vita moderna

kisses, tears & psychodramas

8.2.05

Η ζωή πλαγίως

Στον φίλο που κάνει κάτι περίεργους απολογισμούς και με στενοχωρεί.


Στην Ελλάδα, οι κριτικοί του κινηματογράφου, σε αντίθεση με εκείνους του θεάτρου, μιλάνε συχνά για το σινεμά από μια περίεργη απόσταση. Πιθανώς επειδή το κρινόμενο προϊόν απευθύνεται σε μια τεράστια αγορά, εκφράζονται με επιφύλαξη και αντί να εμπλακούν προσωπικά, μιλούν εξ ονόματος ενός ανύπαρκτου, κατασκευασμένου όντος, του λεγόμενου επαρκούς θεατή. Το αποτέλεσμα είναι κάτι άνευρες κριτικές, στεγνές από συγκίνηση, όπως τα κείμενα που διαβάζει δημόσια ο Θοδωρής Ρουσόπουλος.

Το Πλαγίως μου άνοιξε την καρδιά. Όλα όσα χρειάζονται στη ζωή, δηλαδή οι φίλοι, οι γυναίκες, οι λέξεις και το κρασί, ήταν εκεί. Η ταινία περιγράφει με αφοπλιστική καθαρότητα τα ζητούμενα λίγο πολύ όλων μας, δείχνοντας ταυτόχρονα πόσο σύνθετη και πολύπλοκη υπόθεση γίνεται η κατάκτηση αυτής της βασικής απλότητας στη ζωή.



Η ταινία υποστηρίζει ότι αν κοσκινίσεις τις επιθυμίες των ανθρώπων, αν φιλτράρεις τα πεπραγμένα της ζωής, σου μένει στο τέλος μια φωτογραφία: τέσσερις άνθρωποι που πίνουν κόντρα στο απογευματινό φως. Αυτός ο παράδεισος, φτιαγμένος από το χρώμα του κρασιού, την ερωτική επιθυμία και την αλληλεγγύη των φίλων, διαρκώς πλησιάζει και απομακρύνεται, γλιστρά μέσα απ’ τα δάχτυλα, διαλύεται σα σκόνη. Ανεπάρκειες, φοβίες, αναστολές και θωρακίσεις, φράζουν την είσοδό μας στον Κήπο με τα δώρα, μετατρέποντάς μας σε νοσταλγούς ενός χαμένου παραδείσου. Μόνοι μας, περίλυποι και κουρασμένοι μένουμε να κοιτάζουμε την ευτυχία να απομακρύνεται με ταχύτητα.

Εδώ κι άλλη πλάγια ζωή


10 Comments:

At 2:53 PM, Anonymous An said...

"Μόνοι μας, περίλυποι και κουρασμένοι μένουμε να κοιτάζουμε την ευτυχία να απομακρύνεται με ταχύτητα"
Θα μείνουμε για πάντα στο "μένουμε να κοιτάζουμε"; Για όλα; Δε θα μετακινηθούμε λίγο; Δε θα ξεκολλήσουμε κάπως; Έτσι για χάρη της μετακίνησης ή… για χάρη… βλέπε την ταινία "Ατέλειωτοι Αρραβώνες", το τέλος της (δεν τη θεωρώ αριστούργημα, αλλά στο τέλος συγκινήθηκα πολύ)

 
At 2:54 PM, Anonymous PortokaliEleni said...

Oργισμένος θεατής!

Μα πως είναι δυνατό να βάζουν τόσα αστεράκια σε αυτήν την αμερικανιά, το Million dollar baby; Όχι σας ερωτώ δηλαδή! Η ταινία μας λέει λίγο πολύ ότι αν έχεις γίνει πρωταθλητής, αν έχεις κερδίσει δόξα και χρήμα, τότε ΟΚ, έχεις εκπληρώσει τον σκοπό σου, μπορείς να απέλθεις!
Το έργο βγαίνει στις αίθουσες λίγες εβδομάδες μετά το ?Θάλασσα μέσα μου?, την ισπανική ταινία που πραγματεύεται και αυτή το θέμα του παράλυτου ανθρώπου και τις προοπτικές που μπορεί να έχει ή να μην έχει η ζωή του. Η σύγκριση των δυο έργων αποβαίνει μοιραία για το αμερικάνικο. Ο Ισπανός σκηνοθέτης κεντά κυριολεκτικά στο θέμα, αποδίδει λεπτά αισθήματα, το πλέγμα των σχέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα στον ασθενή και τους γύρω του και καταφέρνει να βγάλει μια γνήσια συγκίνηση, χωρίς να καταφύγει ούτε μια στιγμή στον οίκτο ή στη λύπηση ή στη φτηνή συμπόνοια.
Ο Αμερικάνος, αντίθετα, μας δείχνει εντελώς σχηματικούς χαρακτήρες, μια τελείως αψυχολόγητη οικογένεια της ασθενούς, δείχνει όλη τη νοσοκομειίλα, τα σαπισμένα μέλη, κλισέ του τύπου μια άγνωστη κέλτικη φράση που όλοι είχαμε καταλάβει ότι σημαίνει ?σ?αγαπώ? και άλλες τέτοιες αηδίες. Στο ισπανικό βγάλαμε μαντήλια αλλά το ευχαριστηθήκαμε! Βγήκαμε γεμάτοι ζωή από ένα έργο που είχε θέμα του τον θάνατο. Στο baby δε δάκρυσε μάτι και δικαίως γιατί δεν πείστηκε κανείς μας ότι κάτι αληθινό συνέβαινε στο πανί.
Οργισμένη με τα αστεράκια βγήκα από τον Γαλαξία και πεπεισμένη ότι όσο οι αμερικάνοι βλέπουν τέτοιες ταινίες και τις θεωρούν καλές, θα ψηφίζουν Μπους. Καλά αυτοί, εμείς τι φταίμε;

 
At 2:55 PM, Anonymous notos said...

Κατά τη γνώμη μου η ταινία δεν ήταν καλή. Όσον αφορά στην εξ απόστασης προσέγγιση των ταινιών από τους έλληνες κριτικούς έχεις δίκιο αλλά δεν θα πρέπει να παραγνωρίζεις ότι κάθε αντικείμενο ορίζει και τον τρόπο προσέγγισής του. Οι ταινίες το θέλουν να μιλήσεις και για το σενάριο και για την σκηνοθεσία και για άλλα. Και φυσικά μεγάλο ρόλο παίζει η βιωματικότητα του θεατή. Ίσως αυτή διαφοροποιεί συχνά την προσέγγιση μας. Στην προκειμένη περίπτωση οι δύο πρωταγωνιστές δεν απολαμβάνουν το όμορφα πράγματα που όμορφα περιγράφεις. Το κρασί δεν είναι κρασί. Ο ήλιος του απογεύματος δεν υπάρχει. Τα αμπέλια είναι ένα φόντο απλά. Γιατί ο ένας φεύγει πριν το γάμο για να ζήσει μια περιπέτεια και την ζει όπως και την υπόλοιπη ζωή του, την μίζερη. Και ο άλλος τα ζει εξωτερικά, σαν και μόνο για να τα δείξει. Και περιφέρει και στο ταξίδι την ζωή του. Για να είμαστε ακριβείς, την αναβολή της ζωής που έχει καταντήσει η ζωή του…

 
At 2:56 PM, Anonymous livia said...

ΑΣΧΕΤΟ:
Φιλτατε,
το σερφαριζμα μεσα στην ενδιαφερουσα σελιδα σου ειναι απελπιστικα αργο!

 
At 2:58 PM, Anonymous the resident said...

Μου άρεσε και μένα πολύ το "πλαγίως".
Νομίζω όμως ότι δεν πρόκειται ακριβώς γι αυτό (που περιγράφεις).
Φυσικά ο καθένας βλέπει πάνω στα δικά του ψυχικά ίχνη και καταλαβαίνει ανάλογα.
Εγώ, για παράδειγμα, είδα δύο 40άρηδες που βαδίζουν "πλαγίως" του αμερικάνικου ονείρου, χωρίς όμως να οικτίρουν τον εαυτό τους γι αυτό και με την υπερηφάνεια του χαμένου.
Είδα κι άλλα, υπέροχες εικόνες, μυστικά γευσιγνωσίας του κρασιού, γλυκόπικρο χιούμορ…
Σ΄όλα τα υπόλοιπα συμφωνώ απόλυτα μαζί σου (αν και μάλλον δε θα σε ενδιαφέρει το ποιός συμφωνεί ή δε συμφωνεί).
Όσο για τους κριτικούς κινηματογράφου, υπάρχουν ακόμη κάποιοι καταπληκτικοί τύποι που κάνουν τη δουλειά τους (;) περισσότερο από καλά. Για την ακρίβεια ο εξής ένας: Μπάμπης Ακτσόγλου (Αθηνόραμα).

Χαίρε

 
At 4:37 PM, Blogger thas said...

Αγαπητέ note. Δεν είμαι σίγουρος αν καταλαβαίνω τη θέση από την οποία μιλάς. Η κριτική σου και στα δύο σχόλια, (sorry κιόλας για την ταλαιπωρία) αναφέρεται μάλλον σε ένα δέον της συμπεριφοράς των ηρώων που θα αναβάπτιζε νοηματικά την ταινία. Έτσι συνεπείς και φωταγωγημένοι θα πορεύονταν με σοφία και ωριμότητα προς το πεπρωμένο τους-αλλά φευ, φοβάμαι πως δεν θα υπήρχε πλέον ταινία.

Ελπίζω να μην ακούγομαι διδακτικός, αλλά η λογοτεχνία και το σινεμά, το οποίο επίσης αφηγείται ιστορίες, ενδιαφέρεται πάντα για τη σκοτεινή ύλη των ανθρώπων, για τις αθέατες πλευρές του ψυχισμού τους, τις ασυνέπειες και παλινωδίες της στάσης τους. Θέλει να περιγράψει αδιέξοδα, πάθη και ατέλειες, εμβαθύνοντας στην ανθρώπινη κατάσταση. Ό,τι το συνασπισμένο κοινωνικό σώμα ζητά να κατασπαράξει ή να εξοβελίσει (ενδεχομένως επειδή λειτουργεί ως καθρέφτης του εαυτού του), η τέχνη (όταν δεν είναι στυγνή προπαγάνδα ιδεών ή popcorn show) το περιμαζεύει και το φροντίζει με στοργή. Ευτυχώς, δηλαδή, για όλους μας.

Αλλά αν στην ταινία η στάση του Μάιλς φαντάζει ως θλιβερή αναβολή μπορούμε να μην τη μιμηθούμε, και σε αυτό συμφωνώ με την an. Αλλά ισχυριζόμενοι ότι η κενή συμπεριφορά του, που αναπαράγει το εν ημίν κενό, κάνει και την ταινία κενή, αν δεν ηθικολογούμε απλώς, διαπράττουμε τουλάχιστον λογικό σφάλμα.
Εγώ δεν είδα καρτ ποστάλ και πλαστικά αμπέλια. Είδα ανθρώπους που, μετά τα πέντε πρώτα λεπτά, ξέχασα ότι ήταν ηθοποιοί, και οι οποίοι με τις επιφυλάξεις, τις συστροφές, τα βλέμματα, τους ώμους, τη στάση του κορμού τους, εξέφραζαν σωματικά τις αγωνίες αληθινών ανθρώπων. Έβλεπα ένα ντοκυμαντέρ της καθημερινότητάς τους κάνοντας συγχρόνως σκέψεις για τη δική μου ζωή. Έβλεπα μια υπέροχη γυναίκα και ηθοποιό να ζωντανεύει το κείμενο που παραθέτω δίπλα και να μου έρχονται δάκρυα στα μάτια, χωρίς να ξέρω τι με συγκινεί ακριβώς: η ερμηνεία της, τα ζεστά της λόγια, ο χαμένος της έρωτας, η ζωή μας που πλαγιάζει όπως τα μπουκάλια του κρασιού;

Δεν ξέρω. Υποθέτω ότι με καθήλωσε επειδή ήταν μια στιγμή καθαρής τέχνης. Και ίσως ακόμα, επειδή η τέχνη δεν συνηθίζει να έχει εύκολες τις απαντήσεις.

-----------
Συμφωνώ κι εγώ με όσα λες Resident. Ήθελα απλώς να μιλήσω για την ταινία ή με αφορμή την ταινία, σε ένα πιο προσωπικό τόνο, μια και τα υπόλοιπα δηλ. η κρίση των σαραντάρηδων, το road movie, το εναλλακτικό οδοιπορικό στην ενδοχώρα, ο ύμνος στο κρασί κλπ, προβλήθηκαν τόσο από τους κριτικούς που κατά τη γνώμη μου επικάλυψαν την ουσιαστική, συγχωρητική, ανθρώπινη ματιά στην πολυπλοκότητα των σύγχρονων σχέσεων.

Αλλά αυτά είναι προσωπικές εκτιμήσεις φίλοι μου. Ας είμαστε καλά, να καταλάβουμε περισσότερα στο μέλλον. Και ευχαριστώ για τα σχόλια.

 
At 8:33 AM, Anonymous Notos said...

Ξανά-αγαπητέ Τhas.Έχεις μάλλον δίκιο για το δέον ή τα δέοντα. Με κατατρέχουν πολλά από μικρό.Μου αρέσουν και μένα οι ταινίες που ασχολούνται με την σκοτεινή ύλη των ανθρώπων.Απλά δεν την είδα στο πλαγίως. Και ίσως- τελικά-να τα έγραψα αυτά, επειδή η ταινία δεν με ώθησε ούτε στιγμή να σκεφτώ για τη δική μου ζωή..Vale!

 
At 11:59 AM, Blogger thas said...

Το σχόλιό σου με κάνει σκόνη. Υποκλίνομαι στην ταπεινότητά σου· αυτά να βλέπουν οι άγιοι Πατέρες.

 
At 2:29 PM, Blogger thas said...

Και τα υπόλοιπα σχόλια, (που προγήθηκαν):


amarkos:Απ' τις καλύτερες που είδα φέτος , αν και μ' ενόχλησε λίγο το καθαρά αμερικάνικο χιούμορ. Αν δεν ήταν καθαρά εμπορική, αν έλλειπε αυτό το χαζοχαρούμενο…

2005-02-08 19:19


--------------------------------------------------------------------------------

Qarcq:(o:

2005-02-08 19:25


--------------------------------------------------------------------------------

An:"Μόνοι μας, περίλυποι και κουρασμένοι μένουμε να κοιτάζουμε την ευτυχία να απομακρύνεται με ταχύτητα"
Θα μείνουμε για πάντα στο "μένουμε να κοιτάζουμε"; Για όλα; Δε θα μετακινηθούμε λίγο; Δε θα ξεκολλήσουμε κάπως; Έτσι για χάρη της μετακίνησης ή… για χάρη… βλέπε την ταινία "Ατέλειωτοι Αρραβώνες", το τέλος της (δεν τη θεωρώ αριστούργημα, αλλά στο τέλος συγκινήθηκα πολύ)

2005-02-09 14:19


--------------------------------------------------------------------------------

Portokalieleni:Oργισμένος θεατής!

Μα πως είναι δυνατό να βάζουν τόσα αστεράκια σε αυτήν την αμερικανιά, το Million dollar baby; Όχι σας ερωτώ δηλαδή! Η ταινία μας λέει λίγο πολύ ότι αν έχεις γίνει πρωταθλητής, αν έχεις κερδίσει δόξα και χρήμα, τότε ΟΚ, έχεις εκπληρώσει τον σκοπό σου, μπορείς να απέλθεις!
Το έργο βγαίνει στις αίθουσες λίγες εβδομάδες μετά το «Θάλασσα μέσα μου», την ισπανική ταινία που πραγματεύεται και αυτή το θέμα του παράλυτου ανθρώπου και τις προοπτικές που μπορεί να έχει ή να μην έχει η ζωή του. Η σύγκριση των δυο έργων αποβαίνει μοιραία για το αμερικάνικο. Ο Ισπανός σκηνοθέτης κεντά κυριολεκτικά στο θέμα, αποδίδει λεπτά αισθήματα, το πλέγμα των σχέσεων που δημιουργούνται ανάμεσα στον ασθενή και τους γύρω του και καταφέρνει να βγάλει μια γνήσια συγκίνηση, χωρίς να καταφύγει ούτε μια στιγμή στον οίκτο ή στη λύπηση ή στη φτηνή συμπόνοια.
Ο Αμερικάνος, αντίθετα, μας δείχνει εντελώς σχηματικούς χαρακτήρες, μια τελείως αψυχολόγητη οικογένεια της ασθενούς, δείχνει όλη τη νοσοκομειίλα, τα σαπισμένα μέλη, κλισέ του τύπου μια άγνωστη κέλτικη φράση που όλοι είχαμε καταλάβει ότι σημαίνει «σ’αγαπώ» και άλλες τέτοιες αηδίες. Στο ισπανικό βγάλαμε μαντήλια αλλά το ευχαριστηθήκαμε! Βγήκαμε γεμάτοι ζωή από ένα έργο που είχε θέμα του τον θάνατο. Στο baby δε δάκρυσε μάτι και δικαίως γιατί δεν πείστηκε κανείς μας ότι κάτι αληθινό συνέβαινε στο πανί.
Οργισμένη με τα αστεράκια βγήκα από τον Γαλαξία και πεπεισμένη ότι όσο οι αμερικάνοι βλέπουν τέτοιες ταινίες και τις θεωρούν καλές, θα ψηφίζουν Μπους. Καλά αυτοί, εμείς τι φταίμε;

2005-02-10 02:08


--------------------------------------------------------------------------------


<

 
At 12:24 AM, Anonymous ss said...

κι εγώ είδα τό "πλαγίως" πλαγιομετωπικά , και μ' αρεσε και πέρασα καλα και μετά πήγα στό μπαρ κι εκατσα πλαγίως στο σκαμπώ και ηπια ενα ποτό ευθεως κι είπα μια απο τά ίδια, και μετά πήγα σπίτι εκανα ντεμακιγιαζ επλυνα τά δόντια μου και μετά ανοιξα τον υπολογιστή κι εκανα μια βολτα απο δω μια βολτα απο κει και μετά κοιμήθηκα πλαγίως και μετά τό ξέχασα...και τήν αλλη μέρα....
ναί-ναί καλη καλη ή ταινία ..ναι- ναι
καλή ταινία δε λέω..

 

Post a Comment

<< Home