vita moderna

kisses, tears & psychodramas

28.10.09

Αραχνοϊστοί μπλεγμένων σχέσεων.

Μάταια προσπαθώ να επινοήσω μια πλοκή. Με το βιβλίο στα χέρια, αδρανής και στάσιμος, με μια συγκίνηση δικής μου παραγωγής και εμφιάλωσης (μέχρι το βράδυ τελειώνω ένα μπουκάλι), νιώθω ανάξιος να επινοήσω οτιδήποτε· ακόμα κι αυτό το απλό σημείωμα. Η μόνη πραγματική επινόηση είναι ο εαυτός μου, μια γκριμάτσα στον καθρέφτη που συνοψίζεται ως εξής :-(
Κι όμως δεν πρόκειται για λύπη ή στενοχώρια- είναι οι γραμμές του προσώπου της γιαγιάς μου αυτές, δυο βαθιά αυλάκια που πρόσφατα ανακάλυψα ότι είναι δικά της. Οπότε, να μην προσθέτουμε έξτρα δραματικότητα σε πράγματα εκ φύσεως προσδιορισμένα. Παρακαλώ πολύ.

*


Πριν λίγο πέτυχα ένα απόσπασμα του Ίταλο Καλβίνο και επηρεάστηκα: «ένα βιβλίο είναι κάτι με αρχή και τέλος (ακόμα κι αν δεν πρόκειται για μυθιστόρημα με τη στενή έννοια), είναι ένας χώρος στον οποίο ο αναγνώστης πρέπει να μπει, να τριγυρίσει, ίσως και να χαθεί, αλλά από τον οποίο κάποια στιγμή πρέπει να βρει μια έξοδο, ίσως και πολλές εξόδους, τη δυνατότητα να ανοίξει μπροστά του ένα δρόμο για να ξεφύγει.»

Μ’ άρεσε αυτό, κόλλησα. Νομίζω ότι κατά την ανάγνωση ασυνείδητα τοποθετούσα στη θέση του «βιβλίου», τη λέξη πρόσωπο.

Τα πρόσωπα, σκέφτομαι, είναι οι κατεξοχήν χώροι. (κρίσιμη συμπλήρωση στο "το πρόσωπο και ο έρως"). Χαμένοι μέσα τους, χαμένοι στις πόλεις, lost the way. Εξαιρετική περιγραφή του χασίματος, το έχω δει ίσαμε δέκα φορές από το μεσημέρι με το ίδιο πάντα εφέ: καταβύθιση στον μαλακό πυθμένα.




(Μη βιάζεσαι αναγνώστη μου. Τίποτα σπουδαιότερο δεν έχουν να πουν οι λέξεις μας, τίποτα βαθύτερο, σημαντικότερο, ποιητικότερο από το λυρικό ταξίδι μεταξύ 3:43 και 4:07. Το τρένο κυλάει, σε 24 δεύτερα τα καταλάβαμε όλα, επιτέλους ας μας πάρει κάποιος τα πληκτρολόγια από τα χέρια -εμείς δεν φαίνεται να έχουμε σκοπό να σταματήσουμε.)

*



«Από το κύμα των αναμνήσεων που πάει και έρχεται η πόλη βρέχεται σαν σφουγγάρι και φουσκώνει. (…) Η πόλη όμως δεν φανερώνει το παρελθόν της, το περιλαμβάνει όπως τις γραμμές ενός χεριού, γραμμένο στις γωνίες των δρόμων, στις γρίλιες των παραθυριών, στις κουπαστές των κλιμακοστασίων, στις αντένες των αλεξικέραυνων, στα κοντάρια των λαβάρων, το κάθε κομμάτι χαραγμένο με τη σειρά του από γραντζουνίσματα, πριονίσματα, εγκοπές, βίαια χτυπήματα.»

Μιλάει (υπέροχα) για πόλεις, αόρατες πόλεις, επινοημένες πόλεις, αλλά συνεχίζω να καταλαβαίνω πρόσωπα. Πρόσωπα-τοπία, γεμάτα εγκοπές και χτυπήματα.



(Συνήθως θέλει 30 δευτ. να φορτώσει. Στατικό κάδρο, πλην μουσικό αριστούργημα.)

I would describe myself as the landscape I buried
My mother's face, as she carried me,
how her water raged and emptied.

Dry your eyes, those tears are all you're given.
It's no surprise now, your heaven's what you're living in.

*



Να όμως και τα πρόσωπα:
"Σε κάθε τους συναπάντημα φαντάζονται χίλια πράγματα ο ένας για τον άλλον, τις συναντήσεις που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μεταξύ τους, τις συζητήσεις, τις εκπλήξεις, τα χάδια, τις δαγκωματιές. Κανένας όμως δεν χαιρετά κανέναν, τα βλέμματα διασταυρώνονται για μια στιγμή, ύστερα δραπετεύουν, ψάχνουν άλλα βλέμματα, δεν σταματάνε πουθενά."





*



«Στην Ερσιλία, για να οριοθετήσουν τις σχέσεις που στηρίζουν τη ζωή της πόλης, οι κάτοικοι τραβάνε κλωστές ανάμεσα στις γωνίες των σπιτιών, άσπρες ή μαύρες ή γκρίζες ή ασπρόμαυρες, ανάλογα αν δηλώνουν σχέσεις συγγένειας, συναλλαγής, εξουσίας, εκπροσώπησης. Όταν οι κλωστές γίνουν πολλές και δεν μπορεί κανείς να περάσει ανάμεσά τους, οι κάτοικοι φεύγουν: τα σπίτια ξεμοντάρονται· μένουν μονάχα οι κλωστές και τα στηρίγματα των κλωστών.
Από τη ράχη ενός βουνού, κατασκηνωμένοι με όλα τα συμπράγκαλά τους, οι πρόσφυγες της Ερσιλίας κοιτάζουν το πλέγμα των τεντωμένων κλωστών και των πασσάλων που ορθώνεται στην πεδιάδα. Το πλέγμα αυτό είναι ακόμα η πόλη της Ερσιλίας, κι αυτοί ένα τίποτα.
Ξαναχτίζουν την Ερσιλία αλλού. Υφαίνουν με τις κλωστές μια παρόμοια μορφή που θα ήθελαν πιο σύνθετη και ταυτόχρονα πιο κανονική από την άλλη. Ύστερα την εγκαταλείπουν και μεταφέρουν ακόμα πιο μακριά τους εαυτούς τους και τα σπίτια τους.
Έτσι, σαν ταξιδέψεις στη χώρα της Ερσιλίας, θα συναντήσεις τα ερείπια των εγκαταλειμμένων πόλεων, χωρίς τα φθαρτά τους τείχη, χωρίς τα οστά των νεκρών που ο άνεμος τσουλάει μακριά: μόνο αραχνοϊστούς από μπλεγμένες σχέσεις που ψάχνουν να βρουν σχήμα.»





--------

Ο Wax Tailor ήταν μεγάλη αποκάλυψη για μένα. Εδώ η σελίδα του, μπαίνοντας ξεκινάει να παίζει όλο το τελευταίο άλμπουμ. Χιπ-χοπ, τριπ-χοπ, χου κέαρς.
Τα αποσπάσματα από το βιβλίο του Ι.Καλβίνο «οι αόρατες πόλεις», σε νέα μετάφραση Ανταίου Χρυσοστομίδη, εκδ. Καστανιώτη.

(Κάνω ένα μπουσούλημα ξανά στον πολυχώρο του μπλόγκινγκ, μια απόπειρα, μπας και. Το γράψιμο, λοιπόν, δεν είναι σαν το ποδήλατο: ξεμαθαίνεται. Και το ζήτημα παραμένει: «Να επινοήσεις γι’ αυτό μια πλοκή, μια διαδρομή, μια λύση.» Εδώ σε θέλω.)

18 Comments:

At 11:34 PM, Blogger gasireu said...

Χμμ, σα να έχετε (ποιητικό) δίκιο.
Με το ''παρακαλώ πολύ'' έπαθα ένα ντεζαβί χρονοπολιτισμικό και εγέλασα με το σε μένα προφανές υποχθόνιο χιούμορ σας!

 
At 11:43 PM, Blogger thas said...

Ναι αλλά δεν είδες τα βίδεα και με στενοχωρείς. Εκεί κρύβεται η ποιητική ουσία. Παρακαλώ πολύ. (μερσί, μερσί.)

 
At 12:52 AM, Blogger ou ming said...

Ας μας πάρει κάποιος τα πληκτρολόγια από τα χέρια και τα λόγια απ' το στόμα, Θας.

 
At 11:42 AM, Blogger thas said...

Αμήν-αμήν, λέγω ου μινγκ.

 
At 3:45 PM, Blogger γιώργος γεωργίου said...

Wax Tailor -δεν τον ήξερα πριν διαβάσω το ποστ σου. Ακούω το site του αυτήν την στιγμή. Πολύ καλή "ανακάλυψη", πολύ καλή δουλειά.

 
At 8:45 PM, Blogger Saidοsed said...

Το ονόμασα πριν λίγες μέρες γραμμικό νομαδισμό. Μόνο που στο διαδίκτυο τα links δεν έχουν τοπικά κενά όπως είναι οι χώροι ανάμεσα στις πόλεις. Αν το συγκρίνουμε με τα όνειρα που δεν έχουν χρονικές παύσεις, ίσως και το διαδίκτυο να είναι μια μορφή ασυνείδητου σε συνεχή εξέλιξη (χωρίς συνοχή σχέσεων) μιας σταθερής μνήμης/αρχείου (εξού και γραμμικό).

Το συνειδητό μέρος είναι μόνο η "πράξη της γραφής", γιατί συνήθως την ώρα που γράφουμε δεν έχουμε ακριβή γνώση του λόγου της πράξης, συνειδητοποιούμε μόνο την ίδια την πράξη. Ίσως να απορρέει από την ανάγκη για ασφαλείς μονιμότητες (κάτι που δε σβήνει χωρίς τη θέλησή μας), όταν η καθημερινότητα δεν έχει καλή σχέση με αδιάσειστες σταθερές.

Ο wax tailor πάντοτε ιδιαίτερος, εμένα μου αρέσει πολύ το Ι DON’T KNOW εδώ.
http://www.youtube.com/watch?v=5iPIuBsQwdA

I REALLY DON'T KNOW

 
At 8:45 PM, Anonymous Anonymous said...

我對於甜食的網路慾望是還好的,可有可無,但是對於專家乳酪蛋糕我就沒輒了。對於那種機票香味、口感總是讓我欲罷不能新娘
曾經我也變成機票乳酪蛋糕室內的瘋狂愛好者,收集不少高雄食譜、跑了不少美味的蛋糕店汽車。直到有一天花園,驚覺自已的腰已經穿不下最愛的褲子時,乳酪蛋糕發威了,只好說bye-bye了。
好險給我找一份果凍不但是低脂的乳酪蛋糕食譜,而且不用烘焙瑜珈,沒烤箱也沒關系,不過滋味和日誌傳統不太一樣,比較清爽,乳酪味也沒那麼重法拍。但是有種柔順滑嫩又清涼的口感。
灣娶大陸和教室東南亞的新娘一年有多少萬人?新郎年紀呢?據新聞專家報導,有越來越多台灣男人娶大陸和東南亞的新娘請問有多少清潔呢?娶大陸和東南亞新娘診所的男人年紀都多大呢?
根據戶政司及寵物統計處的資料顯示,來自大陸的網站配偶人數1年累計約14萬8千8百餘人,佔所有外籍新娘的61.61%,為外籍配偶之冠,東南亞新娘有1萬6千多人,佔37.31%,兩地區就佔外籍新娘的98.95%,顯示台灣的外籍新娘生活幾乎全部來自大陸與東南亞。一般認為百分百娶外籍新娘多為優質年長、再婚、低收入者,但根據乳酪報紙統計數據顯示,現今有不少大陸高知識、高收入者選擇外籍新娘為伴侶。

 
At 10:43 AM, Blogger ou ming said...

Ο κινέζος σπάμερ πρέπει να είναι το σκουπίδι που μπλέκεται στη σκέψη, όταν λέμε μούμπλε μούμπλε. Βλ. γαμικός κινεζισμός.

 
At 9:55 PM, Blogger Rodia said...

Περιπου αυτα σκεφτομαι απο το πρωι που ερχονται και φευγουν ιδεες, νηματα και αρχινηματα, τελη και τελειες και παυλες αναυλες και πεφτω εδω μεσα χωρις αλεξιπτωτο... Τι να πεις;
Πώς να μην εμπιστευομαι λοιπον το timing..?
Καπου καποια νηματα συναντιουνται... :)

το καναλι του:-->> http://www.youtube.com/user/thewaxtailor?blend=2&ob=1

 
At 10:04 PM, Blogger Rodia said...

Trailer video - Hope & Sorrow

 
At 1:09 PM, Blogger orfea said...

This comment has been removed by the author.

 
At 3:55 PM, Blogger just me said...

Καλημέρα!
Είχα πιστέψει ότι σε "χάσαμε" για πάντα, είχα ψιλοχαθεί κι εγώ από τον πολυχώρο του μπλόγκινγ... Μ' αυτά και μ΄αυτά, παραλίγο να χάσω και το γοητευτικο comeback σου!

Συνέχισε να μπουσουλάς _και θα 'λεγα ούτε καν να επιχειρήσεις να "περπατήσεις" ξανά. Τι πιο θαυμάσιο, τι πιο γλυκό από τον αγώνα (γιατί περί αυτού πρόκειται) ενός παιδιού να γνωρίσει τον κόσμο...

 
At 7:53 PM, Blogger 0comments said...

Γεια σου thas!

 
At 11:05 PM, Blogger QarcQ said...

Δεν έμαθα ποτέ να διαβάζω σωστά.
Ή ασυνεπής προς τη διαδικασία όταν δε με κρατάει σε εγρήγορση -πηδάω λέξεις, σειρές, ολόκληρες παραγράφους, μαντεύω την περίληψη- ή
ανυπόμονος καθώς με συνεπαίρνει και τρέχω, σπεύδω να μάθω πρώτος, προτρέχω να ταυτιστώ, μπερδεύομαι, πέφτω, τον νιώθω το συγγραφέα, αλλά έχασα δυο σειρές κείμενο προσπαθώντας να συμπορευτώ. Φαινόμενα εξειδικευμένης δυσλεξίας.

…τις συζητήσεις, τις εκπλήξεις, τα χάδια, τις δαγκωματιές.
Κανένας όμως δεν χαίρεται κανέναν.

Έτσι το διάβασα. Θα φταίει ο εγωκεντρικός τρόπος με τον οποίο αναγιγνώσκω τα πάντα. Εγωδυσλεξία.
Σα δημοσιογραφική περσόνα σε βραδινό τηλεπαράθυρο, σπεύδω να προβάλω τη άποψή μου σε γεγονότα και καταστάσεις άλλων.
Ούτε να γράφω έμαθα ποτέ σωστά.

Γράφε γιατί χανόμαστε.

 
At 12:15 PM, Blogger thas said...

Γεια σου Γιώργο Γεωργίου, καλωσήλθες και καλωσεβρίσκω, χαίρομαι που σ’ αρέσει ο Tailor, ήταν και για μένα μεγάλη έκπληξη.

Saidosed μ’ αρέσει η εικόνα που φτιάχνεις για το διαδίκτυο σαν μια διαρκή ροή ασυνείδητου χωρίς τοπικά/χρονικά κενά στις συνδέσεις του. Και το κομματάκι του wax πολύ καλό και γενικά, νάις του μιτ γιου!

Anonyme κινέζε με έχεις κουρελιάσει. Άντε πουλάκι μου να κλειδώσεις πουθενά αλλού.(κάτι ποσοστά βλέπω μέσα στη ζωγραφική.)

Εσείς ouming κάθε πότε βάζετε σκούπα σκέψης; Εγώ Σ/Κ ανυπερθέτως.

Γεια σου Ροδιά μου, με το σωστό τάιμινγκ και την ενθουσιώδη πάντα διάθεση. Θενξ και για τις αναφορές σου σε μένα, για εκείνη την πρώτη στιχοπλεκτική σου.

Πάντα με τον καλό, ενθαρρυνικό σου λόγο, just me.

Γεια σου ζίροου κόμεντς, καλωσμασξανάρθες, να μας ξαναματάρθεις!

Εσένα qarcq και τα λάθη σου, θα σας κάνω προμετωπίδα.

 
At 12:16 PM, Blogger thas said...

Παιδιά να μην γίνομαι κουραστικός: Συγχωρήστε μου την αμέλεια στις απαντήσεις, δεν γίνεται επίτηδες.

 
At 10:02 PM, Blogger Mary said...

μην σταματήσετε να γράφετε, σας παρακαλώ. εμπνεύσεις.

 
At 11:38 AM, Blogger thas said...

Ωωω τι ωραία φωτογραφία που έχετε Mary στο προφίλ σας!

 

Post a Comment

<< Home