vita moderna

kisses, tears & psychodramas

5.6.08

Ωραία, παραδοσιακά θέματα για νέους.



Βατό ήταν και φέτος το θέμα της έκθεσης των Πανελληνίων (δόξα σοι ο θεός) αλλά με μια πρωτότυπη αντιστροφή στην πατροπαράδοτη γκρίνια, από την εποχή της ευδοκίμησης και αρωγής. Η Ένωση Φιλολόγων θεώρησε πως οι διευκρινίσεις λέξεων που δόθηκαν πάνω στο κείμενο του Σεφέρη «δεν επιτρέπουν τη διαβάθμιση στην αξιολόγηση των μαθητών». Αντίθετα το Υπουργείο τις έκρινε αναγκαίες «λόγω της ψυχολογικής πίεσης των μαθητών και της συμμετοχής αλλοδαπών διαγωνιζομένων.»

Επ’ αυτού πρόλαβα να δω τον Σαράντο Καργάκο να διαμαρτύρεται στο Μέγκα: του χρόνου φοβάται ότι θα δοθούν μεταφράσεις λέξεων στα αγγλικά και στα αλβανικά! Ο κ. Καργάκος, πέρα από τις πολιτίκαλυ κορέκτ διατυπώσεις του, χειρίζεται συστηματικά από τηλεοράσεως θέματα γλωσσικής έκπτωσης-κρίσης αξιών- «αλλήθωρης νεολαίας». Το εκθεσιολόγιο από το οποίο διάβαζα για πανελλήνιες ανθολογούσε κείμενά του (μαζί με Παπανούτσο- Γιανναρά) ενώ διακόσια χρόνια μετά συναντάμε τα ίδια θέματα, τα ίδια πρόσωπα, την ίδια χώρα που αργοπεθαίνει (Finis Graeciae).

Συγκεκριμένα, έτη οκτώ μετά μιλένιουμ, την προσοχή μας αποσπά η ερμηνεία των λέξεων και όχι το ίδιο το θέμα και η εξαντλημένη κινδυνολογία του, το αφόρητο déjà vu που δημιουργεί η στερεοτυπική του οπτική. Ένας τελειόφοιτος Λυκείου, ο οποίος, σημειωτέον, έχει βουτήξει στο ίντερνετ από το νηπιαγωγείο και έχει υποστεί δυο τρεις φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις εξορθολογισμού της εκπαίδευσης, καλείται στην ύστατη γλωσσική δοκιμασία της αποφοίτησής του να καταγράψει «τις αιτίες για τις οποίες πολλοί νέοι έχουν απομακρυνθεί από την παράδοση και να προτείνει τρόπους επανασύνδεσης μ’ αυτήν». Προσοχή. Δεν του ζητείται η διερεύνηση των όρων και προϋποθέσεων που αποδεικνύουν δημιουργική τη σχέση μας μαζί της (ώστε ο μαθητής να παραπέμψει στον Θανάση Παπακωνσταντίνου και να καθαρίσει). Αντίθετα, και ενώ υποτίθεται πως εξετάζεται η κριτική σκέψη και η ικανότητα του να επιχειρηματολογεί, οι προκείμενες θεωρούνται δεδομένες: Κάποιοι νέοι φύγανε (από πού ακριβώς;) και κάπως πρέπει να επιστρέψουν (σε τι άραγε;)

Μια διαχρονική ρητορική με εξάρσεις ποιητικού μεγαλείου διαχέεται από τα φροντιστήρια-κολοσσούς προς τη μαθητιώσα νεολαία, στοιχειώνοντας τις νεανικές συνειδήσεις των υποψηφίων. Η φρασεολογία και η λογική της είναι γνωστή: ο κόσμος πάει κατά διαόλου, οι αξίες ευτελίζονται, οι θεσμοί διαβρώνονται, η γλώσσα εκπίπτει, το άτομο συνθλίβεται/ εξανδραποδίζεται/ εξαχρειώνεται / αλλοτριώνεται μέσα στη ζούγκλα των μεγαλουπόλεων, στις κοινωνίες του καταναλωτισμού, των εμπορευματοποιημένων σχέσεων και της δικτατορίας της σάρκας (sic), όπου κυριαρχεί ο υλικός ευδαιμονισμός, η τεχνοκρατία, ο μηδενισμός, ο ατομικισμός, ο μιμητισμός, τα λάθος πρότυπα. Υπαρκτικό κενό, έλλειψη ιδανικών, υποβάθμιση της ζωής, μοναξιά, απελπισία, νευρώσεις, ηθικός μαρασμός. (Φόβος, τρόμος, τριγμός των οδόντων.) Άκουσα τη φιλόλογο να δίνει αμέσως τις «σωστές απαντήσεις» και τα θυμήθηκα. Τρόμαξα, ήθελα να πω.

Ο κόσμος γυρίζει τούμπα, η αλυσίδα του DNA ξεδιπλώνεται, τα windows έφτασαν στα vista αλλά η «ύλη» της έκθεσης δεν έχει ανάγκη για update. Να για παράδειγμα, το θέμα εισαγωγικών του 1973: «Η ηθική και πνευματική τοποθέτησις του ανθρώπου έναντι των νέων μορφών της τεχνοκρατούμενης ζωής.» (Αν η Ελλάδα με τα κάρα της και τα μουλάρια της τεχνοκρατούνταν, σκέψου τι έχει πάθει σήμερα)
Θέμα εισαγωγικών του 1971: «Η έναντι της μηχανοποιήσεως του τρόπου ζωής σημασία του ανθρωπίνου παράγοντος»
Με λίγα λόγια είναι πολύ πιθανό γονιός και παιδί να εξετάστηκαν στο ίδιο ακριβώς ζήτημα, με διαφορά 40-50 χρόνων. Είναι ωραίο αυτό, γεφυρώνει αυτόματα το χάσμα των γενεών, δημιουργεί την αίσθηση της γειτονίτσας (που ήταν πάντα η Ελλαδίτσα) και επιτρέπει έναν πιο ενεργητικό-συμμετοχικό ρόλο σε μπαμπά και μαμά που ξεροσταλιάζουν έξω απ’ τα κάγκελα. Δείχνει επίσης πως, αντίθετα με τα θρυλούμενα, δεν υπάρχει καμία διακοπή στην παράδοση της όμορφης αυτής θεματολογίας.
Κι αν βασανίσουμε λιγάκι τα αυτονόητα, αλήθεια, από ποια παράδοση απομακρύνονται οι νέοι; Μήπως δεν φτιάξανε χαρταετό με καλάμια και αλευρόκολλα αλλά τον πήραν έτοιμο; Δεν φάγανε λαγάνα αλλά μαύρο πολύσπορο; Δεν ανοίξανε φύλλο για τυρόπιτα; Δεν βάψανε με ασβέστη το σεμνό τενεκέ της μπιγκόνιας; Μήπως συνηθίζουν να κάθονται την ώρα του Ακάθιστου; Δεν χρησιμοποιούν τόνους στα sms; Δεν πίνουν ρετσίνα / δεν τρώνε φέτα / δεν ακολουθούν τη σωτήρια κρητική διατροφή; Μήπως δεν χορεύουν και τον Μαλεβιζιώτη;

Αν αυτά ακούγονται φαιδρά, ας καταφύγουμε σε λίγη στατιστική. Στο άρθρο των Νέων της Πέμπτης 22 Μαΐου με τίτλο «Η Εκκλησία νικάει τα κόμματα» παρατίθεται έρευνα της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας σύμφωνα με την οποία η Εκκλησία και οι θρησκευτικές εκδηλώσεις προσελκύουν τους περισσότερους, από οποιαδήποτε άλλη δημόσια κοινωνική εκδήλωση ή δραστηριότητα. Οι ηλικίες από 16-24 μετέχουν στην εκκλησιαστική ζωή σε μεγάλο ποσοστό ενώ σύμφωνα με το άρθρο η στροφή στη θρησκεία δεν είναι ελληνικό φαινόμενο. Αν και δεν χρειαζόταν η έρευνα για αυτές τις διαπιστώσεις, επιβεβαιώνεται πάντως η διάχυτη αίσθηση. Με προσαρμοσμένα τα χάμπουργκερ σε big extra sarakosti δεν έχουμε ακριβώς απομάκρυνση από την (θρησκευτική) παράδοση αλλά πλήρη ενσωμάτωσή της.

Ας δούμε, τέλος, το κείμενο του Γ.Σεφέρη που προτάσσεται. Το απόσπασμα προέρχεται από ομιλία του στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, τον Απρίλιο του 1964 και έχει τίτλο «Η γλώσσα στην ποίησή μας». Οι πληροφορίες αυτές δεν δίνονται στους μαθητές, έχει μάλιστα παραλειφθεί η πρότασή του «είμαστε τώρα μέρος της λογοτεχνίας της Ευρώπης…», υποθέτω για να μην αποπροσανατολιστούν οι υποψήφιοι από τα ζητούμενα.

Φυσικά ο ποιητής δεν γράφει εν κενώ ούτε χαράσσει τις δέκα εντολές. Μιλάει σε ανθρώπους του καιρού του και, προτάσσοντας το βίωμά του, θέτει αιτήματα ουσιαστικής κατανόησης και ανασκαφής της παράδοσης. Η χώρα μετά τους πολέμους προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της στη σύγχρονη εποχή, στρέφεται πυρετικά προς τον έξω κόσμο και ο Γ.Σεφέρης αναφερόμενος σε ζητήματα γλώσσας, τέχνης και πολιτισμού επισημαίνει την ανάγκη αυτοσυνειδησίας και σύνδεσης με τη ρίζα. Ακριβώς πριν από το απόσπασμα που δόθηκε στους μαθητές σημειώνει: «Παράδοση δεν σημαίνει απαρίθμηση και μνείες παλαιών τίτλων αλλά έργα που ζουν και γονιμοποιούν τη δημιουργική φαντασία των σημερινών ανθρώπων». Δεν έχει βεβαίως υπόψη του τα όργια που θα ακολουθήσουν (στο όνομά της) ακριβώς τρία χρόνια αργότερα, την καταδυνάστευση του Ελλάς Ελλήνων χριστιανών και του πατρίς-θρησκεία-οικογένεια . Και φυσικά δεν πρόλαβε να δει ούτε τις αναπαλαιώσεις, τις ευκολίες και το φολκλόρ της δεκαετίας του ογδόντα ή ακόμα περισσότερο τις απλοποιήσεις, τη φοβική αναδίπλωση και τη συνθηματολογία της δεκαετίας του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου.
Αλλά αυτό από μόνο του αποτελεί άλλο μεγάλο «θέμα», για κάποιες πολύ μακρινές Πανελλήνιες του μέλλοντος.

Athens Voice, 5-06-2008.



-----
Υ.Γ. Μικρό update στα σχόλια.

21 Comments:

At 10:50 AM, Blogger thas said...

Μερικά σημεία που δεν χώρεσαν:

Τα τελευταία χρόνια έγιναν προσαρμογές επί το ρεαλιστικότερο. Υποτίθεται πως δεν γράφεις «έκθεση» αλλά επιστολή σε εφημερίδα ή γράμμα σε φίλο ή όπως τώρα κείμενο για εκδήλωση: «ο Δήμος σας διοργανώνει μια εκδήλωση με θέμα την παράδοση. Ως εκπρόσωπος της μαθητικής σας κοινότητας αναλάβατε τη σύνταξη ενός κειμένου που θα εκφωνηθεί στην εκδήλωση». Ουσιαστικά δηλ. μιλάμε για το ίδιο πλαίσιο γραφής και επιχειρηματολογίας, που επιπλέον απαιτεί χρόνο για τη σύνταξη προσφωνήσεων: Αξιότιμε κύριε δήμαρχε, αιδεσιμώτατε, κυρίες και κύριοι…

[Και επίσης, τι εκδήλωση είναι αυτή; Ποιος τη διοργανώνει; Ο δήμαρχος σε ποια παράταξη ανήκει και ποιοι θα είναι στο ακροατήριο; Υπάρχουν σήμερα τέτοιες εκδηλώσεις χωρίς σαφέστατο ιδεολογικό περιεχόμενο; ]

Σε ό,τι αφορά τη διάσωση της παράδοσης, το έργο, κατά τη γνώμη μου, έχει ολοκληρωθεί. Ό,τι μπορούσε να σωθεί, σε επίπεδο αρχείου, σώθηκε- η δουλειά του μελετητή είναι εύκολη. Σήμερα επίσης, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μπορείς να βρεις δάσκαλο για οποιοδήποτε παραδοσιακό όργανο της ημεδαπής ή και της αλλοδαπής (από ραμπάμπα μέχρι μπουζουκομάνα). Μπορείς να γραφτείς σε έναν από τους χιλιάδες χορευτικούς ομίλους και να χορέψεις πυρρίχιο, καλαματιανό, ζεϊμπέκικο με παπά και χάντρα στην υφασμάτινη φούντα. Μπορείς να επιλέξεις όχι μόνο ωδείο για βυζαντινή μουσική αλλά και ειδική μουσικολογική κατεύθυνση της αρεσκείας σου (ανάλογα με τον τρόπο εκτέλεσης της πεταστής, που λέει ο λόγος.)

Από εκεί και πέρα η ανάλυση, η επεξεργασία και το βάθος του βλέμματος είναι υπόθεση προσωπική, όπως ήταν πάντοτε. Ο διάλογος με το παρελθόν είναι και χρήσιμος και πολύτιμος (και σε περιπτώσεις καλλιτεχνών, επιβεβλημένος). Αυτό που είναι σύνηθες όμως -και μια πραγμάτευση του ζητήματος στην γ΄ λυκείου θα όφειλε να σημειώνει- είναι η παραγωγή ιδεολογίας (από περασμένες μορφές ζωής), η αγκίστρωση σε νεκρούς τύπους και η φοβική συσπείρωση γύρω από το οικείο. Ανθρώπινο φυσικά, αλλά όχι γι’αυτό, λιγότερο αντιδημιουργικό.

Αν μιλάμε για αξίες και στάσεις ζωής που (υποτίθεται πως) συνείχαν την κοινότητα (προϊόν συνήθως της «αισιόδοξης» μνήμης ή της συνειδητής αφαίρεσης ενοχλητικών παραμέτρων της δημόσιας ζωής) θα ήταν αστείο να τις αναζητάμε έξω από το σχήμα ζωής που τις εξέθρεψε. Εκτός αν το θέμα ζητάει αυτό ακριβώς: Μια μαγική μεταφορά παπαδιαμάντειου ήθους στη σύγχρονη ζωή. (ή αν δεν ζητάει αυτό ακριβώς, από εκεί φαίνεται να τροφοδοτείται το φαντασιακό του).

Είναι γνωστό πως με τη μέθοδο του κόψε ράψε, τα κείμενα μπορούν να υπηρετήσουν ό,τι θέλουμε. Η απόσπασή τους- ιδίως εκείνων που επιβάλλονται αυτομάτως με τη δύναμη της υπογραφής τους- από τα γλωσσικά / φυσικά συμφραζόμενα και η μεταφορά τους στο παρόν, ενέχει πάντα ένα ρίσκο.

Επειδή αναρωτιόμουν μήπως παραλογίζομαι, έθεσα το θέμα στην παρέα. Στην πολύωρη συζήτηση παραβρέθηκε ο πυλώνας του μπλόγκινγκ Κουκουζέλιος ο μεγαλοπρεπής, καθώς και κοινές θνητές (φίλες) Δέσποινα, Λένα, Άννη και Αννέτα. Η συμπαράστασή τους ήταν καθοριστική και όπως λένε και στα εξώφυλλα των δίσκων, χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους το αποτέλεσμα θα ήταν διαφορετικό. Ματς-μουτς.

Για το ζήτημα της μετάφρασης των λέξεων που ανέκυψε, ασχολείται ο Γιάννης Χάρης (μέρος πρώτο), με τρόπο όπως πάντα απολαυστικό και αποκαλυπτικό. Τα πράγματα, βεβαίως, δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται αρχικά…

 
At 1:28 PM, Anonymous yorgos said...

Ντέπομαι λίγο που δε γράφω κάτι πιο ουσιώδες, αλλά τι να κάνω που κλείσατε το συγχαρητηριολόγιο;

ΚΛΑΠ! ΚΛΑΠ! ΚΛΑΠ!

Συγκεκριμένα, έτη οκτώ μετά μιλένιουμ, την προσοχή μας αποσπά η ερμηνεία των λέξεων και όχι το ίδιο το θέμα και η εξαντλημένη κινδυνολογία του, το αφόρητο déjà vu που δημιουργεί η στερεοτυπική του οπτική.

Μπορεί να φταίει ότι τις τελευταίες μέρες έχω χάσει λίγο την επαφή μου με την επιφυλλιδογραφία: είναι ιδέα μου ότι αυτό το προφανές δεν είχε μέχρι σήμερα επισημανθεί από κανέναν;

 
At 2:00 PM, Blogger Sraosha said...

Ναι, ναι και αμήν. Και αλληλούια.

 
At 2:49 PM, Blogger thas said...

Βρε Γιώργο, ακριβώς την ίδια σκέψη-απορία είχα κι εγώ…και αποφάσισα να γράψω. (thanx)

@sraosha χάρε Κρίσνα χάρε Ράμα!

Μεταφέρω τώρα τις απαντήσεις που έδωσε ένα φροντιστήριο (σχετικά με τα μέτρα επανασύνδεσης) περισσότερο για να φανεί η διάχυτη αμηχανία και η ανεφάρμοστη θεωρητικολογία προς την οποία καλείται να συμμορφωθεί ο υποψήφιος. Καθότι, περιττό να πούμε, πως δεν υπήρχε δυνατότητα διαφωνίας με το θέμα.
Λέει λοιπόν το φροντιστήριο:

Ουσιαστική γνώση της παράδοσης από όλους τους φορείς κοινωνικοποίησης. (οικογένεια-σχολείο)

Ξεκινάμε δηλαδή λέγοντας πως πρώτα πρέπει να καταλάβει το σχολείο και η οικογένεια τι είναι η περίφημη παράδοση και ύστερα να τη ρίξουμε στις πλάτες των νέων. Μεθοδολογικά σωστό το βρίσκω, να σου πω.

Διατήρηση των ζωντανών δυναμογόνων στοιχείων.

Ποιος θα τα διατηρήσει αυτά, οι μικροί ή οι μεγάλοι; Και ποιος θα κάνει το ξεκαθάρισμα; Γιατί έστω για μια φορά δεν λέμε τα πράγματα με το όνομά τους; Ποια είναι αυτά τα δυναμογόνα στοιχεία της παράδοσης πιτέλους;

Προστασία της παράδοσης από τη διαστρέβλωση ή την εμπορευματοποίηση.

Υπενθυμίζω πως βρισκόμαστε στα μέτρα που πρέπει να προτείνουμε για επανασύνδεση. Το παραπάνω βοηθάει βέβαια αλλά μόνο εμμέσως. Πολύ εμμέσως.

Να αναδειχθούν οι αξίες του παρελθόντος και να εξοικειωθούν οι νέοι με αυτές ώστε να τις γνωρίσουν και να τις εκτιμήσουν.

Έτσι γενικά να αναδειχθούν. Να φυτρώσουν σαν το γρασίδι. Και οι νέοι να εξοικειωθούν με τις αξίες όπως με τα pc. Από δω το φέρνουμε από κει το πάμε, τα ίδια λέμε.

Γεφύρωση της σχέσης ανάμεσα στην παλιά και τη νέα γενιά ώστε να αξιοποιηθούν όλα τα στοιχεία της εμπειρίας των μεγάλων.

Κάτι απλό ζητάμε. Να γεφυρωθεί το χάσμα των γενεών.

[Αυτάάάάάά. Τι άλλα; Ζέστη έχει. Να το δώσω καλύτερα, να πάω για καναν ύπνο. Θα γράψω καλά στα άλλα, μωρέ!]

Αν αυτά δίνει όλα κι όλα το φροντιστήριο σαν απάντηση-πρόταση, σκέψου!

 
At 5:02 PM, Blogger Γ.Ι. said...

Όταν διαβάζω τέτοια κείμενα, καταλαβαίνω ότι το blog μου είναι waste of bandwidth.

Συγχαρητήρια, εξαιρετικό

 
At 5:28 PM, Anonymous wetex said...

Μια διαχρονική ρητορική με εξάρσεις ποιητικού μεγαλείου διαχέεται από τα φροντιστήρια-κολοσσούς προς τη μαθητιώσα νεολαία, στοιχειώνοντας τις νεανικές συνειδήσεις των υποψηφίων.

to theteis poli kala. kai afto einai kati pou to vlepeis na oloklironetai argotera otan i mathitiosa neolaia ftasei 30 kai 40. to ti arlouba diavazei kaneis se efimerides periodika kai site allo pragma. ligo pio minimal katastaseis vre paidia.

 
At 8:23 PM, Blogger Sraosha said...

Αφού χαιρετηθήκαμε κατά τα πρέποντα και ειωθότα (hare hare hare), να συνεχίσω αυτό που λέει ο wetex:

Το σχολείο όχι μόνο ενθαρρύνει την αναπαραγωγή κινδυνολογικής / καταστροφολογικής σκέψης αλλά και της λυρικής καλλιεπούς παπαρολογίας (λυ.κα.παπα.). Η λυ.κα.παπα. είναι όντως κάτι που μαρτυρείται παντού σε γραπτά εκθέσεων αλλά και (όντως) στον τρόπο που γράφει ο κόσμος στις εφημερίδες (ιδίως στη Στερεοτυπία).

Ακολουθούμε σε αυτό τις γαλλικές (και, δευτερευόντως, τις ιταλικές) μανιέρες: προτιμούμε να είμαστε εύμορφοι και συγκινητικοί και να επιδεικνύουμε (λίγο ντροπαλά, σα σουτιέν με τιράντες σιλικόνης) τη λογιοσύνη μας και αυτό που ο Φάις λέει την "παρεξηγημένη μεγαλοφυία" μας. Η ακρίβεια, η σαφήνεια, η ευκρίνεια και η συγκρότηση αντιμετωπίζονται ως αρετές για λογιστές.

 
At 8:33 PM, Blogger NIEMANDSROSE said...

Δεν εγνώριζα πως η ασθένεια από την οποία ενόσησα κάποτε βαριά αλλά θέλω να πιστεύω πως ιάθην είχε όνομα: Λυρικής καλλιεπής παπαρολογία (λυ.κα.παπα.)! :)
Καταπληκτικό ποστ και σχόλια! Κομπλέ.

 
At 10:47 AM, Anonymous nikoxy said...

Κομπλέ, Θας!
Chapeau...

 
At 11:03 AM, Anonymous Stazybο Hοrn said...

Τα είπες όλα! Απολαυστικό κείμενο.

Το déjà vu οι αλλοινοί το λένε και paramnesia, αλλά εμείς ποτέ παραμνησία... ;)

 
At 12:53 PM, Anonymous Citronella said...

Και επίσης, τι εκδήλωση είναι αυτή; Ποιος τη διοργανώνει; Ο δήμαρχος σε ποια παράταξη ανήκει και ποιοι θα είναι στο ακροατήριο; Υπάρχουν σήμερα τέτοιες εκδηλώσεις χωρίς σαφέστατο ιδεολογικό περιεχόμενο;
->Εναλλακτικά βέβαια απευθύνονται και στην Βουλή των Εφήβων.

Να΄σαι καλά για το ποστ. Πόσο πιο καλά θα ήταν αν αυτοί που ασχολούνται *αρμοδίως* ήταν επίσης άνθρωποι που τα ζουν και τα ξέρουν από μέσα, και όχι από τα γραφεία τους.
Υπάρχουν γραπτά παιδιών που πιάνουν όλη την ουσία, αλλά επειδή δεν έχουν αρκετή δόση λυ.κα.παπα, θα φάνε από νωρίς μια γερή πόρτα.
Μετά πώς να μην αφήνουν φράντζες? (να μη βλέπουν τα χάλια μας)

 
At 6:12 PM, Blogger thas said...

Γ.Ι. "waste of bandwidth." Με τέτοια νόστιμα που λες, αποκλείεται να ισχύει το λεχθέν! Στο υπογράφω. (thanx)

wetex "ligo pio minimal katastaseis vre paidia." Δεν συμφέρει, δεν βολεύει. Τσίτα τα γκάζια!

sraosha Έγραψε το λυ.κα.παπά σου!

Niemandsrose και nikoxy και Stazybohorn και Citronella ευχαριστούμε μεθ’ υποκλίσεως για τα γενναιόδωρα σχόλια. Η κατάσταση στο σχολείο είναι γνωστή και δυστυχώς στάσιμη. Τα περάσαμε, τα ξέρουμε, (και κάποιοι τα ζούμε ακόμα) από πρώτο χέρι. Το γεγονός ότι τέτοια ζητήματα αντιμετωπίζονται τόσο στερεοτυπικά είναι ο πιο σίγουρος τρόπος για να μην απασχολήσουν ποτέ ουσιαστικά, στο μέλλον, κανέναν. Το καπάκι κλείνει μετά τις εξετάσεις και όλο το πακέτο πετιέται σαν μια δυσάρεστη δοκιμασία για υπερανθρώπους (να πάει και να μη γυρίσει).

 
At 7:53 AM, Blogger IdentityCafe said...

εξαιρετικη αναλυση και σχολιασμος για την νεοελληνικη επιφανειακοτητα και υποκρισια...
παλι καλα που ορισμενοι ανθρωποι μπορουν και εκφραζονται οπως θα θελαμε πολλοι αλλοι!

δεν μπορω να διανοηθω ποσο στουπωμενο με σκατα ειναι το μυαλο πολλων ανθρωπων σε καιρια εκπαιδευτικα ποστα απο γυμνασια ως πανεπιστημια...
θυμαμαι το τραυμα των προκατ εκθεσων για πανελληνιες... την ψευτια του ολου εγχειρηματος, την αποκοπη απ'οτιδηποτε δημιουργικο, την στρεβλη αντιληψη της παραδοσης... πως γινεται να μην αλλαζει τιποτε???

 
At 8:15 AM, Blogger IdentityCafe said...

συγνωμη Θας για την καταχρηση αλλα σκεφτομουν παλι τα τραυματα του παρελθοντος και το πεπλο που μας απομονωνει...

"Aντι να μας μαθαιναν Κουντερα και Ευρωπαικη λογοτεχνια στο σχολειο, διαβαζαμε για εκθεση τον... Παπανουτσο!"

 
At 3:46 AM, Anonymous Anonymous said...

Ta keimena sas einai fantastika, exw pethanei sta gelia! Auto pou swzei ton Ellhna (oi kapoious Ellhnes, telospantwn..)einai auto to insight kai o autosarkasmos.

Thelw epishs na pw oti an me rwtousan n'anagnorisw ta 5 poio thetika symbanta twn 32 xronwn zwhs mou, 2 perioptes theseis tha phgainan stis apotyxies twn panneladikwn 94-95!

Neurwnas

 
At 3:35 PM, Anonymous Citronella said...

Με την ευκαιρία, θα ήθελα να αναφερθώ σε άλλη μια σταθερή και αξεπέραστη αξία που ειλικρινά δεν ξέρω πόσο κόσμο προβληματίζει:
λατρεύω τις περισσότερες αποχρώσεις του πράσινου. Αλλά αυτό το λαχανοβεραμανλαδομπογιι σε τοίχους και θρανία, ε απορώ ποιος βαθύς δεσμός εμποδίζει να το εξοστρακίσουμε στο πυρ το εξώτερο (ίσως είναι δική μου υπερβολή, το αναγνωρίζω.. μα πόσο να το αντέξει κανείς? Είναι που είναι δηλαδή καταπίεση το σχολείο, να το ζωγραφίσουμε κιόλας ότι "εδώ παιδάκια μπήκατε σε κάτεργο".)

 
At 1:57 PM, Blogger Xilaren said...

(χμ, άσχετο αλλά όσον αφορά το αποπάνω πάντα συνδύαζα το πράσινο του θρανίου με το πράσινο της φόρμας του χειρουργείου - εκπληρώνουν τον ίδιο σκοπό, αίματα, μυαλά κτλ)

 
At 6:33 PM, Blogger thas said...

@Citronella και xilaren
Καλά, κορίτσια, βαλτές είσαστε; Μιλάνε για σκοινί, εεε για πρασινάκι, στο σπίτι του vita moderna; Πάτε καλά; Περιγράφετε ακριβώς αυτό το τόόόσο ευγενικό χρώμα που κάνει τόόόσο πρωτότυπη αντίθεση με το κοκκινάκι, επειδής είσαστε σημαδεμένες μ’ ανάμνησες παλιές; όι όι όι... :-)

Geia sou neurwna me ta wraia sou! Makari na to evlepan oloi etsi ! (thanx)

Identitycafe πολύ καλή επιλογή, την μπαζάραμε στο οικείον μπάζποστ.
Η αλήθεια είναι πως η προκάτ επιχειρηματολογία της έκθεσης φαίνεται όντως αποκομμένη από την πραγματικότητα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Στην ουσία πρόκειται για θέσεις ιδεολογικοποιημένες που οχυρώνονται πίσω από τις απόψεις του περίφημου μέσου όρου ή της κοινής λογικής (και άλλα τέτοια αστεία), για να προπαγανδίσουν το ίδιο σταθερό μοντέλο ανάγνωσης του κόσμου.

 
At 11:17 AM, Blogger Juanita La Quejica said...

Της φουρνιάς της αρωγής και της ευδοκίμησης (με εξαιρετικό βαθμό-ρεκόρ, λόγω 10 χρόνων μαθητείας σε χριστιανικό σχολείο, οπότε και δεν υπήρχαν άγνωστες λέξεις καθώς ο θεός ήταν αρωγός και φρόντιζε για την ευδοκίμησή μας ή κάπως έτσι), έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι βρίσκονται στην εντατική η αρωγή και η ευδοκίμηση στην ελληνική κοινωνία.
Αν έχει αλληθωρίσει η νεολαία, ίσως της κλείνει τα μάτια η δική μας "στραβωμένη" γενιά... που με τη σειρά της γεννήθηκε από γονείς Πολύφημους.

 
At 6:44 PM, Anonymous Dimitra said...

pwwwww edax htan epiteluc stigmh na ta pei kapoios gt mas exune perasei g stravadia pu xreiazete na tus ypen8ymizune 243 epixeirhmata yper ths episthmhs/texnologias/paradoshs/politismu k loipes malakies.Ke na pw kai kati,isws o neurwnas na ta leei pio swsta ap olus mas pu 3eskizome8a eis thn atermonhn papagalian g n petyxume sthn apotyxia:tis panellhnies.
H iatrikh a8hnas mu edwse, emm, mia xamenh xronia,sthn opoia papagalisa gyrw stis 4563 selides,ema8a mhdenika pragmata,o3yna thn krish mu kata 0,00000003% ke hsyxasa.A,k e3asfalisa ke mia 8esh pu den mu e3asfalizei k tipote.Sthn ellada ola ta 3eruem k tpt dn kanume....2 apotyxies stis panellhnies= a major success,gt 8 pas se ena panepisthmio st e3wteriko ean dynasai,8 dulepseis ekei ke 8a perneis 65 fores perissotera apo to fytula pu petyxe stis dikes mas e3etaseis!!!kala ke oso gia thn

LY.KA.PAPA ,ehw pe8anei sto gelio!odws 8a ereunsume mhpws exei genetikh riza to provlhma!!!!!synexiste ta posts mpas k 3ypnhsun merikoi paidia!

 
At 10:51 AM, Blogger  said...

視訊聊天室,視訊聊天,聊天室,視訊做愛,視訊,做愛,情色視訊,情色,免費視訊聊天室,免費視訊聊天,免費視訊,視訊交友網,視訊交友,美女視訊,視訊美女,A片,AIO交友愛情館,AIO,日本A片,免費A片下載,免費A片,A片下載,AV片,AV,A,情色A片,情色,AV女優,A漫,H漫,成人漫畫,UT聊天室,豆豆聊天室,哈啦聊天室,尋夢園聊天室,聊天室尋夢園,成人聊天室,成人,愛情公寓,色情網站,寄情築園小遊戲,情色交友,一葉情貼圖片區,微風成人區,微風成人,微風論壇,成人網站,成人光碟,嘟嘟成人網,成人影城,18成人,成人電影,成人影片,本土自拍,自拍

 

Post a Comment

<< Home