vita moderna

kisses, tears & psychodramas

21.2.06

Περί τσ τέχνης (ΙΙ)

Λέγαμε πόσο στήριζε εκείνη η δεκαετία την αναζήτηση και τον πειραματισμό στην τέχνη. Πόσο εύκολα, τεράστια ακροατήρια συνεγείρονταν με τη μουσική πελαγοδρομία του Χέντριξ ή τους ποιητικoύς λαβύρινθους του Μόρισον. Πόση ανάγκη υπήρχε να σπάσει η τυπική φόρμα των (τρίλεπτων) τραγουδιών και να χυθεί ελεύθερο το πυρακτωμένο υλικό τους, δημιουργώντας έτσι τον περίφημo ήχο της ψυχεδέλειας. Το μυστικό βρισκόταν, νομίζω, στο συντονισμό των ανθρώπων με το εσωτερικό, βαθύτερο αίτημά τους. Η τέχνη ήταν το παγοθραυστικό για μια προσωπική αντιπαράθεση ενός εκάστου με τους φόβους του, τις αγκυλώσεις του και τους υπόλοιπους μπαμπούλες της ζωής που πάντα κρατάνε σε καταστολή τον δημιουργικό μας εαυτό.

Αυτή τη δεκαετία πρέπει να πουλήθηκαν περισσότερες κιθάρες από όσα κινητά τηλέφωνα κυκλοφορούν σήμερα (και η σύγκριση δεν είναι τυχαία). Οι πάντες δοκίμασαν κάποια στιγμή να δουν πώς ακούγεται το ρε μαντζόρε ή να γράψουν κάποια (άτεχνα έστω) στιχάκια σε πακέτα.

*



Σήμερα αντίθετα, η δραστικότητα της ποίησης έχει υποχωρήσει σημαντικά. Θυμάμαι καλά πως αρκετά χρόνια πριν, μιλώντας για λογοτεχνία αναφερόμασταν κυρίως στην ποίηση, σαν μια σπάνια κορύφωση του λόγου, σαν μια στιγμή απόλυτης ανυστεροβουλίας της έκφρασης-αν μπορεί να ειπωθεί κάτι τέτοιο. Δυστυχώς και η επενέργεια του υπερρεαλισμού, ως σταθερή, υπόγεια άρδευση όλης της ποιητικής πράξης (με την αντανάκλασή της πάνω σε ποιητές όπως ο Κατσαρός, Καρούζος, Σαχτούρης, Κακναβάτος, Παπατσώνης, Χειμωνάς, Παπαδίτσας, Γονατάς, αναφέροντας μόνο τους τελευταίους, αλλά και σε δεκάδες άλλους ανώνυμους που η αντισυμβατική δημόσια στάση τους, το ήθος τους, υπερασπίστηκε το «ασυνείδητο» και το «όνειρο» ως βασικό συστατικό της ζωής) έχει πλέον εξασθενήσει. Ο πραγματισμός του σήμερα, ευνοεί έναν λόγο πιο «αποτελεσματικό» σαν αυτόν της (κακής) πεζογραφίας, όπου ποταμοί σκηνοθετημένης αναπαράστασης καλούνται να φυλακίσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη γύρω από ένα εύρημα (τύπου Dan Brown) ή γύρω από την εξωτερική, τουριστική ανάπλαση περασμένων μορφών ζωής (τύπου Μάγισσες της Σμύρνης)· ενός αναγνώστη που δεν ζητά την έκπληξη, το θαύμα πίσω από τις λέξεις, αλλά το αναμάσημα φθαρμένων αισθημάτων, την τηλεοπτική απλοποίηση της ζωής, των ανθρώπινων χαρακτήρων. Μια «πολίτικη κουζίνα», στην έντυπή της εκδοχή.

Κορύφωση αυτής της τάσης αποτελεί και ένα είδος κειμένου που υποτίθεται ότι παρωδεί τα ανθρώπινα με όχημα την προφορικότητα της έκφρασης και το χιούμορ. Συνήθως γίνεται με προφανή τρόπο και προβλέψιμη στόχευση (τα κολλήματα των ανδρών, τα σουσούμια των γυναικών, οι αντιπαραθέσεις και οι παρεξηγήσεις, η επικαιρότητα)· η μικροαστική τους οπτική προδίδει το έλλειμμα κουλτούρας που δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί πίσω από τα απανωτά ευφυολογήματα. Το πρόβλημα, φυσικά, δεν βρίσκεται στην ελαφρότητα, στην απουσία βάθους και στο δικαίωμα του καθενός να αποδρά όπως γουστάρει- αυτά υπήρχαν πάντα, δίπλα και παράλληλα με τη λεγόμενη σοβαρή τέχνη. Το πρόβλημα είναι η κυριαρχία μιας τέτοιας στάσης και η απαίτηση συμμόρφωσης των υπολοίπων προς έναν τύπο τέχνης κατανοητό και εύπεπτο από τη μάζα. Ένα πνευματικό μπεμπελάκ για όλες τις ηλικίες.

*




Με αφορμή παρόμοια θεματολογία είχα γράψει πριν κάποιους μήνες στο blog του frog, υπό τύπον μικρών αφορισμών, περίπου τα εξής:

· Χρειάζεται χρόνος και αγάπη για να μας αποκαλυφθούν τα πράγματα- ακόμα και η Ακρόπολη (ιδίως αυτή, δεν ξέρω, είναι δύσκολα τα αρχιτεκτονήματα) ή η ποίηση του Καρούζου. Χρειάζονται επίσης μερικά κλειδιά που μπορεί να τα βρούμε στο δρόμο μας τυχαία, μπορεί και όχι. Ίσως χρειαστεί να επιμείνουμε περισσότερο. Φυσικά στο τέλος, αν πειστούμε ότι το έργο είναι fake και ο καλλιτέχνης «ψώνιο» που μας σπατάλησε άδικα το χρόνο, δεν μας εμποδίζει τίποτα να κράξουμε ελεύθερα και δημόσια. Κατά την κρίση του ο καθένας.

· Καλόν είναι να σκεφτεί κανείς πώς και γιατί χρησιμοποιείται η λέξη κουλτούρα και κουλτουριάρης. Στην τηλεόραση, αν μια πρόταση δεν είναι του σχήματος υποκείμενο-ρήμα- κατηγορούμενο (ο καφές είναι ακριβός), θεωρείται δύσπεπτη σκέψη και ο ομιλητής ανακαλείται στην τάξη έτσι ώστε να γίνει κατανοητός από τη νοικοκυρά που, παραλλήλως, ανοίγει φύλο. Αυτό λέγεται δικτατορία του μέσου όρου και αν οχυρωθούμε πίσω απ’ τη λογική της θα μείνουμε αγράμματοι. Κάποια πράγματα δεν απλοποιούνται περισσότερο και χρειάζεται να κάνουμε κι εμείς μια κίνηση προς τα εκεί.

· Καταγγέλλοντας τα ψώνια της τέχνης δεν καθαρίσαμε με την τέχνη. Το σύνηθες δυστυχώς είναι, όταν μια παρέα (η δική μας δηλαδή) κάνει μια βόλτα άπαξ του έτους σε τίποτα εικαστικά (τα οποία είναι πιο εγκεφαλικά από τη μουσική για παράδειγμα, και συνεπώς πιο απαιτητικά) να καταλήγει στη γνωστή κουβέντα περί ανοησίας της σύγχρονης τέχνης, προφανώς σε αντιδιαστολή με τη στερεότητα και σαφήνεια της παλαιάς-ανάθεμα και αν συνειδητοποιούμε ότι όλες οι πρωτοπορίες έχουν ήδη εκατό χρόνια στην πλάτη τους. Την παράσταση κλέβει ο ανιματέρ που πετάει τα περισσότερα κλισέ στο τραπέζι. Είμαστε και λαός εξωστρεφής που δεν βάζουμε γλώσσα μέσα μας, οπότε σιγά που δεν θα σχολιάσουμε τις «παπαριές του ενός και του άλλου».

· Η προηγούμενη στάση οδηγεί σιγά σιγά σε μια χαρωπή αποενοχοποίηση (δεν είμαι εγώ που δεν καταλαβαίνω, φταίνε αυτοί που είναι μαλάκες) που με τη σειρά της οδηγεί σε καθήλωση. Σιγά που θα πάω θέατρο (κάτι άρρωστα πράγματα), σιγά που θα πάω να ακούσω κλασσική (δίπλα στις κυρίες με το οξυζενέ μαλλί), σιγά που θα πάω Μπιενάλε (όλα τα κωλόπαιδα με τα λεφτά του μπαμπά λυγίζουνε κάτι τσίγκους, εγώ σου φτιάχνω καλύτερα) σιγά που θα διαβάσω ποίηση (να προσπαθώ να καταλάβω αυτά που δεν κατάλαβε ο ίδιος ο ποιητής) σιγά που θα διαβάσω φιλοσοφία (βρήκε κανείς τις απαντήσεις;) σιγά που θα δω Μπέργκμαν (να κόψω φλέβες).

·
Όσο χυδαίοι και βαρετοί είναι οι δήθεν άλλο τόσο είναι οι φτηνοί παρωδοί τους (συχνά και σε ορίτζιναλ ή παραφθαρμένο gay style): Πώ πώ πώ να δείτε κάτι μαρκούτσια που είχε κουβαλήσει o καλλιτέχνης βρε παιδί μου, χαμός, βαράγανε και οι γκαζοντενεκέδες γύρα-τριγύρα- ολούθε, αλαφιάστηκα ο άνθρωπος· φέρτε μου ένα μαρτίνι γρήγορα, να φάω και τη θθθι-ρού-μπα να συνέλθω από το ντουβρουτζά- εσύ χρυσό μου τα είδες τα παλαμάρια;

Είναι η λεγόμενη «υπεράνω» στάση, η προσπάθεια για θεατρική συγκάλυψη της αμηχανίας. Καθώς το όνειρο έχει ταφεί κάτω από τόνους συμβάσεων σχηματοποιείται σιγά σιγά μια συμπεριφορά, μια "δράση" η οποία καταγγέλλοντας το φουλάρι του καλλιτέχνη θεωρεί εαυτήν αρμόδια να κρίνει όλα τα έργα, κάθε στιγμή, μετατοπίζοντας το κέντρο βάρους της ανάγνωσης στην περιφέρεια, στα πλαίσια και στις κορνίζες, στις (ομολογουμένως ενοχλητικές και στημένες) ατμόσφαιρες που συνοδεύουν τα της τέχνης. Δεν είναι ότι έχει άδικο μια τέτοια οπτική ή ότι της λείπει η οξυδέρκεια- κάθε άλλο. Λέω απλώς ότι δεν πρέπει να εξαντλούμε την προσέγγισή μας στην καταγγελία, λειτουργώντας σαν επαγγελματίες βομβιστές, υποκαθιστώντας ή καταργώντας έτσι την απροκατάληπτη, γενναιόδωρη αλλά και κοπιαστική επεξεργασία που απαιτεί ένα έργο ώστε να αρχίσει να αντιμάχεται τη στεγνωμένη πραγματικότητα (εσωτερική και εξωτερική). Όλα θέλουν το χρόνο τους.

*



(συνεχίζεται)
-------------

Οι ποιητές είναι κατά σειρά ο Μ. Κατσαρός, ο Μ. Σαχτούρης και ο Γ. Χειμωνάς του οποίου τα πεζά, κατά τη γνώμη μου, ανήκουν στην ποίηση.

35 Comments:

At 5:12 PM, Blogger sal.ló said...

Σέβομαι τον τρόπο που συγκροτείς το συλλογισμό σου και θαυμάζω την αρτιότητά του.

Συνυπογράφω επίσης την άποψή σου περί ενός γενικότερου αντι-διανοητισμού ή όπως τυχόν μεταφράζεται ο όρος anti-intellectualism.

Όμως δεν συμφωνώ με την κατακεραύνωση της γραφής του σήμερα. Ναι μεν τα έργα με τη μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα συνήθως βασίζονται σε αφηγηματικά πυροτεχνήματα και ανασκοπικές καρκάτζες με μελό αντίστιξη, αλλά δεν είναι λογικό όταν τη διακίνηση των έργων την αναλαμβάνουν εκδοτικοί κολοσσοί;

Από την άλλη νομίζω ότι στη συνείδηση του Έλληνα η λογοτεχνία πάντα θα ταυτίζεται με την ποίηση. Η ένστασή μου είναι ότι η ποίηση ταυτίζεται με συναυλία του Θεοδωράκη σε νταμάρια, με εικονοπλαστική που αναδεύει άρωμα θυμαριού και στην καλύτερη με διακειμενική αντικαταβολή "μεγάλων ελλήνων ποιητών"... Η τελμάτωση της ποιητικής όπως το βλέπω εγώ είναι η αδυναμία του ποιητή να ενσωματώσει την αντίληψη πλέον για τη μουσικότητα, τη σιωπή, το θόρυβο, την διάχυση. Ο Εγγονόπουλος, ο Καρούζος, ο Σαχτούρης υπήρξαν σε θέση να αντιληφθούν, γιατί γαλουχήθηκαν εν τη γενέσει τους, τις τάσεις της εποχής τους.

Και κάτι η άλλο. Στη δική μας εποχή πρωτεύοντα ρόλο έχει και πρέπει-λέω εγώ- να έχει ο σαρκασμός και το χιούμορ. Αν βρεθείς σε μία συναυλία π.χ. της kaffe matthews θα καταλάβεις τι εννοώ... Σε μία μυσταγωγία όπως αυτές οι συναυλίες, η αυτοσαρκαστική διάθεση είναι μία ανεπανάληπτη εμπειρία. Η διαφορά είναι ότι εν προκειμένω ο σαρκασμός φανερώνεται -όπως τουλάχιστον το έζησα εγώ- σαν μία την αναλαμπή μίας ιδιοφυίας και όχι ως το συνεχές κάγχασμα του χάχα.

Να με συγχωρήσεις για ορισμένες ανακολουθείες- σχεδόν εγκατέλειψα την ενασχόλησή μου με την ποίηση πριν 4 χρόνια και η μουσική μου είναι πιο πρόσφατη...

 
At 6:09 PM, Blogger Xilaren said...

Θας, συμφωνώ μαζί σου τόσο για τη "χαρωπή αποενοχοποίηση" όσο και για την προφορικότητα της έκφρασης που επικρατεί. Η δεύτερη μάλιστα με προβληματίζει ιδιαίτερα μιας και ταλανίζομαι κάθε φορά που γράφω κάτι στα ελληνικά. Αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα.

Στην ελληνική πραγματικότητα πάντως, νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η κεντρική θέση που καταλαμβάνει η τηλεόραση τα τελευταία χρόνια(κάθε φορά που είμαι στην Αθήνα σοκάρομαι από το πόσο οι περισσότερες συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τα της τηλεόρασης ακόμα και σε παρέες που δε θα το περίμενες). Τελοσπάντων, κακώς σου τρώω τον χώρο με αυτά.
Αυτό που ήθελα να σε ρωτήσω ή ίσως να ρωτήσω ρητορικά είναι: τα πράγματα πάντα κάπως έτσι δεν ήταν; αυτή η θέρμη του συλλογικού σίγουρα δεν αγγίζε τους πάντες στο παρελθόν, ούτε ήταν το «όνειρο» το "βασικό συστατικό της ζωής".

Ο Mosaic στο προηγούμενο ποστ μίλησε για τις "γενιές" των "άδειων" δεκαετιών του 80 και 90 και θα συμφωνήσω μαζί του.

 
At 7:10 PM, Blogger Big Fat Opinion said...

Πέστα Ιστολόγε!

Επίσης πέστα Χίλαρεν: "Στην ελληνική πραγματικότητα πάντως, νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται η κεντρική θέση που καταλαμβάνει η τηλεόραση τα τελευταία χρόνια(κάθε φορά που είμαι στην Αθήνα σοκάρομαι από το πόσο οι περισσότερες συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τα της τηλεόρασης ακόμα και σε παρέες που δε θα το περίμενες)."

 
At 7:23 PM, Blogger Mirandolina said...

Πολλές φορές "μια τέτοια οπτική" έχει πολύ άδικο. Είναι ποτισμένη την αλαζονεία αυτού που νομίζει ότι όλα πλάστηκαν για να τα ερμηνεύεσει εκείνος επειδή παρακολούθησε το σεμινάριο του κολλεγίου για τη τέχνη (και κυρίως για τις γνωριμίες).

Τα εικαστικά είναι το μεγαλύτερο θύμα. Πολεμήθηκαν από την εξουσία όσο καμμία άλλη τέχνη. Αυτών την επίδραση πάει να υποκαταστήσει η τουβουλα. Η απόσταση από το μάτι στον εγκέφαλο είναι τέτοια που κάποιοι θεωρούν ότι το μάτι είναι προέκταση του εγκεφάλου κι όχι αλλο όργανο.

(είσαι η δεύτερη μελαγχολική χαρά Θεού που συναντώ στη ζωή μου. Ειμαι τυχερή)

 
At 7:46 PM, Anonymous blurred vision said...

Προσπαθώ κι εγώ να καταλάβω γιατί χάθηκε από τον κόσμο η διάθεση για εμβάθυνση και εκλέπτυνση, γιατί τελικά είχε τόσο πέραση η λογική της ήσσονος προσπάθειας της τελευταίας εικοσαετίας που κακόμαθε και καθήλωσε τη γενιά μου και την έκανε να βαριέται. Μας φταίνε οι έμποροι των media που θέλουν να πλουτίσουν γρήγορα με το χυδαίο και που από πάνω μας κατηγορούν ότι αυτό μας αξίζει, αυτό αγοράζουμε; Φταίνε αυτά τα χαρισματικά παιδιά του εξήντα, που τα βλέπουμε σα σκιές θλιβερές να εξευτελίζονται διψώντας για εξουσία; Τα Timberland πίσω από την πόρτα του Σαββόπουλου; Τίποτα από τα παραπάνω;

 
At 1:03 AM, Blogger τέττιξ said...

Νομίζω ότι αυτό που συνήθως ξεχνάμε είναι ότι η τέχνη σχετίζεται με έναν πιο φυσικό τρόπο σκέψης -το είπες ήδη ωραιότερα στην νύξη σου για την προσφορά του υπερρεαλισμού. Οι (φαινομενικά) "ορθολογικές" αντιδράσεις μας στον (φαινομενικό) "ανορθολογισμό" της σύγχρονης τέχνης (ποίησης, εικαστικών, μουσικής κ.λπ.) μάλλον παραγνωρίζουν συνήθως το γεγονός ότι η τακτοποιημένη και κανονική τεχνική αποκωδικοποίησης που έχουμε έτοιμη να εφαρμόσουμε όποτε τρακάρουμε με ένα έργο τέχνης (με μόνιμο αποτέλεσμα να σπάμε τα μούτρα μας) είναι σύμβαση και συνήθεια βιαίως -καίτοι μακροχρονίως- αποκτηθείσα. Αν το πρόβλημα εντοπίζεται πιο πολύ στις μέρες μας, τότε ίσως να είναι η εποχή μας η εποχή κατά την οποία έχουμε την πιο κακή σχέση με την φύση και την ψυχή μας. Δεν ξέρω αν είμαι σωστός ψυχαναλυτικά, αλλά ίσως η απαξίωση των σύγχρονων μορφών τέχνης να είναι μια απώθηση -και κατά τούτο ψυχολογικά υγιής, εφόσον η απώθηση, από όσο έχω καταλάβει, είναι ένας μηχανισμός "τακτοποίησης" που αποτρέπει την ανάσυρση τραυμάτων στην επιφάνεια.

Κατά τ'άλλα, ίσως είναι σωστό και κάτι που είχα ακούσει να λέει μια φορά η Όλια Λαζαρίδου σε μια συνέντευξή της: "σήμερα δεν θέλουμε αρκετά". Με βάση αυτήν την λακωνική, αλλά πιστεύω όχι τόσο σιβυλλική, διατύπωση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η καλή τέχνη είναι η άρτια εκφρασμένη ανάπτυξη και συγκεκριμενοποίηση μιας επιθυμίας. Και κάποιο έλλειμμα φαίνεται υπάρχει σήμερα στις επιθυμίες. Ο μόνος που "ΘΕΛΕΙ" την σήμερον ημέρα είναι το σπαστικό της ΤΙΜ (αλήθεια, τι απέγινε;).

 
At 1:16 AM, Blogger τέττιξ said...

(Όταν για κάτι δεν έχω σχηματισμένη γνώμη γίνομαι ακόμα πιο φλύαρος και μπουρδολόγος.) Για να συνοψίσω τα ασυνόψιστα, σκέφτομαι ότι η παρεξήγηση για την τέχνη είναι ότι νομίζουμε πως απαιτεί συμμόρφωση στις μυστικιστικές συμβάσεις μιας κλειστής ελίτ, ενώ ίσως στην πραγματικότητα απαιτεί από εμάς να νιώσουμε και σταθούμε πιο ελεύθερα/απελευθερωμένα/φυσικά από όσο μπορούμε και από όσο έχουμε μάθει.

 
At 1:19 AM, Blogger 0 Comments said...

Πολλλλύ χαίρομαι που μπλέχτηκα με τα μπλογκ χάρη σε σένα.
Όσο ανεβαίνουν τέτοια ποστ, τα κινητά δεν έχουν και πολύ τύχη.

Να 'σαι καλά!

 
At 6:07 AM, Blogger mosaic said...

Μερικές σκόρπιες σκέψεις γιατί το θέμα είναι τεράστιο και το κείμενο σου, αφορμή μόνο μπορεί να αποτελέσει για Live συζήτηση, δεν αναλύεται γραπτά περαιτέρω χωρίς να γίνει ένα μάτσο θεωρητικολογίες.

1)Ναι δυστυχώς, ζούμε καταναλωτικά όσο ποτέ στην ιστορία του πολτισμού. Υπάρχει μια δημοκρατικοποίηση της υλικής αφθονίας απ την οποία έχουμε(οι περισσότεροι-όχι όλοι, και το blog σου είναι χειροπιαστά...άλλη μια εξαιρεση) τόσο πολύ νεκρωθεί που ακόμα δεν μπορούμε ν ανοίξουμε τα μάτια μας.
2)Ταυτόχρονα με την αύξηση του υλικού πλούτου(εννοώ απλά ότι το αυτοκίνητο έγινε πιο προσιτό, όχι ότι τα κονομήσαμε όλοι ταυτόχρονα) σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αυξήθηκε το άγχος.
3)Οι Τράπεζες, οι Διαφημιστικές και τα Μέσα δεν υπήρχαν τη δεκαετία του 60.Μην πει κανείς ότι υπήρχαν γιατί αν το πει σημαίνει ότι δεν ξέρει, ούτε φαντάζεται, με ποιούς τρόπους μπαίνουν Σήμερα στο μυαλό.
Αυτοί οι 3 "οργανισμοί" δημιουργούν το άγχος και τη φτώχεια χρόνου που μας κατατρέχει.
4)Η Τέχνη έχει αξία αν μας κάνει πιο συνειδητούς.Αν όχι, αποτελεί απλά εκτόνωση.Είτε του καλλιτέχνη, είτε του κοινού του.Οχι ότι η εκτόνωση είναι κακή από μόνη της, αλλά...
5)Καπου οι σούρεαλ ποιητές και η αφηρημένη τέχνη, έχασαν το δρόμο τους και μετατράπηκαν σε οχήματα εκτόνωσης των προσωπικών συναισθημάτων των δημιουργών τους.Γι αυτό + τα παραπάνω(άγχος, πρωτοφανής φτώχεια ελεύθερου χρόνου, χώσιμο στα υλικά μέχρι τα μπούνια κλπ)η κοινωνία γυρισε στην πλάτη σε κάποιους και τους κόλησε τη στάμπα του 'κουλτουριάρη'.
6)Ο Dylan κι άλλοι 4,5 από τότε, ανέβασαν τη Συλλογική Συνειδητότητα σε πρωτόγνωρα επίπεδα.Αυτός είναι ο λόγος που είναι ακόμα ζωντανοί(στην καρδιά εκατομμυρίων).Συν το γεγονός ότι είχαν ταλέντο.Που πολλοί δήθεν δεν έχουν.

 
At 5:36 PM, Blogger Sigmund_01 said...

Τι να πω κι εγώ. Συμφωνώ με τα περισσότερα που έχουν ειπωθεί.
Να προσθέσω μόνο την φράση του Brody που μου έχει εντυπωθεί βαθιά.
"Έχουμε περάσει από την εποχή του high resolution στην εποχή του low resolution. Και αυτό ισχύει σε όλους τους τομείς της ύπαρξής μας."

 
At 8:14 PM, Blogger Rodia said...

Δεν συμφωνώ ότι "σήμερα δεν θέλουμε αρκετά"
..μάλλον σήμερα θέλουμε περισσότερα..

Από πάντα θυμάμαι να λέγονται (και να γράφονται) παρόμοια πράγματα.. είναι ο καιρός που αλλάζει ή εμείς που αλλάζουμε με τον καιρό;

Γιατί τόση μαυρίλα;

..το να αισιοδοξώ είναι παρά φύση φαίνεται..;-)

 
At 8:58 PM, Blogger τέττιξ said...

Η κυρία Λαζαρίδου μάλλον εννοούσε ότι πρέπει να "θέλει" (ο καλλιτέχνης πρώτιστα) με ένταση και με επίγνωση της επιθυμίας του. Κι εγώ βρίσκω ότι ο τρόπος που εκφράζουμε και -φαίνεται σαν να- πολλαπλασιάζουμε τις επιθυμίες μας, στην καθημερινότητά μας, είναι ίσως στην πραγματικότητα συστολή και κατακερματισμός τους. Η τέχνη είναι ίσως το πεδίο όπου μπορούμε να δούμε ολοκληρωμένες (αν και όχι πάντα εκπληρωμένες) και όχι μισερές επιθυμίες.

Αυτή τη θέληση άλλος θα την έλεγε πίστη, άλλος επιμονή, άλλος προσήλωση. Εγώ προτιμώ το "θέλω", γιατί τονίζει τη σημασία του προσωπικού κινήτρου/ ενδιαφέροντος και της προσωπικής ελευθερίας στην προσέγγιση με την τέχνη. Δεν είμαι κανένας βαθιά μπασμένος στην σοβαρή και την σύγχρονη τέχνη, αλλά νιώθω ότι κάπως πιο πολύ "κατάλαβα" ή "ευχαριστήθηκα", όχι όταν κατάφερα να μάθω, αλλά όταν κατάφερα να ξεμάθω κάτι, πράγμα συνήθως πιο δύσκολο από το πρώτο.

 
At 9:59 PM, Blogger Πάνος said...

Οι τάσεις της μεγάλης δεκαετίας υπήρχαν, πράγματι, όπως τις περιγράφεις. Έχω όμως σοβαρές αμφιβολίες αν ήταν αυτές που κυριαρχούσαν στη συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου. Δεν υπήρχε μεν η τηλεόραση (όπως σήμερα) αλλά κυριαρχούσαν αντίστοιχες σαχλαμάρες: μου αφηγούνται οτι στη Θεσσαλονίκη παιζόντουσαν τούρκικα και ινδικά "αισθηματικά" στους κινηματογράφους, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 80! Ο περισσότερος κόσμος βρισκόταν ακόμα στην ελληνική επαρχία, η πολιτιστική πρωτοπορία της οποίας είναι άλλο μεγάλο ζήτημα...

Με λίγα λόγια, αυτά που έμειναν από τη δεκαετία του '60 και τα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα κεκτημένα, στον καιρό τους αφορούσαν μάλλον κάποιες μειοψηφίες. Αυτό ισχύει για τη μουσική αλλά και την ποίηση και τα εικαστικά.

Αλλά το θέμα είναι μεγάλο και η εποπτική αντιμετώπισή του πολύ πέρα από τις δυνατότητές μου. Μια σκέψη - ερώτηση κάνω, για τη συζήτηση.

 
At 12:58 AM, Blogger thas said...

Έτρεχα καλοί μου άνθρωποι και δεν πρόκαμα να απαντήσω. Αύριο με το καλό, να πιάκουμε ένα ένα τα ζητήματα... Είστε τρομεροί, πάντως! Ευχαριστώ για την τιμή!

 
At 12:12 PM, Blogger thas said...

Ξεκινάω από την έκφραση «γιατί τόση μαυρίλα» της Ροδιάς, επειδή η αίσθηση που αποκομίζω διαβάζοντας τα σχόλια είναι αντίθετη. Για το κείμενό μου δεν μπορώ να μιλήσω (έστω και αν διατείνομαι ότι δεν έχω νοσταλγικές ή καταγγελτικές προθέσεις μπορεί άλλο να αποκαλύπτουν τα ίδια μου τα λόγια) αλλά στα υπόλοιπα κείμενα που αναπτύχθηκαν εδώ, δεν διέκρινα προσκόλληση στο παρελθόν και ακαδημαϊσμό, ούτε αφέλεια και ρηχό συναισθηματισμό. Τα αντιλήφθηκα ως διερευνητικά του τρόπου που λειτουργεί το σήμερα, μια προσπάθεια να ορίσουμε τις παραμέτρους λειτουργίας του παρόντος. Το σήμερα νομίζω ότι μας καίει και τη σύγχρονη έκφραση έχουμε ανάγκη ώστε να τροφοδοτηθούμε ικανοποιητικά και με πληρότητα. Αλλιώς θα λέγαμε ότι το υλικό που υπάρχει μας φθάνει και περισσεύει για πέντε δέκα ζωές ακόμα.

Sal.lo
Συμφωνούμε, νομίζω, απόλυτα.
Μ’ αρέσουν όσα λες για τη διαβρωτική επενέργεια του χιούμορ και την ανάγκη ενσωμάτωσής του σε μια σύγχρονη έκφραση- συμφωνούμε επίσης ότι πρέπει να γίνεται ευφάνταστα και από μια ριζοσπαστική θέση. (σαν μία την αναλαμπή μίας ιδιοφυίας και όχι ως το συνεχές κάγχασμα του χάχα). Άλλωστε όλες οι πρωτοπορίες στηρίζονταν πάντα στην καταλυτική επίδρασή του.
Ίσως το «κατακεραυνώνω» δεν ήταν η πιο αντιπροσωπευτική λέξη για το ύφος του κειμένου γιατί συνήθως δεν είναι στις προθέσεις μου- αλλά μπορεί να βγήκε έτσι, δεν ξέρω. Ξέρω πάντως ότι κάθε σύγκριση με το παρελθόν ενέχει τον κίνδυνο της πικρίας και της μονομέρειας, γι’ αυτό προσπάθησα να μείνω σε διαπιστώσεις που γνωρίζω εμπειρικά-δεν έκανα γενικεύσεις.


xilaren και big fat opinion. Το ζήτημα της τηλεόρασης είναι ανεξάντλητο. Εγώ πέφτω συνέχεια στην παγίδα της και βουλιάζω στη μελαγχολία και τις ενοχές που αφήνει η πολύωρη χρήση της (ασυνείδητα όλοι γνωρίζουμε ότι το κόλλημα αντί να γεμίζει, εντείνει το έλλειμμα της ζωής μας). Η απεξάρτηση έρχεται μόνο στις περιόδους που η δημιουργικότητά μας την αχρηστεύει φυσικώ τω τρόπω. Αλλά, παρότι πολλοί φίλοι (κυρίως φίλες, να σου πω) συνειδητά δεν την ανοίγουν ποτέ ή δεν έχουν καν σπίτι τους, (είναι ισχυρές προσωπικότητες με πολλά ενδιαφέροντα και άμα έχεις αντίρρηση μπορεί και να σε σιγανοτσιρτσιρίζουν όλο το βράδυ), προσωπικά δεν συμφωνώ. Το σέβομαι, μ’ αρέσει αλλά δεν συμφωνώ. Υπάρχει κάτι βίαιο και απόλυτο σ’ αυτό (άσε μετά που αρχίζουν οι ερωτήσεις: ποιος είναι είναι ρε παιδιά αυτός ο Κορωνιάς;)(άντε να πεταχτείς από τον William Blake, στον Κορωνιά, -λέμε τώρα)

Αλλά και το αντίθετο, δεν παίζεται. Η αναπαραγωγή της τηλεοπτικής καθημερινότητας και μάλιστα με την ψευδαίσθηση ότι κάτι λέγεται, με τσακίζει: ε, δεν το πιστεύω, είδες ύφος η Τατιάνα, την ξεφτίλισε την κοπελίτσα, μου ήρθε να πάρω να της πω, εσύ, μωρή είσαι καλύτερη; Και ούτω καθεξής εις τους αιώνας των αιώνων.

Σχετικά με το «αν ήταν έτσι πάντα» να πω το εξής. Ναι, το «συλλογικό» δεν αφορούσε ακριβώς του πάντες. Αλλά οι γενιές έχουν ταυτότητα και η σφραγίδα του εξήντα παραήταν ισχυρή σε όλους τους τομείς. Σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια, 60 με 75 ας πούμε, γίνεται ένα απίστευτο ξεδίπλωμα ιδεών, πειραματισμών, κινημάτων και εξεγέρσεων που παρέσυρε όλον τον πλανήτη. Τι να πρωτοθυμηθώ (για σένα όμορφο χωριό)…

Πάω να φτιάξω ένα σάντουιτς. Με πείνασαν τόσες σκέψεις. Θα επανέλθω δημήτριος- βάστα τέττιγα, μιρανδολίθ και αποδέλοιποι θυγγενείθ.

 
At 2:48 PM, Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Αυτή τη δεκαετία πρέπει να πουλήθηκαν περισσότερες κιθάρες από όσα κινητά τηλέφωνα κυκλοφορούν σήμερα (και η σύγκριση δεν είναι τυχαία).

Kιθάρες - Κινητά 5-2, σημειώσατε 1.

σχηματοποιείται σιγά σιγά μια συμπεριφορά, μια "δράση" η οποία καταγγέλλοντας το φουλάρι του καλλιτέχνη θεωρεί εαυτήν αρμόδια να κρίνει όλα τα έργα,

Για αυτό καλούμεθα Ελληνες κύριε Thas.

Ποιός είναι είναι ρε παιδιά αυτός ο μεσο επιθετικός, ο William πως τον είπατε;;;

 
At 9:14 PM, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Χωρίς να ξέρω αν είμαι εκτός ή εντός θέματος....

- ναι, ο Χειμωνάς είναι ποιητής. Εκτός από πρίγκιπας.
- η χαρωπή αποενοχοποίηση έχει και την άλλη όψη, της ενοχοποίησης: των όσων πάνε θέατρο, πάνε Μέγαρο, βλέπουν Μπέργκμαν, διαβάζουν ποίηση ή φιλοσοφία.
Το μειωτικό connotation της λέξης "κουλτουριάρης" το αποδεικνύει. Δεν ξέρω τι σημαίνει κουλτουριάρης (αν και πολλάκις μου το έχουν προσάψει ως χαρακτηρισμό).
-Έχω την εντύπωση ότι η σχέση που αναπτύσσει ο καθένας με την τέχνη είναι βαθιά υποκειμενική. Τόσο η σχέση όσο και το βάθος της σχέσης. Μπορεί να σου αρέσει ο Ταρκόφσκι, αλλά όχι ο Μπέργκμαν. Επειδή έχεις διαβάσει φιλοσοφία, δεν είσαι υποχρεωμένος να ξέρεις Χούσερλ. Κι επειδή έχεις διαβάσει Μερλώ-Ποντύ, δεν σημαίνει ότι δεν θα πας στα μπουζούκια.
Και ανάμεσα στους "κύκλους της τέχνης" (σχήμα λόγου, το χρησιμοποιώ ελλείψει άλλου, εδώ στην Ελλάδα δεν ξέρω αν πρέπει να μιλάμε για κύκλους ή για κλίκες), υπάρχει ακόμα μεγαλύτερος διαχωρισμός και ενοχοποίηση. Πρέπει να ξέρεις το ένα και το άλλο, πρέπει να έχεις διαβάσει φαινομενολογία, Καντ και Λακάν, να έχεις εμπεδώσει video art, σύγχρονο χορό και ζωγραφική - γενικώς, πρέπει να πληροίς κάποιες προϋποθέσεις. Θυμάμαι μια καθηγήτριά μου στο πανεπιστήμιο, στο 3ο έτος, είχε μπει στην τάξη και μας είχε πει με απαξιωτικό ύφος "Δεν έχετε διαβάσει Καλβίνο;; δεν είναι δυνατόν!" Εκεί μου τη βάρεσε. Γιατί κυρία μου, εσύ μήπως ξέρεις τον Φλωρινιώτη;
Τελικά φτάνουμε σε μια δαιμονοποίηση της γνώσης, στη δημιουργία μιας επίφασης δυσκολίας που απομονώνει, διαχωρίζει.

Με αυτό θέλω να πω ότι τελικά φτάνουμε να χαρακωνόμαστε εκατέρωθεν πίσω από πρέπει ή δεν πρέπει. Η φιλοσοφία δεν είναι τίποτα περισσότερο από σκέψεις ανθρώπων για τη ζωή. Το σινεμά είναι αφήγηση ιστοριών. Σε ανθρώπους απευθύνονται. Και άρα, όλοι μπορούμε να τα καταλάβουμε ή και όχι. Κι αν η τέχνη έχει υποφέρει στην Ελλάδα, μάλλον φταίει κι αυτή λιγάκι. Γιατί στην Αγγλία το μουσείο είναι γεμάτο μητέρες με μωρά, ανθρώπους κάθε ηλικίας - και δεν πιστεύω ότι όλοι είχαν καημό να δουν την αναδρομική του Joseph Beuys.

Η πολιτιστική πολιτική της χώρας είναι ανύπαρκτη. Ή έστω σχεδόν...
Κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει ο κύκλος της ενοχοποίησης και της δαιμονοποίησης.


Αυτά, και ζητώ συγνώμη για την κατάχρηση του χώρου....

 
At 1:22 PM, Blogger thas said...

Κοίτα να δεις τι έγινε. Πήγα να φτιάξω το σάντουϊτς αλλά δεν υπήρχε μαρούλι στο ψυγείο. Έτσι πετάχτηκα να ψάξω στο δασάκι που βρίσκεται στο τέλος του δρόμου πίσω από τις πολυκατοικίες, δάσος στο οποίο συνηθίζω να κάνω μεγάλους περιπάτους συντροφιά με τις σκέψεις μου και τον σκύλο μου, ο οποίος περιπατεί επίσης συντροφιά με τις δικές του σκέψεις κι εμένα. Κι οι δύο κατουράμε όποτε μας έρθει. Χθες, παραδόξως, συνάντησα τη μικρή Γκρέτελ, (είχε να φανεί ένα μήνα) οπότε προχωρήσαμε μαζί ψάχνοντας και συζητώντας για τη δυσκολία μετάβασης από την αρχαιοελληνική κοσμοκεντρική οντολογία στη βυζαντινή προσωποκεντρική αντίστοιχη. Είχε τόσα να μου πει. Ύστερα έπεσε το βράδυ και μια ξαφνική μπόρα μας ανάγκασε να κοιμηθούμε στην καλύβα του μπαρμπα Θωμά. Εκεί μου εξομολογήθηκε ότι διαβάζει το blog μου. Καθώς τη χαιρετούσα το πρωΐ μου είπε: μπορεί να ξέρεις κάποια πράγματα αλλά ότι δεν υπάρχουν μαρούλια στο δάσος ακόμα να το μάθεις.

Τι ήθελε να πει η μικρά ακόμα το σκέφτομαι. Κάτι αρνητικό θα ήταν μάλλον οπότε το απώθησα. Σωστά τα λέει ο τέττιξ. Δεν είναι εποχή για τραυματισμούς αυτή.

Αντίθετα αντέγραψα όλα αυτά που λέει κάθε φορά η Μιραντό στο μπλοκάκι μου και όποτε κάποιος με στενοχωρεί ανοίγω και το κρυφοκοιτάζω.

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω να προσθέσω ή να αφαιρέσω κάτι σε όσα λέτε περί τέχνης διότι το παζλ έχει πολλά κομμάτια οπότε ό,τι συνεισφέρει έκαστος καλοδεχούμενο. Οι απόψεις πάντως του τέττιγα (μα τι ευγενικό παιδί, έχει και αυτή την απίστευτη φωτο, άντε να του εναντιωθείς) είναι τρε αντερεσάντ και όπως πάντα διατυπωμένες διαυγώς και ας υποστηρίζει τα αντίθετα. Και η Λαζαρίδου μου φαίνεται ότι έχει δίκιο αλλά δεν ξέρω αν αναφέρεται σε όλους μας ή σε μια νεότερη γενιά ανθρώπων που εμφανίζει κάπως παγωμένο ή φιμωμένο το σύστημα των επιθυμιών. Αυτά είναι λεπτά πράγματα για να τα γενικεύουμε αλλά σέβομαι την προσωπική πείρα του καθενός, το απόσταγμα ζωής που καταθέτει με ειλικρίνεια.

Bllured vision, θα διακινδυνεύσω κάτι: δεν νομίζω πως είναι άλλη πάστα αυτοί από μας. «Αυτοί» είμαστε «εμείς» σε μια αδύναμη στιγμή μας μέσα στη μέρα. Ικανοί για το καλύτερο και το χειρότερο. Υποθέτω πως ο τομέας που κινείσαι θα σου στέλνει διαρκώς αυτό το μήνυμα, μπορεί και να πέφτω έξω. Πάντως δεν μας έχω καμία εμπιστοσύνη, ημών των διαφορετικών- δεν τσουβαλιάζω, προσπαθώ να πω τι δύσκολο που είναι να είσαι συνεπής με τις αρχές σου.

Ζίροου κόμετνς, πάντα υποστηρικτικός. Σ’ ευχαριστώ τα μάλα. Το ίδιο και εσένα ελληνόπαιδα χιουμορίστα Γεώργιε. Ευχαριστούμε επίσης τον Σιγισμούνδον του μηδέν ένα, για τη θετική συμμετοχή στα δρώμενα.

Πάνο δεν έχεις άδικο. Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα και το παρόν φάνταζε μονίμως φτωχότερο από το παρελθόν. Ίσως τα σπάνια και τα δύσκολα να αφορούσαν τις μειοψηφίες- προσωπικά δεν έχω κανένα αίτημα μαζικότητας για σχήματα περίπλοκα και ηδονές εκλεπτυσμένες. Άσε που δεν ξέρω αν έχω πραγματικά σε υπόληψη τα δύσκολα.
Όμως θα συμφωνήσεις ότι η εικόνα που έχουμε για τον ποιητή των περασμένων δεκαετιών αρχίζει λιγάκι να ξεθωριάζει στο παρόν. Αυτός ο τύπος ανθρώπου που περιγράφω στο ποστ, (δηλαδή όχι ο τύπος αλλά οι εξής συγκεκριμένοι άνθρωποι που έζησαν ή ζουν ακόμα με αυτό το ανυποχώρητο ήθος,) με συγκινεί και με εμπνέει.

Mosaic, συμφωνούμε. Και όντως η συνεισφορά του υπερρεαλισμού ήταν τεράστια αλλά η παρεξήγηση της αυτόματης γραφής (μια ιδέα ήδη θολή από τη γέννησή της) οδήγησε σε φαιδρές καταστάσεις. Δεν ευθύνεται φυσικά μόνον αυτή. Τώρα έχουμε χάσει λιγάκι τα αυγά και τα πασχάλια και χρειαζόμαστε οπωσδήποτε έναν stalker για να περιηγηθούμε στη σύγχρονη παραγωγή. Απ’ αυτή την άποψη και χωρίς άλλη αξιολογική κρίση υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στη σχέση μας με τον ποιητικό λόγο.

Μαρκησία του Ο πολύ ωραία τα λες. Συναντάς λιγάκι και τον τέττιγα στις απόψεις σου αφού μιλάτε και οι δύο για τις προϋποθέσεις συνάντησής μας με το έργο τέχνης. Μάλλον κάτι τέτοιο τελικά θα εννοούσε η μικρή Γκρέτελ: Να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τα μαρούλια.

 
At 2:11 PM, Anonymous kostas said...

Εύγε, μπλογκεράκο! Διαυγής και τολμηρός, όπως πάντοτε.

 
At 5:00 PM, Blogger Rodia said...

Συγγνώμη Thas, αλλά αυτά που γράφεις και όπως τα γράφεις, μου φέρνουν στο νου μια εποχή που θέλω να "ξεπεράσω".. να μη μείνω εκεί κολλημένη.. να μην ακολουθώ το μύθο της.. ούτε αυτός να με ακολουθεί..
Στην τελευταία παράγραφο είναι το ζουμί, όμως όλα τα προηγούμενα με 'μαυρίζουν' κατά κάποιο τρόπο. Ισως φταίει ο τρόπος ανάγνωσης, ίσως είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω, ίσως είναι που όσο και να δηλώνω 'εκτός' και 'πέρα' όλο και επανέρχομαι...

Καλό υπόλοιπο Κυριακής:-)

 
At 11:03 AM, Blogger ;ςερτ said...

Ωραία όλα αυτά, αλλά να θυμάστε πάντα ότι κανείς δε σας ανάγκασε να συγχρωτίζεστε με «Ούννους» που έχουν χαζέψει από την τιβί. Είναι δικιά σας ευθύνη, δικό σας το λάθος. Όπως αυτοί δεν «καταλαβαίνουν» τις Αρμονίες του Βερκμάιστερ, έτσι κι εσείς δεν «καταλαβαίνετε» το Παρά Πέντε, τίμια, όμορφα και είστε πάτσι. Προς τι η αλληλοφαγωμάρα; Αγνοήστε επιτέλους τους ηλιθίους και τραβήξτε το δικό σας δρόμο. Σας ενοχλεί που οι γνωστοί σας και οι φίλοι σας είναι «ακαλλιέργητοι»; Μην τους κάνετε παρέα. Νομίζετε ότι θα ζήσετε 1000 χρόνια και θα έχετε καιρό για κάθε τυχάρπαστο που σχολιάζει υστερικά διαφημίσεις και σίριαλ; Δεν έχετε πολύ χρόνο φίλοι μου, ζήστε τον με ποιότητα, στην ανάγκη ζήστε τον και ολομόναχοι. Ή θα δεχθείτε τους άλλους έτσι όπως είναι ή θα απομονωθείτε. Δε σας αρέσουν τα κινητά; Μην τα χρησιμοποιείτε. Αυτοί που τα χρησιμοποιούν θα έχουν κάποιο λόγο, τι σας νοιάζει εσάς; Ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει με τη γκρίνια, ούτε με νουθεσίες σε «ακαλλιέργητους». Τραβήξτε το δρόμο σας με ηρεμία και τότε αν το αξίζετε και αν το ακτινοβολείτε, ο κόσμος θα σας ακολουθήσει (αλήθεια όμως, χρειάζεται κάτι τέτοιο;).

Φοβάμαι ότι η άρνηση της σύγχρονης και υπερβατικής τέχνης που εκφράζεται από τον «ακαλλιέργητο» δε διαφέρει πολύ από τη νοσταλγία των παλαιών δεκαετιών που εκφράζεται από τον «κουλτουριάρη». Και οι δύο συμπεριφορές είναι η αντίδραση σε κάτι που φαίνεται ακατανόητο. Ο πρώτος αρνητής δεν καταλαβαίνει την τέχνη της εποχής του, ο δεύτερος δεν καταλαβαίνει την ίδια την εποχή του. Η παραπάνω πρόταση είναι παραπλανητική βεβαίως, γιατί στην πρώτη περίπτωση «εποχή του» μπορεί να σημαίνει κυρίως 1900-2006 ενώ στη δεύτερη περίπτωση «εποχή του» μπορεί να σημαίνει 1996-2006.

Αν σας πούνε κουλτουριάρη, απαντήστε με ευγένεια ότι το κάνετε όντως χωρίς να το πιστεύετε μήπως και ρίξετε καμία γκόμενα. Αν επιμείνουν πείτε ότι κάποιοι πρέπει να ασχολούνται με την αντιεμπορική τέχνη για να κινηθεί λίγο η αγορά. Αν επιμείνουν και άλλο επικαλεστείτε την ελευθερία της έκφρασης.

Αγαπητέ Thas, μπορείς σε παρακαλώ να μας πεις από πού αντέγραψες το πολύ καλό κείμενο που δημοσιεύτηκε στον βάτραχο; Ποιος το έγραψε;

 
At 11:41 AM, Blogger thas said...

Αγαπητέ jetzt-oder-nie. Όταν αντιγράφω κείμενα διευκρινίζω από πού τα πήρα (εκτός αν είναι του Ελύτη γιατί ντρέπομαι να το γράφω δίπλα σε κάτι τόσο γνωστό). Εδώ όμως, σημείωσα ότι έχω γράψει αυτά στου frog, υπό μορφήν μικρών αφορισμών. Υπάρχει κάποιο σκοτεινό σημείο; Κάτι δεν σε ικανοποιεί; Σε ικανοποιεί τόσο που δεν είναι δυνατόν να έχει γραφεί απ' εμέ; Δεν αναγνωρίζεις thassειον ύφος;

(Βιάζομαι λίγο γιατί πηγαίνω τον υπολογιστή για κάρτα ήχου- δεν ξέρω πότε θα ξαναματαδώ το πολυαγαπημένο μου ημερολόγιο)

Για κόπυράιτ, κλόπυράιτ και λοιπές απορίες που τελευταία είναι της μοδός, αναλαμβάνουν να απαντήσουν οι υπόλοιποι μπλο και μπλου που είναι ατσίδες σε τέτοια ζητήματα.

see ya

 
At 2:50 PM, Blogger ;ςερτ said...

Χίλια συγνώμη!!! Δε μπορώ να καταλάβω γιατί μου έμεινε η εντύπωση ότι έγραψες ότι κάποιος έγραψε κλπ… Μην αρπάζεσαι, δεν είχα επιθετικό ύφος. Πρέπει να είμαι πιό προσεκτικός.

Με την ευκαιρία να σου πω ότι οι αφορισμοί σου ήταν ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ο ί, και αφορμή να διαβάσω και όσα άλλα κείμενά σου μπορέσω στο μπλόγκ σου.

Πολύ δυνατός! Φάτους!

Σημ: το όνομά μου είναι ;ςερτ. το jetzt-oder-nie είναι ψευδοαντάρτικη επιγραμματική ποίηση τριών λέξεων και δύο παυλών.

Κρίμα που ο εκνευρισμός από την παρεξήγηση δε σε άφησε να σχολιάσεις τα σχόλιά μου.

Και πάλι συγνώμη.

 
At 8:33 PM, Anonymous thas said...

Well, εμένα να με συγχωρείς. Έχεις δίκιο ότι έμεινα στην τελευταία πρόταση και άφησα ασχολίαστα τα υπόλοιπα. Δεν "αρπάχτηκα" ακριβώς αλλά άρχισα να φτιάχνω εικόνες- είναι βλέπεις πρόσφατες οι κουβέντες στο μπλογκοβίλατζ περί κλεμμένων- υποθέτοντας και καλά, ότι θα είδες το ίδιο κείμενο και κάπου αλλού...οπότε ετοιμαζόμουνα δια παν ενδεχόμενο. Δεν είχες ξαναπεράσει και από τα μέρη μας οπότε εξέλαβα το όλον λανθασμένα.

Γράψε λάθος. Συγνώμη για την ένταση.

Πάντως δεν υπάρχει κάτι πολεμοχαρές στην ατμόσφαιρα μεταξύ τιβί και Βερκμάιστερ. Θέλω να πω ότι οι ίδιοι άνθρωποι βλέπουμε και τα μεν και τα δε. Στο καμιόνι που πλησιάζει και περνάει από μπροστά μας στο δεκάλεπτο, νομίζω πως ταυτοχρόνως υποφέρουμε (γιατί μπορεί να κατουριόμαστε) και ενθουσιαζόμαστε (για την ποιητική του τόλμη). Το ίδιο και στο παραπέντε. Αναγνωρίζουμε τις ποιότητες. Απλώς θέλουμε πότε πότε κάτι να μας συναρπάσει, να μας γεμίσει αλλιώς...

Κλείνω και ελπίζω να επανέλθω γιατί είμαι σε ξένο υπολογιστή...

thas

 
At 12:14 AM, Anonymous πρώην νιφάδα said...

Thas, συγγνώμη για τη μεγαλοστομία που θα τολμήσω αλλά είσαι όαση ήθους, παιδί μου.Άσχετο βέβαια το σχόλιό μου με το κείμενο. Και πάλι συγγνώμη για τη μεγάλη κουβέντα αλλά δεν μπορούσα να μην σου το πω.

 
At 12:11 AM, Blogger thas said...

Άκου ήθος. Να δω πότε θα αποκαλυφθεί η πλεκτάνη και θα πέσουν οι μάσκες...

 
At 3:26 PM, Blogger mosaic said...

όλα καλά?κάθε μέρα μπαινω και ψάχνω για καινούριο ποστ

we missed you που λένε και οι Everything But The Girl

 
At 11:13 PM, Blogger Kevlarsoul said...

Πόσταρε τώρα!!Πόσο θα αντέξουμε χωρίς thas??

 
At 12:50 AM, Blogger Πάνος said...

Αγαπητέ φίλε /φίλη (χάριν συντομίας – συγνώμη, ε;)
Για ενημέρωσή σου (και των πολυπληθών αναγνωστών σου) αντέγραψα και σου στέλνω το ποστ του ΗΜΙΑΙΜΟΥ (http://imiaimos.blogspot.com/) Περισσότερα σχετικά, στο ιστολόγιο του Ημίαιμου και στα «μτΚ». Θένξ!
-----------
Το TRISAN εξόκειλε πριν δυό μήνες στην ωραιότερη παραλία της Θάσου.
Γεμάτο μπαμπακόσπορο. Δεν είναι δα και κανένα «θηρίο» της θάλασσας.
Στη ναυτική ορολογία θα το λέγαμε «τραμπάκουλο», μεταμοντέρνο «λίμπερτυ», καραβάκι, δηλαδή, που παρακαλούσε να αποσυρθεί αλλά με την κατάσταση των ΝΑΤ (Ναυτικών Ασφαλιστικών Ταμείων) διεθνώς, όλο και παρέτεινε τον ενεργό του βίο, μέχρι που αγανάκτησε και αποφάσισε να δώσει τέλος στη σταδιοδρομία του εκεί στη μαγευτική ΘΑΣΟ.
Θα ήταν ακόμη μία θλιβερή ιστορία ναυαγίου (όπως όλα τα ναυάγια) αν δεν υπήρχε και η οικολογική διάσταση –που είναι μάλλον τουριστικοοικονομική- αφού το ναυάγιο «ρυπαίνει» και «μολύνει» την καλοκαιρινή αγελάδα με το γάλα για την εντόπια οικονομία, με τις διαρροές λαδιών, πετρελαίων κλπ, και με τον μουχλιασμένο, πια, βαμβακόσπορο να βρωμάει χυδαία.
Υπάρχουν όμως κι άλλες παράμέτροι που φαίνονται μικρολεπτομέρειες αλλά είναι άκρως αποκαλυπτικές για το τι επιφυλάσσει η Φύση όταν παραβιάζεις την διαχρονική ισορροπία της.
Αντιγράφω: «….άρχισε ήδη να παρατηρούνται αλλαγές στην ακτογραμμή. Η άμμος συγκεντρώνεται γύρω-γύρω από το ναυάγιο, απογυμνώνοντας άλλα σημεία της ακτής….»
Ένα τόσο δα καραβάκι, 500-700 τετραγωνικά μέτρα, 1000-2000 τόνων, άλλαξε τη συμπεριφορά της θάλασσας. Και σε δυό μήνες έχουμε:
Αλλαγές στην ακτογραμμή.
Απογύμνωση σημείων της ακτής και συγκέντρωση της άμμου γύρω από το ναυάγιο.
Για σκεφτείτε.
Πεντακόσια στρέμματα (πεντακόσιες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα) διάδρομος προσγείωσης του αεροδρομίου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ένα καράβι 7.500.000 τόνων (επτάμισυ εκατομμυρίων τόνων) ναυαγισμένο ως επέκταση μέσα στη θάλασσα.
Και, λένε, "τι να τις κάνουμε τις μελέτες; τις επιπτώσεις θα τις αντιμετωπίζουμε κατά την κατασκευή και όπως αυτές θα παρουσιάζονται".
Οι Αλήτες!

 
At 12:35 AM, Blogger Mirandolina said...

Θας μας, που είσαι; Μήπως χρειάζεσαι γραμματειακή υποστήριξη; Κάποιον να υπαγορεύεις;

όλα καλά, σενυόρ, σενυόρ (να διαβαστεί φωναχτά, με προφορά ένρινη, τύπου ντυλαν);

 
At 4:21 PM, Blogger thas said...

Ευχαριστώ πολύ εσάς τους τελευταίους. Χάρις σ' εσάς σύρθηκα μέχρι το πληκτρολόγιο και χτύπησα ένα ένα τα πλήκτρα της αγάπης.

"Νταγκ λάμψη αέρας ντάγκ λάμψη αέρας ...Όπου τα παλιά φαίνονται πάλι κι εκείνα σαν καινούρια" Ο.Ε.

 
At 5:47 AM, Anonymous Anonymous said...

I like it! Keep up the good work. Thanks for sharing this wonderful site with us.
»

 
At 9:06 AM, Anonymous Anonymous said...

Your site is on top of my favourites - Great work I like it.
»

 
At 1:29 PM, Anonymous Anonymous said...

This is very interesting site... » » »

 
At 11:04 AM, Anonymous Anonymous said...

Wonderful and informative web site. I used information from that site its great. http://www.waterfiltershomemade.info/Britawaterfilterwithfreeshipping.html finland general electric refrigerator water filter Whirlpool ice and water filter 8171413 foot sexy foot sexy foot sexy volvo v8 upgrades Chat rooms table tennis sponge bob square pants picture sexy wife kris bentley Water filters and purifiers for your divorce programs for children Fullerton ca computer data recovery flash memory card 1 gb cf Cartridge reloading

 

Post a Comment

<< Home