vita moderna

kisses, tears & psychodramas

2.1.06

personal Jesus

Θεό-θεό-θεό δε σε λέέένε
Αλλά-αλλά-αλλά τα λόγια σου καίνε
Σωκράτη εσύ σουπερστάααρ


(Δε βαριέσαι, λεπτομέρειες. Σάματις ο kukuzelis συνηθίζει να γράφει σε ίντερνετ καφέ;)



Ο τίτλος ήταν: Η χαρά (αλλά και η αγωνία) του αυτοκαθορισμού.

Το κείμενο, συνέχιζε έτσι:

Η διαρκής επαφή με διαφορετικές αντιλήψεις ή στάσεις ζωής στα πλαίσια των σύγχρονων ανεκτικών κοινωνιών, δημιουργεί ρωγμές και στην ως τώρα συμπαγή εθνική κουλτούρα. Οι πολίτες δεν αισθάνονται υποχρεωμένοι να επιβεβαιώνουν πάντα ένα ιδεατό μοντέλο συμπεριφοράς κοινής αποδοχής, παίρνοντας αποστάσεις από το εθνικό στερεότυπο.

Το δικαίωμα στην αυτοπραγμάτωση όμως, δεν είναι χωρίς κόστος. Όταν οι αξίες δεν αντλούνται πλέον από τους συνήθεις και παραδεδομένους μηχανισμούς παραγωγής νοήματος όπως η θρησκεία ή η πολιτική ιδεολογία, το άτομο καλείται να συγκροτήσει νέο σύστημα αρχών, χωρίς την επικύρωση ενός θεσμοθετημένου λόγου. Η αγωνία μιας τέτοιας επιλογής δεν είναι αμελητέα.

Προς έναν νέο ανθρωπισμό.

Ως ανθρωπισμός των νέων καιρών, θα μπορούσε να οριστεί το θερμό καλωσόρισμα από την κοινότητα κάθε ανθρώπινης «ιδιαιτερότητας» που δεν απειλεί το σύνολο, η αποδοχή κάθε γνήσιας έκφρασης, η αυτόματη υιοθέτηση κάθε αιτήματος χειραφέτησης. Κατανοώντας βαθιά ότι η μόνη πραγματική απειλή κατά του ανθρώπου είναι ο θάνατος, τότε αυτόματα, σχεδόν ενστικτωδώς, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η κατανόηση και η αλληλεγγύη, συγκροτούν τον τύπο, τα χαρακτηριστικά ενός νέου ανθρωπισμού, μιας ηθικής στάσης του ανθρώπου χωρίς άλλη προηγούμενη θεολογική ή φιλοσοφική θεμελίωση.

Το μόνο που μπορούμε πραγματικά να κάνουμε είναι να παρατηρούμε, να πλαταίνουμε και να ανοιγόμαστε στο μέλλον με γενναιοδωρία. Διαρκώς αλληλέγγυοι.

------
Πρόκειται για διασκευή παλιότερου ποστακίου- το παραθέτω μια και το δούλευα γιορτινές μέρες (και δεν πρόκαμα να ψάξω για πανταλόνι). Δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να το βάλουν ολόκληρο, σεβαστόν και κατανοητόν. Δούλεψαν και με φωτό, τους ευχαριστούμε πολύ. Μια μικρή σημείωση μόνο: αυτή η ιστορία με τους "αντάρτες" bloggers του ίντερνετ, έκανε, νομίζω, τον κύκλο της. Ξεπεζέψαμε και περάσαμε στα σαλόνια πια. Τα ζά απ' έξω μασουλάνε γαλήνια το σανό τους. Καλή χρονιά και δημιουργική να έχουμε, σύντροφοι. Αμάν αμήν.

15 Comments:

At 9:26 PM, Blogger kosmopolitis said...

Φίλτατε, θέλω να σου πω ότι γράφεις υπέροχα. Εχω διαβάσει προηγούμενα κείμενα σου.
Το σημερινό σου είναι εξαιρετικό.
Κατά την - ταπεινή - μου άποψη ήταν το καλύτερο όλων μας.
Η δε συνέχεια το κάνει ακόμα πιο όμορφο. Λυρικό.
*
Στην ερώτηση " πιστεύεις στο θεό ", κάποιος απάντησε : " πιστεύω σε κάτι σπουδαιότερο από το θεό " ! Κάπου το διάβασα πρόσφατα. Δεν θυμάμαι ποιος όμως, δυστυχώς.
*
Καλή χρονιά σου εύχομαι.

 
At 9:32 PM, Blogger Mirandolina said...

Θας, δεύτερη και καταϊδρωμένη (τζαμπα τα ρεξόνα γαμωτ)συγχαίρω -- πολύ σας χάρηκα σήμερα.

 
At 12:59 PM, Blogger thas said...

Κοσμοπολίτα (ω παιδοτρίβα, ω γυμνασιάρχα) σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και την επιπλέον αναφορά στο blog σου.
Προσωπικά αισθάνθηκα περίεργα, τα κομμάτια μας ήταν αποσπάσματα σκέψεων που δεν κατάφεραν να συγκροτήσουν ένα κάποιο όλον (και σιγά μην ήταν το δικό μου το καλύτερο.) Είναι εντυπωσιακό πάντως ότι άλλο μας ζητήθηκε και άλλο κάναμε, σχεδόν σαν να είμαστε συνεννοημένοι. Τέλος πάντων, ήταν πολύ φροντισμένη η παρουσίαση, ο Μιχάλης Μ. ευγενικός, τηλέφωνα για το προφίλ κλπ.

Μιραντό, έχετε γίνει ο φύλακας άγγελός μου. Σαφώς έπρεπε να σας διαβάσουμε κι εσάς στο αφιέρωμα- λείπατε. Κι αυτό δεν είναι "αβρότητες" και "ανταποδόσεις", ξέρουμε γιατί μιλάμε...

 
At 2:52 PM, Blogger Mirandolina said...

Θας η καλοσύνη σας είναι γνωστή [όπως και η ενάργεια της γραφής, ο τρόπος με τις λέξεις, η ευγένεια που αποπνέουν όλα (σας)-- όλα όσα καταδεικνύουν γιατί οι άγγελοι δεν είναι ελεύθεροι. Τους σκλαβώνετε. Αποδέχομαι το ρόλο, πάει να πει, κι άμα πάει να σας πειράξει κανείς, θα βγάλω τη ρομφαία!]

 
At 9:12 PM, Blogger Rodia said...

Αγαπητέ Thas, επιτέλους λαβαίνω το θάρρος να σου γράψω τι με ενοχλεί σε σένα. Με ενοχλεί η σταθερότητά σου. Η συνέπεια στα γραφόμενά σου. Δεν αφήνεις ούτε ένα ψεγάδι να φανείς πιο ανθρώπινος.
Δεν ξέρω πώς θα τα πάρεις αυτά που σου γράφω (ελπίζω όχι στο κρανίο!) αλλά από καιρό ήθελα να τα φανερώσω.
Για ομολόγησε, πόσα κείμενα απορρίπτεις πριν εμφανίσεις το τελικό; Οδηγείσαι απο ένα φόβο να εκτεθείς, λες και είσαι γνωστός τοις πάσι, ή είναι μια έμφυτη τελειομανία που ακόμα σε καθορίζει;

Επειδή έχω περάσει το ψυχοφθόρο στάδιο της τελειομανίας και πιστεύω ότι τώρα πια έχω απελευθερωθεί, σου γράφω μήπως το ξανασκεφτείς και πάψεις να βασανίζεσαι. Εκτός αν η ικανοποίηση και ο (μόνιμος) θαυμασμός που προκαλείς σε τρέφουν! :-)
Εμένα, η μονιμότητα γενικά με μπερδεύει, νιώθω ότι δεν είμαι και τόσο ανθρώπινη όταν κυνηγάω το τέλειο και αψεγάδιαστο...

..και.. πιστεύω ότι είναι ενδιαφέρον να αποκαλύπτουμε όλους τους εαυτούς που κρύβονται μέσα μας και μας αποτελούν..

 
At 11:51 PM, Blogger thas said...

Επειδή η κριτική σου είναι επί της ουσίας, δεν έχω πολλά να αντιτάξω. Αν «δεν αφήνω ούτε ένα ψεγάδι να φανώ πιο ανθρώπινος», τότε έχω κάνει λάθος, έχω αποτύχει. Και προφανώς έτσι θα είναι, αφού μου προτείνεις να σπάσω τη συνέπεια, να γίνω πιο ανθρώπινος, να τσαλακωθώ.

Να σου εξομολογηθώ πάντως ότι το κουσούρι που με βασανίζει είναι ο ήχος των λέξεων. Όταν γράφω ακούω έναν ρυθμό που με οδηγεί. Αν ο ρυθμός δεν ηχεί καλά, ξαναγράφω την πρόταση κοκ. Αυτός ο ρυθμός, μερικές φορές γίνεται τόσο κυρίαρχος, που «ακούγεται» έντονα- οπότε το παιχνίδι έχει χαθεί. Κάποια κείμενα, το «Στα θρανία με τον Βύρωνα» ας πούμε, μου πήρε πέντε-έξι ημέρες, επί πέντε ώρες την ημέρα- είχα το διαρκές ανικανοποίητο. Άλλα, είναι γραμμένα σε είκοσι λεπτά.

Αυτό επίσης που αναφέρεις, για την αποκάλυψη πολλών πλευρών του εαυτού, για την εντύπωση, δηλαδή, της ειλικρίνειας στην εξομολόγηση, είναι και για μένα ένα στοίχημα. Πολλά κείμενα που διαβάζω, γραμμένα με τις καλύτερες προθέσεις, με όλη την ορμή και το πάθος μιας de profundis κατάθεσης, είναι βαρετά ή προφανή. Η προφορικότητα στην έκφραση, μοιάζει συχνά με κακοπαιγμένο σήριαλ. Άλλα, πάλι, κείμενα, λογοτεχνίζουν τόσο που γίνονται αφόρητα. Στις ίδιες λούμπες πέφτω κι εγώ διαρκώς. Προφανώς, στοιχεία του χαρακτήρα μου με οδηγούν σε λάθος εκτιμήσεις. Όμως δεν είναι στόχος μου η δημόσια ψυχανάλυση. Δεν γράφω ένα ημερολόγιο που κάποιος ανοίγει τυχαία και ανακαλύπτει τον κρυμμένο μου εαυτό. Αντίθετα, σκηνοθετώ έναν εαυτό, που ελπίζω ότι είναι ο δικός μου βαθύτερος, περιμένοντας ότι θα συναντήσει τον δικό σου. Αν αυτό βγαίνει άκομψα ή υπερβολικά φροντισμένα, πρόκειται για κακή σκηνοθεσία, την αποτυχία της οποίας αναλαμβάνω εξ’ ολοκλήρου.

Ίσως να αναφέρεσαι, επίσης, στην ξηρότητα ή «στρογγυλάδα» που βγάζουν κάποια κείμενα πιο θεωρητικά, όπως αυτό το τελευταίο στα Νέα.(τελευταία επίσης, δεν μου βγαίνουν και τα παλιά χιουμοριστικά ρε γμτο). Το συγκεκριμένο, επειδή αναφερόταν σ’ ένα φαινόμενο, σε μια γενική τάση της εποχής και θα το φιλοξενούσε η εφημερίδα, πήρε αυτόν τον αυστηρό-ακαδημαϊκό τόνο, που μου βγαίνει πότε πότε. Είναι κάπως σαν την χρήση της καθαρεύουσας. Όταν αρχίσεις να μιλάς έτσι, γουστάρεις και αρχίζεις να τη βρίσκεις... Ύστερα, ξενέρωτος, λες, τι γλώσσα είναι αυτή ρε παιδί μου, πώς ακούγεται έτσι ψυχρά…Έχει πάντως και η αυστηρή διατύπωση τη χάρη της. Σου επιτρέπει να συγκεντρώνεσαι.

Για βασανισμό και ταλαιπωρία πάντως δεν πρόκειται, μου βγαίνουν φυσικά τα λάθη μου. Και η τελειομανία που λες ότι με χαρακτηρίζει, αφού πρόκειται για γλώσσα, δεν είναι τίποτα άλλο από καθαρή αποτυχία στην έκφραση. Ένας σχολαστικισμός που κάλυψε την αλήθεια των λεγομένων. Μια επικοινωνία (μεταξύ μας) που διαταράχτηκε, καθώς το ένα μέρος απέσυρε την εμπιστοσύνη του. Ξέρω ότι γράφοντας, παίρνω κάθε φορά αυτό το ρίσκο…Αν η βάρκα αρχίσει να μπατάρει επικίνδυνα πάντως, θα τα μαζέψω και θα πάω να κρατάω ίσο στον χοιροβοσκό. (αλλά, εκεί να δεις αγωνίες που έχει, α πα πα…)

 
At 2:08 AM, Blogger Rodia said...

Δεν απέσυρα την εμπιστοσύνη μου φυσικά, ούτε θέλησα να σε βάλω στα κακά στενά που λένε.. να στριμωχτείς και να αυτοχαστουκιστείς! Στην αρχή που έμπαινα και διάβαζα το μπλογκ σου και έβλεπα όλο αυτό το λιβανωτό να καίει, έδωσα μεγαλύτερη προσοχή και διαπίστωσα πως ούτε κόμμα ούτε τελεία σου ξέφευγε. Λέω μέσα μου «τι γίνετ' εδώ πέρα;» δεν έχει λάκκο η φάβα!
Τι να σχολίαζα όμως; Μια από τα ίδια; Υποκλίνομαι και υποκλίνομαι, θα κοψομεσιαζόμουν!

Τεσπα, Υποκλίνομαι!!!:-))

..στο εξής, να ξέρεις πως και να μη το γράφω συνέχεια, το εννοώ..
(και θα ψάχνω να βρω ένα ρυθμό που να μου ταιριάξει)

Εξομολογητικά συνεχίζω λέγοντας ότι το δικό μου ατού είναι οι εικόνες. Εικονογραφώ με λέξεις τα κείμενά μου και ο ήχος βγαίνει μέσα απο την εικόνα. Αν δεν το πετυχαίνω διαρκώς, είναι επειδή το αφήνω πολλές φορές στην τύχη του. Για μένα (γνώμη μου, ε) το γραπτό έχει μια αυτονομία, λειτουγεί συχνά ερήμην μας. Το αφήνω λοιπόν να προχωρήσει μοναχό του κάπου κάπου και αν σκοντάψει αυτό συμβαίνει όχι επειδή το έχω εγκαταλείψει αλλά επειδή το ίδιο είναι ανεπαρκές! ;-) Με δυο λόγια, δεν διστάζω να τα εμφανίσω όλα επειδή θέλω να μάθουν να περπατάνε.. να ξεπεράσουν την ηλικία του μπουσουλήματος..

 
At 4:20 PM, Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Εγώ πάλι βαθειά μέσα μου πιστεύω,ότι όταν θα βρισκόμασταν πέντε έξι μέσα στο απόλυτο σκοτάδι με λίγα κεράκια μιάς αγρυπνίας θα έψελνες πολύ καλά.

Εχω εντοπίσει το τράκ που μάς εμποδίζει να εκτελέσουμε κάτι μουσικό σωστά,στο γεγονός ότι μόνοι μας δημιουργούμε την "αγωνία" για το άν θα ακουστεί σωστά. Οπότε κάνουμε βέβαια λάθος.

Το ίδιο πιστεύω, χωρίς να γνωρίζω, ότι ισχύει και για τις άλλες τέχνες.

Εξ άλλου το ψαλτήρι συμβολίζει υπό ιδανική μορφή βέβαια την συνύπαρξη όλων
με καλές ή κακές φωνές,και όχι όπως ηθελημένα έχει επικρατήσει η επικράτηση του ενός πολύ καλού.

Αν ποτέ μπατάρει η βάρκα ξέρεις που θα μας βρείς, άν και δεν είναι συνθήκη ικανή και αναγκαία.

Καλή Χρονιά Εύχομαι.

 
At 8:41 PM, Anonymous 2 said...

Bello questo post riguardo a this post , mi raccomando thas , cerca di tenere aggiornato questo blog che sembra uno dei pochi interessanti! Vorrei segnalarti il mio sito che parla di scommesse online . Solo le migliori informazioni inerenti alle scommesse online !

 
At 3:37 PM, Blogger thas said...

Γιώργη, να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν μου δόθηκε η δυνατότητα έστω για δυο τρεις στίχους σε αληθινό ψαλτήρι. Έπεσα, όπως θα φαντάζεσαι, πάνω στη μεγάλη διαμάχη για το ποίος ερμηνεύει σωστά τας ιεράς παραδόσεις και ποίος όχι, συν την ανθρώπινη ματαιοδοξία των σπανίων λαρυγγισμών σπανίων ψαλτών, συν τις αγκωνιές και τα σπρωξίματα.

Όσο πονοκέφαλο πάντως μου δημιουργούσε πάντα η δογματική και ιδεολογική τρομοκρατία των αποκλειστικών διαχειριστών (τρομάρα τους) της εκκλησιαστικής παράδοσης, τόση, αντιθέτως, ησυχία και γαλήνη μου δημιουργούσαν τα μαθήματα στη σχολή του Σ.Καρά, όπου μια τάξη ετερόκλητων και μπερδεμένων μετα-φρίκ, τραγουδούσε δειλά αλλά με απόλαυση τα βου-γα-δι. Σπουδαίο πράγμα η χορωδία. Σε απαλλάσσει από το βάρος του εαυτού και σε κάνει να ακούγεσαι σούπερ. Και τι ωραίο πράγμα να γίνεσαι ο ίδιος ηχείο. (Ιδίως ο φθόγγος βου, παρατεταμένος, με συντονίζει απίστευτα- ίσως είναι από τις ελάχιστες στιγμές που το μυαλό μου (προς στιγμήν έστω) παύει να σκέφτεται)

 
At 8:17 PM, Blogger το θείο τραγί said...

Από τις πιό δυνατές σημειώσεις σου αυτό για την χορωδία και το ημείο και το βού, thas.

 
At 8:18 PM, Blogger το θείο τραγί said...

ηχείο...

 
At 9:38 AM, Blogger Γεώργιος Χοιροβοσκός said...

Σπουδαίο πράγμα η χορωδία. Σε απαλλάσσει από το βάρος του εαυτού και σε κάνει να ακούγεσαι σούπερ..

Το κρατάω όπως ακριβώς γράφτηκε,για να αποδώσω μια κάποια άλλη στιγμή παραστατικά την έννοια του όλοι μαζί σε ιδανική κατάσταση.

Διιιι γα βουυυ!

 
At 12:04 PM, Blogger thas said...

Μερσί, μπρε.

 
At 2:36 AM, Anonymous Anonymous said...

This is very interesting site... Sex with the big dicks Cheap pre-paid calling rates access+provider+internet+service Tramadol what is it http://www.dentist-17.info zyban

 

Post a Comment

<< Home