Vita!”

 
At 6:06 PM, Blogger Αθήναιος said...

Για τη δόμηση έλεγες; Σόρρυ, δεν το κατάλαβα. Γιατί εγώ εμπνεύστηκα από αυτό :"ο εκδημοκρατισμός των διακοπών, η βιομηχανία της χωριάτικης που απλώθηκε επιδημικά στα τραπεζάκια δίπλα στη θάλασσα, αυτό το μαζικό βλέμμα στο ίδιο Αιγαίο, στον ίδιο Ελύτη, στην ίδια ψευδογραφικότητα,κατάφερε να (μου) κρύψει και φέτος το καλοκαίρι". Κρίμα γιατί μου άρεσε πολύ η αποστροφή προς τον εκδημοκρατισμό και ο χαρακτηρισμός του βλέμματος των υπολοίπων, προφανώς αμύητων ως "μαζικό".

 
At 6:39 PM, Anonymous Σλέμιλ said...

Αλήθεια, thas. Αφού σας ενοχλεί τόσο πολύ η μαζικότητα για ποιον λόγο αλήθεια καταδέχεστε να αποτελείτε μέρος της και επιμένετε να επισκέπτεστε τις ίδιες καρποσταλικές νήσους; Όσο για τον αστικό τρόπο που αφομοιώνει τις διακοπές, συγγνώμη επίσης δεν κατάλαβα. Εσείς πριν την αφομοίωση ως προλετάριος ή ως ευγενής ταξιδεύατε;

 
At 11:20 PM, Blogger thas said...

«Καταδέχομαι να αποτελώ μέρος της μάζας». Δεν ηξεύρω πώς να απαντήσω. Εννοείς ότι βλέπεις σνομπισμό και απαξίωση στο κείμενο. Να δώκω λοιπόν ένα παράδειγμα. Νήσος Σίκινος, πέρυσι. Ο Θεός τη φύλαξε και δεν έχει καλές παραλίες, πέφτει και μακριά οπότε σώζεται. Η χώρα της είναι κούκλα. Όσα σπιτάκια έχουν αναπαλαιωθεί έγιναν με γούστο. Είμαστε που λες σε παραλία μακρινή, δέκα άνθρωποι όλοι κι όλοι, έχουμε έρθει με το τοπικό καραβάκι. Μεσημέρι. Ξάφνου τρομερός θόρυβος και παφλασμός των υδάτων. Καταφθάνει κρούιζερ που φέρνει λαό, παρκάρει ακριβώς στη μπούκα της παραλίας. Λάκηηη τα βατραχοπέδιλα και τέτοια. Χλάπατα χλούπατα, βουτιές κακό. Οk. Σε λίγο, στερεοφωνικό στο τέρμα με Πέγκυ. Μπουζούκια, οχλαγωγία. Ok κι αυτό. Σε λίγο νέα χλαπαταγή των υδάτων, έτερο μεγαθήριο, παρκάρει δίπλα ακριβώς. Νέος λαός αλλά και νέες μουσικές επιλογές με Δέσποινα, τι άλλο. Μεταξύ τους δεν μιλιούνται. Κοιτάζονται. Αραγμένοι σε απόσταση τριών μέτρων κάνουν μουσικές κόντρες με τα στερεοφωνικά τους. Κανένας δεν φαίνεται να προσέχει ότι υπάρχουν άλλοι άνθρωποι γύρω. Η λεγόμενη αφασία (του νεοέλληνα; του νεόπλουτου; του γραψαμάν;). Όταν πλέον κατέφθασε και τρίτο είχαμε βάλει τα γέλια της απελπισίας.

Αλλά όσο κι αν φαίνεται περίεργο αυτά δεν μου τη σπάνε ακριβώς. Περισσότερο παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου, πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Αυτό ήταν και το πνεύμα του ποστ, η κίνηση της σκέψης, οι συνειρμοί της, η αναπόληση, ο διάλογος με κάτι περασμένο. Περισσότερο με ενδιαφέρει η συγκίνηση που είναι κοινή για όλους, ανεξάρτητα από το τι την τροφοδοτεί.

Η αναφορά σου, τέλος, σε προλετάριους και ευγενείς περιηγητές δεν είναι και τόσο επιτυχής. Μιλάω για το βλέμμα (όχι για την κοινωνική τάξη) που προσαρτά τις διακοπές στην αστική λογική και τους αφαιρεί τους χυμούς, την έκπληξη. Και έχει δύναμη αυτό το βλέμμα καθώς είναι μαζικό, να στήνει ένα ολόκληρο σύμπαν πραγμάτων πάνω στα οποία πέφτεις και τσακίζεσαι.

 
At 11:22 PM, Blogger το θείο τραγί said...

Βρε σύ, thas, τον υποβρύχιο δεν τον αισθάνθηκα ως νοσταλγικό κείμενο... Νοσταλγικά είναι τούτα δώ τα κείμενα... απ' ανάμεσα.

 
At 11:26 PM, Blogger thas said...

Έχεις δίκιο, ήταν πρόχειρος ο ορισμός. Έκρινα εξωτερικά, βιάστηκα. Να με συμπαθάς.

 
At 11:43 PM, Blogger το θείο τραγί said...

Xmmm! Καθάρισε, βλέπω, το φεγγαράκι έξω. 'Εφυγε η σκιά!

Ας το απολαύσουμε...

 
At 12:59 PM, Anonymous Σλέμιλ said...

Αγαπητέ μου, νομίζω ότι έχετε υπερεπενδύσει στη σχέση εξέγερσης και διακοπών. Πότε οι διακοπές δεν ήταν αστική λογική; Ποιοι χυμοί και ποια έκπληξη; Επειδή δεν είμεθα πλέον 20 ώστε να καβλώνουμε με το που πατάμε το πόδι σε μια παραλία γεμάτη γερμανίδες, μας φταίνε οι άλλοι επειδή μεγάλωσαν κι αυτοί κι αγόρασαν σκάφη;

 
At 1:22 PM, Blogger thas said...

Δεν αποκλείεται να έχετε και δίκιο αλλά φοβάμαι ότι προβάλλετε πάνω μου το δικό σας μοντέλο ανάγνωσης του κόσμου (διευκρίνισα τον τρόπο με τον οποίο "βλέπω" και γράφω για τη μαζικότητα). Έκαστος βλέπει ό,τι θέλει και μπορεί. Και πάντως ο κυνισμός δεν ήταν ποτέ του γούστου μου- εσείς μπορείτε να τον χρησιμοποιείτε όσο γουστέρνετε. Καλή καρδιά. Και καλό φθινόπωρο.

Γεια σου vita mi barouak συνωνόματε. Καλώς ήρθες απ' τα μέρη μας.

Γεια σου και σένα γίγαντα των εικαστικών spyro vj.

 
At 7:40 PM, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Καλώς μας ήρθες :)

καλό φθινόπωρο ...

Σε φιλώ
ΧΧ

 
At 2:04 PM, Anonymous Anonymous said...

Τα υπεροχα αυτα μακροβουτια σε νερα τοσο κρυσταλλινα και βαθια με μνημες "αχινους" κι ανασες που διαρκουν χρονια και χρονια μας καθηλωνουν συνηθως στον βηθο αυτης της συναισθηματικης μας θαλασσας κατι ιδιαιτερα επιζημιο για τα ρευματικα μας,τα πνευμονια μας,τις στομαχικες μας διαταραχες και την περιφημη-και περηφανη ενιοτε-σεξουαλικοτητα μας...

 
At 4:47 PM, Anonymous true_sucker said...

Gee, Thas, welcome back ))

Υ.Γ. Ωραίος ο αποπάνω ανώνυμος..

 
At 12:57 AM, Blogger thas said...

Καλώς σας βρίσκω αγαπητές Μαρκησία (με γεια το βλέμμα!) και true_sucker.

Θα συμφωνήσω απολύτως. Πολύ ωραία τα λέει ο ανώνυμος- με πρόλαβες.

 
At 11:49 AM, Blogger disa said...

成人聊天室,中部人聊天室,免費視訊,視訊交友,視訊美女,視訊做愛,正妹牆,美女交友,玩美女人,美女,美女寫真,美女遊戲,hi5,hilive,hi5 tv,a383,微風論壇,微風,伊莉,伊莉討論區,伊莉論壇,sogo論壇,台灣論壇,plus論壇,plus,痴漢論壇,維克斯論壇,情色論壇,性愛,性感影片,校園正妹牆,正妹,AV,AV女優,SEX,走光,a片,a片免費看,A漫,h漫,成人漫畫,免費A片,色情網站,色情遊戲,情色文學,麗的色遊戲,色情,色情影片,同志色教館,色色網,色遊戲,自拍,本土自拍,kk俱樂部,後宮電影院,後宮電影,85cc免費影城,85cc免費影片,免費影片,免費小遊戲,免費遊戲,小遊戲,遊戲,好玩遊戲,好玩遊戲區,A片,情趣用品,遊戲區,史萊姆好玩遊戲,史萊姆,遊戲基地,線上遊戲,色情遊戲,遊戲口袋,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖,我的遊戲口袋,小遊戲區,手機遊戲,貼圖

 

Post a Comment

<< Home