vita moderna

kisses, tears & psychodramas

15.11.09

Η ευεργεσία του κόσμου.

Κανένας, δεν χαίρεται κανέναν.

(από παρανάγνωση-σχόλιο του qarcq )




Τα-λαι-πω-ρού-με-θα, συλλάβιζε κάποιος σήμερα στο τραμ και κάποιος άλλος συμπλήρωνε ορίστε, τα χάλια μας. Δεν μπορούσα να τους δω γιατί είχα σταθεροποιηθεί σε θέση που εξασφάλιζε μερική ισορροπία δυνάμεων στο υποσύνολο: στο στενό πλάνο μου και σε ακτίνα εκατοστών επεξεργαζόμουν ένα πολύ περιποιημένο γυναικείο χέρι (σε χειρολαβή), ένα εφηβικό αυτί με ακουστικό από το οποίο ακουγόταν ένα συριστικό κζι κζι κζι - θύμιζε μέταλ αλλά υποθέτω πως ήταν Βανδή, καθώς και μια ξανθιά αλογοουρά σε κινητικότητα να με χαιδεύει περιοδικά στον ώμο· κάθε φορά που ανέμιζε, έστελνε έντονα αρώματα τσιχλόφουσκας που με αγκάλιαζαν ευχάριστα- κανένα παράπονο. Μια κυρία πιο μπροστά προσπαθούσε να βολέψει το καροτσάκι της λαϊκής ενώ ο κύριος δίπλα δεχόταν τις αγκωνιές της κοιτάζοντας πότε εκείνη και πότε εμένα, ζητώντας συμπαράσταση-καταδίκη της αποσταθεροποιητικής της ενέργειας. Τελικά του ανταποκρίθηκα κάπως, παίρνοντας μια έκφραση που σήμαινε «τι να πει κανείς». Ασφυξία.




Καθημερινές επανδρωμένες αποστολές αναζήτησης του Εαυτού.


*


Για χρόνια πολλά, οι «μεγάλοι» όριζαν μέσα μου έναν αδιαφοροποίητο ανθρωποπολτό, επικίνδυνο και μισητό, γιατί με πίεζε, νόμιζα, να συνθηκολογήσω. Δεν θυμάμαι πότε ξεμπέρδεψα μ’ αυτή την ιδέα της καταδίωξης, για την ακρίβεια συνεχίζω να αποστρέφομαι τους αορίστως μεγάλους μια και δεν αποτελούν τόσο κατηγορία ηλικιακή όσο αέναο μηχανισμό περιστολής της επαναστατικής λίμπιντο. Και λίγα λέω. Ευτυχώς κάποια στιγμή λύνεται το ζήτημα της ταυτότητάς σου (στα τριάντα; στα πενήντα; στα εξήντα; καλά είναι) και μπορείς να κατοπτεύσεις τις ηλικίες και τα στυλ με περισσότερη συμπάθεια και, ίσως, αγάπη. Άργησα εντωμεταξύ να καταλάβω πως οι λεγόμενοι φυσιολογικοί άνθρωποι αισθάνονται εξίσου πλάσματα ανένταχτα. Πρόσφατα η μάνα μου, μου αποκάλυψε ότι ποτέ δεν συνήθισε πραγματικά την έκφραση «ο άντρας μου», μιλώντας για τον πατέρα μου. Περίεργο. Αν ακόμα και οι στυλοβάτες του οικοδομήματος αποδεικνύονται τρωτοί και ανθρώπινοι, προς τι η δια βίου προπαγάνδα υπέρ της μίας αγίας καθολικής ευθυγράμμισης; Ποιος βολεύεται τελικά; Είχε δίκιο η Σώτη και οποιοσδήποτε άλλος άνοιξε απλώς την πόρτα και βγήκε.

Αγχωμένες κινήσεις, κρυφές σκέψεις και επιθυμίες στριμωγμένες σε ένα (ηλεκτρισμένο) τετραγωνικό μέτρο. Ο Βαλερύ έλεγε πως οι άνθρωποι διαφέρουμε σ΄αυτό που δείχνουμε και μοιάζουμε σ’ αυτό που κρύβουμε. Σωστά. Παρά τις κατακτήσεις των σύγχρονων καιρών, ζούμε οχυρωμένοι πίσω από μια σκηνογραφία βλεμμάτων, χειρονομιών και εκφράσεων βικτωρινής εποχής. Με ένα σώμα μονίμως εκτός παιχνιδιού και μια γλώσσα άκαμπτη, άνυδρη, άσαρκη, απονευρωμένη, στερεοτυπική, αδυνατούμε να φτάσουμε στον άλλον, να διαπεράσουμε ένα κέλυφος φτιαγμένο από τα ίδια σκληρά υλικά. (Μετά το πολύωρο ραντεβού, συχνά ακολουθεί ένα διευκρινιστικό μήνυμα, ένα μέιλ, ένα τηλεφώνημα: μωρέ ήθελα να σου πω ότι…Ο τόνος αλλάζει, η απεύθυνση είναι άμεση, σαν τα πρόσωπα να αναλώθηκαν σε προσκηνοθετημένους ρόλους.) Μια σχεδόν υποχρεωτική μάζα λόγου φράζει διαρκώς την επικοινωνία, αναστέλλοντας την πραγματική συνάντηση. Από αυτή την άποψη διαβάζουμε ξανά και ξανά τον πρόλογο όλων των σχέσεων. Στο κυρίως έργο θα μπούμε εν ετέρα μορφή.

*



Εν τω μεταξύ το κορίτσι με την αλογοουρά στέλνει διαρκώς μηνύματα. Τη νιώθω απορροφημένη στον κόσμο της με έναν τρόπο διαφορετικό από των υπολοίπων, σαν να έχει κλείσει η πόρτα πίσω της. Και βέβαια, δεν είναι η μόνη- όλοι οι έφηβοι μοιάζουν βυθισμένοι ή μάλλον αποσυρμένοι στο κινητό τους. Δεδομένου ότι εκεί συγκεντρώνονται οι φωτογραφίες, οι μουσικές, οι φιλίες και οι έρωτές τους, ουσιαστικά έχουν μετατρέψει το γκατζετάκι σε εφηβικό δωμάτιο. Έτσι εξηγείται και η έκφραση αναχωρητισμού, ένα σοβαρό και κάπως μελαγχολικό ύφος σε πρόσωπα μόλις δεκατεσσάρων και δεκαπέντε χρόνων. Αντίθετα, στα χέρια τελειωμένων ενηλίκων το κινητό φαντάζει τυχαία συσκευή: αδιάφορη, ελαφρώς προβληματική και ανυπότακτη. (πώς κλείνει το ρημάδι;)




Ιδού νέο κριτήριο:παρατηρώντας τη σχέση κάποιου με το κινητό του καταλαβαίνεις την πραγματική του ηλικία. χα.

*



Για δυο-τρεις μήνες τώρα έρχομαι σε επαφή με ανθρώπους που δουλεύουν στο σπίτι. Μετανάστες από την Συρία και την Πολωνία οι περισσότεροι, εξαιρετικοί τεχνίτες- δεν ξέρω αν έχω πέσει εγώ στην περίπτωση. Παρατηρώ τη συμπεριφορά μου καθώς επιχειρώ να τους δείξω τη συμπάθειά μου, τον κουρδισμένο τόνο της φωνής όταν προτείνω δήθεν ανέμελα ελάτε παιδιά, πάρτε καμιά τυρόπιττα και μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα γονιών που χορεύουν μανιασμένα στο πάρτυ του παιδιού τους σαν καρικατούρες νεότητας. Νιώθω εντελώς παράταιρος σε μια παρέα ξεριζωμένων απλών ανθρώπων του μόχθου, έτσι με το γραφειάκι μου και τα δισκάκια μου και τα βιβλιαράκια μου, ένας τακτοποιημένος μικρόκοσμος-οχυρό απέναντι στην κακία του κόσμου. Μου είναι σαφές με κάθε τρόπο: δεν ξέρουμε πώς να κόψουμε δρόμο προς τον άλλον.

(Όσο για τον ερριμένον εν τω κόσμω άνθρωπο του Σαρτρ και το εμβληματικό του η κόλαση είναι οι άλλοι, παρότι χρήσιμα και γόνιμα στον καιρό τους, μου φαίνονται λιγάκι παλιές υποθέσεις. Έως και αφόρητα παλιές.)

49 Comments:

At 1:35 PM, Blogger Ιω said...

Όλοι τακτοποιημένοι είμαστε, αλλά κάπως αβόλευτοι, στον μικρόκοσμό μας.
Όσο για το η κόλαση είναι οι άλλοι του Σαρτρ, εγώ αντιτάσσω το εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ, που πολύ ωραία τραγούδησε η Βίκυ Μοσχολιού. Μου φαίνεται λιγότερο παρωχημένο...

 
At 1:42 PM, Blogger thas said...

Δεν έχεις κι άδικο.

 
At 3:05 PM, Blogger Alberich said...

Ωραίο.

 
At 4:30 PM, Anonymous nikoxy said...

Γουελκαμ μπακ, ω Θας!
Γουέλκαμ!

 
At 5:22 PM, Blogger Αθήναιος said...

Τέλειο.

 
At 9:41 PM, Blogger Rodia said...

σε παραφραζω μερικως: ζούμε αχυρωμένοι!

 
At 10:13 PM, Blogger thas said...

Είστε πολύ γενναιόδωρα παιδάκια μαζί μου και σας ευχαριστώ ένα-ένα.

παιδάκι alberich, τιμή μας που περάσατε από τα μέρη μας.

παιδάκι nikoxy ευχαριστούμε για τα καλωσορίσματα της επιστροφής, ελπίζουμε να πιάκουνε.

παιδάκι Αθήναιος ευχαριστούμε πολύ για τις πρόσφατες ενθαρρύνσεις.

παιδάκι Ροδιά ελεύθερα φράστε και παραφράστε. αμέ.

 
At 10:39 PM, Anonymous Anonymous said...

το μελαγχολικό ύφος των 15χρονων χτύπησε φλέβα

Κ.Κ.Μ.

 
At 10:48 PM, Blogger Sraosha said...

Ουφ, Παναγία μου, πια: επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους. Επιτέλους.

Και επιτέλους.

 
At 10:49 PM, Blogger Sraosha said...

Νταξ, κι επί της ουσίας: κλασσικός θας, σαν αυτά που με έκαναν να μπλογκάρω.

 
At 11:03 PM, Blogger thas said...

:-)

Συγκρατηθείτε παιδάκι sraosha. Μας διαβάζουν και μεγάλοι άνθρωποι. Επιτέλους.
(ώστε το άλλο δεν μέτρησε ε; από σήμερα πιάνεται... καλά σου.)

Παιδάκι Κ.Κ.Μ έχουμε έξτρα πρόσβαση σε δεκαπεντάχρονα, γι' αυτό και η παρατήρηση...θενξ!

 
At 12:23 AM, Blogger gasireu said...

Ίσως οι ''μεγάλοι'', όπως το επαναστατικό σας μάτι τους όρισε και τους οριοθέτησε κάποτε, είναι σήμερα ακόμα μεγάλοι (το σβησμένο χαμόγελο στα χείλια του εφήβου και η απώλεια από καταστολή της δυνατής άσκοπης χαρωπής συνομιλίας) αλλά άλλου είδους, ''μεγάλοι'' από μια εσωτερική φιλοσοφία και νωθρή οπτική ζωής. Όσο για το ''κόλαση είναι οι άλλοι'' να παρατηρήσω ότι ίσως έχετε βρει την γαλήνη σας, την απάντηση στην επανάσταση σας ενάντια στα πάντα ή το ψυχαναλυτικό σας απάγγιο στον αν υπάρχει κόλαση, κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι. Συγκινητικός εφ' όλης της ύλης κατ' εμέ! :)

 
At 12:27 AM, Anonymous taflinel said...

http://xkcd.com/610/ ;P

Καλή αρχή, φίλτατε.

 
At 10:09 AM, Anonymous Anonymous said...

Χαίρομαι παρα πολυ που επανήλθες. Θα σε διαβάζω πάντα.
Λίνα Ρ.

 
At 4:29 PM, Anonymous Michael_Sc said...

Μου αρέσει ο τρόπος που κοιτάς γύρω σου Thas. Είναι γνώμονας ανθρωπιάς.
Όσο για τον όποιο "μικρόκοσμο" η επιστήμη έχει αποδείξει πλέον ότι πρόκειται για ένα σύμπαν αντίστοιχα αχανές με τον Μεγάκοσμο...

Come dive in.

 
At 6:18 PM, Anonymous saidosed/saiduced said...

και πώς να κόψεις δρόμο σε κάτι που δεν ορίζεται: ο άλλος; ακόμα περισσότερο ποιος είναι ο λόγος που σε κάνει να κόβεις δρόμο (ποιον ακριβώς δρόμο;) προς αυτόν;

μιλάμε για δυσκολίες στην επαφή και επικοινωνία την ίδια ώρα που αδυνατούμε να αλλάξουμε κάτι, μιλάμε για σταθερή σχέση «κενού», απλά μιλάμε, όλοι Θας.. και δεν είναι μόνο ο φόβος του απροσδιόριστου αλλά η επίγνωση ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γεμίσουμε το κενό, εγγενώς υποχρεωμένοι για τη συνέχεια του εαυτού και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας. και το χειρότερο, θα πρέπει ο τρόπος με τον οποίο γεμίζεται το κενό να είναι κοινός, γι' αυτό πολλοί φεύγουν και κλείνουν πίσω τους την πόρτα.

ίσως χρειάζεται να επανεφεύρουμε τις σχέσεις σε πιο ειλικρινείς βάσεις, χωρίς την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ή οφείλουμε να είμαστε απόλυτα σημαντικοί για αυτές. απλά και ανθρώπινα να χαρούμε το σύμπτωμά μας όπως λέει και ο Ζίζεκ. άλλωστε αυτό δε μας γοητεύει ή δυσαρεστεί στον άλλον, η έκφραση της κρυφής ανασφάλειας που θέλει να παρουσιάζεται ως άλλο, αποκλειστικά στα μάτια του άλλου.

 
At 7:48 PM, Anonymous Anonymous said...

Εξαιρετικό κείμενο.

Νομίζω όμως ότι αδικείς τον εαυτό σου όταν σχολιάζεις με τόση αυστηρότητα την επαφή σου με τους τεχνίτες στο σπίτι σου. Πολλοί από αυτούς είναι πιο ανοιχτοί σε επικοινωνία "αδιαμεσολάβητη" -- και δε νομίζω να τους βρεις τόσο διαφορετικούς από την καθημερινή σου πραγματικότητα. Αν υπάρχει δυσκολία στο να κόψεις δρόμο προς τον άλλο, αυτό έχει να κάνει περισσότερο με την επιθυμία σήμερα, όχι με τη γνώση του τρόπου -- θες να κόψεις δρόμο; Για να πας που;

vasvas

 
At 9:55 AM, Blogger thas said...

Θενξ βρε Gasireu για τα θετικά σχόλια και στο προηγούμενο και τώρα. Πάντως αυτό με τη γαλήνη και το απάγγιο συν τον πληθυντικό θα με στείλουν μια ώρα αρχύτερα να βρω άλλους μεγάλους επαναστάτες της ιστορίας να καπνίζουν κάτω από τα φύλλα της Παράδεισος. :-)

 
At 9:58 AM, Blogger thas said...

Δεν σου λέω τι παθαίνω κάθε φορά που βλέπω αυτή την υπογραφή. Είσαι χρονομηχανή taflinel. Και πώς το πέτυχες βρε αδερφέ το κατάλληλο σκιτσάκι- είσαι τσίφτης. Χαίρομαι πραγματικά που τριγυρίζεις ακόμα στα μέρη μας. Αν (ξανα) ξεκινήσεις μπλογκ πες μου να γίνω σπόνσορας. Φιλιά.

 
At 9:58 AM, Blogger thas said...

Σ’ ευχαριστώ Λίνα Ρ. (είπε ταπεινά)

 
At 10:03 AM, Blogger thas said...

I'll try to, Mikchael_Sc. Ευχαριστούμε για τη στήριξη και τα καλά λόγια.

 
At 10:09 AM, Blogger thas said...

Dear saidosed/saiduced θενξ για το σχόλιο.

και πώς να κόψεις δρόμο σε κάτι που δεν ορίζεται: ο άλλος; ακόμα περισσότερο ποιος είναι ο λόγος που σε κάνει να κόβεις δρόμο (ποιον ακριβώς δρόμο;) προς αυτόν;

Γιατί δεν ορίζεται; O άλλος είναι το πρόσωπο που αναδύεται στον ορίζοντά μου όταν περπατάω στο πάρκο μια μέρα φθινοπώρου (για άλλες εποχές δεν ισχύει) (το παράδειγμα πρέπει να είναι είτε Χάιντεγκερ είτε Σαρτρ είτε Γιανναράς, δεν θυμάμαι- σίγουρα το ξέρει ο akindynos αυτό, αν διαβάζει ας στείλει μέσατζ). Κόβω δρόμο σημαίνει περνάω πάνω από το γκαζόν και δεν πάω παρτέρι-παρτέρι.

μιλάμε για δυσκολίες στην επαφή και επικοινωνία την ίδια ώρα που αδυνατούμε να αλλάξουμε κάτι, μιλάμε για σταθερή σχέση «κενού», απλά μιλάμε, όλοι Θας.

Αυτό το τονίσαμε και σε προηγούμενο επεισόδιο, εκεί με τα πληκτρολόγια.Δεν μας τα αφαίρεσαν, συνεχίζουμε.

και δεν είναι μόνο ο φόβος του απροσδιόριστου αλλά η επίγνωση ότι είμαστε υποχρεωμένοι να γεμίσουμε το κενό,

αυτό μ’ αρέσει, που λες

εγγενώς υποχρεωμένοι για τη συνέχεια του εαυτού και κατ’ επέκταση της ανθρωπότητας.

αυτό παίζεται στις μέρες μας

και το χειρότερο, θα πρέπει ο τρόπος με τον οποίο γεμίζεται το κενό να είναι κοινός, γι' αυτό πολλοί φεύγουν και κλείνουν πίσω τους την πόρτα.

Α γεια σου.

ίσως χρειάζεται να επανεφεύρουμε τις σχέσεις σε πιο ειλικρινείς βάσεις,χωρίς την ψευδαίσθηση ότι είμαστε ή οφείλουμε να είμαστε απόλυτα σημαντικοί για αυτές.

Κι αυτό μ’ αρέσει

απλά και ανθρώπινα να χαρούμε το σύμπτωμά μας όπως λέει και ο Ζίζεκ.

Κι αυτός μ’ αρέσει

άλλωστε αυτό δε μας γοητεύει ή δυσαρεστεί στον άλλον, η έκφραση της κρυφής ανασφάλειας που θέλει να παρουσιάζεται ως άλλο, αποκλειστικά στα μάτια του άλλου.

Αυτό δεν το κατάλαβα ακριβώς αλλά μ’ αρέσει γιατί περιέχει τις λέξεις κρυφή και γοητεία. :-)

 
At 10:13 AM, Blogger thas said...

Ευχαριστώ πολύ vasvas. Νομίζω πως όλοι είμαστε ανοιχτοί σε μια επικοινωνία λιγότερο αγχωμένη, λιγότερο εγκεφαλική- για την ακρίβεια ολόκληρο το σώμα φωνάζει «αγγίξτε με, δεν παθαίνω τίποτα»- αντ’ αυτού είμαστε συνεχώς συγνώμη, ω παρακαλώ, σας ακούμπησε η άκρη του φορέματός μου, μα τι λέτε καλέ, κανένα πρόβλημα…. Θυμάμαι πάντα πόσο πιο μαλακή είναι η ύλη του κόσμου όταν επιστρέφουμε από διακοπές. Μας παίρνει τρεις-τέσσερις μέρες μέχρι να ξαναφορέσουμε πανοπλίες.

 
At 5:42 PM, Anonymous saidosed/saiduced said...

"άλλωστε αυτό δε μας γοητεύει ή δυσαρεστεί στον άλλον, η έκφραση της κρυφής ανασφάλειας που θέλει να παρουσιάζεται ως άλλο, αποκλειστικά στα μάτια του άλλου."

εννοώ ότι αυτό που κάνει τον καθένα γοητευτικό ή δυσάρεστο είναι ο τρόπος που επικοινωνεί το σύμπτωμά του.

την παρασκευή (17.00 μμ) θα μιλήσει ο Αλαίν Μπαντιού για την αγάπη, την πολιτική, την τέχνη και την επιστήμη στο Γαλλικό Ινστιτούτο (θα είναι όλη η συμμορία εκεί συμπεριλαμβανομένου εμού). κάπου στο δοκίμιό του "τί είναι αγάπη" γράφει ότι η επιθυμία είναι ομοφυλοφιλική και η αγάπη ετεροφυλοφιλική (με την μεταφορική έννοια), θα συμφωνήσω.

 
At 11:16 PM, Blogger thas said...

A! Τώρα κάνω τη σύνδεση- ο Wax Tailor λόγω της Γαλλίας κλπ.
Θενξ για την ενημέρωση.

 
At 11:28 AM, Blogger ολια said...

πολυ ωραιο! σμακ!

 
At 3:49 PM, Blogger thas said...

Γεια σου Ολίτσα. Καλώς ήλθες και στο δικό σου μπλογκ!

 
At 12:07 AM, Blogger Kevlarsoul said...

Με διαφορά το καλύτερο ποστ που διάβασα αυτή τη χρονιά.
Συγκινητικό το ότι επέστρεψες πραγματικά.
Είναι καταπραϋντικό, καθησυχαστικό να διαβάζω επιτέλους ξανά φρέσκα ποστ του Θας. Ταυτόχρονα δεν υπάρχει τίποτα εφησυχαστικό στο περιεχωμενο του ποστ. Είναι κάτι που μας κάνει όλους να σκεφτόμαστε.Τα πρόσωπα που χρησιμοποιούμε και τα πρόσωπα που είμαστε στην πραγματικότητα. Η προσπάθεια, να υπάρχεις μέσα στην καθημερινότητα της μάζας, και ταυτόχρονα να διατηρείς μια προσωπική ενέργεια, να έχεις κάτι που θυμίζει ταυτότητα, η προσωπικότητα.

Το σοκ της απόσυρσης σου από τη μπλογκοσφαιρα ήταν ένα δυσβάσταχτο σοκ.
Το ότι επανήλθςε, ένα νέο σοκ, και για να το γιορτάσω ξεκινάω μετά από σχεδόν τρία χρόνια να γράφω ξανά.
Κάνω ρισετ. Αυτή τη φορά, ιστορίες από την καθημερινή Ζωή στην Κοπεγχάγη.

Γιου αρ γουελκαμ του βιζιτ.
mestieredivivere.blogspot.com

Kevlarsoul

 
At 11:49 AM, Blogger thas said...

Υπερβολές ανθρώπων καλοπροαίρετων- τα σχόλια σχολιάζουν τον σχολιαστή τους. Τι να πω βρε kev, μου τα έλεγες και παλιά αυτά και κόμπλαρα. Θυμάμαι και το ζεστό βλέμμα σου το φωτογραφικό στις πόλεις, τις κρατάω αυτές τις φωτογραφίες.
Χαίρομαι πάρα πολύ που είσαι εδώ, που ξεκινάς κι εσύ. Μακάρι να αντέξουμε λιγάκι. Σε ζηλεύω πάντως. Ενώ εγώ έχω αλλάξει γραφείο και διακόσμηση εσύ έχεις αλλάξει δεκατέσσερις πόλεις, στο μεταξύ.
Νάις, βέρυ νάις του σίι γιου εγκέιν.

 
At 7:19 PM, Blogger lemon said...

Πρέπει να το πάρεις απόφαση επιτέλους, Θας, και να πάψεις να λες ότι όλοι εμείς υπερβάλλουμε. Θέλω κάποτε να/Όταν κάποτε γραφτεί η ιστορία του βλόγιν στην Ελλάδα, τότε θα δεις το ρόλο που έπαιξες...
Σταματάω το ευχολόγιο και συνεχίζω: το ποστ του kevlarsoul-βάζω ομοιωματικά παντού (εξαιρετέας της Κοπεγχάγης!).

(Γράφεις κάπως σαν τη Σώτη, όχι ακριβώς λογοτεχνία, αλλά τόσο απλά -πώς λέει το στολίσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει? ε, εδώ ακριβώς το ανάποδο: πετάει.)
Και, διάβασες το "ο χρόνος πάλι"? Μου άρεσε τόσο που δεν έχω λόγια.

 
At 7:21 PM, Anonymous Μ. said...

:)))))))))))))

Δεν είναι και πολύ εύγλωττο, αλλά αν περιμένω να μου φύγει η αφασία για να σε ευχαριστήσω δεόντως για την επιστροφή, θα γιορτάσουμε τα πενηντάχρονα του βλογκ σου, οπότε ελπίζω να μπορεί κάπως να σου μεταδώσει τη χαρά/ζεστασιά/ανακούφιση έως και ευτυχία να το πω που προκάλεσε η επιστροφή σου. Από το προηγούμενο ποστ, ναι, αλλά η αφασία... είπαμε.
Και ξανά, :)))))))))))

Μ.

 
At 9:03 PM, Blogger thas said...

A! Όλα κι όλα. Βαρέθηκα. Θέλω να γραφτεί επιτέλους η ιστορία του μπλόγκιν στην Ελλάδα- τι διάολο, γιατί αργεί; Θέλω το κεντρικό σαλόνι στο βιβλίο, συν εκτεταμένο πρόλογο για πάρτη μου, συν φωτογραφίες στο Κατσούνι της Ανάφης όπου θα ξεναγώ τον μπλογκολόγο του μέλλοντος σημειώνοντας: να εδώ σκάλισα το πρώτο μου ποστ… αλλά φύσηξε ο μπάτης / φύσηξε τ’ αγέρι / τρελό μικρό μου / γλυκό μου ταίρι…(εφουντάρισ’ η βαρκούλα στην ακρογιαλιά / τώρα γλέντι κι αγκαλίτσες χάδια και φιλιά) (μεράκλωσα. Το συγκεκριμένο μ’ αρέσει από τον Μπάμπη Τσέρτο. Ωραίος ο Τσέρτος.)

@lemon και @M.
Συνεχίστε έτσι. Μη διανοηθείτε να αλλάξετε. Κι όποιος άλλος έχει τίποτα υπερβολές και απίστευτα καλά λόγια, ας μη διστάσει: αντέχω.

@lemon το ξεκίνησα, μ’ αρέσει πολύ, διαβάζω και άλλα ταυτόχρονα και θα αργήσω.

@Μ. Καλώς τη! Να κι εγώ :)))))))))

 
At 10:00 AM, Blogger anepidoti said...

ευγνωμοσύνη για τα βουστάσια.
υπέροχο!
δεν θα πάψω να έρχομαι!
-απειλή!-

 
At 1:28 AM, Blogger thas said...

Αυτός ο Σραόσα φταίει για όλα. Μου στέλνει κόσμο κι εγώ δεν έχω ούτε ένα σοκολατάκι να κεράσω.
Καλωσήλθες anepidoti. Θενκς.

 
At 1:52 AM, Anonymous Anonymous said...

僑泰廚具網專營 系統傢俱,客制化系統家具,廚具,歐式廚具櫥櫃,系統櫃,家具工廠,系統家具工廠,本公司採用全自動化加工設備及各式大型半自動生產機具及一流經驗操作人員和嚴格的品質管制,提供室內設計為客戶生產精緻完美,高品質的產品。歡迎參觀指教喔!

 
At 8:21 PM, Blogger just me said...

Πάντα τελευταία και καταϊδρωμένη.
Είναι που, όπως έγραψα σ' ένα μπουκαλάκι που πέταξα στη θάλασσα, έχω πιάσει πάτο: για υπαρκτούς κι ανύπαρκτους λόγους έχω παραμελήσει τις αγαπημένες μου μουσικές δωματίου (το μπλογκ) και σέρνομαι στην πασαρέλα του φέισμπουκ.
Και να τι χάνω!
(αν και τα κείμενά σου δε "χάνονται" ποτέ, όποτε κι αν τα διαβαστούν. Τούτο εδώ, εκτός από σοφό, και συγκινητικό. Όπως όλα, δηλαδή)
"Κλέβω" μια από τις μουσικές του προηγούμενου ποστ και φεύγω παρηγορημένη. :)

 
At 1:50 PM, Blogger Loucretia said...

Γεια σου thas, κερναω τυροπιτουλα.

(αλλα την επομενη φορα, φροντισε να εχεις πολλα σοκολατακια, αυτα με το φουντουκι στη μεση, αδυναμια μου)

 
At 2:34 AM, Anonymous Anonymous said...

Dear blog moderator: Hello!
Dear friends: Hello!
I am a friend from Taiwan is very pleased to find your blog, I also very much like your site content and articles, in addition I have added to my favorites, is there the honor and opportunity to your blog Friendly exchange of times?
If you have already joined, please send a letter to my mailbox, I offer my site name and URL, but also want to browse and exchange information regularly ︿ ︿ Oh, thank you!
Site Name: seo
Website: http://seo.ao.com.tw
E-mail: ericpme0615@gmail.com

 
At 7:23 PM, Blogger lemon said...

...is there the honor and opportunity to your blog Friendly exchange of times?
παρντόν????

(Λες μέχρι την ταιβάν να έφτασε η χάρη σου Θάς? που, δηλαδή, καθόλου απίθανο δεν θα μου φαινόταν, χαχαχα!!)

 
At 11:55 AM, Blogger thas said...

lemon, τι να πω. Πρέπει να άκουσαν ότι ετοιμάζεται η Μεγάλη Ιστορία του μπλόγκιν (Ελλάς, τόμος 28ος) και τρέξανε να προλάβουν. Πολύ συμπαθητική κατάσταση. Έχουν μουτζουρωθεί όλα μου τα ποστ. Καταραμένες μηχανές, να έχετε την κατάρα μου: να πέφτετε πάνω σε κλειδωμένα μπλογκ, να γυρνάτε τυραννισμένες στους πέντε δρόμους του ιντερνέτου, ανήμερα των Χριστουγέννων.

Loucretia μπορώ να προσφέρω κουραμπιέ τάξης τρία άλφα, με τόνους και στα τρία. Και τώρα, στην ταπεινή αυτή γωνιά, θα αποκαλύψω το μυστικό του σούπερ κουραμπιέ, που έρχεται από μακριά: Φρέσκο βούτυρο γάλακτος Ζαφόλια, Σοφοκλέους, απέναντι από το Χρηματιστήριο. Σε σακουλάκια του μισού κιλού. Το 95% της γεύσης είναι αυτό το βούτυρο. End of story!


Just me, όπως βλέπεις, η έννοια του αργά σ' αυτό εδώ το μπλογκ είναι πολύ σχετική. Πάντα υπάρχει ένα πιο αργά, πιο μετά...Εμείς εδώ καθόμαστε και πετάμε τα ποστάκια στα βαρέλια να ωριμάσουν.
Θενκς για όλα, βρε.

 
At 12:06 PM, Blogger 0comments said...

Χρόνια πολλά thas!

 
At 10:07 AM, Anonymous Anonymous said...

Περασα να αφησω ενα χρονια πολλά

 
At 5:55 PM, Blogger Roadartist said...

Είναι υγιές να ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις.. Το θέμα είναι μετά όμως τι ακριβώς κάνεις..
Θλιβερά αληθινά όσα έγραψες!

 
At 11:01 PM, Blogger thas said...

Ζίροου, ανώνυμε και roadartist ευχαριστούμε πολύ για την υπομονή σας και τα σχόλιά σας. Χρόνια πολλά.

Θα δώσω χρόνια πολλά και στις ανώνυμες μηχανές που με έχουν βάλει στο μάτι. Τόσο λαρτζ τύπος νιώθω σήμερα.

 
At 8:15 PM, Blogger Para-Mythou said...

Πολύ ωραίο το κείμενο και ιδίως το κινητό που γίνεται δωμάτιο εφηβικό.
Πληθωρισμός λόγου και επικοινωνίας μέσω αλεπάλληλων μηνυμάτων, σχολίων, αναρτήσεων, δημοσιεύσεων...Και σίγουρα "όσα δεν είπαμε ποτέ, αυτά ποτέ δεν τα ξεχνάμε". Παρ'όλ΄'αυτά μπλα μπλα, ναρκισσιστικά.
Ομολογώ ότι έπρεπε να είχα διαβάσει και τα 45 σχόλια πριν γράψω το δικό μου. Δεν το έκανα.
Αμαρτίαν έχω.
Παράλληλοι μονόλογοι.
Σςςςς λοιπόν.
Ο Σιρανό ντε Μπερζεράκ επικοινωνούσε καλύτερα με το αγαπημένο πρόσωπο. Όσο πιο τεθαλσμένη η οδός της επικοινωνίας, τόσο καλύτερη.

 
At 11:26 AM, Blogger lampros lampinos said...

αγαπητέ thas,
κατά λάθος σε βρήκα... φίλε μου γράφεις πολύ ωραία, μήπως είσαι συγγραφέας; αν δεν είσαι χάνει η μανα Ελλάς: πάντως μπράβο... η γραφή σου με έκανε να πω ξανά ότι είναι ωραίο πράγμα ο γραπτός λόγος... γεια και χαρα σου thas

 
At 6:19 PM, Blogger thas said...

ότι χάνει η μάνα ελλάς, χάνει! αυτό να λέγεται- ευτυχώς δεν το ξέρει, οπότε δεν κινδυνεύει.

Γεια σου και σένα γενναιόδωρε φίλε Λάμπρο. Σ' ευχαριστώ πολύ.

 
At 6:18 AM, Blogger Christian Louboutin sale said...

Monsieur Louboutin once said, "sexy is too vast to be defined, but more than anything it's an attitude much like elegance." Christian louboutin shoes is the perfect juxtaposition between sexiness and elegance. Whether you dress her up or dress her down, she will add a bit of attitude to any ensemble.

 
At 7:08 PM, Blogger nike soccer cleats said...

Wonderful article ah well. Content is real attractive. The way to bring you good news: This Nike soccer cleats ultra vibrant...The Nike mercurial soccer cleats has a huge army of fans across the globe, and if you're one of them we know you love them to be bright, flashy and in-your-face colours. Checking out these New nike soccer shoes versions, part of Nike's Fall seasonal releases, we're sure you're going to love these too, they combine Laser technology and Nike Mercurial Vapor Superfly with the Vapor series!especially once they start appearing en masse on pitch. You can click "VIEW MORE" for more detailed pictures. New levels of performance after Nike Football Cleats new levels of performance after.

 

Post a Comment

<< Home