vita moderna

kisses, tears & psychodramas

15.10.05

Η ευγενής καθήλωση.

Στον Vjay, τον mac και τους εκλεκτούς σχολιαστές της επιστολής.


Με τον φίλο μου τον Άρη γνωριστήκαμε σε μια εποχή που οι μισοί σημερινοί tough μπλόγκερς ήταν πεσμένοι στα τέσσερα βγάζοντας φωνούλες. (κα-κα μα-μα). Οι συναντήσεις μας είναι έκτοτε καθημερινές (σχεδόν) και οι περισσότεροι διάλογοί μας, παρουσιάζουν την εξής δομή:
-Τι γίνεται Τhas;
-Τα ίδια.
-Τον τελευταίο Thievery τον άκουσες;
-Γα-μά-τος!
-Έχω πάθει πλάκα!
-Δεν παίζονται οι άνθρωποι.

Παραλλαγή του σχήματος αυτού είναι και η ακόλουθη:
-Ρε thas, τι σου λέει ο τελευταίος Prince;
-Δεν μου λέει.
-Κακώς. Πολύ κακώς. Βιάζεσαι και κάνεις λάθη!
-Έλα ρε. Ο άνθρωπος είναι dead.
-Αγόρι μου ξεκόλλα! Μάθε να ακούς!

Φυσικά δεν μας ενδιαφέρει μόνο η μουσική επικαιρότητα. Αντιλαμβανόμαστε τη ροκ κουλτούρα σαν πεδίο εφαρμογής σύγχρονων θεωριών της φυσικής, όπου το τίναγμα των φτερών της Nico το ’69, δημιούργησε τις κοσμικές κιθάρες του Moby το ’99. (Μην τα παίρνετε τοις μετρητοίς αυτά τα εφετζίδικα- υπερβάλλουμε για να συνεννοηθούμε. Αν και το παράδειγμα με τα φτερά της πεταλούδας είναι πια τόσο πασέ που απορώ με τον εαυτό μου που το επέτρεψε). Για να καταλάβεις την κατάστασή μας, πίνουμε, πες, ένα αψέντι για ενηλίκους, χαζεύοντας στην τηλεόραση τα κοτόπουλα να ξεπουπουλιάζονται από την επερχόμενη flu, όταν ξαφνικά, την προσηλωμένη σιωπή μας διακόπτει η αιφνίδια δήλωση του μπράδερ Άρης (σαν μια αόριστη ανησυχία να τον βασάνιζε από καιρό):
-Εσύ, τελικά, αγοράκι μου, δεν τον κατέχεις τον Bolan.

*


Τι να πω. Έχει δίκιο. Νιώθω κι εγώ την έλλειψη του glam στη ζωή μου.

*


Όλα ξεκίνησαν στην τρίτη γυμνασίου. Φθάνοντας σπίτι του, μπουμπούνιζε το τετράγωνο από τα μπάσα.
-Ο Άρης είναι μέσα;
-Πέρνα παιδί μου. Στο δωμάτιό του.

(Αγία γυναίκα η κυρία Ξ. Και πολύ όμορφη)

Το δωμάτιο-ναός. Μέσα στις μουσικές αναθυμιάσεις, ξεχώριζες τα πυρόξανθα μαλλιά του Ντάλτρευ κόντρα στους προβολείς. Ή τον Μπόουι. Ή τον Ζάππα. Δεκάδες αφίσες, - ένα απέραντο κολάζ από φιγούρες ηρώων, ψηλά, μέχρι το ταβάνι. Πέρασα και προσκύνησα. (Ωραία χρόνια, ω φίλοι. Γεμάτα ευλάβεια!)

Μέχρι πρόσφατα δεν είχαν αλλάξει πολλά πράγματα σ’ αυτό το δωμάτιο, αν εξαιρέσεις τις 123.456.789 ώρες πτήσης που μεσολάβησαν (το εφέ με τον αριθμό το δανείστηκα από τη discolata- καλό ε;) Ο Άρης λοιπόν, πάντα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, με τις αμερικάνικες μπότες, κλειστά τα μάτια, σταυρωμένα χέρια, να ταξιδεύει επί πτερύγων ανέμων. Και τώρα να χτυπήσεις την πόρτα του, στην ίδια θέση θα τον βρεις. Ενδέχεται να βρεις κι εμένα μέσα, αλλά πρέπει να γυρίσεις πολύ πίσω στο χρόνο, να είναι μεσημέρι καλοκαιριού και από την κουζίνα του να ακούγονται ξενικές φωνούλες. (Ωραία καλοκαίρια, επίσης. Γεμάτα κορίτσια!). Τόσα χρόνια όμως πάνω από τα τραγούδια, τόσος Ζάππα, αγγλικά της προκοπής δεν μάθαμε. Είναι και αυτός ο καλλιτέχνης πολύ ιδιωματικός βέβαια.

And my mama cried / Nanook, a-no-no
Don't be a naughty Eskimo
Watch out where the huskies go, and don't you eat that yellow snow

Ή το ανεκδιήγητο

Kiss my aura…Dora
m-m-m…it’s real angora
Would y’ all like some more-a?
An’ how about you, Fauna?
Y’ wanna?


Αυτά, είπαμε, άρχισαν στην τρίτη γυμνασίου. Στην πρώτη, δυο χρόνια νωρίτερα, είχα διαβεί μια άλλη πόρτα.
-Ο Δημήτρης είναι μέσα;
-Πέρνα παιδί μου. Στο δωμάτιό του.

(Αγία γυναίκα και η κυρία Α. Άκουσε κι εκείνη πολύ ροκ στη ζωή της, μαζί μας)

Ο Δημήτρης, στο δωμάτιό του, είχε δύο δίσκους. Ο ένας, της αδερφής του, ήταν το Chicano των Black Blood, και ο άλλος ο δικός του, το Sheer Heart Attack των Queen. Με αυτούς τους δυο δίσκους γίναμε άνθρωποι. Θέλω να πω ότι καταστράφηκαν πολλές βελόνες πάνω τους. Τις αγοράζαμε απ’ το δισκάδικο στην πλατεία, αυτό με τις μικρές Χίλντα και Γεωργία. Τους δίσκους τους δοκιμάζαμε πρώτα, σαν τη γραβιέρα. Ο μπαμπάς τους μας έβαζε να ακούσουμε δειγματοληπτικά τα κομμάτια.

Αυτά τα λέω διότι πρέπει να δημιουργηθεί και η κατάλληλη συναισθηματική φόρτιση η οποία θα εξισορροπήσει το πιο θεωρητικό μέρος της μελέτης μας που θα ακολουθήσει, ώστε να μην στεγνώσει και εντελώς το ποστ. Αυτά να βλέπουν οι επιπόλαιοι μπλο και μπλου, τι επιμέλεια δηλαδή χρειάζεται και πόση προσοχή, τι πολύπλευρος χειρισμός του θέματος απαιτείται. Είναι ψιλοβελονιά το ποστ, μην ξεγελιέστε.

Πρέπει να πούμε όμως ότι τέτοιες αλλεπάλληλες παρεκβάσεις στο θέμα συγχωρούνται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις, και εφόσον η ιλαρότητα της διάθεσης του γράφοντος είναι ακατανίκητη. Τότε μόνον είναι δυνατόν αυτού του είδους η διασπασμένη σκέψη να είναι εποικοδομητική και μεταδόσιμη σε τρίτους. (Πράγμα που δεν συμβαίνει απαραίτητα με την περίπτωσή μας σήμερα).

Κατ’ αρχάς, ο σωστός, ο προσγειωμένος μπλο δεν αυταπατάται ότι έχει αναγνώστες. Πρέπει κάποια στιγμή να τελειώσει αυτή η παρεξήγηση. Ο μπλο απευθύνεται μόνο σε άλλους μπλο (και κυρίως μπλου), και μάλιστα σε όσους έχουν παρόμοιες ευαισθησίες με τις δικές του. Αυτοί, φυσικά, τον διαβάζουν ιδιοτελώς. Πάντως οι φίλοι σου, οι άνθρωποι οι δικοί σου, οι αυτοκόλλητοί σου, αυτοί δεν πρόκειται ποτέ να σε διαβάσουν- όσο νωρίτερα το πάρεις απόφαση τόσο καλύτερα.(εγώ δεν το έχω πάρει ακόμα και γι’ αυτό αντιμετωπίζω διάφορα προβλήματα, με βασικότερο την οισοφαγίτιδα). Οι φίλοι μας είτε δεν έχουν υπολογιστή, είτε δεν μπορούν να διαβάσουν την οθόνη, είτε δεν μπορούν να διαβάσουν κάτι γενικώς (εκτός από Αστερίξ), είτε αν τελικά διαβάσουν κάτι ενδέχεται να προτιμήσουν τον πιτσιρίκο.

Σκόπευα λοιπόν να περιγράψω τον μικρόκοσμο των διαρκώς εφήβων ανδρών, να αναδείξω το τρυφερό τους πάθος για τη μουσική, τον εγκλεισμό τους σε δωμάτια με τις κουρτίνες της μαμάς (βοήθησέ με παιδί μου να τις κρεμάσω και χαμήλωσέ το αυτό), τη διαρκή εμμονή τους με τη μουσική και τους απίστευτους καυγάδες τους, που κάνουν τα κοριτσίστικα μάτια να διαστέλλονται απορημένα μπροστά σε τόση ένταση.

Αντ’ αυτού βρέθηκα να νουθετώ μπλόγκερς. Πέρασε και η ώρα, μεσολάβησαν τηλέφωνα, έχω ξεχάσει πια τι ήθελα να πω, έχει κι αυτό το πορτοκαλί φως του απογεύματος έξω, πεινάω, έτσι είναι η ζωή, γεμάτη διασπασμένες κατευθύνσεις, μέχρι να αποφασίσεις προς τα πού θα κινηθείς περνάνε από μπροστά σου τόσα τραίνα, αεροπλάνα και βαπόρια που μένεις χαμένος στη μετάφραση· όμως δεν πρέπει να συνεχίσω άλλο γιατί θα φορτώσω κι άλλα κλισέ, ο χρόνος δουλεύει τώρα εναντίον μου, αυτός, ο ίδιος χρόνος, ο πάντα χαμένος.

(πάλι καλά που οι θάλασσες είναι απέραντες και τα πουλιά μυριάδες.)

(εμένα πάει, με έχει στοιχειώσει ο νομπελίστας και μόλις κάνω να σκεφτώ κάτι ποιητικό, τσουπ! μπροστά μου. Αλλά επειδή είναι η ημέρα με το πιο γκάου κείμενο της βιταμοντέρνας ζωής μου το αφήνω κι αυτό, γιατί βαρέθηκα να με ελέγχω και πρέπει να ανοίγουμε ένα παράθυρο πότε πότε εδώ μέσα).

Υ.Γ. Αν θέλετε να γνωρίσετε τον Άρη της ιστορίας μας, ιδού η μουσική λίστα με τις επιλογές του. Μπορείτε να δείτε επίσης του άλλου φίλου πρωταγωνιστή του σημερινού ψυχοδράματος, τουΔημήτρη. Ή του Kukuzeli. Ή του Talos. (προσοχή εμφανίζεται το αγγελάκι μου στη σελίδα αλλά οι επιλογές είναι του talos). Τέλος τoυ Βαρόμετρου. Και τη δική μου. Με τις υγείες σας.

21 Comments:

At 9:52 AM, Blogger Loucretia said...

Παρ' ολα αυτα, εμεις θα περιμενουμε τη περιγραφη του μικροκοσμου των διαρκως εφηβων αντρων, ακουγεται πολυ ενδιαφερον (και πολυ τρυφερο το σχολιο με τις κουρτινες της μαμας, ναξερες ποσα μου θυμισες)

 
At 11:31 AM, Blogger Alberich said...

Ναιαι!! Black Blood λεγόντουσαν οι καρεκλάδες με το Α Υ Ε. Ένα μήνα προσπαθούσα να τους θυμηθώ, και ρωτούσα και άλλους χωρίς αποτέλεσμα. Σου αφιερώνω το Brighton Rock.
Επίσης έχω να προσθέσω:

She was breeding a dwarf, but she wasn't done yet

Zircon encrusted tweezers

She lives in Mojave in a Winnebago
His name is Bobby, he looks like a potato


και

Ich bin hier (a-a-ha)
und du bist mein sofa

 
At 2:09 PM, Anonymous Anonymous said...

"Οι φίλοι μας είτε δεν έχουν υπολογιστή, είτε δεν μπορούν να διαβάσουν την οθόνη, είτε δεν μπορούν να διαβάσουν κάτι γενικώς (εκτός από Αστερίξ), είτε αν τελικά διαβάσουν κάτι ενδέχεται να προτιμήσουν τον πιτσιρίκο…."
Προχθές έπεσα πάνω σου, και ορίστε-έχεις δίκιο για την ψιλοβελονιά -εδώ είμαι ακόμη! Οσα blogs αποπειράθηκα ποτέ να διαβάσω, τα σκυλοβαρέθηκα και τα παράτησα...Μα τι νομίζουν ότι κάνουν? κι εγώ μπορώ να γράφω ώρες για τις σκέψεις και τα εσωτερικά μου, αλλά κουράζομαι να τα ξαναδιαβάσω η ίδια, που οι άλλοι!!

Keep on, χαίρομαι όποτε ανακαλύπτω οτι υπάρχουν άνθρωποι που διαβάζουν και που σκέφτονται, ΚΑΙ έχουν την ικανότητα να τα εκφράσουν γραπτώς όλα αυτά, που είναι σαν να είμαστε φίλοι κολλητοί ενώ είναι παντελώς άγνωστοι. Αλλά και τρομάζω (με την έννοια του δέους και του θαυμασμού για το παράδοξο του γεγονότος, εννοώ) που νιώθουμε τα ίδια.
Ενω οι φίλοι μας, με τους οποίους μεγαλώσαμε μαζί τόσα χρόνια, -αλλά από κάποιο σημείο και μετά άλλαξαν οι πορείες μας-ούτε Σεφέρη έχουν διαβάσει, ούτε Ντάρελ, παρά μονάχα τα αγγλικά του παιδιού, σινεμά δεν προλαβαίνουν να πάνε, το ίντερνετ τους φαίνεται χαμένος χρόνος και έλλειψη ανθρώπινης επαφής…που να καταλάβουν πόσο πιο Επαφή είναι αυτή η επαφή….
Σε κούρασα? Συγνώμη, ευχαριστώ!

 
At 10:38 PM, Blogger helion said...

Το ποστ αυτό μου προξένησε άμεση αντανακλαστική αντίδραση, επέτρεψε μου Θας να τιμήσω όλη τη φυλή σας στο πρόσωπό σου.

Μου φαίνεται πως σε γνωρίζω από τη λίστα, και σένα και τον φίλο σου τον Άρη, όπως μεγάλωσα με τον Κ.Κ. και το Χρήστο, αμφότεροι με άγιες μητέρες, με κάποια κορίτσια στο παρασκήνιο. Με βάλατε να μεταφράσω όλο the Wall, μήπως και σας διαφύγει καμία οξεία εκ του νοήματος, ερωτήσεις τύπου τι στον άνεμο σημαίνει το Am Fenster, ανταποδίδοντας με προμηθεύατε ασύστολα με κασέτες (πάντα χρωμίου, σπανιότερα σιδήρου) γραμμένες με το Mr Green Genes του Ζάππα και το Killer των Van der Graaf, μου μάθατε τι εστί λόγος σήματος προς θόρυβο, wow & flutter και τη σημασία της ανάδρασης στα ηχεία, μου προκαλέσατε διάστρεμμα αστραγάλου όταν παίξατε το αγαπημένο μου τραγούδι των Clash στο κλαμπ. Στους όμοιούς σας χρωστώ τη μισή μου (το βαρύ μισό) μουσική μου παιδεία, μου χρωστάτε εκατοντάδες τσιγάρα τράκα και κανα δυο βιβλία με βιογραφίες μουσικών.
Διαρκώς έφηβοι άντρες. Ο Κ.Κ. παντρεύτηκε και αποσύρθηκε με ένα high end σύστημα των 25.000 € στο σπίτι του, οπού η κόρη του μεγαλώνει ακούγοντας industrial, ο Χρήστος, χρόνια στο ραδιόφωνο και μετά από τόσες γερμανίδες, βρετανίδες και έτερες της Ε.Ε. μένει ακόμη με τη μαμά του, έμαθα. Δεν ξέρω αν αλλάξε τουλάχιστον τις κουρτίνες.

 
At 12:11 AM, Blogger ΒΕΕΜΩΘ said...

Χωρίς να έχω καταλάβει τι ακριβώς θες να πεις στο θεωρητικό μέρος της μελέτης σου χάρηκα πολύ που είδα τον Zappa. Στην ερώτηση "Έχει θέση ο θείος Φρανκ στην ελληνική μπλογκόσφαιρα;" η απάντηση ήρθε αποστομωτική και εις άπταιστην αγγλικήν:

Tellin' you all the Zomby Troof
Here I'm is, the Zomby Woof.

 
At 1:36 AM, Blogger thas said...

Βεεμώθ, όπως είδες δεν υπήρξε θεωρητικό μέρος -το αναγγείλλαμε αλλά δεν το πραγματοποιήσαμε διότι χαθήκαμε στο δρόμο. Χαιρόμαστε που χαίρεστε με τον θείο.

Λουκρητία, διαρκώς γι'αυτήν την εφηβεία μιλάω, γιου σουντ χαβ νότισντ! Σ' ευχαριστώ.

Τουλάχιστον δυο, τρία τραγούδια από τον δίσκο αντέχουν ακόμα dear Alberich. Θενκς και για τις αφιερώσεις.

Ανώνυμη, με τιμάς. Τι να κάνουμε, εκτός από τις φιλίες υπάρχουν κι οι εκλεκτικές συγγένειες. Καθόλου δεν κούρασες, αντιθέτως σ' ευχαριστούμε...

Ηλιοκόριτσο θα σηκώσω με χαρά την τιμή που αποδίδεις σήμερα στη φυλή μου. We know each other.

(το φινάλε σου με τις κουρτίνες, έγραψε)

 
At 9:30 AM, Anonymous Anonymous said...

Το μόνο που έχω να πω στην προσπάθεια να καταριψω τη θεωρία σου, είναι πως εγώ διαβάζω blogs χωρίς να έχω και ένα απο αυτά ανοίκει στον κολητό μου.

 
At 11:13 AM, Blogger spyros said...

Είναι σαν να προσπαθείς να αναλύσεις μια ακτινογραφία. Εάν δεν είσαι ορθοπεδικός θα δεις ένα μάτσο κόκκαλα.
Αν είσαι, όμως, θα διακρίνεις τις αρθρώσεις-γνωρίζοντας την ονομασία της κάθε μιας- θα διαγνώσεις το "κάταγμα", θα ξεχωρίσεις την μικρή απόκκλιση των οσταρίων που ομόρφα μας διαφοροποιεί...

Εμένα, πάντως, με έπεισες. (λονγκ τάιμ εγκόου) :-)

Καλή εβδομάδα κι ευχαριστώ.

 
At 6:53 PM, Anonymous pixie said...

Στέλνω την συμ-πάθεια και αγάπη μου εγώ, μια από τους φίλους που δεν διαβάζουν(συχνά)αν και έχουν υπολογιστή, αν και διαβάζουν ελάχιστα αστερίξ, αλλά αν είναι να σου περάσει η οισοφαγίτιδα καλέ μου thas θα χτυπήσω σκληρό ωράριο πάνω απ το κουτάκι με τα θαύματά σου. Άλλωστε στους Άρηδες και Δημήτρηδες τι να πεις; Εκεί ήταν, τα ξέρουν, αν δεν ηδονίζονται με τη φιλολογική καταγραφή της ίδιας τους της εμπειρίας δεν έχουν κάτι καινούργιο να δουν. Αντίθετα οι άλλοι, έχουν τη χαρά της ανακάλυψης μιας απρόσμενης, ευχάριστης ίσως κι απατηλής συγγένειας. Γράψε όμως κάτι και για μας τα κορίτσια, όλο τους φίλους σου βλογάς.

 
At 7:04 PM, Blogger lkrory21 said...

Σε ένα από τα blogs με τις λίστες με τα αγαπημένα των φίλων σου και συγκεκριμένα στο http://www.tsif.blogspot.com/ αναφέρεται στον ...αριθμό Ο το Future Sound Of Eastern – entropia amorosa. Επειδή με "κέρδισαν" τα (μάλλον λιτά) σχόλια περί αυτού του άλπμπουμ, μήπως ξέρεις που μπορώ να βρω πληροφορίες,κλπ για αυτό το άλμπουμ?

Σ' ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων

 
At 10:57 PM, Blogger Olyf said...

εξ αιτίας σου διαβάζω μπλόγκ, εξ αιτίας σου άνοιξα οικείο κι εξ αιτίας σου (εν μέρει) ντρέπομαι να συνεχίσω νά γράφω μπλόγκ

 
At 5:04 AM, Blogger tjm++ said...

Ίσως να είμαι ευαίσθητος και κόλλησα σε κάποιο πολύ δευτερεύον από τα λεγόμενά σου, αλλά ή έχεις διαβάσει τους Ψαλμούς του Δαυίδ ή έχεις κάνει φαντάρος στην 71 Α/Μ Ταξ. Αναφέρομαι στο περίφημο "επί πτερύγων ανέμων"...

Οι ψαλμοί του Δαυίδ, θα έπρεπε να μπουν στη λίστα του Άρη, το μυστικιστικό τους νόημα υπερβαίνει τα όρια της θρησκευτικότητας, ιδιαίτερα εκείνης που της αποδίδεται από τους απανταχού διεκδικητές της.

Κι όσο για μας, που έχουμε περάσει αυτές τις μοναδικές στιγμές με δυνατή μουσική και το ταβάνι να γίνεται ολογραμματικός μπλογκοχώρος όπου οι σκέψεις δε γράφονται, αλλά εμφανίζονται ως οράματα, μπορώ να πω ότι μας λείπουν πολύ αυτές οι στιγμές. Τώρα που μεγαλώσαμε, τώρα που ωριμάσαμε, τώρα που τσακιστήκαμε.

 
At 2:05 PM, Blogger thas said...

Pixie μου! Ι’ m so glad to hear you ξανά in that μικρούτσικο κουτάκι! Εσύ ήσουν εκεί, τα ξέρεις από μέσα. Νομίζω, όμως, ότι με κάποιο τρόπο, όλοι συναντηθήκαμε κάποτε εκεί, γνωστοί και άγνωστοι, η ίδια μεγάλη παρέα, είτε ζήσαμε αυτά είτε άλλα, είτε ήμασταν πραγματικά εκεί είτε όχι, θα μπορούσαμε όμως, αφού δεν είναι τόσο τα πράγματα που κάναμε όσο τα συναισθήματα που προβάλλαμε πάνω τους, αυτό το ξέρουν, νομίζω, όλοι, γιατί και τότε και τώρα, και νυν και αεί, η εφηβεία ενός εκάστου θα μένει πάντα το ισχυρότερο ενεργειακό πεδίο της ζωής του- μια διαρκής τροφοδοσία, το αιώνιο ροκ του μέλλοντός του.

(όλο πεζοτράγουδα φτιάχνω τελευταία- και μια ροπή προς το μνημειακό, πρέπει να προσθέσω)
*
Ikrory21, πραγματικά, εξεπλάγημεν με την παρατηρητικότητά σας. Μιλήσαμε με τον σύντροφο Δημήτρη και αφού σκεφτήκαμε να κατασκευάσουμε διάφορα μυθεύματα, αποφασίσαμε εν τέλει να σου πούμε την αλήθεια.

Πρόκειται για ηχογραφήσεις της περιόδου 95-98, του Δημήτρη και εμού του ιδίου, όπου παίζουμε ένα πράγμα που ώρες ώρες φέρνει σε μουσική, είναι γεμάτο παύσεις, ήχους, τριγμούς, αναπνοές, ελατήρια, μπεντίρ, συν κάτι μελαγχολικές, ήσυχες κιθάρες που πάνω τους αυτοσχεδιάζουμε με ούτι ή σάζι. Φαντάσου τον ήχο των πρώτων Eyless in Gazza, ή των Medium-Medium, σε συνδυασμό με Munir Bahir.

Εμείς είμαστε περήφανοι για το αποτέλεσμα, το βάζουμε και το ακούμε και χαιρόμαστε και λέμε πςςςς, τι έχουμε φτιάξει οι άνθρωποι και κάθε φορά ανακαλύπτουμε άλλους επηρεασμούς και ξαναλέμε πςςςςς, αν το δουλεύαμε περισσότερο θα έβγαινε εξαιρετικό. (καταλαβαίνεις τώρα γιατί λέω πιο πάνω ότι όλοι μια παρέα είμαστε- ποιος δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του εδώ, ε;). Τέλος πάντων, φτιάξαμε και το cd, εξώφυλλα, τα πάντα (ο συνάδελφος έφτιαξε και τίτλους για τα τραγούδια μας: fygocentria amorosa, a plop in my mind, mesmerized, blanc thoughts in black holes, amfiropia#1.(εδώ και αν αναγνωρίζουν όλοι τους εαυτούς τους).
Η αλήθεια όμως είναι ότι η υποδοχή δεν ήταν η αναμενόμενη. Τα κορίτσια (προς τα οποία είναι γνωστό ότι απευθύνεται ό,τι κάνουμε) (και τα οποία περιγράφονται ωραιότατα ως μπάγκραουντ περσόνες στο σχόλιο της hellion πιο πάνω, ενώ φυσικά γνωρίζει ότι ήταν πάντα φροντ κόβερ γκέρλς), εκείνα λοιπόν, ως πιο πρακτικά, αρνήθηκαν επίμονα να ενθουσιαστούν και μας προέτρεψαν να ασχοληθούμε με άλλα πράγματα. Βλέπεις και μόνος σου την κατάληξη. Εγώ βάζω λέξεις στη σειρά για παρηγοριά και ο Δημήτρης κυνηγάει το φως. (είναι ο καλλιτέχνης αυτός). Ό,τι κάναμε δηλαδή στη συνέχεια, ήταν προϊόν απελπισίας.

Θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα σχόλια.

 
At 6:42 PM, Anonymous Kostas Katsoularis said...

Σ' "επισκέφτηκα" και σε διάβασα μετά από καιρό. Μην δίνεις σημασία που μεμψιμηρώ για τα μπλογκ, ίσως ζηλεύω. Το vitamό σου είναι βάλσαμο. Τι να πω που να μην φαντάζει επηρμένο; Ριντ μάι λιπς: σούπερ!!!

 
At 1:36 AM, Anonymous Anonymous said...

Very cool blog you got! I just added you to my bookmarks!

I have a great article resource you might want to check out.

 
At 10:27 AM, Blogger lkrory21 said...

Μάλιστα...

Γιαυτό ο Γούγλης (κοινώς Google), το allmusic.com και ...άλλα αποδημητικά πουλιά(με ή χωρίς γρίππη) αρνιόντουσαν πεισματικά να πουν κάτι και συνήθως "έδειχναν" τους Future Sound of London...

OK Ευχαριστώ για την απάντηση...

(Δεν θα έλεγα βέβαια και όχι σε μια κόπια για να την ακούσω από περιέργεια... )

 
At 9:29 AM, Anonymous κροκοδειλάκι said...

Μετα από όσα διάβασα τι να πω; Τα είπαν άλλοι. Τελικά όταν χάνεσαι μ' αρέσει πιο πολύ.Τελικά εκεί που δυο φίλοι σιωπούν (λέει ο νομπελίστας) ακούγοντας μουσική (συμπληρώνω εγώ) τρίτος δε χωρεί. Και τα κορίτσια μακρινό φόντο...
Το φινάλε του ηλιοκόριτσοθ μου άρεσε κι εμένα. Κοίτα τι κάνει μια προυασούλα...

 
At 9:31 AM, Anonymous κροκοδειλάκι said...

Διορθώνω. "ηλικόριτσου", "προτασούλα"

 
At 3:46 PM, Blogger vague tourist said...

Θα με βάλετε να «κατεβάσω» τη δισκοθήκη ολόκληρη!!!

 
At 8:21 PM, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Τι όμορφο ποστ και γλαφυρή αφήγηση...

δυστυχώς μάλλον η δική μου γενιά δεν έχει πολλά αντίστοιχα να θυμάται...σαν όνειρο θυμάμαι τα Σάββατα στο happening να ψάχνω δίσκους, το trust, και το άλλο στη Διδότου που αγόρασα το Policy of Truth σε maxi single και τους Stranglers (ο πρώτος μου δίσκος) με χαρτζηλίκι μαζεμένο ευλαβικά.
Και η δική μου μαμά άκουσε πολύ ροκ (και μέταλ) με μας. Ακόμα και τώρα με ρωτάει καμιά φορά για τους Iron Maiden.
Ο Zappa ήρθε αργότερα - αλλά κατακυρίευσε.

Πόσο όμορφο είναι όταν η ζωή μας έρχεται σαν soundtrack.

 
At 1:22 AM, Anonymous Anonymous said...

Looking for information and found it at this great site... con ferr roof rack Derby off track betting Teenage girls with belly button rings circle of life diamond pendant Pharmacy2005 online parmacy valium Voip client nokia 9500 Win place or show slot machine

 

Post a Comment

<< Home