vita moderna

kisses, tears & psychodramas

8.6.06

μικρά απογευματινά

Ως γνωστόν ο σύνδεσμος μα χρησιμοποιείται για να εκφράσει αντίθεση. Παράδειγμα: «είσαι καραγκιόζης μα σε γουστάρω» ή «καλά τα λες μα δεν με πείθεις». Στον περίφημο στίχο της Τάmτα «για όλα φταις μα δεν με ξανακαίς» διαπιστώνουμε μια νέα επαναστατική διεύρυνση στη χρήση της λέξης, κατά την οποία η εναντίωση καταργείται. Φυσικά το μόνο νόημα που στέκει είναι (για να μιλήσουμε σε greeklish που συνεννοούμαστε καλύτερα): gia ola ftais, that’s why den me xanake-és.

Μπάι δε γουέι, (“eiristhw en parodw” gia tous mikrous mas filous-arxaiolatres) ας ακούσουμε ολόκληρο τον στίχο να μερακλώσουμε : για όλα φταις / μα δεν με ξανακαι-αίς /τώρα όόό,τι και να λε-ές / δεν ακούω άλλες εξηγήσεις / δεν μου κλείνουν τις πληγές/ Φταις μα δεν με ξανακαι-αίς/ τώρα ό,τι και να λε-ές/ μην το ψάχνεις δεν υπάρχουν λύσεις / ξέρεις πόσο φταις!

Μα, ξεμά, το μπιτάκι είναι ωραίο…

*



Παρακολουθώντας MAD TV ο άνθρωπος τρελλαίνεται. Από τον Moby στον Ρέμο και από εκεί κατ’ ευθείαν στους Active Member. Καπάκι, Βίσση. Τώρα ψηφίστε τι θέτε: Όναρ ή Τάμτα;

Έκανες πολλά, πάρα πολλά
που ήταν παραπτώ-ματά
και αν προσπαθείς να ξαναρθείς
έργο που δεν θα το δεις
Για όλα φταις….

*



H Τάμτα μας έφταιξε. Εδώ ολόκληρος Κωνσταντόπουλος και έκρινε ότι εκτός των άλλων που πρέπει να γίνουν για την εξωτερική πολιτική είναι απαραίτητη και η «συμπερασματοποίηση»!

-Δεν αισθάνομαι καλά γιατρέ. Δεν μπορώ να εφαρμόσω όλα όσα λέτε.
-Μα κι εσύ άνθρωπέ μου δεν έκανες μια συμπερασματοποίηση ώστε να ρεζουμάρεις τα σημαντικά.

Άλλη περίπτωση:
-Τα λεγα με τη Σούλα από τις επτά μέχρι τις δέκα.
-Προχώρα σε συμπερασματοποίηση γιατί βιάζομαι.

*


Το είδος τραγουδιού που θεραπεύει η Ραλλία Χρηστίδη πώς λέγεται; (Εγώ για σένα θα έπεφτα πιο κάτω απ’ τον καθένα). Μουσικολογικώς θα λέγαμε ότι κείται κείθε του ελαφροπόπ και δώθε του εντέχνου. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε υποψιασμένο ποπ; Χάι έντεχνο; Ρυθμικό Πάριο;
Αφορά μια κατατηγορία ακροατών που θέλουν πγοιότητα κάπως λιγότερο ποιοτική. Που θέλουν έναν προβληματισμό απροβλημάτιστο.
Βέβαια η κοπέλα ήταν μια χαρά όσο ζούσε στο σπιτάκι του μικρούτσικου. Μετά την έπεισαν ότι πρέπει να γίνει μοιραία γυναίκα. Ξένος και δύσκολος ο ρόλος της άι μάιτ σέυ.

*



Σκηνή στο δρόμο. Δυο κορίτσια, φίλες, μαθήτριες, με λεπτές τσιριχτές φωνές. Βρίσκονται στον αποχαιρετισμό και φιλιούνται σταυρωτά, με ηχηρότατο μμμουάτς, μμμουάτς. Καθώς απομακρύνονται (κάπως κινηματογραφικά, με τα χέρια τεντωμένα σα να φεύγουν ταξίδι) φωνάζει η μία στην άλλη: Φιλάάάκιααα.

(χωρίς αυτά τα λεκτικά φιλάκια του αγέρα, καμία συνάντηση δεν ολοκληρώνεται. Θα μου πεις και τα ζωντανά στον αγέρα δίνονται.)

(Τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει- το βρήκα! Όλο και περισσότερο πρέπει η ζωή να φέρνει σε διαφήμιση. Κορυφαία αξεσουάρ πόλης παραμένουν το κινητό και τα μαύρα γυαλιά. Χωρίς αυτά είσαι ένας τυχαίος, ένας ουτιδανός- τι posing να κάνεις. Το δε κινητό παρά την τεράστια διάδοση, διατηρεί ακόμα τον συμβολισμό του. Εξού και όλοι χαίρονται να χτυπάει.- Ναι; Έέέέλααα./ Ναι, είμαστε εδώ με τα παιδιάάαα / Ναι, σούπερ, σούπερ. Γαμάτα λέμε.- ένα Μάλμπορο λάϊτς- σου λέω γυρνάμε συνεχώς είναι σούπερ- κι ένα μικρό νερό- εσύ πού είσαι καλέέεεε;)

Κοιτάει ο περιπτεράς. Τι να κάνει κι αυτός χωμένος εκεί μέσα.

*



Άλλη σκηνή πιο κάτω, σε εσωτερικό δρόμο του Πειραιά. Δυο γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Η μία κάθεται στην είσοδο καταστήματος Νεωτερισμών ξεφλουδίζοντας φρούτο (σιγά μην έλθει πελάτης) Η άλλη πλησιάζει κουτσαίνοντας, κρατώντας κάτι που δεν φαίνεται καλά και απευθυνόμενη στην πρώτη κάπως αυστηρά αλλά τραγουδιστά, λέει με φωνή τρεμάμενη:
-Έ-βγα-έξω-να-κα-μα-ρώσεις-τσι- κόρες-σου!

(τελικά μιλάει για …γάτες. Στο χέρι της φαίνεται πια και η κονσέρβα. Προφανώς κάποιες κόρες δεν φέρθηκαν τόσο κόσμια στις υπόλοιπες κατά τη διάρκεια του γεύματος)

*


Κόσμος. Όλοι δίκιο έχουμε. Kαταλαβαίνω κυρίως τη μάνα. Καταλαβαίνω και τα πιτσιρίκια που τους έκλεψαν την παιδική ηλικία και αποφάσισαν να τιμωρήσουν τη χαρά των άλλων. Μόνο την αγνή ελληνική ύπαιθρο, με τις μεγάλες της αξίες και τις ωραίες της συγκαλύψεις δεν κατάφερα ακόμα να χωνέψω...Αλλά πού θα πάει, έχω ακόμα χρόνο μέχρι να γίνω τέλειος άνθρωπος.

36 Comments:

At 10:34 PM, Blogger Ιφιμέδεια said...

Πολύ του γούστου μου αυτό σου το κείμενο ΜΑ και αποφάσισα να σου γράψω σχόλιο.

Μου αρέσουν τα τρελλά και τα σπονδυλωτά ΜΑ και εκτιμώ δεόντως τα ριμύξες τους Μαντ.

Φιλάκιααααα

 
At 10:35 PM, Blogger Rodia said...

Kaneis den einai teleios MA gi avto skotonomaste.

(ελπίζω να είμαι συνεπής με το ύ-φ;ψ;-ος)

:-)

 
At 12:03 AM, Blogger Thrass said...

Κοιτάει ο περιπτεράς. Τι να κάνει κι αυτός χωμένος εκεί μέσα.
(αυτό με πέθανε)

Αν ήμουν περιπτεράς, θα είχα στάνταρ κάποιον απ' έξω, κάποιον σαν το Μάρβιν, the paranoid android, να "περιποιείται" τους σπαστικούς.

 
At 12:33 AM, Blogger Tolisbak said...

Ωραίο το κείμενο, πετυχημένη η μετάφραση στα arxaia.

 
At 12:36 AM, Blogger Αθήναιος said...

Τέλειο ποστ.

 
At 12:44 AM, Blogger ONOMATODOSIA said...

ton kahmeno ton periptera

 
At 12:45 AM, Blogger ONOMATODOSIA said...

ton kahmeno ton periptera

 
At 6:41 AM, Anonymous Anonymous said...

Να υποθέσω πως το Τάμτα, είναι το θηλυκό του Ταμτάκος;

Να σου πω και μια κρυφή μου σκέψη;
"Εγω για σένα θα έπεφτα πιό κάτω απ τον καθένα"
Γουστάρω να μου το αφιερώσουν.
Ετσι για... τονωτικό (να χω πιεί όμως ένα -δυό, να χω μπει στο κλίμα, να είμαι εύπιστος).

Καλημέρα Thas

 
At 6:58 AM, Blogger Annabooklover said...

Μπα σε καλό σου πρωινιάτικα! Αυτό με την αγνή ελληνική ύπαιθρο καλό, ξερείς κι άλλα τέτοια;

 
At 11:33 AM, Blogger averel said...

Καλημερα, ομορφο.

 
At 12:09 PM, Blogger thas said...

Ιφιμέδεια και Ροδιά είστε φοβερές στην αξιοποίηση νέων γραμματικών κανόνων. Γι αυτό και θα σας αποκαλύψω τον μυστικό κώδικα «ΜΑ» που διατρέχει ολόκληρο το ποστ.

Κατ’ αρχάς επιγράφεται Μικρά Απογευματινά- και ο πρωτοετής εις την κρυπτογραφία το αντιλαμβάνεται.
Δεύτερον αφορά την ΤΑΜΤΑ στο MAD. Πρόκειται για τον λεγόμενο κρυπτογραφικό καθρέπτη. Αυτός διδάσκεται στο δεύτερο έτος. Σημειωτέον ότι καθρέφτη κάνει και το Μικρά Απογευματινά με τους Active Member.
Τρίτον. Επιστροφή προς εμπέδωση δια του παραδείγματος του γιατρού: Μα κι εσύ άνθρωπέ μου δεν έκανες συμπερασματοποίηση….
Τέλος να πω ότι οι Μαθήτριες κάνουν ΜουΆτς!


Thrass, αποτελεσματική θα ήταν και η μηχανική σφαλιάρα. Ξέρεις, με βραχίονα στερεωμένον στο παραθυράκι και εσωτερικό κομβίον.

Tolisbak, thx ta mala!

Γεια σου Αθήναιε με τα ωραία σου. Μερσί, βρε.

Onomatodosia είναι όντως πολύ τρυφεροί έτσι όπως κοιτάζουν απ’ αυτό το ελάχιστο άνοιγμα…

Anonyme δεν το συζητάμε. Αλλά αναρωτιέμαι τι είναι πιο ωραίο, να στο αφιερώσουν ή να το αφιερώσεις; (το νόημα, όχι το song)

Ξέρω Αννούλαμπουκλάβερ, ένα κάπως παλιό αλλά πάντα πολύ γελαστερό, που πάει κάπως έτσι: Μακριά από τη ζούγκλα των μεγαλουπόλεων, οι άνθρωποι στην επαρχία είναι ακόμα φορείς ενός πνεύματος ζωής με χαρακτηριστικά του τη φιλοξενία (ας μην ξεχνάμε ότι εδώ λατρεύτηκε ο Ξένιος Δίας) τη ζεστασιά και το ειλικρινές ενδιαφέρον για τα κοινά. Πραγματικές κοινωνίες προσώπων, που η θυσιαστική τους αυτοπροσφορά στηρίζεται σε ανόθευτα στοιχεία του πολιτισμού μας όπως η πίστη στο Θεό και η αγάπη για την Ελλάδα. Κοινωνίες που ακτινοβολούν το εσωτερικό τους φως, αποδεικνύοντας περίτρανα πως κοινός παρονομαστής τούτου του τόπου και τούτου του λαού σε όλη τη διάρκεια της ιστορικής του πορείας, παρέμεινε και παραμένει πάντα ο Πολιτισμός.

Καλό ε; Εγώ έχω μεγαλώσει με τέτοια ανέκδοτα μη νομίζεις...

averel, καλημέρα. Τhx.

 
At 3:02 PM, Blogger τέττιξ said...

Θα έλεγα ότι η Ραλλία είναι έντεχνη μα νον τρόπο. Παίρνοντας βέβαια ως βάση ότι το αμιγώς έντεχνο είναι ο Χατζηγιάννης.

(απίστευτη tragicomedia έγραψες και πάλι, νομίζω πως έχεις πολύ δυνατό αισθητήριο, ακριβώς το είδος της διεισδυτικής παρατηρητικότητας που είχα ακούσει νά λέει κάποτε ο Κουμανταρέας ότι πρέπει να έχει ο συγγραφέας)

 
At 3:07 PM, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Αχ βρε Θας...

κάνε μου μια συμπερασματοποίηση, πριν πέσω πιο κάτω απ' τον καθένα για πάρτη σου και σου στείλω τα τελευταία μου μουάτς γεμάτα λιπ γκλος.

(τι ωραία που τας λες. Σου στέλνω ένα φιλί).

 
At 3:45 PM, Blogger thas said...

Μαρκησία μη με κοιτάς έτσι γιατί κομπλάρω. (μερσί μερσί)

τέττιγα δεν περίμενα τίπτάλλο από εσένα. Όλο τέτοια λες και δεν κάνει. Σε υπερσουπερευχαριστώ. Τι λέω. Σε χιλιοϋπερσουπερντουπερευχαριστώ. Ο Χατζηγιάννης είναι ο αγαπημένος μου. Κάθε φορά που τον βλέπω σκέφτομαι τι υπέροχος που είναι ο κόσμος του βιβλίου.

 
At 7:32 PM, Blogger kyrallina said...

Η συμπερασματοποίηση:
Ωραίο κείμενο! Μα γιατί δεν γράφεις συχνότερα;

 
At 7:41 PM, Blogger Ελένη said...

Ε τώρα, αν αναφωνήσω " Αχ κύριε Θας μου, μα τί ωραία τα λέτε!" θα έχω άδικο;
Πολύ δροσερό κειμενάκι. Σαν να βγαίνεις από τη θάλασσα στην Ελαφόνησσο και να πηγαίνεις τσιφ για τον " Χαβά του Παντελή" και να πίνεις μπύρα SOL.

Τώρα κατάλαβα γιατί σας αρέσει ο Δημητρίου, ο Σκαμπαρδώνης και τέτοιοι τύποι. Σας κουτσομπόλευα στο μπλογκ του κυρίου Libpofilo επ'αυτού, μάλιστα σας χαρακτήρισα ως τον κατεξοχήν εκπρόσωπο της σχολής που αγαπά να διηγείται τις ιστορίες της καθημερινότητας στην μπλογκόσφαιρα.Και όλα αυτά μιλώντας για τον Μάγκρις που όσο και να το κάνεις, δεν είναι και τόσο κουτό.

Όμως επειδή ο κίνδυνος της πολυλογίας σοβεί, χαίρομαι που τις κάνετε μικρές τις ιστοριούλες.Ας πούμε ο Δημητριου αποβαίνει φλύαρος.Αλλά αυτά τα ανέλυσα αλλού και θα χαλάσω το μανικιούρ αν πολυγράφω.

 
At 10:53 PM, Blogger Rodia said...

Αααααχ! συμπερασματοποιήθηκα!

ΜΑΜΑ ΜΟΥ!!!(ατς)

 
At 11:20 PM, Anonymous νιφάδα said...

Απάντησή στην ερώτησή σου στον ανώνυμο : ποιο ωραίο είναι να το αφιερώσεις (το νόημα του τραγουδιού)

 
At 11:22 PM, Anonymous νιφάδα said...

Επαναλαμβάνω με σωστή ορθογραφία:
πιο ωραίο είναι να το αφιερώσεις.

 
At 10:08 AM, Blogger lemon said...

Thas μας, με κανέναν δεν μπορώ να σε συγκρίνω, πως να το γράψω διακριτικά, που να μη λες τέτοια λες και δεν κάνει? (μωρέ κάνει και παρακάνει, δεν βλέπουμε νομίζεις τι χάλι κυκλοφορεί-τυπωμένο, γύρω μας?)
Πως να το πω? ορίστε, καταλήγω στο προφανές: Thas ΜΑς, αχ Θας...!!

 
At 11:02 AM, Blogger ellinida said...

Κάθε τι είναι τέλειο έτσι όπως ακριβώς είναι θα έλεγα !
Ακόμα και τα καψουροτράγουδα ... τι καλά που μας εκφράζουν κάποιες φορές !

 
At 2:14 PM, Anonymous Anonymous said...

«Μα έβγα όξω, να καμαρώσεις τσι θυγατέρες σου»
Μα, τι να καταλάβετε κύριε Θας μας όταν δεν ακούτε προσεκτικά;
Η παραπάνω διόρθωση είναι μία βοήθεια του κοινού του εξ υπαίθρου ορμώμενου, για να κατανοήσετε καλύτερα τη μενταλιτέ. Ό,τι άλλο σας απασχολεί σχετικώς, εδώ είμαστε. Γιατί είμαστε καλά παιδιά. :-)

 
At 1:57 PM, Blogger QarcQ said...

Μα πού θα πάει, έχω ακόμα χρόνο μέχρι να γίνω τέλειος μα τελείως άνθρωπος. Φυλάκια!

 
At 2:11 PM, Anonymous κροκοδειλάκι said...

Μήπως θα κόλλαγε και το για όλα φταις μα ([ως εξ αυτού]τουλάχιστον ή ευτυχώς) δεν με ξανακαίς;
Γεια σου Θας με τα ωραία σου! Ο περιπτεράς έπιασε πολλούςβλέπω. κι εμένα. Αχ πόσα τέτοια ξέρεις και μου λες πουχουν πεθάνει...

 
At 4:38 PM, Blogger vulaki said...

Για το ποστ έχω καλυφθεί, αλλά...

τι ωραίο κείμενο ο Αδιάβροχος... τι ωραίο ρε thas...

 
At 12:32 AM, Anonymous true_sucker said...

"Η γελοιότητα των καθημερινών γεγονότων, μας αποκρύπτει την πραγματική δυστυχία των παθών" -- Barnave

 
At 11:58 AM, Blogger thas said...

Καταστρατηγούμε τη σειρά για να αναφωνήσουμε: QARCQ! ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΑΔΕΛΦΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ- ΠΟΙΗΤΗ; STILL ALIVE AND KICKING; SO GLAD TO HEAR FROM YOU. MATS MOYTS.

Kyrallina μερσί. Νομίζω πως όσο γκαζώνεις τόσο φλουτάρει το τοπίο. Οπότε βγαίνουν φλου και οι περιγραφές. Τουλάχιστον αυτό παθαίνω εγώ.

Ελένη μας θα ξέρετε ότι από πέρυσι τέλος ο Παντελής. Μεγάλο πλήγμα. Η υπόθεση του ελεύθερου κάμπινγκ και της συγκεκριμένης αυτής κουλτούρας των διακοπών θεωρούμε ότι έλαβε τέλος και με το συμβολικό αυτό κλείσιμο.
Μεγάλη μου τιμή να με σχολιάζετε ευμενώς σε έτερα ιστολόγια. Να πω όμως πως η τέχνη του Δημητρίου αποτελεί κορυφαία στιγμή του νεοελληνικού λόγου, αποτέλεσμα διαρκούς κοκκινίσματος και αφαίρεσης. Δύσκολο να τον πεις φλύαρο γιατί οι λέξεις του τοποθετούνται μία μία. Για την ακρίβεια καρφώνονται μία μία.

Ιδού η εισαγωγή από το «Μπλεκ» στη συλλογή «Η φλέβα του λαιμού».
"Εκείνο το καλοκαίρι μπήκε το άλογο στη ζωή μου απρόσμενα. Μικρορωγμές, χρόνια αφημένες, έγιναν αιφνιδίως χάσματα. Πάει η αμερημνησία, η αναίτια χαρά. Αναζήτησα στην πατρίδα μου βάλσαμο. Ένας τόπος πια χωρίς τα πρόσωπα της νεότητάς μου. Οι φίλοι του γυμνασίου είχαν τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του. Όποτε- σπανίως- διασταυρωνόμουν με κανέναν, χωρίζαμε βιαστικά με ανακούφιση".

Και η πρώτη παράγραφος, από το κορυφαίο «Κατά τις πεντέμιση» από την ίδια συλλογή.
"Ανθρώπου πλάνητος η ψυχή μου, εν τούτοις πολλά χρόνια τώρα κόλλησα στην Αθήνα. Στην ίδια συνοικία, ακόμα και στην ίδια γειτονιά, αν υποτεθεί ότι η πολυκατοικία είναι μια μικρή γειτονιά. Ακόμα κυνηγώ την ξεγνοιασιά, δεν έχει γούστο να σαι στους δρόμους χωρίς τη συντροφιά της. Το μόνο που κατάφερα είναι να ’μαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος, δίχως πράγματα και δίχως δεσμούς".

Αυτή η πυκνότητα είναι ίδιον της ποίησης (ή της ποιητικής χρήσης της γλώσσας). Και η ποίηση μόνο στη μητρική μας γλώσσα μπορεί να μεταφέρει πραγματικό ρίγος και υψηλή συγκίνηση (επειδή με αυτήν μας συστήθηκε αρχικά ο κόσμος και τα πράγματα). Αυτό θα ήθελα να πω και στον συνομιλητή σου που δηλώνει επιφύλαξη για τους νεοέλληνες και δεν του (πολυ)αρέσει ο Δημητρίου. Ο Δημητρίου (και όσοι χειρίζονται έτσι τη μητρική γλώσσα) επιτελεί μια ουσιαστικά αναντικατάστατη λειτουργία στη λογοτεχνία, εντελώς διαφορετική από εκείνη της ξένης λογοτεχνίας, καθώς διαλέγεται, συνομιλεί με την τεράστια γλωσσική (λόγια και δημώδη) παράδοση που σκάει μπροστά μας με κάθε λέξη, με κάθε συλλαβή του κειμένου.

Αντίθετα στη μεταφρασμένη ποίηση και πεζογραφία βρισκόμαστε στο σημείο μηδέν της θερμοκρασίας της γλώσσας. Οι λέξεις δεν έχουν πατρίδα, μνήμη, φορτίο. Δεν είναι κακή μια τέτοια έλλειψη, αλλά η λειτουργία της είναι ριζικά διαφορετική. Άλλες χαρές η μία, άλλες οι άλλη.

Δεν ξέρω πώς και γιατί αλλά θυμήθηκα τώρα το δημώδες της Αρκαδίας με το οποίο κλείνει ο Χουλιαράς το βιβλίο του «Ζωή, την άλλη φορά»

Κείνο το καλοκαιράκι
Κυνηγούσα ένα πουλάκι
Κυνηγούσα προσπαθούσα
Να το πιάσω δεν μπορούσα.

Γεια σου συμπερασματοποιημένη μου Ροδιά.

Νιφάδα, έτσι λέω κι εγώ. Είναι πιο πλούσιο αυτό, ενώ το άλλο πιο «ξεκούραστο». :-)

Lemon είσαι απίστευτη. Κάθε φορά και ένας άλλος έπαινος. Έχω εξαντλήσει τους τύπους του ευχαριστώ. Μπορώ πλέον να προχωρήσω σε λουλούδια. Όχι δικτυακά αλλά πραγματικά, μυρωδάτα, πολύχρωμα. Δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση πρέπει να βρω ιντερφλόρα.

Ellinida, δεν το συζητάμε. Όσο πιο πγοιτικοί είμαστε τόσο μεγαλύτερα θύματα της καψούρας γινόμαστε- συνεπώς και των εκφραστών της. Ωραία λέξη η καψούρα.

Anonyme εσύ διαβάζεις πολλά περιοδικά / εφημερίδες και δεν κάνει! :-) Μάλλον θα παράκουσα, έχεις δίκιο.

Κροκοδειλάκι μερσί μερσί.

Vulaki είσαι γενναιόδωρη και προκατειλημμένη! Thx a lot.

True sucker, επειδή το ποστ είπαμε ότι λειτουργεί σαν καθρέφτης, ίσως να στέκεται και η ανάποδη εκδοχή: Η δυστυχία των παθών (η τάση για δραματοποίηση) αποκρύβει την γελοία πλευρά της καθημερινότητας. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων

 
At 8:03 PM, Blogger Ελένη said...

Έκλεισε ο Παντελής; Στην Ελαφόνησσο, χρόνια πριν απελευθερώθηκα για πρώτη φορά από τα 1000 μπουκαλάκια της Clinique κ από άλλα πράγματα βέβαια. Λίγο το έχετε αυτό;

Πάντως στην παραλία του Σίμου άξιζε καλύτερη μεταχείριση από αυτή που της επεφύλασσαν τα ξέκωλλα( παραδεχτείτε το!) ταγάρια των Αθηνών που στο όνομα του ελεύθερου κάμπινγκ άπλωναν την αγένειά τους, την αγραμματοσύνη τους και κυρίως την απλυσιά τους.

 
At 3:52 AM, Blogger Chaca-Khan said...

Γεια σου ρε thas. πάντα σε απολαμβάνω (κ αυτό είναι κάτι σπάνιο τις μέρες μας). cheers

 
At 6:30 PM, Blogger αι δύο ορφαναί said...

Μας έχεται εξεράνην εις τους γέλωτας. Μα εύγαι!

 
At 2:05 PM, Anonymous Anonymous said...

Τα περιοδικά με μάραναν...Δεν βλέπετε τι έπαθα από τα τηλεπαιχνίδια; Να είσαι καλά thas :-)

 
At 12:32 PM, Blogger περαστικός said...

Ενίσταμαι κε πρόεδρε! Για να κάνω τον συνήγορο της αοιδού, η ταπεινή μου άποψη είναι ότι η χρήση του "μα" δεν είναι λανθασμένη εδώ. Εκφράζει όντως αντίθεση, χρονικά, και αυτό φαίνεται καλύτερα αν το αντικαταστήσετε από το "αλλά" που επίσης εκφράζει αντίθεση (για όλα φταις, αλλά δεν με ξανακαίς). Δηλαδή, μέχρι τώρα έφταιγες για όλα όσα έπαθα, μα/αλλά εφεξής δεν θα μου προξενήσεις άλλα δεινά. Παρεμπιπτόντως, απεχθάνομαι τοιούτου είδους άσματα. Πάντως, απολαυστικότατο κείμενο.

 
At 7:52 AM, Anonymous Anonymous said...

Here are some links that I believe will be interested

 
At 7:55 PM, Anonymous Anonymous said...

Greets to the webmaster of this wonderful site! Keep up the good work. Thanks.
»

 
At 5:43 AM, Anonymous Anonymous said...

Keep up the good work. thnx!
»

 
At 2:10 AM, Anonymous Anonymous said...

You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it » »

 

Post a Comment

<< Home