vita moderna

kisses, tears & psychodramas

6.1.10

λέξεις, φωτάκια, δύο χιλιάδες δέκα.

« Πάρτε για παράδειγμα την καλή λογοτεχνία: βρίσκετε κατ’ επανάληψη τη σχέση μητέρας-κόρης, όχι όμως κυριολεκτικά αιμομειξία, όχι «σεξουαλική» αιμομειξία· αυτό δεν θα μπορούσε να μπει στην αφήγηση

Jean Cournut, «Γιατί οι άνδρες φοβούνται τις γυναίκες»*, Πατάκης 2008.



Ευτυχώς που τα όμορφα δόγματα όμορφα καίγονται. Και μάλιστα δις, για φέτος.




Ο τρόπος που είναι δομημένο το Μέσα σ’ ένα κορίτσι σαν κι εσένα, σου επιτρέπει να δεις πώς σκέφτηκε, τι λύσεις έδωσε και πώς οργάνωσε το ετερόκλητο υλικό της η Άντζελα Δημητρακάκη. Τη ζήλεψα. Προσωπικά δεν με απασχόλησε τόσο η μυθιστορηματική αλήθεια του βιβλίου, με την έννοια της πειστικότητας ή μη της μυθοπλασίας, όσο οι ίδιες οι σκέψεις και οι προβληματισμοί που απελευθερώνει αυτή η σύνθετη διανοητική κατασκευή– άλλωστε η συγγραφέας έρχεται από έναν χώρο με πλεονάζον το ακαδημαϊκό στοιχείο– κατασκευή από την οποία δεν λείπουν οι χυμοί και η σάρκα, καταφέρνοντας έτσι να σε κινητοποιήσει πολλαπλά. Είναι σημαντικό να νιώθεις ότι αυτό που διαβάζεις αφορά τη ζωή σου, σε αφορά προσωπικά. Πράγμα το οποίο καμιά κριτική παρουσίαση δεν μπορεί να εξασφαλίσει, ιδίως με τον ανεξίθρησκο τρόπο που γράφονται σήμερα οι κριτικές, με αποτέλεσμα να μεγαλώνει η συλλογή αδιάβαστων βιβλίων που διατηρούμε μυστικά, στις όμορφες βιβλιοθήκες μας.

Μένοντας κανείς στις λογοτεχνικές κατακτήσεις ή τις πιθανές αστοχίες του βιβλίου (είναι μάλλον πιο εκτεταμένο από όσο χρειαζόταν), ενδέχεται να αδικεί ή να προσπερνά τις παράπλευρες ωφέλειες της τολμηρής προσπάθειας. Δεν συναντάς συχνά (για την ακρίβεια, ποτέ πριν*) σοβαρή ελληνική λογοτεχνία που να θέτει το ζήτημα της λεσβιακής ταυτότητας τόσο κεντρικά, ούτε σαν κοινωνία έχουμε ολοκληρώσει τη σχετική συζήτηση ώστε να μην τίθεται θέμα. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει και μου κάνει εντύπωση η κάπως χλιαρή υποδοχή του βιβλίου σε σχέση με την κοινωνική σημασία του εγχειρήματος. Οπωσδήποτε η ανάγνωσή του σε πλουτίζει (ιδιαίτερα κάτι ανυποψίαστα αγοράκια σαν εμάς) και συμβάλλει με τον τρόπο του στην ανανέωση της θεματολογίας και στην αφύπνιση της προοδευτικής και προοδευμένης κοινωνίας μας, η οποία τελευταία λατρεύει να σχολιάζει τη λεγόμενη οικονομική κρίση ώστε να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσει πραγματικά καμία άλλη, να μην ξυπνήσει ποτέ από τον λήθαργο.

Παρόλο το ερεθιστικό θέμα και τη συστηματική καταγραφή της καθημερινότητας μέσα από ημερολογιακές σημειώσεις, επιστολές και μέιλ, υπάρχει ένας αργός βηματισμός στην ανάπτυξη, μια χαμηλή γλωσσική θερμοκρασία που επιβάλλει το συνειρμικό μουρμουρητό της ηρωΐδας, το οποίο εντείνει κάπως και ένα αίσθημα εγκεφαλικότητας, σαν όλα να συμβαίνουν μέσα σε ένα κεφάλι (και όντως συμβαίνουν στο κεφάλι της Α.Δημ.)· ίσως και εξαιτίας των περιορισμένων ερωτικών σκηνών– σε σχετικό σάιτ διάβασα παράπονα για το γεγονός ότι σε 350 σελίδες βρίσκεις μόνο τρεις-πέντε σελίδες σεξ, ενδέχεται το βιβλίο να μην μπορεί να βρει τον δρόμο του προς ένα κοινό πρόθυμο να σκαναδαλιστεί λιγάκι. Όμως η Δημητρακάκη καταφέρνει κάτι περισσότερο απ’ αυτό (πάει κατ’ευθείαν στο μέγα σκάνδαλο), αναζητώντας σταθερά τις πηγές του συναισθήματος, σκάβοντας σε βαθύτερα στρώματα του ψυχισμού τής ηρωίδας της, έτσι ώστε όταν στήνεται η ακραία ερωτική σκηνή (καταγράφεται σαν ημερολογιακή ανάμνηση) οι ταυτότητες, οι δοσμένοι φυσικοί και κοινωνικοί ρόλοι να υποχωρούν υπέρ του συστατικού πυρήνα των προσώπων– μια ένωση των συναισθηματικών φορτίων τους περισσότερο, ένωση που διαλύει λυτρωτικά το ισχυρό ταμπού μέσα σε έναν ρευστό, ονειρικό σχεδόν, χρόνο. Δεν είναι εύκολα πράγματα αυτά, ούτε δεδομένα στη λογοτεχνία. Μπράβο της.





Με παρόμοιο τρόπο, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, εκτυλίσσεται και η αντίστοιχη σκηνή στο διήγημα Τατουάζ από το πρόσφατο Τα ζύγια του προσώπου του Σωτήρη Δημητρίου, του συγγραφέα που έχω θαυμάσει περισσότερο από οποιονδήποτε τα τελευταία χρόνια· κυρίως για τη δημιουργική σχέση του με τη γλώσσα, για την αγάπη του στους νικημένους και τις ανεξάντλητες παρατηρήσεις του στα ανθρώπινα. Το προηγούμενό του Το λίγο το νερό ήταν ένα πείραμα που κατά τη γνώμη μου δεν πέτυχε, ένα υβρίδιο δοκίμιου και λογοτεχνίας (πάνω στην παράδοση των δικών του Οπορωφόρων της Αθήνας), το οποίο ενσωμάτωνε έναν εκτεταμένο, κάπως απλοϊκό και μανιχαϊστικό προβληματισμό περί του χωριανικού, όπως το έθετε ο ίδιος, τρόπου ζωής σε σχέση με αυτόν της πόλης. Πολύ ιδεολογικοποιημένο για λογοτεχνία, αρκετά επιδερμικό για δοκίμιο. Επιπλέον υπήρχε κι εκεί ένα γλωσσικό ύφος που ακουγόταν περίεργα τεχνητό, καθώς λόγια στοιχεία εισβάλλουν χωρίς προφανή αιτία στη ροή της αφήγησης, αποσπώντας την ανάγνωση από την ουσία της βασικής εικόνας.

Αυτό το μικρό ξεθώριασμα του θαύματος που δημιουργούσαν παλιότερα οι λέξεις του μαζί με μια αίσθηση προγραμματικής σχεδόν στόχευσης του νοσηρού, άρχισαν να με κουράζουν στην πεζογραφία του Δημητρίου. Στενοχωριέμαι γιατί υπήρξε είδωλο, εικόνα και προσωπικό τοτέμ αλλά περιμένω μια ανανέωση που θα αναθερμάνει τον έρωτά μου. (Ο άνθρωπος είναι τρομερός και ίσως τον κρίνω αυστηρά. Να με συγχωρεί, αν ποτέ πέσει πάνω σ' αυτό το σημείωμα.)




Τέλος, το βιβλιαράκι που διάβασα σε γιορτινές ώρες και με καθήλωσε ήταν η Αγανάκτηση του Φίλιπ Ροθ. Ωραίο πράγμα αυτό, είχε καιρό να μου συμβεί, ανάμεσα σε φίλους, κουβέντες, φωτάκια και κουραμπιέδες να έχεις στο μυαλό σου ένα βιβλίο. Μικρή έκταση, μεγάλη δύναμη. Μια απλή ιστορία ενηλικίωσης που σταδιακά εξελίσσσεται σε πολυεπίπεδο σχόλιο, βαθιά πολιτικό και κοινωνικό. Έκτοτε χαρίζω το βιβλίο όπου μπορώ. Γενικά, μόνο χαρά παίρνω τελευταία από τα βιβλία του Ροθ (ο Καθένας και Φεύγει το φάντασμα ), παρόλα τα αδιέξοδα και τα σκοτάδια και τα γηρατειά που κυριαρχούν στα θέματά του. Θα μου πεις, τι συναρπαστικότερο από την περί θανάτου κουβέντα- ιδίως όταν οι παρατηρήσεις είναι τόσο οξυδερκείς και καίριες. Ακόμα να του δώσουν το νόμπελ αυτοί– τι άλλο να γράψει πια;

Εδώ το θέμα του είναι διαφορετικό. Αντί να επεκταθώ, παραθέτω ένα απόσπασμα από το σημείωμα της μεταφράστριας, που κλείνει το βιβλίο:
« (…). Η Αγανάκτηση είναι ένα βιβλίο που σε εξαπατά με τη μικρή του έκταση. Είναι σαν τα έργα των μεγάλων ζωγράφων, οι οποίοι έμειναν στην ιστορία για τον πλούτο και τη λεπτομέρεια των ελαιογραφιών τους αλλά σε αφήνουν άφωνο και με την αμεσότητα και αποτελεσματικότητα ενός σκίτσου τους. Εμπεριέχει ένα πλήθος λεπτομερειών και στοχασμών, που σε άλλα βιβλία του Ροθ καταλάμβαναν διπλάσια, ίσως και τριπλάσια έκταση, εδώ όμως έχουν υποστεί τη διύλιση και την πύκνωση που μαρτυρούν την ηλικία του συγγραφέα. (…). Μέσα σε διακόσιες περίπου σελίδες ο Φίλιπ Ροθ αναβιώνει όλη την αγανάκτηση που εκφράσαμε ηχηρά ως έφηβοι και που ενδεχομένως βιώνουμε ακόμη, σιωπηρά.» Αθηνά Δημητριάδου, Αύγουστος 2009.

Όπως λέγαμε και στο χωριό μου, μπάι δατ θινγκ.

*


Και με την ευκαιρία να ευχηθώ καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και χαρά. Και να ζητήσω συγνώμη από όσους μπαινοβγαίνουν μάταια στο όμορφο βιταμοντέρνο περιβάλλον μας.

------
1. Το βιβλίο του και προέδρου για ένα διάστημα της Ψυχαναλυτικής Εταιρίας του Παρισιού Jean Cournut, αδικείται από τον τίτλο.
2. Υπάρχει και Η ερωμένη της της Ντόρας Ρωζέτη, έκδοση του 1929, με αδιευκρίνιστη τη συγγραφική πατρότητα. (σόρυ, μητρότητα).
3. Πριν αγοράσετε και αρχίσετε να με βρίζετε, δείτε την κριτική για το βιβλίο της Δημητρακάκη: Τατσόπουλος, Κούρτοβικ, Κατσουλάρης, Δημητρούλια, Κοτζιά.

39 Comments:

At 12:13 AM, Blogger Sraosha said...

Μουτς!

Πάω να πάρω το Αγανάχτηση, στα άγγλικος, όμως.

Επίσης, θα συστήσω το Μέσα σ' ένα κορίτσι.

 
At 12:47 AM, Blogger thas said...

Ματς!
Αγανάκτηση καλό πράμα. Πάρει και τούρκικα.
Κορίτσι διαβάσει εσύ, όχι δώσει αλλού. Λίγο κουράσει, αλλά ανταμείψει.

(12:45! Χρόνια πολλά στο κορίτσι το άλλο! Να το χαίρεσαι.)

 
At 1:36 AM, Blogger Xilaren said...

διάβασα το τατουάζ σήμερα! κολλημένη στο λεωφορείο απ'τον χιονιά. σκεφτόμουν για αρκετή ώρα τις ομοιότητές του με τη δεύτερη ιστορία στα ζύγια του προσώπου (στο χέρι του θεού). και την κυριότερη διαφορά του, αυτό που παραθέτεις στην αρχή. δεν διάβασα το ποστ σου μετά από αυτή την αρχική παράθεση - θα επιστρέψω όταν τελειώσω το βιβλίο, θέλω να γράψω κάτι μικρό για τον Δημήτριου. για δεύτερη χρονιά μου κάνει το ποδαρικό, ήτοι είναι δικό του το πρώτο βιβλίο που διαβάζω με την αλλαγή του χρόνου. ένηγουέη, αυτά τα ασύνδετα.
καλή χρονιά, θας!

 
At 1:40 AM, Blogger greekgaylolita said...

Εληφθησαν;-)
Καλη χρονια αγαπητε!

 
At 2:01 AM, Blogger Ιω said...

Πάλι σε έξοδα θα μας βάλετε Thas.
Καλή χρονιά.

 
At 11:17 AM, Blogger thas said...

Όπως τα λες, xilaren. Το ένα σκηνικό είναι κάπως γνωστό (και στο σινεμά, δοξασμένο) το άλλο σπανίζει. Εγώ πρώτη φορά το συναντώ. Καλά έκανες και δεν διάβασες το δικό μου πριν ολοκληρώσεις, αυτά είναι προσωπικά πράγματα και μας μπερδεύουν.
Καλή χρονιά να έχουμε.

Γεια σου φίλτατε gglolita. Χρόνια πολλά πολλά, ραδιοφωνικά, ηλεκτρονικά, έντυπα, γουατεβερικά.

Ιώ μου, αγχώθηκα. Γι' αυτό και πρόσθεσα παραπομπές σε κριτικές του βιβλίου ώστε να ξέρεις για τι πράγμα μιλάμε... Καλή χρονιά σου εύχομαι, με αγάπη.

 
At 2:24 PM, Anonymous xpsilikatzoy said...

Καλή χρονιά thas! :)

 
At 4:17 PM, Anonymous Anonymous said...

το θέτετε με μεγάλη ακρίβεια "προγραμματική σχεδόν στόχευση του νοσηρού". Από ένα σημείο και μετά, στο διήγημα ας πούμε με το μωρό (δε θυμάμαι τον τίτλο δυστυχώς) το νιώθεις που πάει, το βλέπεις λέξη λέξη να φτάνει και δε θες να την πιστέψεις, την ευκολία με την οποία καταφεύγει σε τέτοιες λύσεις. όσο σπουδαία βρήκα τα οπορωφώρα, τόσο με απογοήτευσε ο Δημητρίου τώρα.
καλή σας χρονιά θας.
το βυτίο

 
At 6:34 PM, Blogger Rodia said...

Καλή χρονιά thas! :)
Στα υποψη βαζω τα βιβλια που ανατεμνεις. Τωρα δεν εχω κεφι για κατι νεο, ισως το καλοκαιρακι...
Να σου πω οτι ανακαλυψα -καλλιο αργα παρα ποτε!- το Δημοσθενη Βουτυρα; Τομοι πεντε, απο καμμια 400ριά σελιδες ο καθενας, βουτηχτηκα στα θολα νερα και στη ζοφερη ατμοσφαιρα, την οποια ζει περιγραφοντας, ως το λαιμο χρονιαρες μερες...
Αλλα αξιζε. Και μονο για τις αμετρητες και διαφορετικες περιγραφες των συννεφων και του ουρανου, αξιζε! Κριμα που δεν εχει λαβει ακομα τη θεση που δικαιουται αυτος ο λαμπερος διηγηματογραφος μας...
Ειναι φοβερο να ζητουν οι εκδοτες απο τους συγγραφεις να "ξεχειλωνουν" τα εργα τους για να γινονται "σελιδαι πολλαι" καταντωντας τα ξενερε και ανευρα -μετα λογου γνωσεως το γραφω αυτο.

 
At 10:19 PM, Blogger enteka said...

(πολλές ευχές και φέτος)

 
At 1:47 AM, Anonymous Anonymous said...

Νομίζω ότι όντως είστε λίγο αυστηρός με τον Σωτήρη Δημητρίου. Το βιβλίο μ' άρεσε, σταθερή αξία ο συγγραφέας, σπουδαίος, κινείται στα δικά του μονοπάτια πάντα, με μικρά ανοίγματα υπαινικτικά, δεν περίμενα κάτι άλλο, οπότε, μόνο καλά λόγια έχω να πω για το βιβλίο. Θεραπευτικός.

 
At 12:52 PM, Blogger Ιω said...

Μην αγχώνεστε καλέ Thas, βιβλιαράκια θα αγοράσουμε, όχι μετοχές.

 
At 1:29 PM, Blogger thas said...

xpsilikatzoy: βρε βρε βρε, γουατ ε σερπράιζ, τι κάνεις κοριτσάκι; Ανέλπιστη επίσκεψη :-) Καλή χρονιά και καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις…

tovytio: Πολύ χαίρομαι με το σχόλιό σου, ξέρεις, καμιά φορά λες μπορεί εγώ να παραλογίζομαι, μπορεί σε μένα μόνο να φαίνεται έτσι, κάποιο λάθος θα κάνω…και τέτοια. Όχι φυσικά ότι δεν μπορεί να παραλογιζόμαστε αντάμα, αλλά είναι μια ένδειξη βρε αδερφέ. Και στήριξη, βεβαίως.

Γεια σου Ροδιά μου και χρόνια πολλά. Γουστάρω που έπεσες με τα μούτρα και μπράβο στο κουράγιο σου- είναι πολυγραφότατος. Πάντως είχε αρκετή αναγνώριση στον καιρό του, δεν είναι συγγραφέας παραγκωνισμένος.
Αλλά έχουμε ανάγκη τα σύγχρονα πράγματα στην τέχνη και στη γραφή. Δεν γίνεται αλλιώς. Το καλοκαιράκι, που λες κι εσύ.

Enteka: χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα. Καλές διακρίσεις, καλές δημιουργίες :-)

Ανώνυμε, δεν αποκλείεται να έχεις δίκιο. Να είμαστε καλά, να δούμε τη συνέχεια. Άπαντες.

Ιώ, δεν είναι η αγορά αλλά η δέσμευση του χρόνου, το πρόβλημα. Επίσης λέω να απαγορεύσω τον πληθυντικό. Τι διάολο, τρία στα πέντε σχόλια πληθυντικός…

 
At 7:21 PM, Blogger ou ming said...

Καλή Χρονιά να έχετε, κύριε Θας. Εύχομαι φέτος όλοι να σας μιλάνε με το Θυ και όχι με το Θας.

 
At 9:14 AM, Blogger thas said...

Πληθυντικόθ κυρία Μινγκού; Θα θαθ κόπθω τη καλημέρα θαθ. Θαθ λέω μόνο σθπέρα θαθ. Τέλοθπάντων. Και θε θαθ εύχομαι να έχετε την καλή τη χρονιά θαθ.

 
At 10:52 AM, Blogger just me said...

Εγκαρδίως Καλή Χρονιά (καθυστερημένα) και Χρόνια Πολλά διά την εορτήν σας (ευτυχώς in time), φίλτατε!

(πληθυντικός διότι... έχω μία τάση προς το απαγορευμένο και γλωσσικό mix and match γιατί έχω μια άλλη τάση προς την εντροπία) :) :) :)

 
At 4:33 PM, Blogger QarcQ said...

Πολύχρονος, εύρωστος, με αίσθημα ευτυχίας και εκπληρωμένες επιθυμίες.
Thas, you are my favorite Athanasios.

 
At 6:58 PM, Anonymous Anonymous said...

Χρόνια πολλά, thas!
Και μη χάνεσαι...

 
At 12:54 PM, Anonymous Anonymous said...

Χρόνια πολλά thas. (Κοίτα να δεις που φαίνεται ότι περιμέναμε από εσένα δώρο-ποστάκι την ημέρα της γιορτής σου.)Εύχομαι να λείπεις επειδή περνάς πολύ καλά.

 
At 2:45 PM, Blogger thas said...

Γεια σας και χαρά σας.
Όπως βλέπετε εισάγω την πρακτική του καθυστερημένου ευχαριστώ ώστε να δοκιμάσω τις σχέσεις στο χρόνο. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία εδώ μέσα. Βαδίζουμε πάνω στο πλάνο. Θα ενημερωθείτε για την καμπύλη των αντοχών σας μέσα στο 2009- μαζί με τα βραβειάκια σας ο καθένας.

Just me και Qarcq και ανώνυμοι α, β σας ευχαριστώ πολύ και αντεύχομαι με πάσα τιμή και προσκύνηση τα καλυτερότερα, τα ευγενέστερα, τα σπουδαιοσπουδαιότατα των ανυπερθετογιγαντιαιοτάτων να σας συμβούν εντός του έτους.
Απλά πράγματα, δηλαδής.

 
At 10:47 AM, Blogger ou ming said...

Καλό Πάσχα, Θας! With a little help from your friends, θα καταφέρεις να απαντάς εγκαίρως :)

 
At 2:06 AM, Blogger Loucretia said...

Ε λοιπον με αυτη την Αγανακτηση φλερταρω εδω και καιρο, παω κι ερχομαι μπροστα στο ραφι, πιανω το βιβλιο, το ξεφυλλιζω, το αφηνω και παλι απο την αρχη. Ακομα να το αγορασω κι ας εχω διαβασει τοσες κριτικες γι αυτο. Τελικα βρηκα τι με σταματησε, το εξωφυλλο. Ναι, ναι, αυτος ο τιτλος που το διατρεχει διαγωνιως, σαν σπιραλ βιβλιοδεσια. Και σα δαγκωματια καρχαρια.
Τωρα γιατι τα γραφω ολα αυτα, ξερω γω μωρε, κουβεντα να γινεται :-)
(οπως καταλαβες, θα το αγορασω)

 
At 2:45 AM, Blogger Mitsobo said...

Θάνο σε ανακάλυψα ρε! Πολλά φιλιά!

 
At 3:38 AM, Blogger thas said...

@Loucretia,
Δυστυχώς μεταφέρεται πιστά η αμερικάνικη αισθητική των εξωφύλλων που μας ξενίζει. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι ίδιο αυτό μ' αυτό. Τα ελληνικά γράμματα δίνουν άλλο ύφος, ψιλοάσχετο.
Να τα πάρεις και τα δύο τα βιβλιαράκια αυτά, παρά τα εξώφυλλά τους. Αν δεν σ' αρέσουν, στα κερνάω. :-)

@Mitsobo.
Βρε βρε βρε καλώς τον...Κανονικά τέτοια ώρα είμαστε κλειστά αλλά ξεκίνησα το πράσινο τσάι τελευταία και με ξενυχτάει. Τι λες κι εσύ σαν ειδικότερος για τα εξώφυλλα του Ροθ; Δεν είναι λιγάκι ζντουπ για τα δικά μας γούστα;
Με γειά και το blog, καλορίζικο και καλοσχολίαστο. Κίσιζ μπακ.

 
At 3:52 PM, Blogger more said...

目標是什麼不重要,目標能產生什麼樣的效果才重要..............................

 
At 12:34 AM, Blogger x-ray said...

Μεσιέ, μέχρι στην κίνα σας πήρανε είδηση. Σε λίγο θα σας πούμε χρήστος ανεστη με χριστουγεννιάτικα λαμπάκια, κάντε κάτι. Μπονζουρ.

 
At 12:17 AM, Anonymous Anonymous said...

Πού είσαι, μωρέ thas?

 
At 4:14 PM, Blogger Loucretia said...

περασα να σου πω οτι τελικα αγορασα την "Αγανακτηση" ;-)

Καλο Πασχα!

 
At 9:06 AM, Anonymous Anonymous said...

Αλήθεια, πού είσαι μωρέ thas?

 
At 3:21 PM, Blogger thas said...

Lost in the night, looking for love.

 
At 11:32 AM, Anonymous Anonymous said...

http://www.youtube.com/watch?v=R49Qn61D7g8
αφιερωμένο, thas

 
At 1:13 PM, Blogger thas said...

Μερσί ανώνυμε/η. Φύγαμε.

 
At 1:15 PM, Blogger thas said...

@x-ray, όπως είδες αντέδρασα. Εντός του τριμήνου.

@Loucretia ξαναπέρνα να μου πεις πώς σου φάνηκε. Χρόνια πολλά πολλά πολλά.

 
At 3:43 PM, Blogger Μαρκησία του Ο. said...

Χαίρε Θας!

πάνω κάτω συμφωνώ με τα όσα λες για τον Δημητρίου - κι εγώ αυτή την αίσθηση έχω. Μου φάνηκε ότι έχει αρχίσει και πέφτει σε μανιέρα - δυστυχώς γιατί κι εγώ είμαι φαν του Δημητρίου.

τα σέβη μας ΧΧ

 
At 9:00 AM, Blogger thas said...

Και τα δικά μας σέβη Μαρκησία. Δυστυχώς και μια άλλη φίλη-φαν, συμφωνεί μαζί μας...και άλλος φίλος, επίσης, συμφωνεί. Πρόκειται για ρεύμα τελικά. Είναι κρίμα αν και μπορεί να είναι μόνο μια άτυχη στιγμή του και να την ξεπεράσει. Κίσιζ μπακ!

 
At 3:53 PM, Blogger οι σκιές μιλάν said...

Έχει ενδιαφέρον, νομίζω, η παράλληλη ανάγνωση της Αγανάκτησης με τον Φύλακα στη Σίκαλη.

Ελπίζω το καλοκαίρι να σας βρίσκει ευδιάθετο και ορεξάτο.

 
At 10:21 AM, Blogger thas said...

Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο, το οποίο αποτέλεσε και αφορμή να διαβάσω αυτό το βιβλιαράκι που ήθελα από καιρό. Έχεις δίκιο για τη σύγκριση, μου άρεσε πολύ ο χειρισμός του Saligner. Οι διαφορές αφορούν νομίζω το ύφος- ο Roth γράφει σήμερα και η ατμόσφαιρά του αναγκαστικά είναι λιγότερο αθώα. Στον Φύλακα βρήκα γοητεία, στην Αγανάκτηση, ασφυξία. Κυρίως.
Καλό καλοκαίρι και καλή αντάμωση τα φθινόπωρα. Θενκς και πάλι.

 
At 12:37 AM, Blogger Sraosha said...

Διάβασα την Αγανάκτηση την προηγούμενη εβδομάδα -- είχες απόλυτο δίκιο.

 
At 2:20 AM, Blogger thas said...

Τι εστί χρόνος στο μπλόγκινγκ άραγε; Όλα είναι τώρα. Χαίρομαι πολύ που σ' άρεσε!

 

Post a Comment

<< Home