vita moderna

kisses, tears & psychodramas

17.2.06

Περί τσ τέχνης (I).

Tετράωρο ήταν το Νo direction home του Σκορτσέζε για τον Bob Dylan οπότε είχα χρόνο να σκεφτώ ξανά τα συνηθισμένα. O άνθρωπος δεν αλλάζει: στες ίδιες πόλεις πάντα θα γυρνά και τις ίδιες εμμονές θα αναμοχλεύει. Επομένως μην περιμένετε τίποτα πρωτότυπες συλλήψεις, το ξεκαθαρίζω.

Καταλήγω ότι το μεγαλείο της δεκαετίας του εξήντα – και το λέω σε περίπτωση που δεν μπορούσατε να κοιμηθείτε από την αναρώτηση- δεν βρίσκεται ούτε στην περίφημη αντίστασή της (εξού και η δικαιολογημένη κριτική για την αναποτελεσματικότητά της) ούτε στην στερεοτυπική εικόνα ξεγνοιασιάς, νεότητας και πανσεξουαλισμού που μας έρχεται κάθε τόσο εν είδει καρτ-ποστάλ. Ταυτότητα αυτής της γενιάς, που δυστυχώς δεν κληρονόμησαν οι επόμενες, είναι η ονειροπόληση ως πρακτική της καθημερινότητας. Όχι η ποίηση αλλά η ποιητικότητα. Το ύφος, τα βλέμματα και οι κινήσεις υπερασπίζονται έναν αόρατο κόσμο, εξίσου αληθινό με τον λεγόμενο "πραγματικό". Είναι, ας πούμε, η πρώτη φορά που μια εκστατική εκδοχή του ζην εισάγεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων τόσο μαζικά και η διάθεση του φιλοσοφείν μεταδίδεται υπό τύπον επιδημίας, κατά το πνεύμα θρησκευτικού ζηλωτισμού. Να ζήσουμε κοντά στις πηγές. Να ερευνήσουμε τις δυνατότητες και τα όρια σώματος-εγκεφάλου. Να διαμαρτυρηθούμε για την υποδούλωση σε αλλότριους μηχανισμούς. Να χάσουμε τον εαυτό μας και να τον ξαναβρούμε.


Στις συγκεντρώσεις και τις συναυλίες, πάνω από τα κεφάλια όλων υπερίπταται η άλλη ζωή ως πραγματική δυνατότητα, ως συλλογική αξία. Η Ποιητική του Dylan και του δικού μας Σαββόπουλου είναι καθρέφτης αυτής της σπάνιας στιγμής, γι’ αυτό και ανθίζει στο διάστημα που συντελείται η γόνιμη αλληλεπίδραση με το κοινό. Καλλιτεχνικά, και οι δύο παρακμάζουν όταν ξεθωριαζει πια η συλλογική επιθυμία μετασχηματισμού (συλλογική ψευδαίσθηση θα την ονόμαζαν κάποιοι αλλά δεν συμμερίζομαι αυτή την ανέμπνευστη απλοποίηση) και έκαστος τραβάει το δικό του δρόμο. Η δυνατή εικονοποία των στίχων και η ποιητική ρητορική τους δεν χωράει στο παρόν μας, τουλάχιστον με τους όρους που εκφράστηκε τότε. Πώς να αφομοιώσει ο πραγματισμός του σήμερα το λυρισμό και το έπος που μεταδίδει το «δίνω μια τρεχάλα ψηλά απ’ τους λόφους να φτάσω στους μπαχτσέδες και τους ανθρώπους;» Ή την on the road ελευθερία του Like a complete unknown, like a rolling stone…

Οι ίδιοι υποστηρίζουν πως έκαναν απλώς το κέφι τους και τους απασχολούσαν απλά, καθημερινά προβλήματα της ζωής. Φυσικά, πώς αλλιώς. Και στους δυο άλλωστε οι λέξεις, τα ποτάμια των στίχων τους, ανέβλυζαν χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, στήνοντας ένα προσωπικό σύμπαν ακαταμάχητο· αυτό που εξέφρασαν τροφοδοτούνταν σταθερά από τον ίδιο μηχανισμό, από την ίδια μυθοποιητική επεξεργασία του κόσμου.


Η αίσθηση που είχα από τα τραγούδια του Σαββόπουλου τότε, στην ηλικία των14-15 νομίζω ότι παραπέμπει λιγάκι στην έξαψη του έρωτα, στην έλξη ενός δυνατού μαγνήτη που μας τραβά σε έναν κόσμο ιδεωδών, παραμυθένιο, γεμάτον παράξενα όντα.

Σκέφτομαι συγκριτικά πόσο άδεια ήταν τα eighties και τα nineties από αυτή τη θέρμη του συλλογικού.

Και πόσο προβληματικό είναι το παρόν μας όπου οτιδήποτε δεν αναλύεται σε τηλεοπτικούς όρους αντιμετωπίζεται με την συνήθη, κοινότοπη απαξίωση: «τι θέλει να πει ο ποιητής;»

Θα απαντήσω σοβαρά. Ο ποιητής θέλει να πει ότι οι γύφτισσες είναι- βέβαια -τρεις: η μία λέγεται Θοδώρα, η άλλη Σουλτάνα και η τρίτη είναι ο στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης*.

Και αυτό είναι βέβαιον και διασταυρωμένο.

(συνεχίζεται)
----------
*Νίκος Εγγονόπουλος

Τον mac τον απασχόλησε χθες η Έλσα.

21 Comments:

At 8:10 AM, Blogger Sraosha said...

η ονειροπόληση ως πρακτική της καθημερινότητας. Όχι η ποίηση αλλά η ποιητικότητα.

Οκέι, ναι, έχεις απόλυτο δίκιο.

Απλώς από ένα σημείο και μετά αυτή η ποιητικότητα μετατράπηκε σε 'από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα κι όσ' άνθια βγαίνουν και καρποί τοσ' άρματα σε κλειούνε', κοινώς άρες, μάρες, κουκουνάρες. Είδαμε πρόσφατα, λ.χ., το 'Αρσενικό-Θηλυκό' του Γκοντάρ κι ήταν αγωνιώδες θέαμα να παρακολουθείς την (καλή) ταινία να προσπαθεί να αναδυθεί μέσα από την πηχτή σούπα της άστοχης και φλύαρης ποιητικότητας.

Η ποιητικότητα είναι σαν τη θέλξη: δεν είναι για όλους αλλά είναι η ομορφότερη εκδοχή της καθημερινότητας (όπως είναι η θέλξη του σεξουαλικού καλέσματος).

 
At 9:19 AM, Blogger ladychill said...

Το No Direction Home ήταν ότι καλύτερο είδα φέτος στον κινημάτογράφο. Με είχε μαγέψει στην κυριολεξία...θυμάμαι που βγαίνοντας έξω σκεφτόμουν πόσο άδικα ο θεός με έστειλε δεκαετίες αργότερα σ' αυτόν τον πλανήτη αντί εκείνη για εκείνη την εποχή. Βεβαία θα μου πεις μετά κι εκείνοι χάλασαν, είδα και τον Dylan πως έγινε με τα drugs, ένα λαμπρό μυαλό να ψελλίζει ανοησίες...οι δυνάμεις που μας κυβερνούν πάντα ξέρουν με πιο τρόπο να σβήσουν το διαφορετικό. Αν ζούσα τότε ίσως και γω σήμερα να ήμουν καμμιά αποσυρμένη ημίτρελη χίππις...

 
At 4:10 PM, Blogger thas said...

@Ladychill θα μπορούσες επίσης να είσαι μια αποσυρμένη ημίτρελη μπλογκερού, με 2200 χιτς ημερησίως. Τα ποστ θα ήταν του τύπου:
H αξημέρωτη νύχτα με τους Lynyrd Skynard στο van των Led Zeppelin / Α sex & drugs anthology.

Μ' άρεσε που στις μουσικές επιλογές σου έχεις house /electro και συγχρόνως μιλάς έτσι θαυμαστικά για την ταινία και τον Dylan.

@Sraosha μου, νομίζω ότι μ' αυτή τη δεκαετία χάνω την κρίση μου. Μ' αρέσουν όλα. Και τα στραβά της και τα ανάποδά της και οι αφέλειές της και τα βιβλία της και το σινεμά της και τα τραγούδια της και τα ρούχα της και η περιπλάνησή της. Ακόμα και το δήθεν της, εμένα μ' αρέσει. Τι να πω, ερωτευμένος άνθρωπος είμαι, έχω συνείδηση της τύφλωσης.

 
At 6:29 PM, Blogger Old Boy said...

Kλαπ - κλαπ - κλαπ.
Μια ένσταση μόνο: η μυθοποίηση του παρελθόντος και η απομυθοποίηση του παρόντος (μέχρι να γίνει κι αυτό παρελθόν) είναι τμήμα του λογισμικού του εγκεφάλου μας, δεν είναι;

 
At 10:30 PM, Blogger Mirandolina said...

Από τότε δεν υπήρξε άλλη γενιά (όντως γενιά), νομίζω. Αυτή η λέξη είναι πια μνήμη (μέχρι να ξανάρθει).

Μ αρές που λες πως στην αληθινή τέχνη ισχύει το όλοι για έναν κι ένας για όλους. Ομορφιά.

Το διβιδι το αγόρασα όταν βγήκε και πάω να το ξαναδώ και καληνύχτα σας!

 
At 12:53 AM, Blogger Rodia said...

Ναι, μυθοποιειται το παρελθόν.. κυρίως από εκείνους που ήταν απλώς περαστικοί, που δεν το έζησαν..
Ξαφνιάζομαι και θυμώνω πολύ συχνά βλέπεις.. ενώ "κανονικά" θα έπρεπε να κορδώνομαι ;-)

 
At 11:35 AM, Blogger thas said...

@old boy. Και γιατί ένσταση; Εγώ συμφωνώ πάντως. Όλα έχουν προεικονισθεί. Εμείς στα μεσαία βαγόνια βλέπουμε όσα είδαν τα πρώτα...και ακολουθούν τα επόμενα.

@Μιραντό. Κάποιοι φίλοι μου έφεραν δώρο το λεύκωμα του Dylan. Δεν λέω, τρομερή δουλειά. Αλλά μ' έπιασε και η μελαγχολία. Πότε πρόλαβαν και γέρασαν όλα, πότε έγιναν λεύκωμα; Ακόμα αγοράζω βινύλια και τα περισσότερα πρόσωπα είναι ακόμα ζωντανά, ενταγμένα στην καθημερινότητά μου. Ξαφνικά πέφτεις πάνω σε κάτι που είναι φτιαγμένο να λειτουργεί σαν αναμνηστικό αντικείμενο, νοσταλγικό. Εκεί, πανικοβλήθηκα ελαφρώς- μετά το ξεπέρασα με γιόγκα.
Μάλλον έχεις δίκιο στα περί γενιάς. Αλλά όταν αρχίζω να σκέφτομαι τι είναι γενιά, μπερδεύομαι.

@Ροδιά θα συμφωνήσω. Τα κολλήματα όμως είναι πολλών ειδών. Ας ελπίσουμε ότι το δικό μας δεν αποκλείει το παρόν. Κάνουμε ό,τι μπορούμε τουλάχιστον.

 
At 2:29 PM, Blogger Thrass said...

Αξίζει τίποτα κάποιος που δεν μπορεί να δει τον εαυτό του έξω από συλλογικότητες; Τι έχει να προσφέρει, που δεν μπορούν να το προσφέρουν οι υπόλοιποι του "συλλόγου";

 
At 7:16 PM, Blogger Mirandolina said...

Κι εμένα με μπερδεύει η γενιά, Θας. Χοντρικά κι απλοϊκά αν το θέσω, δεν πιστεύω σε γενιές. Σίγουρα δεν ανήκω σε καμμία, όπως και πολλοί ακόμη άνθρωποι που ξέρω -- χρονιά τουλάχιστον. Άλλα χαρακτηριστικά, ποιοτικά, μας σημαδεύουν.

Ωστόσο, όταν μιλάμε για τόσο ευρύ νεολαιίστικο κίνημα (παρά την πολυδιάσπαση, υπήρξε κοινός πυρήνας) οφείλουμε, νομίζω, να αναγνωρίσουμε γενιά. Τεσπα, επαρκώς γενιά που ως και πρόεδρος των ΗΠΑ να αναδεικνύεται από αυτήν και να αποτολμά το "αλλά δεν εισέπνευσα".

Τον γιόγκυ Μπέαρ έχουμε οδηγό;

(Έχω πρώτη κοπή το χαιγουέη - γι αυτό το περπάτησα. Η παλιά προφητεία).

 
At 7:16 PM, Blogger Mirandolina said...

"χρονιΚά τουλάχιστον"

 
At 3:56 AM, Blogger Rodia said...

"Ίσως είμαι καταδικασμένος να παλινωδώ με την ψευδαίσθηση ότι εξερευνώ, καταδικασμένος να προσπαθώ να μάθω αυτό που θα έπρεπε απλώς να αναγνωρίζω, μαθαίνοντας ένα μικρό μέρος αυτού που έχω ξεχάσει."
André Breton
18-2-1896

 
At 10:17 PM, Blogger mosaic said...

Εμεις των άδειων 80ς και 90ς που όμως θαυμάζουμε το DYLAN και το Σαββόπουλο, που μας τι σπάνε αυτοί που ερμηνεύουν τα πάντα με τηλεοπτικούς όρους, και που μπορούμε να χορεύουμε και με Radiohead και με Τhievery Corporation, εμείς φίλε είμαστε οι πιο πολύτιμοι για τον πολιτισμό που έρχεται.
Απλά δεν το ξέρουμε ακόμα.Oμως περίμενε λίγο και θα δεις.Το ξέρεις?
(God said to Abraham:kill me your son...next time you see me comin you better run)

 
At 11:35 PM, Blogger Πάνος said...

Εξαιρετικά ενδιαφέρον ποστ. Αποφεύγω τη φλυαρία για τη μεγάλη δεκαετία - αναμένω τη συνέχεια.

 
At 1:54 PM, Blogger northaura said...

συμπορεύομαι με τον πάνο...

 
At 3:42 PM, Anonymous Anonymous said...

Here are some links that I believe will be interested

 
At 12:27 AM, Anonymous Anonymous said...

Here are some links that I believe will be interested

 
At 7:26 AM, Anonymous Anonymous said...

Hey what a great site keep up the work its excellent.
»

 
At 2:37 AM, Anonymous Anonymous said...

Excellent, love it!
blue american express credit card water filters monitor buy online us viagra buspar online website to sell your car neurontin directions employee patent and conidentiality information agreement

 
At 3:15 PM, Anonymous Anonymous said...

Nice idea with this site its better than most of the rubbish I come across.
»

 
At 3:49 PM, Anonymous Anonymous said...

Keep up the good work »

 
At 2:42 AM, Anonymous Anonymous said...

What a great site spyware removal broadband taillight wiring location 2002 jeep liberty limited free big cocks for mom Vw bug racing Country french interior design acne product Concerta pos Bathroom mature Discount porsche auto part protonix Anime city hentai sex

 

Post a Comment

<< Home