vita moderna

kisses, tears & psychodramas

21.12.05

Το κοσμικό παιχνίδι

Μια μπαλάντα για τέτοιους καιρούς

K_os / Allelujah.


Δεξί κλικ στο δισκάκι και "αποθήκευση προορισμού ως" (2,3ΜΒ)

*


Πάμε προς το τέλος του χρόνου και κάτι ακαθόριστο ανεβοκατεβαίνει, σαν κύμα. Σα μια συγκίνηση που δεν εκφράστηκε γιατί δεν εντόπισε τον παραλήπτη της· έτσι ανεπίδοτη τριγυρίζει τώρα στα δωμάτια: ψάχνει στα ντουλάπια με τους κουραμπιέδες, στις αδιάφορες λέξεις βιβλίων που στοιβάζονται, στα τραγούδια που ήταν, μα δεν είναι πια. Τι γρήγορα που φθείρονται όλα.

*


Πολύ μικρή η δική μου συγκομιδή. Το precious των Depeche Mode(από το Playing the angel). Το amerimaca των Thievery Corporation (από το Cosmic Game). Το σάουντρακ Broken flowers απ' την ταινία του Τζάρμους. Το «κάπου βραδιάζει» του Φάμελλου. Το why go των Faithless, με το υπέροχο βίντεοκλίπ τους (η κοπέλα που χορεύει μόνη παντού, συναντά τον δικό της στις κυλιόμενες και συνεχίζουν τους χορούς στην εκκλησία, το μαιευτήριο κοκ) · κι ακόμα, η μαγική συναυλία τους εκείνη την καλοκαιρινή νύχτα.

Χάρηκα τον Κούρτοβικ στο «ελληνικό hangover» και τα ποιήματα του Αργύρη Χιόνη. Ο καλός καιρός της Μήτσορα με άφησε αμήχανο. Κάτι σ’ αυτό το βιβλίο δεν λειτούργησε. Σε αντίθεση με τη μεταγραφή του Καλοκύρη στην Πάπισσα Ιωάννα του Ροΐδη, η οποία λειτούργησε άριστα. Όσες προκαταλήψεις ή αντιρρήσεις και να έχει κανείς για τη μεταφορά του κειμένου στη σημερινή γλώσσα, νομίζω πως αίρονται από το πολύ καλό αποτέλεσμα.

Ελάχιστος κινηματογράφος. Μου εντυπώθηκε μόνο η υπέροχη, καθηλωτική ταινία (στην ΕΤ1) σε σκηνοθεσία Λιβ Ούλμαν, με πρωταγωνιστή τον Έραλντ Γιόζεφσον. Κι επίσης, η ανέλπιστα ποιητική «Αγέλαστος Πέτρα» του Κουτσαφτή (ντοκυμανταίρ του 2001)


Αυτά. Πολλά φωτάκια βλέπω στα απέναντι παράθυρα. Γράφω στο σκοτάδι τώρα, φωτισμένος από έναν γαλάζιο μαργαριταριένιο σωλήνα που αναβοσβήνει. Άραγε όλος αυτός ο διάκοσμος, η τάση να φωταγωγηθεί το σύμπαν, προϋποθέτει έναν κόσμο με νόημα ή το αντίθετο; (ελπίζουμε δηλαδή κάποιος να μας δει απο εκεί ψηλά και να μας ελεήσει, ή ζητάμε απλώς να επιβληθούμε στη μαφία της νύχτας;)
Είμαστε, όπως και να το δεις, το μαγαζί του γαλαξία με τη μεγαλύτερη φασαρία, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε πολλά. Ανεβοκατεβαίνουμε σκάλες, ανοίγουμε πόρτες, μπαίνουμε στη σκηνή, βγαίνουμε πάλι, τρυπώνουμε στα καμαρίνια, ψάχνουμε πίσω από κουρτίνες, αλλά δεν μαθαίνουμε και τίποτα. We are still blowing in the wind. Χιλιοτρυπημένοι , που έλεγε και το παλιό μότο. Με πολλές ερωτήσεις και ελάχιστες ή καθόλου απαντήσεις.

Αλλά δεν μπορείς να πεις κουβέντα. Δεν υπάρχει κυτίον παραπόνων και το αφεντικό, με αστραπιαία κίνηση κατάφερε να κλειδώσει το συρτάρι, πετώντας μέσα το κλειδί.

14 Comments:

At 3:17 AM, Blogger mosaic said...

Γράφεις υπέροχα. Ελπίζω να νιώθεις και έτσι αν και τα κείμενα σου λένε πως όχι.

 
At 1:03 PM, Blogger Mirandolina said...

Θα έγραφες στο σκοτάδι τώρα αν δεν έλαμπε ελπιδοφόρα η οθόνη του υπολογιστή.

Εύμορφο και μελαγχολικό, πάλι και ξανά
(μ αρες που δεν έχουμε απαντήσεις δηλαδή που δεν γεράσαμε ακόμη).
Καλά Χριστούγεννα, Θας.

 
At 3:24 PM, Blogger Sraosha said...

Πολλά φωτάκια βλέπω στα απέναντι παράθυρα. Γράφω στο σκοτάδι τώρα, φωτισμένος από έναν γαλάζιο μαργαριταριένιο σωλήνα που αναβοσβήνει. Άραγε όλος αυτός ο διάκοσμος, η τάση να φωταγωγηθεί το σύμπαν, προϋποθέτει έναν κόσμο με νόημα ή το αντίθετο; (ελπίζουμε δηλαδή κάποιος να μας δει απο εκεί ψηλά και να μας ελεήσει, ή ζητάμε απλώς να επιβληθούμε στη μαφία της νύχτας;)

 
At 9:40 AM, Blogger thas said...

Mosaic και mirandolina, αντευχόμεθα τα χρόνια πολλά για τις ημέρες και ευχαριστούμε τα μάλα. (mosaic αυτό που ρωτάς προσπάθησα να περιγράψω και κατέληξα εδώ. Ό,τι ξέρεις, ξέρω!)

sraosha χρόνια πολλά κι από εδώ. (προσπαθείς να δεις αν δουλεύει το copy paste; :-)

Υπάρχει άνθρωπος (ζώο ή πράγμα) που κατέβασε το τραγουδάκι; Τα παλληκάρια είναι χιπ χόπερς αλλά μια ιδιαίτερα ανοιχτή αντίληψη, με jazz και funky στοιχεία, γυναικεία φωνητικά κλπ. To crabbuckit και το love song παίζονται πολύ αυτές τις ημέρες. Και ανάμεσα σ' όλα εμφανίζεται κι αυτή η ροκ μπαλάντα. Κούφ. Το δισκάκι λέγεται Rebel lion.

Μήπως τώρα; Μέχρι να γίνει ο καφές;

 
At 1:21 PM, Anonymous anna said...

Δεν υπάρχει κάποιος που να μην το κατέβασε! Ήρθε "στον καιρό του". Ό,τι πρέπει.

 
At 5:19 PM, Blogger Sraosha said...

Το τραγούδι το κατέβασα αλλά δεν το πολυκατάλαβα.

Όσο για το παράθεμα, αφού η λειτουργία "επικόλλησης" / paste έκανε το δέον, κάθησα κι αναρωτιόμουνα τι να σχολιάσω. Δε βρήκα κάτι και το άφησα έτσι (Pierre Menard, που λέμε).

 
At 10:48 AM, Blogger thas said...

Ούτε εγώ το "καταλαβαίνω". Ίσως να καταλαβαίνω τη διάθεσή του, τη συγκίνησή του, η οποία μου υπέβαλε κάπως και τον τόνο σ'αυτό το ποστ. Κόλλησα και το άγουγα για ώρες.

 
At 10:52 PM, Blogger thas said...

-Δεν αγούς τι σου λέω παιδί μου;
-Αγούω, μάνα. Αγούω.

 
At 8:04 PM, Blogger discolata said...

χρόνια πολλά και πολύ γλυκά:)
άργησα λίγο ε; με τις ευχές...

αλλά εδώ είμαι ακόμα.

 
At 4:47 PM, Blogger kosmopolitis said...

"Αλλά δεν μπορείς να πεις κουβέντα. Δεν υπάρχει κυτίον παραπόνων και το αφεντικό, με αστραπιαία κίνηση κατάφερε να κλειδώσει το συρτάρι, πετώντας μέσα το κλειδί."
*
Αδέλφια, μη φοβάστε. Θα βρούμε αντικλείδι.
N. Άσημος.

 
At 6:18 PM, Blogger ViSta said...

Για να δειξω και εγω οτι ξερω να κανω copy/paste...
...Είμαστε, όπως και να το δεις, το μαγαζί του γαλαξία με τη μεγαλύτερη φασαρία, δεν υπάρχει αμφιβολία...

Δεν νομιζω οτι οσα φωτακια και να αναψουμε, οση φασαρια και να κανουμε, οτι θα τα προσεξει καποιος στον γαλαξια ανεξαρτητα ποσο μακρια και να βρισκεται. Μπορει η υποκειμενικη μας αποψη για τον ευατο μας και τις δυνατοτητες μας να ειναι τεραστια, αλλα το πραγματικο μας μεγεθος ειναι απειροελαχιστο σε σχεση με τον γαλαξια.

Ευτυχως.

Πολυ ατμοσφαιρικη η μουσικη.
Ακομα πιο ενδιαφερον το κειμενο.

Χρονια πολλα.

 
At 4:19 PM, Anonymous passenger said...

Χρόνια πολλά, thas.

 
At 3:26 PM, Blogger τέττιξ said...

Χρόνια Πολλά, Γαλή Χρονιά (με πέταλα)!

 
At 3:31 PM, Blogger thas said...

Discolata, kosmopolitis, vista ξενιτεμένη, passenger, τέττιξ και υπόλοιποι φίλοι, φίλες, γάτες, αδέσποτα σκυλιά του πάρκου, πεταλούδες της νύχτας και ανεμώνες της θάλασσας, χρόνια πολλά πολλάάάάάάάάάάάάάά να έχουμε...

 

Post a Comment

<< Home