vita moderna

kisses, tears & psychodramas

27.4.07

Τα παντοφλάκια της γραφής.

Τα τραγούδια είναι καλό να σου τα μάθουν οι παρέες. Όπως είναι πολύ καλό- ψυχοσωτήριο στην κυριολεξία- να συναναστραφείς συντροφιές που πίνουν και τραγουδάνε- κάτι που, όσο περνάνε τα χρόνια, στην πρωτεύουσα σπανίζει.(…)
Όσοι ευεργετήθηκαν στους κόλπους μιας συντροφιάς που συχνά πυκνά τα πίνει και ύστερα το ρίχνει ψυχαναγκαστικά στο τραγούδι, ξέρουν ότι στις πιο διαφορετικές διαθέσεις, σαν σύντομο δράμα που ξεμυαλίζει την μεθυσμένη καρδιά, το τραγούδι σε πάει μακριά, αλλά πάντα στα βάθη του ψυχισμού σου. Καθώς οι στίχοι επανέρχονται άφθαρτοι, αρκεί ένα δεν ξαναπέφτω στην αγκαλιά σου, για να συνδεθείς ως δια μαγείας με το γνωστό απόθεμα μελαγχολίας που σέρνει ο καθένας: το παρελθόν.

Ακόμα κι αν δεν έχεις, το τραγούδι σου χαρίζει αμέσως την βαθύτητα ενός παρελθόντος. Τι σημασία έχει αν δεν είσαι βασάνης; Τραγουδάς και γίνεσαι. Εδώ βρίσκεται ένα από τα μεγάλα μυστικά των τραγουδιών, αυτών που- λαϊκά, δημοτικά, νησιώτικα, αδιάφορο- προξένεψαν ανεπαίσθητα την καρδιά μας με την βαθύτητα μιας αμετάδοτης ιθαγένειας. Όπως στους έρωτες μόνο οι άτυχες στιγμές αντέχουν στον χρόνο, στο τραγούδι- τέχνη του έρωτα και του χρόνου- εκδηλώνεται μια σπαραξικάρδια ανάγκη των συμποτών να θυμηθούν ή να επινοήσουν δυστυχίες. Έτσι δένονται τα αόρατα νήματα πάνω από τα κεφάλια των μεθυσμένων και διανεύουν σκιές χαμένων γύρω τους.

Κωστής Παπαγιώργης, από τη μονογραφία του για τον X. Βακαλόπουλο «Γεια σου Ασημάκη», εκδ. Καστανιώτη



Είναι μισή σελίδα μόνο από τις εκατοντάδες που έχει γράψει αυτός ο οξυδερκής άνθρωπος, σελίδες γεμάτες σπάνιες, ευφυείς παρατηρήσεις και σχόλια περί του παντός. Το μοναδικό της περίπτωσής του (πέραν της αστείρευτης ευρυμάθειάς του) είναι η ικανότητά του να εντοπίζει το ουσιώδες μιας καθημερινότητας της οποίας όλοι είμαστε μέτοχοι αλλά αδυνατούμε να της αποσπάσουμε, όπως εκείνος, τις ιδιαίτερες ποιότητές της. Δεν είναι μόνο ότι στήνει μπροστά σου την εικόνα, αλλά ότι η (γνωστή) εικόνα αποκτά νέα ευκρίνεια και βάθος. Μπορεί να γυρίζεις ατέρμονα γύρω από το θέμα, να αναρωτιέσαι φερ’ ειπείν πώς επενεργεί το τραγούδι στους ανθρώπους και τι ακριβώς είναι αυτό που βλέπεις στα μάτια τους- εκείνος το έχει ήδη σημειώσει:
Ποτέ δεν είδα έναν άνθρωπο να τραγουδά και να μην κερδίζει -έστω και για μια φευγαλέα στιγμή -μια βαθύτητα μελετώντας τον πόνο.


*


Αλλά δεν ήταν το τραγούδι το θέμα μου, ούτε ο Παπαγιώργης- τον χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα πετυχημένης, για χρόνια, γραφής. Βρήκα δυο τρεις φίλους χτες στην απονομή των λογοτεχνικών βραβείων του Διαβάζω – πολύ χάρηκα για τη βράβευση της Λένας Κιτσοπούλου. Οι δικοί μου λοιπόν, με την ευφορία των κερασμένων ουΐσκυ και της περιρέουσας, περί γραφής, ατμόσφαιρας, επανέρχονταν στη διάρκεια της βραδιάς σ’ αυτό που ξέρω καλά από πρώτο χέρι: ότι τον τελευταίο καιρό δεν γράφω. Γιατί δεν γράφω; (Γίναμε κι εμείς αστέρες, κάτσε καλά).

Συνήθως απαντάω με μισόλογα και υπεκφυγές. Μου έρχεται στο νου η ατάκα παλαίμαχου ηθοποιού ο οποίος, σε όσους τον πείραζαν λέγοντάς του βρε συ, πώς γέρασες έτσι, απαντούσε: δεν το ’κανα επίτηδες.

Πρώτα πρώτα ζηλεύω όσους γράφουν με γρήγορο ρυθμό και up tempo. Το ταλέντο δεν συνίσταται στη μία και μόνη έκλαμψη σοφίας ή στην κατάθεση της προσωπικής αλήθειας η οποία, υπό μορφή αδιαμεσολάβητης εκμυστήρευσης θα αποσβολώσει τους πάντες με την ειλικρίνειά της (με τον κίνδυνο για τον άδολο καταθέτη να αδειάσει τη δεξαμενή του βιώματος-τροφοδότη του, δια παντός). Ο καθένας, αν πιεστεί, μπορεί να αφήσει πίσω του μερικές σελίδες πυκνής και ουσιαστικής βιογραφίας- στη συνέχεια όμως τι γίνεται; Η διαρκής δημόσια απεύθυνση του (πετυχημένου) μπλόγκερ, του δημοσιογράφου και κυρίως του συγγραφέα, κρύβει έναν ετοιμοπόλεμο μαχητή παντός καιρού, έναν υπερευαίσθητο άρπαγα της εικόνας, έναν ρέκτη της παρατήρησης* που καταφέρνει να μπαινοβγαίνει από τη ζωή στο στοχασμό της, όπως κανείς στα δωμάτια του σπιτιού του. Συλλέγεις με ευαισθησία, αλλά, γράφεις, λένε, μόνο με ψυχρό αίμα.

Αυτό δεν είναι κακό. Όταν ο Δ.Φιρφιρής βγήκε υπερήλικας από το Όρος για να ηχογραφήσει το ιδιότυπο μουρμουρητό του στο στούντιο, δεν είχε μπροστά του αναμμένα κεριά αλλά καλώδια και μαγνητόφωνα. Η ερμηνεία του δεν είχε ανάγκη τον χώρο ή την ατμόσφαιρα- ο τρόπος αυτής της ερμηνείας (ως κατακτημένο ήθος) τον συνόδευε πλέον παντού. Απ’ αυτό το πλεόνασμα ύφους και ήθους γράφει ο συγγραφέας, χωρίς να πρέπει να γίνεται κουρέλι κάθε φορά που βυθίζεται στον εαυτό του. Είναι μια δουλειά κι αυτή- ή σχεδόν τέτοια, πάντως με τα ωράρια και τους κανόνες της. Ακόμα και ειδικά παντοφλάκια γραφής για το σπίτι, είναι χρήσιμα.

Αλλά αυτά δεν αφορούν εμάς τους ερασιτέχνες. Σ’εμάς δεν εδόθη η χάρις της θείας μανίας. Προχωράμε κουτσά και πολύ στραβά, έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να εγκαταλείψουμε το σκάφος. Καθόλου δεν το θέλαμε, μας βρήκε ο καιρός μεσοπέλαγα. (μέλο-ντράμα / τρρρρρρ παμ παμ παμ.)

(Αστειότητες. Και να φύγει κανείς από το μπλογκ του, δεν έχει πού να πάει. Το πολύ μέχρι το κρεβάτι, και πάλι πίσω. Άντε καληνύχτα, παίδες εν καμίνω. Εδώ θα βράσουμε, όλοι μαζί, στο ζουμί μας.)

------
*έκφραση του Παπαγιώργη.

50 Comments:

At 5:59 AM, Blogger un certain plume said...

This comment has been removed by the author.

 
At 9:12 AM, Blogger un certain plume said...

Γενικά, τα παντοφλάκια είναι πολλαπλώς χρήσιμα. Π.χ. για να αποτρέπονται καταστάσεις σαν αυτή (με τα bold γράμματα): τον "χτυπάει" το Εγώ του, όπως άλλους τους χτυπάει το παπούτσι (φράση από τον "Ασημάκη"). Ε, το να μη σε χτυπάει το Εγώ σου είναι κάπως δυσκολότερο.

 
At 11:51 AM, Blogger Sraosha said...

Διαφωνώ πατόκορφα με όσα λες για τον εαυτό σου και τα γραπτά σου, αλλά δε θα ανοίξουμε κουβέντα εδώ μέσα.

Δεν μπορώ όμως να μην υποκλιθώ στο εξής κομμάτι ανθολογίας μέσα στο παντοφλοποστάκι σου:

Η διαρκής δημόσια απεύθυνση του (πετυχημένου) μπλόγκερ, του δημοσιογράφου και κυρίως του συγγραφέα, κρύβει έναν ετοιμοπόλεμο μαχητή παντός καιρού, έναν υπερευαίσθητο άρπαγα της εικόνας, έναν ρέκτη της παρατήρησης* που καταφέρνει να μπαινοβγαίνει από τη ζωή στο στοχασμό της, όπως κανείς στα δωμάτια του σπιτιού του. Συλλέγεις με ευαισθησία, αλλά, γράφεις, λένε, μόνο με ψυχρό αίμα.

 
At 12:49 PM, Blogger oistros said...

Η Γιοβάννα έλεγε το εξής εύστοχο: Όταν δεν γράφω ... ζω. Κι όταν δεν ζω .. γράφω.
Τότε βέβαια δεν υπήρχαν ακόμη μπλόγκερς. Αυτοί μάλλον προσομοιάζουν στον πατέρα της τον Φάσσο: Είναι ζω .. γράφοι.
Υ.Γ. Εκείνο το "Και να φύγει κανείς από το μπλογκ του, δεν έχει πού να πάει" μου ρθε κατάστηθα σαν βέλος :))

 
At 1:51 PM, Blogger Rodia said...

Με συντάραξες βρε! Ολο και καλύτερος γίνεσαι. :-))
(δε στο λέω αφυψηλού, δεν κάνω τη δασκάλα, ε.. από χαμηλού σε νιώθω, ως απλή αναγνωστρια που είμαι)

..αυτό το ρητό για τα γεράματα, ο Ντίνος Ηλιόπουλος το είπε;

 
At 1:51 PM, Anonymous mersault said...

Είτε λοιπόν το θέμα μας είναι τα τραγούδια του παπαγιώργη, είτε η δυσχέρεια της γραφής σου, ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί εν χορώ τη στροφή του μπακιρτζή:
Κι ο ζων-νεκρός της μνήμης μας, μια πτήση στον αιθέρα, στο χάος και στο όνειρο, απελπισιά χορτάτος.


Όπα.

 
At 2:15 PM, Blogger just me said...

Για εμάς τις γυναίκες, εκτός από τα ειδικά παντοφλάκια , η Βιρτζίνια Γουλφ είχε θέσει ως προϋπόθεση και την ύπαρξη ενός "δικού μας δωματίου". Η Κική Δημουλά, πάλι, έχει πει ότι έγραφε στο λεωφορείο επιστρέφοντας από τη δουλειά ή μέσα στην κουζίνα της, το βράδυ που τέλειωνε τις δουλειές του σπιτιού.
Άρα... το θέμα είναι μάλλον (δοθέντος του ταλέντου) αυτό που ονομάζεις "θεία μανία" .

Όσο για σένα, πες στους φίλους σου ότι, στην προκειμένη περίπτωση, η ποσότητα δεν μετράει, ούτε η συχνότητα. Αν μπορείς να γράφεις τρία κείμενα σαν το σημερινό τη μέρα, γράφε τα. Αν όχι, φτάνει που γράφεις ό,τι γράφεις όταν το γράφεις.

(Και βέβαια, θα ΄θελα να γράψω άλλα πέντε τουλάχιστον σχόλια, για άλλα πέντε καταπληκτικά πράγματα που αναφέρεις, συμπεριλαμβανομένου του θέματος για το τραγούδι και την παρέα, αλλά δεν θέλω να καταχραστώ τον χώρο και τον χρόνο).

Καλό Σαββατοκύριακο.

 
At 6:09 PM, Blogger ΠΕΤΕΦΡΗΣ said...

Αδικείτε πολλούς και πολλά κείμενα, με ένα έξοχο κείμενο που εντείνει την αδικία.
Θα έλεγα να γράφετε όποτε γουστάρετε, χωρίς "ναι μεν αλλά",και το ίδιο ισχύει γιά αρκετούς ολιγογράφους ή συνετούς.Προσέξτε, φίλτατε: οι στιβαγμένες μέσα μας κουβέντες είναι η απαρχή της πτωχαλαζονείας.
Είμαι σίγουρος πως και ο Παπαγιώργης θα συμφωνούσε.

 
At 6:31 PM, Blogger thas said...

Όπως τα λες un certain plume. Tο Εγώ είναι δύσκολο καλαπόδι. Ίσως έπρεπε να ονομάσω το ποστ: πασουμάκια της γραφής- τα λουστρίνια του Εγώ. (πιάσε τώρα και κατάλαβε!)

Με σένα δίπλα μου Sraosha μέγα, δεν φοβάμαι τίποτα.

Ναι! Ωριμάζω σε θερμοκρασία υπογείου. Είμαι και εμφιαλώσεως 9/2003, μην ξεχνάς! (Ευχαριστώ πολύ Ροδιά μου). Την ατάκα την άκουσα κάποτε από τον Μουστάκα, να την αποδίδει σε κάποιον παλιότερό του που δεν συγκράτησα- εξού και δεν τον ανέφερα.

Oistre μου, ευκαιρία να απολογηθώ και για εκείνη την οφειλή που έμεινε στα χαρτιά. Με καταλαβαίνεις…

Γεια σου mersault με τα ωραία σου. Όπλες. (κλέβεις. Ξέρεις ότι είναι το αγαπημένο μου στιχούργημα)

Να καταχραστείς χρόνο και χώρο και χρήμα (αν βρεις εδώ μέσα) just you. Η χαρά του μπλόγκερ είναι η σχολιοκατάχρηση. Όσο για την ποσότητα των κειμένων κτλ, εγώ συμφωνώ απολύτως. Κατ’ αρχάς, όταν περπατάω, είμαι διαρκώς κατειλημμένος από σκέψεις οπότε όταν φτάνω στον προορισμό μου είμαι ράκος. Θέλω να πω ότι και η σκέψη είδος γραφής είναι. Νομίζω πως βρίσκομαι σε ειδική αποστολή ανακάλυψης των μυστηρίων της καθημερινότητας. Είναι χειρότερο από σκάψιμο.. Παλιοδουλειά, άει σιχτίρ. Και κακοπληρωμένη. Καλό Σ/Κ + Δ/Τριτο.

Το ασκημένο μάτι σου δεν μπερδεύεται και δεν λαθεύει Πετέφριε γίγαντα. Περί αλαζονείας λόγος εκτοξεύθη νύκτωρ και από τον έτερο πυλώνα, τον Μπερεκέτιον υπεράνθρωπον. Με συμπιέσατε πάλι με τα μεγέθη σας και θα πτωχαλαζονεύσω κανα δίμηνο τώρα. (μα τι μανία, όσοι σου μιλάμε να πτωχοκαθαρεύουμε γλωσσικώς).

 
At 9:24 PM, Blogger Sraosha said...

Αφού έχεις την ευχή του Πετεφρή, όντως δε φοβάσαι τίποτα.

Άιντε, πήγαινε και ουκέτι αμάρτανε (κοινώς: κοφ' τις κλάψες και γράφε όποτε σου κάθεται. Δύσκολη γκόμενα η γραφή.)

Dixi.

 
At 12:52 AM, Blogger Blogaki said...

Να φορέσεις τα παντοφλάκια σου και να στρωθείς να γράψεις! Δεν ακούω τίποτα!!! :)

 
At 1:31 AM, Blogger ONOMATODOSIA said...

σωστος.

σε κοιταω καιρο.δε καταλαβα αν εισαι γυναικα ή αντρας.δεν εχει σημασια.αλλα ετσι ρωταω...

αν ειναι καποιος παραφωνος στην παρεα κανει να τραγουδαει κι αυτος;
αχαχχα!καλο βραδυ...

 
At 10:53 AM, Anonymous πάνος said...

Καθείς και οι ρυθμοί του - αλλά το πρόβλημα δεν είναι στους ρυθμούς.

(ΕΝΑ και μοναδικό μυθιστόρημα έγραψε ο Άρης Αλεξάνδρου, αλλά...)

*

Το χάρηκα αυτό το ποστ!

 
At 12:41 PM, Anonymous Αρης Δαβαράκης said...

H δεξαμενή των βιωμάτων πολύ φοβάμαι πως δεν αδειάζει ποτέ, κάπου πάει και ενώνεται με το συλλογικό ασυνείδητο που ούτε αρχή έχει ούτε τέρμα. Το θέμα είναι πόσο βαθειά βουτάς - κι΄εκεί, κακά τα ψέμματα, χρειάζεται κάποια τόλμη. Σωστά αυτά που λέει η Δημουλά, σωστά αυτά που λέει ο Παπαγιώργης, αλλά υπάρχουν τόσα σωστά όσα και γραφτά. Κάθε πότε έγραφε ο Καβάφης; Λίγα ποιήματα μεταξύ εταιρείας υδάτων, έρωτα και φαντασίωσης, επισκέψεων και καφέδων στα ζαχαροπλαστεία. Ο Τόλστόϊ, ο Ουγκώ, ο Μωρουά ο Ντίκενς και χιλιάδες άλλοι γράφανε συνέχεια. Ο Προύστ δεν έγραψε λέξη μέχρι μια ηλικία και μετά απ΄αυτή την ηλικία έγραφε μέρα-νύχτα. Ο Ταχτσής έγραψε λίγο. Ο Κάλβος επίσης. Ο Παπαδιαμάντης ένα σωρό και στο πόδι, όποτε ευκαιρούσε. Αλλοι φορέσανε πράγματι ρόμπα και παντόφλες κι΄άλλοι γράφανε στο κουτί με τα τσιγάρα (που λέει ο λόγος) περπατώντας. Για άλλους ηταν επάγγελμα, για άλλους έκφραση, για άλλους χομπυ. Ολα παίζουν, αυτό θέλω να πω. Και με την ευκαιρεία να δηλώσω υπευθύνως πως μ΄αρέσει πολύ πως γράφεις!

 
At 12:57 PM, Anonymous aerosol said...

Δεν μετριέται με κιλά, με μέτρα, με καντάρια ή με ίππους. Ούτε καν με σελίδες (κι ας χαίρομαι ως αναγνώστης να είναι πολλές). Μετριέται με αίμα και ζωή.
[Τα παντοφλάκια, μερικές φορές, κρύβουν καρφιά! Συνειρμός και ανάπλαση: "Κάθε άνθρωπος είναι ένα Βιβλίο του Αίματος" λέει ο Clive Barker]
Και το κείμενό σας, vita moderna, σφύζει από ζωή, ξεπετάχτηκε απ' το blog, τριγυρνά ελεύθερο και μας έχει αφήσει πίσω.

 
At 7:28 PM, Blogger Ιουδας Ισκαριωτης said...

Έξοχος!!!

 
At 7:57 AM, Anonymous annabookolver said...

Θέλω να σου αφήσω ένα μήνυμα αλλά δεν ξέρω ποιο. Τα νιώθω αυτά καλά αυτά που λες...

 
At 1:40 PM, Blogger ou ming said...

Είμαι σίγουρη, Θας, ότι γράφεις και όταν δεν γράφεις. Εξάλλου το να πιάσεις το στιλό ή να χτυπήσεις τα πλήκτρα μάλλον ένα στάδιο της διαδικασίας είναι παρά η ίδια η διαδικασία.

 
At 2:58 PM, Blogger imikrimarika said...

Ο εραστιτέχνης της γραφής υπερέχει ως προς τον επαγγελματία διότι έχει την πολυτέλεια να γράφει ότι πραγματικά θέλει όποτε του κάνει νόημα η καρδιά του .

 
At 3:12 PM, Blogger Sraosha said...

Βγες στο μπαλκόνι, ρε χαμένε, και χαιρέτα το κοινό σου που σε επευφημεί δακρυσμένο, φορτσάτο και έμπλεο διονυσιασμού!

Φόρα και παντοφλάκια, άμα θες, δεν πειράζει. Δέσε όμως καλά τη ρομπαντεσάμπρα, μην πεταχτούν έξω τ' αχαμνά σου κι έχουμε κι άλλα μετά.

:-p

 
At 10:31 PM, Anonymous nikoxy said...

Βγες στο μπαλκόνι, Θας!
Bis, bis!

["να μπαινοβγαίνει από τη ζωή στο στοχασμό της"...]

 
At 10:34 PM, Blogger Rodia said...

τα παντοφλάκια της γραφής φόρα τα σαν κρυώνεις,
να τ' αερίζεις μοναχά και να τ' αποστειρώνεις!

(έγραψα κι άλλα, αλλά είναι ακατάλληλα)

 
At 11:44 AM, Blogger thas said...

Φου φου, ένα δύο, δουλεύει αυτό; Θέλω να ευχαριστήσω, θέλω να ευχαριστήσω λέγω, φου, ένα, όλους εσάς που στηρίζετε το δύσκολο έργο μας. Για να συντηρηθεί αυτό το μπλογκ χρειάζονται καθημερινές θυσίες, υπερβάσεις και 13,5 αμέρικαν μπάκς. Τα πάγια έξοδά του ξεπερνάνε τα έσοδά του από δωρεές, επιχορηγήσεις, θείους από την Αμερική κλπ. οπότε σκεφτόμαστε να μπούμε δυναμικά στη διαφήμιση. Χάρις στη δική σας συμπαράσταση και μόνο φτάσαμε ως εδώ και μάλιστα σε εποχές πολύ δυσκολότερες για την κυβέρνηση. Οι στατιστικές είναι εργαλεία. Οι στατιστικές φωτογραφίζουν μια στιγμή του εκλογικού σώματος. Μπλα μπλα μπλα δημοκρατία, μπλα μπλα μ' εκλέξανε.

Εσύ blogaki τα λες αυτά επειδή ανεβάζεις ένα την ημέρα. Ρώτα και εμάς. Ψαύσε, παιδί μου την οθόνη, να ιδείς με τι κόπους, τι βάσανα, τι αίμα είναι γραμμένα. Με το σουγιά στο κόκκαλο και το λουρί στο σβέρκο.

Onomatodosia το πρόβλημα είναι ότι όλοι σήμερα αισθάνονται παράφωνοι και σπάνια τραγουδάνε. Πείραμα: σε αυτοκίνητο που ο οδηγός του δεν έχει βάλει μουσική δοκίμασε να τραγουδήσεις κάτι. Αμέσως θα σπεύσει να ανοίξει το ραδιόφωνο, διακόπτοντάς σε. Χιλιοκαρατσεκαρισμένο.

Πάνο, ευχαριστώ πολύ για το τιμητικό link. Αυτό το αλλά… με αποσιωπητικά δεν το καταλαβαίνω. Θες να πεις ότι δεν είμαι ικανός να γράψω ένα… Κιβώτιο, μια Αμοργό; Τα ποστ, βρε, είναι το πρόβλημα…

Άρη, φυσικά συμφωνούμε. Όλα παίζουν. Κι ευχαριστώ πολύ για τις καλές κουβέντες...Περισσότερο ήθελα να μιλήσω για την αμηχανία που αισθάνεται κανείς μπροστά στο άδειο χαρτί, το οποίο συνεχίζει να μένει άδειο για καιρό. Όταν καλομάθεις με την εικόνα του εαυτού σου κάπως, δύσκολα ξεμαθαίνεις.
Και ναι. Κάθε συγγραφέας προσαρμόζεται στους εσωτερικούς ρυθμούς του. Αλλά αυτό μόνον εκ των υστέρων κρίνεται. (θέλω να πω ότι αυτοί παρέδωσαν τελικά το έργο τους). Εμείς τι παραδώκαμε; (περί εμού αυστηρώς ομιλώ).

Aerosol έτσι είναι, και ευχαριστούμε πολλάν για την ποιητική κολακεία του φινάλε σας!

Annabooklover μήνυμα ελήφθη. Φιλιά.

Ιούδα, μιλ μερσί. Μιλ!

Ou ming. Ακριβώς. Το λέω στα σχόλια πιο πριν. Αλλά για ολοήμερη απασχόληση δεν έχει καν βαρέα ένσημα.

Imikrimarika. Θα συμφωνήσω διαφωνώντας. Καθότι το τι πραγματικά θέλει και πότε πραγματικά του καπνίζει του καθενός μου μοιάζει περισσότερο με ασκησούλα αυτογνωσίας (παρά δεδομένο ζωής). Λέμε, τώρα.

Sraosha και nikoxy: Μα δεν αφήνετε άνθρωπο ν' αγιάσει! Τσ τσ τσ. Ιδού μπρε, εξαιτίας σας κάνω τη μεγάλη έξοδο, προσφέρομαι (ξεκούμπωτος, ξεσκούφωτος, γυμνόόός), βορά στο αδηφάγο κοινό μου. Τα πλήθηηη; Ααα Ουρλιάζουν. (…) Φέρ-νω-το δά-χτυλο στα χεί-λη: σσσσς

(Ας βάλω κι αυτό που μ' αρέσει πολύ):
Ωχ, πηδώ χοροπηδώ
Κι έχω ένα τσίρκο ηλεκτρικό μεσ' στο μυαλό μου
Μεσ' στο μυαλό μου που 'χει όρια
Και μια ελευθερία ζόρικια.


Γεια σου Ροδιά μου με την ανεξάντλητη στιχοπλοκία. (Θενκς βρε, τι ήταν αυτό που έγραψες πάλι εκεί στο μελισσόκουμπο; Κοκκινίζω.)

 
At 12:01 PM, Blogger thas said...

To σωστό link.

 
At 1:35 PM, Blogger Xilaren said...

μόλις τώρα διάβασα τα παντοφλάκια σου. δεν ξέρω, ίσως να λέω βλακείες αλλά πάλι μου δίνεις την αίσθηση οτι δε λες αυτό που θες πραγματικά να πεις. το ξέρεις όμως...

ένηγουεη, καλή πρωτομαγιά, τον φάγαμε και τον απρίλη...

 
At 1:40 PM, Blogger thas said...

Κι ίντα θέλω να πωωωω, μωρέ;

(ήρθε η άνοιξη, ήρθε το καλοκαίρι. Πότε θα ρθει φθινόπωρο, πότε θα ρθει χειμώνας, για να ρθει η άνοιξη ξανά, να ρθει το καλοκαίρι;)

 
At 7:11 PM, Blogger ou ming said...

Πράγματι, το λες στα σχόλια πιο πριν. Ακόμη κι όταν διαβάζω, δεν διαβάζω ;)

 
At 9:40 PM, Blogger ONOMATODOSIA said...

ή να σε κατεβασει κατω.

ναι.δικιο εχεις.

 
At 8:58 PM, Blogger Suspect said...

Το μόνο πράγμα που ζητάω από τη ζωή, είναι να μου δώσει μια ευκαιρία να
αποδείξω ότι τα πολλά λεφτά δεν θα με κάνουν ευτυχισμένο...

 
At 4:57 PM, Blogger Blogaki said...

Εγώ γράφω βλακείες, δε μετράει!!
Να κάτσεις να ζοριστείς λιγάκι να δεις τι ωραία που θα γράψεις!!!
Σε φιλώ γλυκά!:)

 
At 9:29 PM, Blogger GASIREU said...

Θερινό Ηλιοστάσι, H΄ Σεφέρης Γιώργος

T' άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης
επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.

T' άσπρο χαρτί μιλά με τη φωνή σου,
τη δική σου φωνή
όχι εκείνη που σ' αρέσει·
μουσική σου είναι η ζωή
αυτή που σπατάλησες.
Mπορεί να την ξανακερδίσεις αν το θέλεις
αν καρφωθείς σε τούτο τ' αδιάφορο πράγμα
που σε ρίχνει πίσω
εκεί που ξεκίνησες.

Tαξίδεψες, είδες πολλά φεγγάρια πολλούς ήλιους
άγγιξες νεκρούς και ζωντανούς
ένιωσες τον πόνο του παλικαριού
και το βογκητό της γυναίκας
την πίκρα του άγουρου παιδιού -
ό,τι ένιωσες σωριάζεται ανυπόστατο
αν δεν εμπιστευτείς τούτο το κενό.
Ίσως να βρεις εκεί ό,τι νόμισες χαμένο·
τη βλάστηση της νιότης, το δίκαιο καταποντισμό της ηλικίας.

Zωή σου είναι ό,τι έδωσες
τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες
το άσπρο χαρτί.

 
At 11:12 PM, Anonymous Anonymous said...

"τα τραγουδια λένε πάντα (;)την αλήθεια ..."

[sui - παις εν (υψι)καμίνω]

 
At 4:04 PM, Blogger ολια said...

Ε αφού μούδωσες τή σπρωξιά...εσπασες τό μπουκάλι πάνω στο πλοίο...[ετσι δέν κάνουνε στα εγκαίνεια;΄]ορίστε κι εγώ...

 
At 10:18 PM, Blogger mosaic said...

είσαι τελειομανής αυτό είναι όλο.

να γράφεις ούτως ή άλλως αυτό νομίζω εγώ.είτε είναι UP TEMPO είτε όχι, να γράφεις.κάθε μέρα.

γράφεις καλά και το ξέρεις.το ξέρουμε όλοι όσοι συστηματικά σε παρακολουθούμε από δω(απ την ευλογόσφαίρα ντε) και περιμένουμε πως και πως να ποστάρεις κάτι.

η γνώμη μου είναι πως έχεις κάποιο κόλημα μη μας απογοητείσεις.so what αν συμβεί?

σημασία δεν έχει αν είσαι πρωτοτύπος ή αν μας αγγίζουν συναισθηματικά τα κείμενα σου.

σημασία έχει αυτό που κάνει σε σένα η διαδικασία της γραφής.κι εγώ νομίζω ότι σε φτιάχνει, σ ανεβάζει, σε κάνει και νιώθεις υπέροχα.

έτσι μου φαίνεται.

 
At 7:56 PM, Blogger Loucretia said...

Πολλων μποφωρ αυτο το κειμενο, αγαπητε Thas. Κατι τετοια γραφετε και μας κανατε να κολλησουμε στη μπλογκοσφαιρα και να γινουμε bloggers (καλα, καλα, μη βαρατε με το παντοφλακι!)

 
At 4:21 PM, Blogger thas said...

Πώς λέγεται ρε παιδιά αυτό που περνάω; Βλέπω τα σχόλια, πάω να απαντήσω και ξαφνικά αδειάζω. Τι μαλακιούλα πας να γράψεις πάλι, λέω. Τι εξυπνάδα σκέφτηκες. Είναι άρνηση, απώθηση για το μέσο; Είναι τα χρόνια που περάσανε αγκαλιά με τα πλήκτρα;

Φίλε mosaic, όπως πάντα με συγκινείς με την αμεσότητα και τη συμπαράσταση. Έχεις δίκιο, κάτι γίνεται εκεί πέρα με τις προσδοκίες και την τελειομανία… ελπίζω να είναι μόνο μια περαστική βουτιά και να μην μείνουμε στον πάτο. Θενκς.

Loucretia, anonyme, bloggaki και suspect ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ για τα σχόλια και τις ευχές και τα σοκολατάκια και όλα.

Gasireau, παρότι το στεγνό ύφος του Σεφέρη δεν μου πάει (είμαστε του επικολυρικού εμείς) έτσι όπως έσκασε το ποίημα απρόσκλητο, με συνεπήρε. Υπάρχει ένα μουρμουρητό στον τόνο, κάτι γήινο και μεστό, σαν ήττα που βαρέθηκε τον εαυτό της κι έγινε νίκη. (καλά μη βαράτε).

Όλια κι όλα! Καλώς ήλθες, καλώς ήλθες! Να μην κρίνεις από εμάς τα κουρασμένα παλληκάρια- εσύ είσαι φρέσκια μπλου και έχεις δουλειά να κάνεις. Καλή αρχή!

 
At 7:18 PM, Blogger GASIREU said...

;) ακριβώς...

 
At 10:00 AM, Anonymous OnlinePharmacy said...

mnF017 Your blog is great. Articles is interesting!

 
At 8:57 PM, Anonymous next day air tramadol said...

GpkBc7 Thanks to author.

 
At 9:57 PM, Anonymous name said...

duknsq Wonderful blog.

 
At 10:10 PM, Anonymous zoloft meridia said...

DQ4P2x Thanks to author.

 
At 10:28 PM, Anonymous  said...

Please write anything else!

 
At 10:08 PM, Anonymous name said...

Please write anything else!

 
At 10:59 PM, Anonymous calypso tours colombia said...

Hello all!

 
At 4:30 PM, Anonymous anal tour said...

Nice Article.

 
At 8:05 AM, Anonymous apply for college loan said...

Nice Article.

 
At 11:20 AM, Anonymous ringtones said...

Please write anything else!

 
At 3:15 PM, Anonymous  said...

Nice Article.

 
At 8:23 PM, Anonymous cialis comparison levitra viagra said...

Mc1dok Good job!

 
At 8:50 PM, Anonymous free ringtones for cellph said...

Nice Article.

 

Post a Comment

<< Home