vita moderna

kisses, tears & psychodramas

22.7.06

μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας

Αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που άρχισα κατακαλόκαιρο και γιατί το συνεχίζω. Νομίζω ότι περισσότερο ήθελα να συγκεντρώσω τις σκόρπιες σκέψεις (κατά το μαμαδίσιο: μάζεψε το μυαλό σου, παιδάκι μου) ώστε να καταλάβω και εγώ σε τι θεό πιστεύω. Αυτές τις μέρες υπήρξαν φορές, κάποια λεπτά της ώρας δηλαδή, που νόμισα ότι είχα κατανοήσει την «αίσθηση» του τραγικού (τους όρους, έστω, με τους οποίους τίθεται το ζήτημα). Προσπαθώντας να την κάνω σαφέστερη, άρχισα να τη χάνω. Στο τέλος δεν ήξερα για τι πράγμα μιλάμε.

*


Προηγήθηκαν το ένα, το δύο και το τρία.


Εστιάζοντας διαρκώς στο καλλιτέχνημα, ενδέχεται να παραγνωρίζουμε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά που σχετίζονται με την ιστορική και κοινωνική διάσταση της τραγωδίας. Έτσι που τα σημειώνω παρακάτω μοιάζουν με σχολική ύλη αλλά είναι απαραίτητα, νομίζω, για την κατανόηση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει όποιος επιχειρεί το ανέβασμα μιας τραγωδίας σήμερα.

Η ιστορική διάσταση: Ως νέο λογοτεχνικό είδος (στην ακολουθία της επικής και λυρικής ποίησης) η τραγωδία διαγράφει μια πορεία εκατό περίπου χρόνων (τον γνωστό 5ο αιώνα) για να παρακμάσει σταδιακά στην εποχή της φιλοσοφικής ακμής. Φαίνεται παράξενο σε εμάς που ταξιδεύουμε με άνεση στους αιώνες και διατηρούμε μια συμπαγή εικόνα για την αρχαιότητα αλλά, κατά τον J. P. Vernant, όταν ο Αριστοτέλης συντάσσει τον ορισμό της τραγωδίας, η ιδέα του «τραγικού ανθρώπου» τού είναι πια ξένη (όχι, κατά τη γνώμη μου γιατί η φιλοσοφική σκέψη πραγματικά αδυνατεί να την κατανοήσει, αλλά γιατί την προϋποθέτει αφομοιωμένη ως δικό της πνευματικό παρελθόν). Η πνευματική διαδρομή που καλύπτεται από τον πρώτο Αισχύλο των Περσών(472 π.Χ.) ως τις Βάκχες του Ευριπίδη (406 π.Χ.) είναι τεράστια. Σε ένα εντυπωσιακό κείμενο του τέλους του 5ου αιώνα που, όπως λέγεται, αποτελεί αντανάκλαση της αθεΐας του δημιουργού του (θα μπορούσαμε να το δούμε απλώς σαν κείμενο του ελληνικού «διαφωτισμού») αποτυπώνεται η ζωηρή θεολογική αναζήτηση αυτής της περιόδου. Η φιλολογική κριτική το αποδίδει στον Ευριπίδη αλλά υπάρχουν και άλλες απόψεις. Αντέγραψα μόνο τη μετάφρασή του γιατί είναι μεγαλούτσικο. Η τόλμη του εντυπωσιάζει και σήμερα. Αξίζει τον κόπο.

Η κοινωνική διάσταση: Με τους τραγικούς αγώνες εγκαινιάζεται ένας κοινωνικός θεσμός για όλους τους πολίτες της αθηναϊκής δημοκρατίας. Η πόλη συμμετέχει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του δράματος, εκφραζόμενη εν μέρει στο συλλογικό πρόσωπο του χορού, ο οποίος και διαλέγεται με το τραγικό πρόσωπο του ήρωα. Είναι ένας ήρωας που έρχεται από το παρελθόν αλλά μεταγραφόμενος στο παρόν παύει να αποτελεί το παλιό εκείνο «πρότυπο» της παράδοσης και μετατρέπεται σε «πρόβλημα»: ένα πεδίο παντοειδών εσωτερικών συγκρούσεων. Πάνω σ’ αυτές τις συγκρούσεις του σπαρασσόμενου ήρωα, θα προβληθεί ο κοινωνικός στοχασμός της εποχής (η προέλευση και λειτουργία του νόμου, η έννοα του χρέους, το πεπρωμένο και η μοίρα, η επενέργεια του θείου στις ζωές των ανθρώπων). Η τραγωδία γεννιέται (κατά τη διατύπωση του Waleter Nestle) όταν αρχίζει κανείς να κοιτά το μύθο με τα μάτια του πολίτη.


Μιλάμε δηλαδή για μια ανοιχτή, ευρύτατη συν-ανα-ζήτηση καίριας σημασίας για την πόλη, που γίνεται με καλλιτεχνικούς όρους και, πάντως, σε συνέχεια της λατρευτικής παράδοσης. Το θρησκευτικό πλαίσιο διατηρείται αλλά απορροφά εντός του τις δυνάμεις που θα το πιέσουν σιγά σιγά ως τα όριά του. Η σταδιακή συρρίκνωση του χορού (καταλαμβάνοντας τα 2/3 του όλου έργου στις Ικέτιδες του Αισχύλου, φτάνει μόλις στο 1/8 του Ευριπίδειου Ορέστη)* σηματοδοτεί ακριβώς τη μετάβαση σε μια πιο «δραματική» φάση της τραγωδίας όπου η αυτονόμηση των ηρώων βοηθά την ανάδυση του τραγικού στοιχείου.

Αυτή η παιδευτική, «εργαλειακή» (κάποτε και προπαγανδιστική) διάσταση της τραγωδίας κατά την οποία η πόλη συσπειρώνει την ενέργειά της προς ένα ιδεατό κέντρο (που βρισκόταν άλλοτε ο βωμός) επιχειρώντας να διερευνήσει θεμελιακά προβλήματα της ύπαρξης, φωτίζει στοιχεία του λόγου που φαντάζουν υπερβολικά υπογραμμισμένα ή αναίτια. Ο τρόπος του τραγικού είναι ο τρόπος του στοχασμού σε δεδομένη στιγμή. Οι ήρωες είναι τεντωμένοι σε έσχατο βαθμό γιατί καθρεφτίζουν μια κατάσταση της σκέψης σε συνεχή αγωνία, καθώς το τελικό διακύβευμα είναι, νομίζω, ο «τύπος» της κοινωνίας που οικοδομείται. Το μεγαλείο βρίσκεται ακριβώς στον τρόπο που το δράμα εκτονώνει εντός του τις αντιμαχόμενες τάσεις της σκέψης, χωρίς να τραυματίζει τον θρησκευτικό πυρήνα της ζωής (και την ανάγκη για σύνδεση με την παράδοση), ενώ ταυτόχρονα κινείται δυναμικά προς την υπέρβαση αυτού του μυθικού παρελθόντος. Ζωντανοί πολίτες μιας πόλης σε συναρπαστική πνευματική αναζήτηση και στοχασμό, που της επιστρέφεται, τελικά, ως αυτοσυνειδησία. Αυτοί οι πολίτες αποτελούν το κοινό της τραγωδίας και ταυτόχρονα τον βασικό διαμορφωτή της.

Ό,τι ακριβώς μας λείπει σήμερα· ώστε να πρέπει, σκέφτομαι, η αναζήτηση να ξεκινάει κυρίως από το «ποιο κοινό» και όχι από το «ποια κατεύθυνση» ή «σχολή». Ακόμα και κείμενα δυναμίτες όπως αυτό του Χειμωνά, με υποδειγματική έστω σκηνοθετική αντιμετώπιση και ευαισθησία, μετατρέπονται εύκολα σε στρακαστρούκες, όταν το περίφημο «κοινό» δεν είναι πλέον η πόλη αλλά κάτι άνευροι καταναλωτές πολιτιστικών προϊόντων, χωρίς άλλες αγωνίες ή αιτήματα. Τα πιο μεγάλα χασμουρητά έρχονται όταν ο καθένας μας, βολεμένος στο ρόλο που του έχει προδιαγράψει η τεράστια βιομηχανία θεαμάτων ανά τον κόσμο, συρρικνώνει το επίπεδο προσδοκιών του σε μια «αισθητική» μόνο συγκίνηση, συνήθως τόσο προβλέψιμη και χλιαρή που η εντύπωσή της σβήνει ακριβώς με την επανεργοποίηση του κινητού: Vodafone/ How are you?

Έλα ντε. How am I? Πώς είμαστε όλοι;

( τίτλοι τέλους στο επόμενο)


-------------
*Από το βιβλίο του Νίκου Χ. Χουρμουζιάδη "Περί χορού", Καστανιώτης 1998.

15 Comments:

At 8:27 PM, Blogger Ελένη said...

Ξεκίνησα να γράφω ένα ποστ στην Ταβέρνα το οποίο έσωσα ως draft αλλά ενόχλησε φαίνεται κάποιον απο τους υπόλοιπους θαμώνες και σβύστηκε. Μπορεί και να νόμισαν ότι κάποιος χάκεψε το λογαριασμό μου και άρχισε να γράφει σοβαρά πράγματα για να με διασύρει και το έσβυσε για να με προφυλάξει. :-)

Το ποστ λοιπόν, ξεκινούσε κάπως έτσι:
"Φανταστείτε τη στιχομυθία μεταξύ Αντιγόνης και Ισμήνης να λαμβάνει χώρα( να είναι έτσι σκηνοθετημένη δηλαδή) στο στούντιο όπου γυρίζεται ένα ρεάλιτυ. Οι δυο αδελφές, ντυμένες στα μαύρα να κάθονται απέναντι στα βυσσινί πολυθρονάκια, αρχίζοντας το διάλογο ήρεμα και να καταλήγουν στο μαλλιοτράβηγμα. Ανάμεσά τους εν έδει παρουσιαστού ο κορυφαίος του χορού ενώ ο υπόλοιπος χορός να παριστάνει το κοινό. Φαίνεται αστείο αλλά αν αυτό είχε την υπογραφή ενός Τερζόπουλου θα το συζητάγαμε τώρα στα σοβαρά".

Κάπως έτσι ξεκινούσα το μετα-μπλόγκιν πάνω στα τελευταία σου ποστ για το θέμα.

Στη συνέχεια κόλλησα. 'Ηθελα να κάνω μια τεράστια αναφορά ( σε σχέση με το πρώτο ποστ της σειράς) στο φαινόμενο της Βακχείας και στο ότι ο Δίονυσος για την τραγωδία βασικώς δεν είναι Βάκχος αλλά Λύσιος αλλά μπλέχτηκα στα νήματα της κοινωνικής ανθρωπολογίας από τον Dodds μέχρι τον Oliver Taplin.Αυτά παθαίνω όταν δεν αράζω στο Cosmopolitan που είναι για τα κυβικά μου.

Πιστεύω πως είναι βασικό να συμφωνήσουμε πως στο δράμα ο Διόνυσος δεν είναι τόσο Βάκχος αλλά Λύσιος, η δύναμη δηλαδή που απελευθερώνει τα άτομα από τον εαυτό τους. Το αρχαίο θέατρο ουσιαστικά αναλαμβάνει να διαπραγματευτεί το φαινόμενο αυτό μια εποχή που έχει σχηματιστεί η πόλη-κράτος και η φιλοσοφία δεν έχει απλώς ανατείλλει αλλά είναι μια αρκετά προχωρημένη υπόθεση. Για το λόγο αυτό, επιστρατεύει μύθους που και για τον 5οαι. χάνονται στα βάθη της προϊστορίας, επιστρατεύει το χορό αλλα και τη μάσκα.

Πώς και δεν αναφέρθηκες καθόλου στο ρόλο της μάσκας, Θας; Ο Πήτερ Χωλ έχει διατυπώσει μια κορυφαία ιδέα για τη μάσκα στο βιβλιαράκι του "Exposed by Mask" Ότι η μάσκα για το αρχαίο δράμα είναι ότι o ιαμβικός πεντάμετρος για τον Σαίξπηρ. Ένα απλό μέτρο θα πει κανείς. Όχι. Είναι ένας αυτοπεριορισμός που λειτουργεί ως μπούσουλας μπροστά " στην τεράστια θάλασσα του τραγικού".

Έπειτα, η μάσκα με τα δύο τεράστια, πάντα ανοιχτά και με φρίκη μάτια που κοιτούν συνεχώς κάτω, λειτουργούν ως ξεναγοί στη φρίκη. Κακά τα ψέμματα. Το πρωτόγονο στάδιο έχει περάσει, ο πρωτογονισμός όμως μέσα μας αλλά και στους θεατές στο θέατρο του Διονύσου στην Ακρόπολη όχι. Συχνά δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τον πρωτογονισμό μέσα μας, ούτε τον 5οαι, μπορούσαν γιαυτό και το δράμα λειτούργησε ως "ξεναγός στο σκοτάδι μέσα μας".

Το τελευταίο σου ποστ όμως, μου έδωσε το έναυσμα να πιάσω το τεράστιο ζήτημα από κάπου αλλού. Είχα διαβάσει σ'ενα τομίδιο του ψυχαναλυτή Άνταμ Φίλιπς με τον τίτλο " Μονογαμία" ( αχ κύριε Θας, μου ο καθένας με τις εμμονές του σε αυτή τη ζωή, έτσι;) ότι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μοιάσεις στους γονείς σου, είναι να προσπαθήσεις να το αποφύγεις.

Αυτό νομίζω δίνει και την απάντηση στο ζήτημα της επικαιρότητας και της αναβίωσης του αρχαίου δράματος.

Δεν είναι το κοινό Θάνο. Διαβάζοντας τους δικανικούς του Αισχύνη και τις κόντρες που είχε με τον Δημοσθένη, όταν βλέπω ότι ο μεν αποκαλούσε τη μάνα του δε πόρνη και ότι του έλεγε ότι η φάτσα της μοιάζει στον κώλο της μαιμούς ( αυτά τα έλεγε ο Αισχύνης για τη μανούλα του Δημοσθένη) τότε συμπεραίνω πως η εκκλησία του Δήμου κ το δικαστήριο της Ηλιαιας,δεν αποτελούνταν από τίποτε άτομα εξαιρετικά υψηλού επιπέδου. Θα έλεγα ότι αν ζούσαν σήμερα θα πήγαιναν να κάνουν λεζάντα στα ρεάλιτυ του Μικρούτσικου. Οπότε αλλού είναι το ζήτημα.

Νομίζω, πως πρέπει να υποθέσουμε ότι και στην εποχή τους, τα έργα των ποιητών ήταν για τους λίγους γιαυτό και είχε αναγνωριστεί από την αρχαιότητα ο εκπαιδευτικός χαρακτήρας για τους "χόϊ πολλόϊ".

Έπειτα, το κοινό αυτό δεν είχε καν τη δική μας αισθητική παιδεία. Ας πούμε δεν είχε ιδέα τί σημαίνει κινηματογραφικό εφέ και κινηματογραφικός χρόνος. Δεν ήξεραν τι σημαίνει βίντεο κλιπ.

Στον αντίποδα βρισκόμαστε σήμερα εμείς που είμαστε εθισμένοι σε άλλους χρόνους(βασικώς περί αυτού πρόκειται) οπότε πώς γίνεται να αισθανθούμε το δέος με τον ίδιο τρόπο που το αισθάνονταν αιώνες πριν;

Εγώ, το κουτό, έχω αισθανθεί όχι απλά δέος αλλά έχω πάθει ήττα τεραστίων διαστάσεων, σε παραστάσεις που οι σκηνοθέτες τους επιχείρησαν να μιμηθούν τον αρχαίο τρόπο χρησιμοποιώντας ή τη μάσκα, ή τη γλώσσα.Δηλαδή ως πρωτοπορεία, βίωσα την προσπάθεια της αναβίωσης του δράματος στο στυλ χλαμύδα, μάσκα, αρχαία ελληνικά.

Οι "Βάκχες" του Πήτερ Χωλ είναι ό,τι πιο πρωτοπορειακό έχω δει στο αρχαίο θέατρο τα τελευταία χρόνια. Αναφέρομαι σε αυτήν γιατί την είδαμε και εδώ. Έχω δει και τον " Τάνταλο" και την "Ορέστεια" πάλι σε σκηνοθεσία Πήτερ Χωλ αλλά αλλού και πάλι μιλάμε για παραστάσεις μου μου σήκωσαν την πέτσα.

Η Αντιγόνη του Άρη του Ρέτσου ( τί κάνει ο άνθρωπος αυτός άραγε;) είναι άλλη μία παράσταση που ένιωσα δεός. Την παράσταση του Ρέτσου τη σκέφτομαι και ανατριχιάζω. Το ίδιο λειτούργησαν για μένα και οι παραστάσεις του Θεάτρου Νο με τη Μήδεια. Ακόμη και οι παραστάσεις των μαθητών του Αρσακείου που ανέβασαν τραγωδία στα αρχαία ελληνικά ήταν πιο πρωτοπορειακές από κάτι άλλα που έχουμε δει.

Η αγωνία να αποδείξουμε ότι η τραγωδία είναι επίκαιρη είναι μια ανοησία, κατά τη γνώμη μου. Αν κάτι παραμένει το ίδιο από την κλασική αρχαιότητα έως τις μέρες μας, είναι "η ανθρώπινη ψυχή" ( χρησιμοποιώ τον όρο καταχρηστικά) και οποιαδήποτε απόπειρα κατάδυσης στα βάθη της είναι εξ'ορισμού ενδιαφέρουσα.Καλύτερα να χρησιμοποιούμε τον όρο " ενδιαφέρουσα" παρά " επίκαιρη". Οι αρχαίοι ημών, το είχαν δει το έργο πριν από μας για μας. Και για τον ίδιο το Σοφοκλή, το ερώτημα της επικαιρότητας ήταν υπαρκτό αφού και αυτός διηγούνταν ιστορίες του παρελθόντος που για το κοινό ήταν γνωστές. Το έλυσαν το ερώτημα, κάνοντας χρήση της μάσκας και του μέτρου.

Τελειώνοντας θέλω να σου πω μπράβο που τα έγραψες αυτά μέσα στο βαρύ (ψυχολογικά) κατακαλόκαιρο. Τέτοια αναγνώσματα λειτουργούν ως σιροπάκι στην ψυχούλα που δεν υπάρχει μεν αλλά όλοι την αναγνωρίζουμε ως την πεταλουδίτσα που φτερουγίζει στα σωθικά μας δε και αυτή η πεταλουδίτσα τώρα τελευταία έχει καταφοβηθεί με αυτά που βλέπει και πετάει σαν την τρελή προσπαθώντας να βει μια έξοδο διαφυγής...

 
At 12:03 PM, Blogger thas said...

Αγαπητή Ελένη. Η vita moderna και εγώ προσωπικά, σε καλωσορίζουμε στο χώρο του σοβαρού δοκιμίου. Εδώ θα βρεις παρηγοριά, μια στέγη για χειμώνα και καλοκαίρι. Ουδείς χακεύει ουδέναν διότι είμαστε φτωχοί, δεν έχουμε τιμαλφή αλλά ούτε και αναγνώστες (που δημιουργούν σκοτούρες και προβλήματα).

Να πω μόνο μέχρι να στεγνώσει το μαγιό τα εξής.
Η αναφορά μου στο κοινό και τη λειτουργία του, δεν είχε ηθικό χαρακτήρα. Αναφέρθηκα στον τρόπο του «συλλειτουργείν», του «συμπάσχειν», σαν έκφραση κοινωνικής μετοχής σε ένα δρώμενο που είναι τελικά ένα εργαλείο σκέψης. Δεν με απασχόλησε η ποιοτική σύσταση του συνόλου (και επ’ αυτού, αν με ρωτάς, δεν έχω αμφιβολία ότι είμαστε όλοι, από αρχαιοτάτων, μόνιμοι καλεσμένοι της Ανίτας Πάνια) όσο ο τρόπος που η κοινωνία αυτή συγκροτεί τον εαυτό της, η μέθοδος (το αληθεύειν /κοινωνείν) και οι επινοήσεις της (το αρχαίο δράμα, για παράδειγμα)

Ελπίζω να καταφέρω να συμπληρώσω αυτό το τελευταίο μέρος και να επεκταθώ λίγο περισσότερο. Σ’ ευχαριστώ πάντως για όσα πολύτιμα προσθέτεις εδώ και για την καλή σου διάθεση. Ματς μουτς.

 
At 3:15 AM, Blogger Ελένη said...

Αχ κύριε Θας μου, εγώ πάντως πάντα ήμουν του ποιοτικού ρεπερτορίου. Σαν τη Νόνικα ένα πράγμα.

Σύμφωνοι, όμως εγώ δεν πείθομαι ότι το κοινό αυτό ήταν πιο ποιοτικό και εξέλαβα ως κριτική επί της ποιότητας του κοινού αυτή σου τη φράση " όταν το περίφημο «κοινό» δεν είναι πλέον η πόλη αλλά κάτι άνευροι καταναλωτές πολιτιστικών προϊόντων, χωρίς άλλες αγωνίες ή αιτήματα."

Οι σημερινοί πολίτες δεν είναι άνευροι απλώς ίσως κανείς τους δεν κληθεί να θάψει τον άταφο Πολυνείκη και αυτό έλειπε δηλαδή να είμασταν ακόμη σε αυτό το στάδιο.

Όμως για πες. Τί είναι αυτό που κάνει και την τελευταία αμόρφωτη κυρούλα, να μονολογεί σε κατάσταση φρίκης καθώς βλέπει στην τηλεόραση την ταλαίπωρη μητέρα του Άλεξ " Πω πω, αρχαία τραγωδία γίναμε".

Κ εν τέλει αν τη φρίκη της κοινωνίας του 5ου αι ακόμη και αν αυτή είναι πανανθρώπινη, της τη δώσει με τα αισθητικά μέσα του 21ου αι, θα βιώσει το δέος. Και χέσε το δέος που έχουμε κολλήσει στο δέος. Την κάθαρση;Πώς θα βιώσει την κάθαρση;

Φέτος, θα τιμήσω με την παρουσία μου την "Αντιγόνη" σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή. Μια κλασικούρα από έναν σκηνοθέτη που όταν τον βλέπω επί σκηνής παθαίνω κάτι από τη λάμψη του.Πρώτα δέος και μετά κάθαρση. Θα είμαι αυτή που θα κρατάει μια τσάντα με τον Λάϊνους και τον Τσάρλυ Μπράουν. Αν με δεις, να με χαιρετίσεις.Όμως να μου μιλήσετε στον πληθυντικό κύριε Θας μου. Πολύ θα με υποχρεώσετε. Είμαι κόρη Στρατηγού. Καταλαβαίνετε...

:-)

 
At 10:56 AM, Blogger emotional_anaemia said...

Αγαπητέ μου Thas,

πολύ με συγκίνησες μ' αυτή τη σειρά κειμένων. Κυρίως γιατί όπως είπες, οι περισσότεροι μπλογκοσφαιρίτες φοράνε ήδη βατραχοπέδιλα και μια κι εγώ δεν προβλέπεται να πάω διακοπές φέτος, πάντα πίστευα οτι δικαιούμαι κάτι παραπάνω από τις επαναλήψεις των χειμερινών σήριαλ από καταβολής κόσμου. Και να που δικαιώθηκα.

Δυστυχώς την παράσταση που έγινε αφορμή γι αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα άρθρα δεν την είδα αν και ήταν η παράσταση που πιο πολύ ήθελα να δω.

Παρακολουθώ τις παραστάσεις αρχαίου θεάτρου στην επίδαυρο παιδιόθεν, λόγω γεωγραφικής εγγύτητας κατ' αρχήν, αργότερα από "άποψη", σήμερα περισσότερο από συνήθεια. Εχω δει κι εγώ χιλιάδες πατάτες και κυρίως θυμάμαι τις ειλικρινείς και έντιμες προσπάθειες ορισμένων πολύ ειλικρινών ανθρώπων μέσα σε παραστάσεις χαμένες από χέρι...
Μ' αυτούς ένοιωσα τη μεγαλύτερη συγγένεια.

Εχω δει και πολύ καλές παραστάσεις. Λίγες. Πολύ λίγες. Μια και "η επίδαυρος" σήμερα δεν είναι χώρος προβληματισμού αλλά στίβος καταξίωσης και παραγωγής επηρμένων. Πως το είπε ο Μιχαηλίδης? Α, ναι! "Ζούμε την εποχή των μεγάλων ασήμαντων."

Μ' αρέσει όμως που σ' αυτή την εποχή που με πονάει, υπάρχουν μπλόγκερς που δεν βαριούνται να ξεδιπλώσουν τον προβληματισμό τους και να τον εκθέσουν στα μάτια των άλλων. Αφορμή για σκέψη. Αφορμή για σκέψη, Θας μου.

 
At 2:34 PM, Anonymous nikoxy said...

@ Thas
Παρακολουθώ με αυξανόμενο ενδιαφέρον. Οι δύο τελευταίες παράγραφοι του τρίτου ποστ, είναι το ζουμί ή, έστω, ένα από τα ζουμιά...
Περιμένω εναγωνίως τα ζενερίκ.

@ Ελένη
Στην δυνατή Αντιγόνη του Ρέτσου προσθέτω την Αντιγόνη του Βραχωρίτη, με τον Καραλή ψάλτη-κορυφαίο, στο αρχαίο πρωτότυπο (Θεατρική Λέσχη Βόλου, 1984-85, όχι τούτη η πρόσφατη εκδοχή της, παρότι μοιάζουν βέβαια). Ηχορρυθμική προσέγγιση και τελετουργία.

 
At 5:54 PM, Blogger Old Boy said...

Πολύ γόνιμη όλη αυτή η σειρά των ποστ.

 
At 10:09 PM, Blogger thas said...

Αγαπητή Ελένη. Δεν είναι καιρός εσείς, μια κόρη στρατηγού, καθώς και εγώ, ένας κήρυξ του βιταμοντέρνου, να πάψουμε να ασχολούμαστε με έννοιες όπως «πγοιότητα» και «έντεχνο» και άλλες συναφείς γλωσσικές λαϊκάντζες; Εμείς θέλουμε να στίψουμε τον κόσμο, να ξεχαρβαλώσουμε τους μεντεσέδες, να πιούμε (απόψε) το φεγγάρι- τι να τα κάνουμε τα ποιοτικά θεάματα και τους ποιοτικούς θεατές; Ραντεβού στις πέτρες.

Αγαπητή emotional_anaemia. Κι εσύ με συγκινείς με τη διαρκή στήριξη και τα καλά σου λόγια. Πάντως δεν μπορεί, τόση Επίδαυρος θα έχει αφήσει το κατιτίς της. (Καλό κουράγιο, αν κι αυτό το χρειάζονται μάλλον όσοι φεύγουν τώρα και όχι το αντίθετο).

Φίλτατε nicoxy φοβάμαι ότι το φινάλε θα έχει την τύχη των κινηματογραφικών ταινιών «θρίλερ»: η ατμόσφαιρα που έχει στηθεί επιμελώς, στην έξοδο καταρρέει παταγωδώς. (Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια).

Old boy: I love you back.

 
At 2:41 PM, Blogger emotional_anaemia said...

Εκεί που γράφω Μιχαηλίδης, εννοώ Μιχαλακόπουλος. Εννοείται, δεν εννοείται?

 
At 10:32 PM, Blogger thas said...

Η αλήθεια είναι ότι εγώ κατάλαβα τον Γιώργο Μιχαηλίδη, του Ανοιχτού.

 
At 2:42 AM, Anonymous nikoxy said...

Αργούν τα ζενερίκ;

 
At 10:46 AM, Blogger thas said...

Ορίστε. Πιέζομαι και κάνω λάθη. Και εδώ δεν είναι παπίερ να το πάρει ο αγέρας την άλλη εβδομάδα- εδώ τα λάθη μας θα μείνουν κτήμα ες αεί της ηλεκτρονικής αιωνιότητας.

(και έτσι μένουμε για πάντα ταπεινοί. χα.)

 
At 12:17 PM, Anonymous Anonymous said...

Here are some links that I believe will be interested

 
At 5:16 AM, Anonymous Anonymous said...

Interesting website with a lot of resources and detailed explanations.
»

 
At 1:24 PM, Anonymous Anonymous said...

Great site loved it alot, will come back and visit again.
»

 
At 6:12 PM, Anonymous Anonymous said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. » »

 

Post a Comment

<< Home