vita moderna

kisses, tears & psychodramas

31.5.07

Για την Αμαλία κι εγώ.

Έγραφα σήμερα ένα ποστάκι από τα συνήθη τελευταία μου, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τρία παιδιά βολιώτικα. Ταυτόχρονα διάβαζα για την Αμαλία– το ζήτημα που κυριαρχεί στα μπλογκ και επιβάλλεται με την τραγικότητά του. Στο τέλος σταμάτησα να γράφω τα δικά μου γιατί επιτέλους κατάλαβα: ήμουν εκτός θέματος.

Ένα πρώτο συμπέρασμα: Η διασκορπισμένη κοινότητα των μπλόγκερς-γραφέων, αυτό το αμφισβητούμενο θολό τοπίο των παράλληλων μονολόγων, αρχίζει να καθαρίζει κάπως όταν αναδύεται ένα ζήτημα ανθρώπινο, χειροπιαστό. Η άδικη δίωξη ενός προσώπου πρώτα, ο θάνατος ενός άλλου τώρα, συσπειρώνει την ενέργεια όλων γύρω από ένα κέντρο που σχετίζεται πάντα με τον συνάνθρωπο. Ξαφνικά διαφαίνεται μια κοινή συνείδηση! Οι συνήθεις ακκισμοί μας, οι χαριτωμενιές ακόμα και η «σοβαρή» αρθρογραφία μας συγκρινόμενη με τον αφόρητο πόνο και τελικά τον ίδιο το θάνατο, φαντάζει επιεικώς λίγη. Και αλλού ξημερωμένη.

Γράφουμε γιατί ζούμε καλά. Γιατί έχουμε την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου μιας ζωής που δεν περνάει των παθών της τον τάραχο. Αλλά ευτυχώς από κάτω το σύστημα δουλεύει ώστε να έχουμε πότε πότε συνείδηση του αστείου της υπόθεσης, της περιόδου χάριτος που διανύουμε. Δεν κάνουμε δα και καμιά βαριά δουλειά.

Η Αμαλία, αντίθετα από μας, έγραφε γιατί δεν ήταν καλά. Κι αυτό δεν αφορούσε ένα ζήτημα έκφρασης αλλά ένα πρόβλημα επιβίωσης. Όσο ζούσε, το μπλογκ της ήταν χαμένο στον ωκεανό της φλυαρίας μας – τα αναπόφευκτα της ιντερνετικής δημοκρατίας. Με το θάνατό της τα κείμενα φωτίζονται αλλιώς. Δεν διαβάζει πλέον κανείς σημειώσεις επί χάρτου αλλά το χειρόγραφο μιας μελλοθάνατης. Τα σχόλιά της διακόπτονται ξαφνικά και αυτό αρκεί για να παγώσει το αίμα στις φλέβες σου. Ψάχνεις πίσω από τις γραμμές να δεις το πρόσωπο.

Θα μου πεις, η ζωή συνεχίζεται και μετά το θάνατο της κοπέλας. Πώς αλλιώς.
Ε, λοιπόν, όχι. Βασανίζοντας λιγάκι το αυτονόητο κλισέ, η ζωή δεν συνεχίζεται επ’ άπειρον, τουλάχιστον όχι για όλους και κυρίως για όσους δικούς της μένουν πίσω, χτυπημένοι από τον κεραυνό. Ο καθένας ξέρει ότι θα μπορούσε να είναι εκεί, στη θέση του άλλου, γι’ αυτό και οι κουβέντες μας βγαίνουν δειλές ή συγκινημένες. Μπορεί ακόμα άτσαλες, μελό, ίσως και αφελείς, κατά το ύφος του ο καθένας, πάντως αυθόρμητες και ειλικρινείς. Λιγότερο εκβιασμένες από άλλες.
Κοινοτοπίες; Κάτσε, γιατί μπορεί να πω κι άλλες. Όχι καθόλου για να συγκινήσω με τα φτηνά λογάκια μου, ούτε για να ψαρέψω ευαισθησία στα ρηχά του συναισθήματος. Κι αν με ρωτάς, προτιμώ ειλικρινά την καίρια συζήτηση που άνοιξε στου kuk, με τρομερό επίπεδο σχολιασμού όλων, από το δικό μου συνοθύλευμα εντυπώσεων (δεδομένου ότι τέτοιες καταθέσεις γνώμης σαν τη δική μου θα υπάρξουν δεκάδες).

Αυτό που προσπαθώ κάπως να πω και το στριφογυρίζω γιατί δεν είναι ξεκάθαρο μέσα μου είναι ότι: ο θάνατος του άλλου είναι ένα γεγονός που κρίνει τη δική μας ζωή, θυμίζοντάς μας ότι ζούμε πάνω σε έδαφος σαθρό, οριστικά υπονομευμένο. Ότι η συγκίνησή μας για τον πόνο του διπλανού δεν μπορεί να φιλτράρεται διαρκώς για λόγους αισθητικούς, αφού κάτω από τους τόνους πολιτισμένης συμπεριφοράς, πίσω από την ευφυή μας σκηνοθεσία ή την απώθηση, βρίσκεται ο ίδιος φοβισμένος πυρήνας, η ίδια αγωνία απέναντι στην αρρώστια, τον πόνο και το θάνατο.
Το μπλογκ της Αμαλίας είναι ένα μικρό παράθυρο να δεις όψεις του ζοφερού τοπίου. Να θυμηθείς ότι η ζωή μπορεί να γίνει εφιάλτης, ένας μηχανισμός ασυνάρτητος και εχθρικός. Και φυσικά κάθε στάση, το βίαιο κλείσιμο του παραθύρου ή η καθήλωση και η ανάλυση σε δάκρυα, είναι κατανοητή και ανθρώπινη. Υπάρχουν μηχανισμοί αυτοάμυνας που λειτουργούν διαφορετικά στον καθένα.

Στις πάλαι ποτέ θεολογικές μου συζητήσεις, ρωτώντας δεξιά κι αριστερά γιατί υπάρχει τόση αδικία στον κόσμο, δυστυχήματα και πόνος, οι απαντήσεις που έπαιρνα ήταν φειδωλές: δεν ξέρουμε τα του Θεού, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τις θείες ενέργειες, ο διάβολος είναι ο άρχων του κόσμου τούτου, όσους αγαπάει ο Κύριος παιδεύει. Αν ξεχνάω μερικές ή αν κινούμαι στην περιφέρεια του ζητήματος ας με διορθώσει κάποιος.
Προς το παρόν κρατάω αυτό που μου φαίνεται τιμιότερο: δεν έχουμε ιδέα, δεν ξέρουμε τι μας γίνεται.

Για τα άλλα που ξέρουμε, μίλησε η Αμαλία με το βίωμά της. Και θύμισε την αθλιότητα του συστήματος, την ταλαιπωρία και τις ταπεινώσεις που έχουν υποστεί όλοι, όσοι ζωντανοί και όσοι νεκροί πλέον αναγκάστηκαν να περάσουν από τη βαριά βιομηχανία της υγείας. Τα ονόματα αυτών που ισχυρίζεται ότι συνειδητά ή ασυνείδητα την εμπόδισαν, αλλά κυρίως όσων την βοήθησαν στη ζωή, στέκονται εκεί με μια παράξενη, δυνατή ενέργεια που μαγνητίζει. Κάθε φορά που διαβάζω τα αναλυτικά ευχαριστήρια σημειώματά της ΥΠΑΡΧΕΙ Ο … ΥΠΑΡΧΕΙ Η… παγώνω από μια συγκίνηση άλλης τάξης: τι τιμή να είσαι ανάμεσα σ’ εκείνους.

Δεν έχω ιδέα αν η συσπείρωση τόσου κόσμου είναι ικανή να φέρει αλλαγές. Και είναι φυσικό κάθε συσπείρωση να δημιουργήσει αντισυσπειρώσεις. Αλλά αυτά αναλύονται ήδη αλλού και κυρίως στο δικό της το μπλογκ.
Και όσα είπα εγώ πολλά ήταν και ήδη γνωστά.

34 Comments:

At 7:03 AM, Blogger paraxeno said...

ότι νεώτερο υπάρχει σχετικά με την κινητοποίηση της Παρασκευής για την Αμαλία και την υγεία εχει μαζευτεί εδώ

http://giatinamalia-blog.blogspot.com/

αν μπορείς να το διαδώσεις ώστε να συντονιστούμε καλύτερα και όσο περισσότεροι γίνεται θα βοηθούσε πολύ

Ευχαριστώ

 
At 3:24 PM, Anonymous John McManus said...

Έκανα copypaste το url του Κουκ εψές το πρωΐ μ' ένα (1) μονάκριβο σχόλιο από κάτου κι αυτό μιά σχαλαμάρα και μισή, και το (ξανα)βρήκα σήμερα το μεσημερί με σαράκοντα εννέα (49)...


macmanus=εγγύηση γιά νταβαντούρι!

Θα μου πείς τώρα: "ρε μαλάκα Μανωλάκη κάνεις πλάκες με τέτοια θέματα;"

Τέλος πάντων!

Ας πούμε και μιά μαλακία, σαν τα αμήχανα χαζόγελα που διακρίνει κανείς γύρω από το μαύρο νεροζούμι, το κονιάκ(;) και το παξιμαδάκι στο κυλικείο, μετά το πέρας μιας νεκρώσιμης ακολουθίας!

Να ζήσουμε να την θυμώμαστε!

Τι άλλο να πούμε άλλωστε!

 
At 6:08 PM, Blogger Sraosha said...

Ακολουθεί σινδόνη.

Όταν είδα ρεπορτάζ στο δελτίο της ΝΕΤ των 9 για το μπλογκ της Αμαλίας έμεινα κόκκαλο: η συγχωρεμένη όχι μόνο ξαναέφερε στην επικαιρότητα ένα θέμα που κανείς δε θέλει να συζητάει, αφού βολεύει πολλούς (όχι 'όλους', έτσι;), και γιατρούς και ασθενείς, αλλά επιπλέον μίλησε για καταστροφικά λάθος διαγνώσεις και για την ιατρική αδιαφορία (η ιατρική αδιαφορία είναι ασυγχώρητη -- η καθηγητική ή πολιτική ή δικαστική αδιαφορία ή κόπωση είναι απλώς ενοχλητικές. Φυσικό είναι αυτό, αναμενόμενο και ανθρώπινο). Επίσης κατέδειξε ότι πλέον τα μπλογκ δεν είναι πια αποκλειστικά το χασομέρι μιας χούφτας δοκησίσοφων σπουδαιοφανών μαλακισμένων, αλλά και τόπος όπου ακούγονται φωνές που δεν μπορούν να ακουστούν αλλού, τώρα που ξέπεσαν τα κανάλια και το "θα φέρω το 'Σκάι' να σας γαμήσει, αλήτες / τσαρλατάνοι / απατεώνες / φασίστες" της γενιάς μου δε φοβίζει πια κανέναν...

Τώρα, επέτρεψέ (sic) μου φίλε Thas, να σχολιάσω αποσπασματικά και σχολαστικά κάποια εδάφια από το ποστάκι σου, α λα bfo, αλλά και κατά το συνήθειο μας:

Γράφουμε γιατί ζούμε καλά. Γιατί έχουμε την πολυτέλεια του ελεύθερου χρόνου μιας ζωής που δεν περνάει των παθών της τον τάραχο.

Όχι, δε γράφουμε όλοι γιατί ζούμε καλά, Μερικοί μας γράφουμε είτε γιατί δε ζούμε καλά είτε γιατί υποφέρουμε, είτε και τα δύο. Δε νομίζω, λ.χ., ότι ο υπότιτλος του Ιστολογίου 'ο πόνος μου σε πίξελ' συνιστά απλό βερμπαλισμό και μελόπραμα. Κάθε άλλο.

Στο κάτω-κάτω, όλα μέσα στη ρωγμή του χρόνου τα καταφέρνουμε: αγαπάμε, δημιουργούμε, πονάμε, αγωνιζόμαστε, ονειρευόμαστε, αγαπάμε. Αλίμονο αν καταντήσουμε ασκητικοί μηδενιστές...

η συγκίνησή μας για τον πόνο του διπλανού δεν μπορεί να φιλτράρεται διαρκώς για λόγους αισθητικούς, αφού κάτω από τους τόνους πολιτισμένης συμπεριφοράς, πίσω από την ευφυή μας σκηνοθεσία ή την απώθηση, βρίσκεται ο ίδιος φοβισμένος πυρήνας, η ίδια αγωνία απέναντι στην αρρώστια, τον πόνο και το θάνατο.

Εγώ, πάλι, Θανότατε, ψάχνω την 'αισθητική' και τον 'πολιτισμό' στη μπλογκερία με το κλεφτοφάναρο. Αυτό που βλέπω συνήθως είναι ο φοβισμένος πυρήνας και μόνο, ντυμένος ένα τσιτάκι, ένα αντερί ευφυούς (;;;;) σκηνοθεσίας που και κοντό πέφτει, και φεγγίζει (αφήνοντας να φαίνονται 'τα πάντα', που λέγαμε μικροί) το σκασμένο... Συμφωνώ ότι η συγκίνηση δεν μπορεί να φιλτράρεται και να βασανίζεται, και μάλιστα για έναν άνθρωπο που τον άφησαν να πονάει και να υποφέρει έτσι για 22 χρόνια, και μάλιστα όχι για 22 χρόνια από τα 70 έως τα 92, λόγου χάρη...

Από την άλλη, αισθάνομαι ότι στη μπλογκερία περισσεύουν οι κραυγές, οι ιερές αγανακτήσεις, οι κατακλυσμικές συγκινήσεις, οι δίκαιες οργές και τα ξεχειλίσματα ποικίλων αισθημάτων αδυσώπητων. Έτσι καταλήγεις να εκτιμάς κάτι τέτοια.

Κάθε φορά που διαβάζω τα αναλυτικά ευχαριστήρια σημειώματά της ΥΠΑΡΧΕΙ Ο … ΥΠΑΡΧΕΙ Η… παγώνω από μια συγκίνηση άλλης τάξης: τι τιμή να είσαι ανάμεσα σ’ εκείνους.

Πώπω, όντως, ναι. Μου δημιούργησε κι εμένα την πολιτισμένη συγκίνηση και το τιθασευμένο δέος (εντάξει, αυτοσαρκάζομαι για να το αλαφρύνω το βάρος εδώ) που μου προκαλούν τα ονόματα στη Λεωφόρο των Δικαίων της Ιερουσαλήμ: άνθρωποι που έπραξαν τα δέοντα σε έναν κόσμο που προτιμά να μαλακίζεται και να κρύβεται πίσω από το βρωμερό δάχτυλό του. Ονόματα ανθρώπων που έσωσαν, που ανακούφισαν, που προσπάθησαν. Υπενθυμίσεις στο διηνεκές, για όσο διαρκεί το 'διηνεκές' των ανθρώπων...

Εννοείται πως για την ίδια την Υπόθεση Αμαλία αδυνατώ να πω οτιδήποτε.

Υπόσχομαι να μην ξανασχολιάσω!

 
At 6:27 PM, Blogger thas said...

Και γιάντα να μη ματασχολιάάάσεις μωρέ;

Τώρα φεύγω, you know why, αλλά θα επανέλθω.

Να πω μόνο καλησπέρα στον μακμαν-εφέντη που έχω να μιλήσω καιρό!
Τι γίνεται ωρέ σύντεκνε! Μπαίνω εκειδανά και δεν κατέχω όλους αυτούς που λες. Πολλοί καθρέφτες, απα πα πα...
Άστα κεσάτια σήμερα. O kuk είναι άλλο μαγαζί, τεράστιο, καλός κόσμος, ε τον άγγιξες κι εσύ κι έγινε το θάμα.

Μερσί για την επίσκεψη.

 
At 8:55 PM, Anonymous nikoxy said...

Είσαι εντός του θέματος. Είσαι το θέμα. Και το κείμενό σου και το συμπλήρωμα του Sraosha.

 
At 9:21 PM, Blogger mosaic said...

thas πολυ καίριο το σχόλιο σου για τη συλλογικότητα της μπλογκόσφαιρας αν και κατά πάσα πιθανότητα θα δυσκολευτεί πολύ αυτή η συλλογικότητα να πάει λίγο παρακάτω απ΄αυτό, από το μπλογκάρισμα δηλαδή.

τέλος πάντων, το θέμα μας δεν είναι αυτό, είναι ο τρόπος που ξαφνικά θα μπεί για λίγο(1 μέρα ? 2 μέρες?) στη ζωή της χώρας μας το θέμα του "επαγγελματισμού" των γιατρών μας.

νομίζω ότι τα κατάφερε τελικά το κορίτσι και ότι από κει που βρίσκεται τώρα θα μας κυτάει και θα της αρέσει αυτό που βλέπει.

για να δούμε αύριο τι θα παίξει...

 
At 10:26 AM, Blogger thas said...

Αααα, δεν μ' αφήνουν να στήσω μια στοιχειώδη αλληλογραφία με τους αναγνώστας!

Το μεσημεράκι, τώρα.

 
At 12:55 PM, Blogger mondo said...

η ανάγνωση αποκτά άλλο νόημα σε κείμενα σαν το δικό σου, σ' ευχαριστώ για το συναίσθημα thas.

 
At 4:58 PM, Blogger Tin Man said...

Δεν μου κάνει εντύπωση που δηλώνεις ότι προτιμάς τη συζήτηση που προκάλεσε ο Kuk με το κείμενο του, παρ'ότι η προσέγγιση σου είναι εντελώς διαφορετική, ακριβώς αντίθετη θα έλεγα!

Αποδίδω την αντίφαση αυτή στη συνήθεια της ανταλλαγής φιλοφρονήσεων μεταξύ φίλων, και στη ροπή προς δημιουργία διαδικτυακών - φανταστικών - αντίπαλων στρατοπέδων.

Τα λέω έτσι χύμα επειδή με ενόχλησε η ελιτίστικη στάση ορισμένων, που διάλεξαν τη σημερινή μέρα για να διαδηλώσουν τον ελιτισμό τους, να ξεχωρίσουν από το πόπολο, να αποδείξουν ότι μπορούν να δουν βαθύτερα από τους υπόλοιπους, και να κρίνουν σοφότερα.

Ατυχέστατο το παράδειγμα του kuk, αγαπητέ thas. Ατυχέστατο. Γιατί όπως του έγραψε κάποιος σχολιαστής "η Αμαλία δεν ήταν ο αυτόπτης μάρτυρας της υπόθεσης. Ηταν ΤΟ ΘΥΜΑ". Όποιος δεν αντιλαμβάνεται τη διαφορά κοιτάζει το δάχτυλο..

Ο Kuk θέτει όντως ένα ζήτημα ηθικής τάξης, που προβλημάτισε κι άλλους κι ας μη διαθέτουν τη δική του οξυδέρκεια, αλλά το δημιουργεί εκ του μη όντως. Το κοινό κείμενο που δημοσιεύεται κι αποστέλλεται σήμερα δεν κάνει ΚΑΜΙΑ αναφορά στο ηθικό ζήτημα που θέτει ο Kuk. ΚΑΜΙΑ.

Προσωπικά, διάλεξα να μη δημοσιεύσω το κοινό κείμενο, όχι επειδή διαφωνώ αλλά προτίμησα ένα ποίημα. Αρκέστηκα στο ένα από τα πολλά προτεινόμενα banners. Διάλεξα εκείνο που κατά τη γνώμη μου τονίζει το σωστό μήνυμα: Όχι στο φακελάκι. ΔΩΡΕΑΝ ΥΓΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μπλογκερς διάλεξαν το ίδιο banner δείχνει, για μένα, ότι όλοι αντιλαμβάνονται το ηθικό ζήτημα που προκύπτει με την ονομαστική αναφορά σε ιαρτρούς, και μάλιστα το πάω και πιο πέρα και λέω ότι όλοι αντιλαμβάνονται το λάθος του μηνύματος "οι γιατροί τα παίρνουν και μας σκοτώνουν από πάνω". Πιστεύω λοιπόν ότι το κοινό κείμενο είναι εξαιρετικά προσεκτικό και ισορροπημένο προς το ηθικό ζήτημα που έκαναν σημαία ορισμένοι.

Και κάτι τελευταίο. Στη δική του προσέγγιση, και στο ατυχέστατο παράδειγμα του, ο Κuk επιδεικνύει ένα ενδιαφέρον για τον κατονομαζόμενο που θα χάσει ξαφνικά τη μισή πελατεία του. Εστίασε δηλαδή στην εμπορική, υλική διάσταση.

Αντίθετα, εσύ εστίασες στους άλλους κατονομαζόμενους. Σε εκείνους που όπως πολύ όμορφα γράφεις "τι τιμή να είσαι ανάμεσα τους".

Αυτά.

 
At 7:23 PM, Blogger thas said...

Γεια σου φίλε mosaic. Ακόμα κι αν αύριο ξεχαστούν όλα, αυτό που γίνεται σήμερα-συμφωνούμε νομίζω όλοι- έχει την αξία του. Η προβολή του ζητήματος είναι μεγαλύτερη από όση αρχικά πιστεύαμε.

nikoxy φαίνεται πως εμπέδωσα τη συνταγή των εκθέσεων για τις πανελλήνιες. Μερσί.

Mondo, σ’ ευχαριστώ κι εγώ, πολύ.

Ξεκινάω το copy paste, ω sraosha δίκαιε.

Λες: Όχι, δε γράφουμε όλοι γιατί ζούμε καλά, Μερικοί μας γράφουμε είτε γιατί δε ζούμε καλά είτε γιατί υποφέρουμε, είτε και τα δύο (…)Στο κάτω-κάτω, όλα μέσα στη ρωγμή του χρόνου τα καταφέρνουμε: αγαπάμε, δημιουργούμε, πονάμε, αγωνιζόμαστε, ονειρευόμαστε, αγαπάμε. Αλίμονο αν καταντήσουμε ασκητικοί μηδενιστές...

Γιατί να καταλήξουμε ασκητικοί μηδενιστές; Δεν ακυρώνω, νομίζω, την προσπάθεια. Επαναλαμβάνω και το πιστεύω: Γράφουμε γιατί ζούμε καλά. Ως γνωστόν τα κεκτημένα μας τα ξεχνάμε. Όποιον ρωτήσεις πώς τα περνάει θα απαντήσει μηχανικά κάτι σαν «άστα να πάνε» ή «αγώνας…» ή έστω «ας τα λέμε καλά». Το σχετικό μας «καλά» γίνεται απόλυτο προβαλλόμενο πάνω σε ζωές σαν της Αμαλίας. [αλλά αισθάνομαι όπως κι εσύ ότι δεν θέλω να μιλάω εύκολα για εκείνη].
Γράφω κοντά 4 χρόνια τώρα. Προφανώς έχω δαπανήσει εκατοντάδες ώρες σε ποστ, σχόλια και αντισχόλια, που σημαίνει ότι βρήκα τον χρόνο να το κάνω. Που σημαίνει δηλ. ότι μια οικονομική βάση είναι απ’ αλλού εξασφαλισμένη. Έχοντας μάλιστα ψυγείο και τραπεζικό λογαριασμό ανήκω σ’ εκείνο το ένα τοις εκατό του πλανήτη. Με σπουδές και adsl σύνδεση μπορεί να ανήκω και στο ένα τοις χιλίοις (δεν θυμάμαι ακριβώς τα ποσοστά εκείνης της στατιστικής που κυκλοφορεί στο ίντερνετ)
Μέχρι εκεί πήγαινε το σχόλιό μου. Το υπόλοιπο κομμάτι ενός εκάστου, βάσανα ψυχικά και σωματικά, διαψεύσεις και αδιέξοδα ούτε τα ξέρω ακριβώς ούτε τα παραβλέπω. Αλλά η σκέψη μου εδώ ήταν συγκριτική.

Λες: Από την άλλη, αισθάνομαι ότι στη μπλογκερία περισσεύουν οι κραυγές, οι ιερές αγανακτήσεις, οι κατακλυσμικές συγκινήσεις, οι δίκαιες οργές και τα ξεχειλίσματα ποικίλων αισθημάτων αδυσώπητων.

Ακριβώς. Γι’ αυτό και τα blog γίνονται νησάκια που το καθένα έχει πάνω του όχι μόνο τα κείμενα αλλά και τους σχολιαστές των. Έλκουμε ομοίους. Εδώ γράφουν άνθρωποι από 16 ως 96 χρόνων, ανοιχτά και ελεύθερα, οπότε όλα καλά ρε, όλα καλά.

Αγαπητέ Tin man.
Με τον kuk είμαστε φίλοι στη ζωή, συνεπώς έχω ένα πλεονέκτημα να γνωρίζω τον άνθρωπο. Οπότε κάθε εκατέρωθεν παραπομπή γίνεται δεδομένης της σχέσης και της ασφάλειας που δίνει η φιλία- έχουμε μάλιστα σαρκάσει αυτή την τάση αλληλοπαραπομπών με το «συγχαρητηριολόγιο» πάνω δεξιά. Ενδέχεται να μην είναι σωστό αυτό που θα κάνω τώρα αλλά θα το κάνω: ο kuk είναι περιπτωσάρα καλού ανθρώπου. Σπάνιο είδος ευαισθησίας και αλληλεγγύης προς τους άλλους- έμπρακτης εννοείται. Όσοι τον γνώρισαν το ξέρουν και μπορούν να πουν. Αυτό πληζ ας μη θεωρηθεί αποπροσανατολισμός και πλαγιομετωπικό χτύπημα- δίνω μια πληροφορία που αν θες μπορεί να μπει σε παρένθεση.
Στα ζητήματα που πραγματεύεται συνηθίζει να ρίχνει ένα πλάγιο φως που ούτε κατανοητό γίνεται πάντα, ούτε ευρύτατη αποδοχή έχει. Του τηλεφωνώ και ο ίδιος καμιά φορά για διευκρινίσεις γλωσσικών γρίφων και άλλων πολύπλοκων εξισώσεων που φτιάχνει. [Τα δικά μου κείμενα είναι διαφορετικά γιατί στόχος μου είναι η μεγάλη γυναικεία ψυχή. Πλάκα κάνω αλλά λέω και την αλήθεια(έστω εν μέρει)].

Ο kuk λοιπόν έγραψε ένα κείμενο που τράβηξε πάνω του πολύ ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις και σ’ αυτόν τον ολοκληρωμένο διάλογο παρέπεμψα, όχι από ψευτοταπεινότητα και κολακεία (ελπίζω) αλλά γιατί θεώρησα ότι ενεργοποιεί έναν σοβαρό προβληματισμό που αναπτύχηθηκε με τους καλύτερους όρους. Ο οικοδεσπότης, ακριβώς επειδή δεν είναι εριστικός, ανέσυρε τον καλύτερο εαυτό των άλλων. Όλες οι διαφωνίες είναι εξαιρετικά συγκροτημένες, εξού και ο ίδιος δηλώνει ότι με τα περισσότερα που γράφηκαν εκεί συμφωνεί. Άρα εδώ έχουμε ένα κέρδος για όλους.

Αν το κείμενό του είναι προς άλλη κατεύθυνση από τη δική μου είναι επειδή δεν ταυτιζόμαστε στις προσεγγίσεις- είναι φυσικό αυτό. Αναγνωρίζουμε όμως εκατέρωθεν την καλή πρόθεση (μας βοηθάει ίσως και μια παραπάνω εξοικείωση με τις αποχρώσεις του λόγου του άλλου) και μετά διαφωνούμε ελεύθερα...

Αυτά ήθελα να διευκρινίσω και να συμπληρώσω πως όσα γράφεις αποτελούν μέρος και του δικού μου προβληματισμού για το θέμα. Τα ακούω όλα και σκέφτομαι. Όσα θολά ή αδιευκρίνιστα με απασχόλησαν προσπάθησα να τα περιγράψω στο ποστ. Χαίρομαι αν συναντηθήκαμε σε κάποια απ' αυτά.

 
At 2:16 AM, Blogger ολια said...

Αγαπητέ thas ,δεν μπορώ να πώ οτι εχω παρακολουθήσει ικανοποιητικά ολες τις πτυχες του θέματος -αμαλία-οπότε διστάζω να εκφέρω και γνώμη.Επειδή ομως πρόλαβα και διάβασα το post του φίλου σας κουκουζέλη,εχω να προσθέσω το εξής σε οσα λέτε.Εγώ τον ανθρωπο δεν τον ξέρω,ομως ειδα ολα οσα γράφετε γι αυτόν μέσα απο τις απόψεις του κι απο τον τρόπο που τίς διατύπωσε.Κάποιος που σε μια συγκεκριμένη συνθήκη,δε λαμβάνει υπ οψιν του ολους[και τα πιθανά διαφορετικά δίκια τους μαζι άλλα πιο προφανή αλλα λιγώτερο] ισως ουτε τον εναν που θέλει να υποστηρίξει δεν αγαπά ..απλώς εχει αποψη.. Ελπίζω να εγινα κατανοητή,γιατί μερικά πράγματα που τα νοιώθω με βεβαιότητα,δεν μπορω πάντα να τα υποστηριξω με ..φραστικη αρτιότητα..

 
At 12:08 PM, Anonymous Anonymous said...

Θα ήθελα να ξέρω, βρε παιδιά, πόσοι απ' όσους γράφουν posts ή σχόλια έχουν νοσηλευτεί με σοβαρά προβλήματα σε νοσοκομεία κρατκά ή ιδιωτικά και αν υπάρχουν γιατροί ανάμεσά τους... Αν κανείς δεν είναι αλάθητος πόση ανοχή είναι δυνατόν να υπάρχει στο ιατρικό λάθος; Λέει σε κανέναν κάτι το burn out syndrome (επειδή ο καθένας με τον πόνο του...) Όσο για την Αμαλία τι να τολμήσει να πει κανείς; Απλά διαβαστε το blog της.

 
At 4:21 PM, Blogger Rodia said...

Διάβασα προσεχτικά το ποστ (ανηρτημένο κείμενο; φαντάζομαι κάτι χαρτιά -Α4 κατά προτίμηση- κρεμασμένα σε δέντρο, σε σύρμα της μπουγάδας, ή σε κρεμάλα! απαπαπα) και τα σχόλια και πέρασα λίγη απολαυστική ωρίτσα (μικρή ώρα, αλλά λίγη) και σε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ γι αυτό. Πράγματι, η μεγάλη γυναικεία μου καρδιά αγαλλίασε, αν και λένε πως είναι ιδιαίτερα σκληρή (και πώς θα άντεχε; απαντώ) και καλά θα κάνω να τη μαζεύω κάπου κάπου γιατί με εκθέτει.

..πάντως στου κουκ παραληρώ με μεγαλύτερη άνεση.. :-)
(εδώ είναι λίγο κάπως, λες και έχει μπουκετάκια -πώς τα λέγαν αυτά που μαγεύαν τον κακόμοιρο το Σουάν;- ένα γύρω)

:-)) ΟΑΣΗ ΕΔΩ -->>σε διαφημίζω

//αν ενδιαφέρει, γράφω όταν πιάνω πάτο και τελευταίως δε λέει να ξεκολλήσει από τη σόλα μου -ευτυχώς που είμαι όρθια τουλάχιστον//

 
At 11:47 AM, Blogger thas said...

Αγαπητή Όλια-Σπυριδούλα καλημέρα και καλή επιτυχία στο σισύφειο έργο σας να σύρετε ολόκληρο τροχόσπιτο σε ραχούλες- βουνά- λαγκάδια / ποτάμια- βρύσες- κρυο νερό.
Με μπέρδεψε ο πληθυντικός σας και έψαχνα να βρω σε ποιους αναφέρεστε, ώσπου κατάλαβα ότι όλοι αυτοί ήμουν εγώ. Πολύ χαίρομαι που αναγνωρίσατε πάνω στον φίλο όσα είπα- όλα τα διατυπώσατε ευκρινώς. Και πάλι, Καλή επιτυχία.

Νομίζω anonyme πως δεν είναι προαπαιτούμενο να έχει νοσηλευτεί κάποιος για να γράψει σχετικά. Κάθε οικογένεια έχει ιστορικό νοσηλείας ενός τουλάχιστον προσώπου της και συνδυάζοντας στοιχεία και πληροφορίες, κρίνει.

Σ’ ευχαριστώ κι εγώ μεγάλη γυναικεία καρδιά και ιδανική μου αναγνώστρια Rodia. Εσύ ποτέ δεν εκτίθεσαι-->σε διαφημίζω κι εγώ τώρα. Σκληρότητα δεν έτυχε να παρατηρήσω. Ενθουσιασμό μόνο και θετική ενέργεια!

 
At 1:38 PM, Blogger ολια said...

σ ευχαριστω thas για τις ευχές και τη διαφήμιση...Μη χειρότερα,πώς μούρθε ο πληθυντικός;απο κόμπλα μάλλον,γιατί ακόμα δεν εχω αρχίσει να μπαίνω να σχολιάζω...σε ξένα μπλόγκς,κι εβαλα τα καλά μου!

 
At 8:50 PM, Blogger Maria-Maria said...

Ποιος ειναι αυτος ο kuk πραγματικα δεν ξερω. Απο αυτα που διαβαζω καταλαβαινω οτι μαλλον καταφερε να σας ανακατεψει τη ψυχολογια , να αμφησβητισει τα κινητρα του μαζικου πενθους,ενος πενθους που μονο οι δικοι της ανθρωποι εχουν το δικαιωμα να επικαλουνται.Αν το καταφερε εστω και λιγο , μπραβο του.

Που μπορω να βρω τον kuk να τον διαβασω και εγω;

 
At 9:14 PM, Blogger salvador said...

θα μείνω σε κάτι που έχεις γράψει και διαφωνώ...
Λές λοιπόν:
"Γράφουμε γιατί ζούμε καλά" ...
Δεν θα διαφωνήσω για το αν ζούμε καλα ή οχι ,αυτο ειναι θέμα προσωπικό του καθενός και εγώ δεν μπορώ να το ξέρω.
Απλως θεωρω οτι οποιος "ζει" καλά δεν μπορεί να γράψει.
Δεν έχει κίνητρο.
Εγώ προσωπικά επιλέγω να γράψω μόνο όταν δεν "ζω" καλά.
Υπάρχουν στιγμές που το κατασκευαζω με μοναδικό σκοπό να γράψω.
Έτσι θεωρώ πως θα ηταν πιο ορθό το εξής:

"Δεν ζούμε καλά , για να γράψουμε"

έστω και για όσο διαρκεί η στιγμή της συγγραφής.
Αποψη μου.

 
At 1:04 AM, Blogger thas said...

maria maria, καλωσήλθες στο φτωχικό μας. Πέρασες κατ’ ευθείαν στα σχόλια χωρίς να διαβάσεις το κείμενο; Εκεί βρίσκεται η παραπομπή στον kuk.
Η ανάλυσή του είναι μάλλον προς άλλη κατεύθυνση, αν όμως είναι δική σου πρόθεση να αμφισβητήσεις τα κίνητρα του μαζικού πένθους, σε ρωτάω ευθέως «γιατί»; Τι σημαίνει ακριβώς η πρόταση «μόνο οι δικοί της άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να το επικαλούνται;» Ποιος άλλος επικαλέστηκε το πένθος, και στο όνομα ποιου πράγματος το έπραξε; Ώστε να καταφέρει τι; Υπήρξε μια μαζική έκφραση αλληλεγγύης- βλέπεις κάτι υστερόβουλο σ' αυτό;

Salvador, κάθε διαφωνία καλοδεχούμενη και σεβαστή. Για το έλλειμμα ζωής που τροφοδοτεί συνήθως τη γραφή έχω γράψει κι εγώ (για να εισπράξω τον αντίλογο πως, κάλλιστα, και το περίσσευμα ζωής μπορεί να την τροφοδοτήσει επίσης.)
Κάνω όμως copy paste το διάλογο με τον φίλο Sraosha που βρίσκεται λίγο πιο πάνω.

Σχόλιο Σραόσα:
Όχι, δε γράφουμε όλοι γιατί ζούμε καλά, Μερικοί μας γράφουμε είτε γιατί δε ζούμε καλά είτε γιατί υποφέρουμε, είτε και τα δύο. Δε νομίζω, λ.χ., ότι ο υπότιτλος του Ιστολογίου 'ο πόνος μου σε πίξελ' συνιστά απλό βερμπαλισμό και μελόπραμα. Κάθε άλλο.
Στο κάτω-κάτω, όλα μέσα στη ρωγμή του χρόνου τα καταφέρνουμε: αγαπάμε, δημιουργούμε, πονάμε, αγωνιζόμαστε, ονειρευόμαστε, αγαπάμε. Αλίμονο αν καταντήσουμε ασκητικοί μηδενιστές...

Σχόλιο δικό μου:
Γιατί να καταλήξουμε ασκητικοί μηδενιστές; Δεν ακυρώνω, νομίζω, την προσπάθεια. Επαναλαμβάνω και το πιστεύω: Γράφουμε γιατί ζούμε καλά. Ως γνωστόν τα κεκτημένα μας τα ξεχνάμε. Όποιον ρωτήσεις πώς τα περνάει θα απαντήσει μηχανικά κάτι σαν «άστα να πάνε» ή «αγώνας…» ή έστω «ας τα λέμε καλά». Το σχετικό μας «καλά» γίνεται απόλυτο προβαλλόμενο πάνω σε ζωές σαν της Αμαλίας. [αλλά αισθάνομαι όπως κι εσύ ότι δεν θέλω να μιλάω εύκολα για εκείνη].
Γράφω κοντά 4 χρόνια τώρα. Προφανώς έχω δαπανήσει εκατοντάδες ώρες σε ποστ, σχόλια και αντισχόλια, που σημαίνει ότι βρήκα τον χρόνο να το κάνω. Που σημαίνει δηλ. ότι μια οικονομική βάση είναι απ’ αλλού εξασφαλισμένη. Έχοντας μάλιστα ψυγείο και τραπεζικό λογαριασμό ανήκω σ’ εκείνο το ένα τοις εκατό του πλανήτη. Με σπουδές και adsl σύνδεση μπορεί να ανήκω και στο ένα τοις χιλίοις (δεν θυμάμαι ακριβώς τα ποσοστά εκείνης της στατιστικής που κυκλοφορεί στο ίντερνετ)
Μέχρι εκεί πήγαινε το σχόλιό μου. Το υπόλοιπο κομμάτι ενός εκάστου, βάσανα ψυχικά και σωματικά, διαψεύσεις και αδιέξοδα ούτε τα ξέρω ακριβώς ούτε τα παραβλέπω. Αλλά η σκέψη μου εδώ ήταν συγκριτική.
----------

Με τη βασική σου θέση, αυτήν της αυτάρκειας και πληρότητας, αν καταλαβαίνω σωστά, η οποία δύσκολα οδηγεί στη γραφή, φυσικά συμφωνώ.

 
At 11:43 PM, Blogger Grigsgr said...

Υπάρχουν γεγονότα που πρέπει να δημοσιοποιούνται και κινητοποιήσεις που πρέπει να ισχυροποιούνται. Το θέμα είναι τι θέλουμε να κάνουμε. Η αμαλία είναι ενα λαμπρό παράδειγμα δύναμης και αντίδρασης. Η αμαλία όμως πλέον δεν είναι εν ζωή. Η ζωή συνεχίζεται. Ας κάνουμε όμως εμείς πλέον κάτι απο εδώ και πέρα.

 
At 2:55 PM, Blogger NIEMANDSROSE said...

"ο θάνατος του άλλου είναι ένα γεγονός που κρίνει τη δική μας ζωή, θυμίζοντάς μας ότι ζούμε πάνω σε έδαφος σαθρό, οριστικά υπονομευμένο" αυτό που έγραψες έχει βάρος, έχει αλήθεια.
Είμαστε διασπασμένοι στο χώρο και στο χρόνο του ο καθένας αλλά κάτι μπορεί να γίνει. Ένας φόβος μου είναι πως τα κύματα του χρόνου, η διαδοχή των γεγονότων (της επικαιρότητας, του δημόσιου και του ιδιωτικού μας βίου), θα ταξιδέψει το μπουκάλι με το μήνυμα της Αμαλίας μακριά. Θα το πάρει η λήθη. Αυτό φοβάμαι. Κι άλλα πολλά.

 
At 12:01 PM, Anonymous OnlinePharmacy said...

ui64na Your blog is great. Articles is interesting!

 
At 9:05 PM, Anonymous extra cheap phentermine said...

lhra63 Thanks to author.

 
At 10:18 PM, Anonymous pictures of meridia said...

Magnific!

 
At 10:42 PM, Anonymous comforters hotel and motel said...

Nice Article.

 
At 10:18 PM, Anonymous name said...

Magnific!

 
At 11:07 PM, Anonymous bus tours from orlando florida said...

Wonderful blog.

 
At 4:50 PM, Anonymous cultural tour asia said...

Thanks to author.

 
At 8:19 AM, Anonymous loan for computer purchase said...

Magnific!

 
At 11:31 AM, Anonymous ringtones said...

Hello all!

 
At 3:23 PM, Anonymous  said...

Nice Article.

 
At 8:36 PM, Anonymous fioricet kliktop kliktopfree20 levitra org site said...

YsuFLP Good job!

 
At 9:04 PM, Anonymous download free ringto said...

Nice Article.

 
At 9:04 PM, Anonymous download free ringto said...

Nice Article.

 
At 10:52 AM, Blogger  said...

情趣用品,情趣,情趣商品,自拍,UT聊天室,聊天室,豆豆聊天室,哈啦聊天室,尋夢園聊天室,080聊天室,080苗栗人聊天室,H漫,A片,AV,AV女優,A漫,免費A片,愛情公寓,情色,情色貼圖,色情小說,情色小說,情色文學,色情,寄情築園小遊戲,色情遊戲,SEX,微風成人,嘟嘟成人網,成人,18成人,成人影城,成人圖片,成人貼圖,成人圖片區A片,視訊聊天室,情色,AV,視訊交友網,情色視訊,成人,色情,做愛,免費A片,A片下載,色情影片,成人影片,SEX,情色電影,成人電影,UT聊天室,聊天室,免費視訊,做愛影片徵信社,徵信,抓 姦,抓姦,外遇,尋人,徵信公司,徵信,徵信徵信社,徵信,徵信,外遇,尋人,徵信公司,徵信,抓姦

 

Post a Comment

<< Home